Czas na zmiany

Pierwszy raz korzystam z tego rodzaju pomocy. Mam 22 lata i nie umiem sobie poradzić z pewną sytuacją, a mianowicie zaczęłam w tym roku studia drugiego stopnia. Nowy kierunek, nowe miasto chciałam doświadczyć czegoś fajnego zanim moje życie się ustatkuje. Oczywiście mam wokół siebie koleżanki ale nie chce ich wplątywać w tę sytuacje. Poznałam wielu ciekawych ludzi, znalazłam i pracę i wszystko szło super. Przy spotkaniach zapoznawczych zwróciłam uwagę na jednego kolegę z grupy. Zawsze wesoły, uśmiechnięty rozbawiał wszystkich. Lubiłam z nim rozmawiać i traktowałam jako dobrego znajomego. Pewnego razu po alkoholu bawiliśmy się szczególnie dobrze, uwielbiałam z nim tańczyć i ciągle się śmiałam. Zaczęliśmy ze sobą pisać i bardzo mi się to spodobało. Bałam się tylko jednego, że jak nie wyjdzie to będzie bardzo niezręcznie bo mamy jeszcze 1,5 roku wspólnej nauki przed sobą. Zaryzykowałam. Pierwszy raz w życiu dałam się ponieść. Spędziliśmy razem noc, nie żałuję tego ale zdziwiło mnie to jak łatwo mi to przyszło. Później spotkaliśmy się kilka razy, na zajęciach ustaliśmy nic nie pokazywać. Codziennie pisał, widywaliśmy się i było fajnie. Jednak cały problem jest w tym, że mój kolega traktuje mnie jak zwykłą znajomą. Nie ma między nami żadnego uczucia. Owszem powtarza, że bardzo na niego działam ale nie przytula mnie, nie całuje i nie próbuje jakoś o mnie zabiegać. Wiem, że to nie ma przyszłości i staram się coś z tym zrobić. Gdy pisze, że chce żebym do niego przyszła na noc znajduje wymówki. Nie chce być dziewczyną na telefon. Teraz przede mną 3 tygodniowa przerwa od zajęć. On ostatnio nie pisze już a na uczelni mówimy sobie tylko cześć i uśmiechamy się tak żeby nikt nie widział. Postanowiłam, że to dobry moment aby jakoś naprawić ta sytuację. Podjęłam decyzję że nie będę do niego pierwsza pisać. Jak się odezwie to normalnie odpiszę ale bez podtekstów. Chcę zrobić coś dla siebie i poczuć się dobrze sama ze sobą. Postanowiłam trochę poćwiczyć przez ten czas, pójść do fryzjera i poczuć się pewniej aby było mi łatwiej wrócić na uczelnię. Wiem, że z jego strony nie doznam nic złego i pewnie wszystko rozejdzie się po kościach, jednak bardzo potrzebuję porady co jeszcze mogę zrobić? Nie mogę powiedzieć o wszystkim koleżankom bo razem się uczymy i mogły by coś powiedzieć w jego kierunku a tego nie chce. Bardzo bym chciała aby on powiedział mi ze teskni, że bardzo chciałby mnie poznać i żeby wszystko skończyło się happy endem ale zdaje sobie sprawę ze tak nie będzie. Jak mam się przygotować do następnych zajęć? Jak pokazać że nic sie nie wydarzyło i wszystko ok? Nie chcę być dla nikogo obciążeniem i żeby to odbiło się na naszej grupie. Przepraszam, że piszę ale wiem ,że te 3 tyg to sporo czasu i dzieki nim bede mogła sobie z tym poradzić. Chce je dobrze wykorzystać. Chce sie cieszyć życiem a nie zadręczać sie tym co sie stało. Jestem dorosłą osobą pierwszy raz w życiu mnie poniosło i musze ponieść konsekwencje i poradze sobie z tym tylko potrzebuje porady. Może ktos miał juz taka sytuację i bedzie w stanie mnie jakoś ukierunkowywać?