witam wszystkich podpowiedzcie co zrobić??
może z grubsza opowiem.
znamy się z 10 lat ale od pewnego czasu przeszło roku zbliżyliśmy się bardzo, ale jest bardzo duży problem ja jestem żonaty a ona mężatką , ja mam syna a ona dwóch, jesteśmy w strasznym dołku psychicznym. w ostatnim roku dużo przebywaliśmy z sobą i często uciekaliśmy razem aby tylko być z sobą i każdą wolną sekundę spędzać razem. Gdzie jest wina w tym wszystkim wiemy i to aż za dobrze ona jest traktowana przez męża jak rzecz którą przywłaszczył sobie jako niewolnicę, a ja dużo by opowiadać nikt nie uwierzy za bardzo bo facet ale jestem dla mojej żony nikim w domu i nie mam siły już walczyć o swoje małżenstwo bo nie ma sensu. Ona walczy ale tylko dlatego aby jej synowie mieli rodzinę tak zwaną rodzinę , rozmawialiśmy nieraz na ten temat ale nie chcę jej mówić że ma odejść od męża dla mnie choć ona wie że chciałbym aby odeszła od niego. Wiemy że w naszych małżeństwach nie będziemy szczęśliwi a między nami jest coś czego jeszcze nigdy w życiu nie spotkaliśmy w każdej sytuacji mogę na nią liczyć jak i ona na mnie i to jest piękne i szczere, zawsze się wspieramy nieraz w środku nocy uciekaliśmy do siebie aby pobyć razem i porozmawiać i poradzić sobie jeden drugiemu co robić. ale w tej naszej sytuacji jak narazie nie widzimy widzimy wyjścia co mamy robić.
Poradzcie co mamy zrobić wiem że jest komuś łatwo mówić na odległość ale ja już nie wiem co mam zrobić, wiemy że chcemy być razem ale ona chce poczekać aż dzieci podrosną aby już zrozumieli a ja nie mogę jej mówić co ma robić bo nie chcę jej stracić bo jest wyjątkową kobietą
Znać się tyle lat ale poznać sie dopiero teraz, szukać drugiej połowy a mieć ją tak blisko, być z tą drugą połową ale nie być dosłownie
podpowiedzcie coś
Podobne tematy
2 2012-12-19 19:54:37 Ostatnio edytowany przez Marzena1 (2012-12-19 19:55:17)
- Marzena1
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Ile Twoje i jej dzieci mają lat?
Musicie patrzeć przede wszystkim na ich dobro.
Jeśli dusicie się w małżeństwie i wiecie że to tylko formalność, a między wami-kochankami jest "to coś" to i tak przed tym nie uciekniecie.
Będzie wracać do was myśl, że się kochacie, pytanie czy bylibyście razem szczęśliwi?
A małżeństwo , w którym wypaliła się miłość, da się ratować w większości, chociaż czasami nie warto.
Jeśli sprawa wygląda tak, jak ją opisałeś to wasze małżeństwa nie mają najmniejszego sensu.
musicie pamiętać, że dzieci dużo widzą i więcej niż myślicie...
Muj smyk ma 8 lat a jej smyki 10 i 13 i dodam że i dla mnie i dla niej ich szczęscie jest najważniejsze dopiero później będziemy patrzeć na nasze ale prawie dziennie słyszę od niej jak on ją traktuje i ich dzieci i powiem że to boli jak można tak traktować swoją rodzinę.
Nigdy wina nie leży po jednej stronie. Wiemy że możemy być szczęsliwi razem przekonaliśmy się już o tym nieraz jesteśy tzw bratnimi duszami rozumiemy się bez słów i kochamy, wiem że nigdy niepozwolę jej skrzywdzić i czasami jak wieczorami rozmawiamy przez tel. mam chęć wsiąść w auto i pojechać po nią i jej dzieci , niepozwolić na takie traktowanie ona na to nie zasługuje. sorki rozpisałem się ale zależy mi na niej jak i na jej dzieciach nie są mi one obojętne.