Nie wiem, co mam zrobić

Myślę , że to nie jest kwestia tego że wyznałeś jej to co czujesz zbyt późno. Zaskoczyłeś ją swoim wyznaniem , co zresztą Ci sama powiedziała i postanowiła to sobie przemyśleć. Myślę , że gdyby czuła to samo co Ty , to z pewnością byś to wyczuł , więc moim skromnym zdaniem traktowała Cię jako dobrego kumpla z którym można pogadać o wszystkim i o niczym. Jest jeszcze taka możliwość , że przez swoją nieśmiałość wstydzi się wyznać , że też coś do Ciebie czuje , ale raczej skłaniałabym się do tej pierwszej opcji. Tak czy siak , myślę że bardzo dobrze zrobiłeś , że wyznałeś jej prawdę , każdy ma prawo wiedzieć na czym stoi.Ja czekała bym cierpliwie na jej odpowiedź.

Moim zdaniem powinieneś się z nią jeszcze raz umówić i spotkać. Rozmowy o uczuciach nie powinny się odbywać przez telefon czy sms, spotkaj się z nią to będziesz miał pewność i większe pole manewru. Co do jej milczenia - może być, że skoro jest nieśmiała to teraz nie wie jak zareagować .. i czeka aż znów zadzwonisz z jakąś propozycją.

Sytuację sknociłeś mówiąc jej to przez telefon! Jeśli ona jest nieśmiała to pewnie jest również romantyczką i marzyła aby to odbyło się inaczej. Byś jej to powiedział w oczy i delikatnie ją całując, a nie przez telefon!
Jak to naprawić? Spytaj się jej czy się spotkacie, bo brakuje Ci jej towarzystwa, uśmiechu. Powiedz że potrzebujesz z nią po gadać. Bo jeśli ona ma dobre serduszko to się spotka z Tobą jak się dowie, że jej potrzebujesz. No i potem spytaj się jej w oczy co ona czuje, bo Ty ją kochasz i chcesz być przy niej zawsze.

Witam, piszę ponownie.
Porozmawiałem z nią przez telefon. I czego się dowiedziałem? Rozmowa była fajna, sporo na luzie sobie powiedzieliśmy. Wynikło z niej, że chyba rzeczywiście trochę zagoniłem się w róg, bo jestem dla niej "PRZYJACIELEM, jednym z nielicznych jakich ma". Dała mi znać, że jestem dla niej ważny, że jest mi wdzięczna za pomoc i bycie. ALE. Ale "niczego nie może mi obiecać, nie teraz". Powiedziała mi, że chce na jakiś czas odciąć się od otoczenia, i pobyć sama. Chyba na jej głowie jest ostatnio za dużo. Studia, nieogar, i jeszcze ja ze swoimi buciorami wkroczyłem. Rozumiem ją. Każdy czasem musi pobyć sam, a szczególnie osoby nieśmiałe. Rozumiem to, i nie traktuję tego jako zlewki, jako odrzucenia. Sam w przeszłości (i teraz też) na jakiś czas się odcinałem, uciekałem od codzienności w swój własny świat. Czasem trzeba przemyśleć samemu kilka spraw.
Zatem :
1) przez moją zachowawczą postawę (niemówienie o tym, co mi leży na serduchu) stałem się dla niej przyjacielem. Tak myślę, to jest moje zdanie. Chciałem jej pomóc z jej problemami, zamiast działać gadałem.
2) one teraz potrzebuje troche czasu dla siebie, a przynajmniej tak mówi.

Gdybym to ja miał w tej sytuacji komuś doradzić, co zrobić, powiedziałbym (gdybym nie wczuł się w sytuację) coś w stylu : "stary, daruj sobie, nie walcz, odpuść, po świecie chodzi wiele fajnych lasek, znajdziesz sobie inną".
Ale ja nie chcę innej. Ona nie jest osobą, którą powznałem, fajnie, wszystko, lekkie zabujanie, pojawiające się problemy, odkochanie. Nie potrafię przestać o niej myśleć. Jeżeli ktokolwiek z Was tak miał, to wie, o czym mówię. To nie jest jakaś tam, przypadkowa osoba. Myslę o niej w każdej chwili, a przez brak możliwości działania historie "wielkiej miłości" same tworzą mi się w głowie. Nic nie mogę  z tym zrobić. Po prostu. Ona wie, że z mojej strony to jest coś poważnego, ale jakieś jej wewnętrze hamulce sprawiają, że wciąż ucieka. Może o tym świadczyć fakt, że boli ją, że za bardzo weszła ze swoimi problemami w moje zycie (jej tekst). Powiedziałem jej, że to nie tak, że to ja chcę jej pomoc, że to wyszło ode mnie.
Mam wiele obaw, ale jestem w stanie o nią powalczyć. Wierzę w to głeboko, że mogę ją do siebie przekonać. Wiem, że ona jest osobą, dla której mogę się poświęcić, dla której mogę zrobić wszystko. Dla której mogę żyć. Wiem, że wszystko zależy ode mnie.

Ale nie wiem, co zrobić w tej sytuacji, jakie wyjście będzie najlepsze. Mam dwa :
1) albo zrobić coś teraz, mimo że ona mówi, że chce być sama
2) poczekać, aż "wróci"

Pierwszy wariant mógłby pokazać, że mi bardzo zależy, że nie chcę, by uciekała. Ale może też wyjść niefajnie, jeśli naprawde chce być sama. Wtedy wyszłaby lipa
Drugi wariant wymaga bym czekał (to samo w sobie jest trudne) i był wyłącznie zdany na jej działanie (a tego wolę uniknąć, to ja chciałbym przejąć inicjatywę, niczego nie zostawić przypadkowi). Oba mogą być dobre, ale i oba mogą spowodować, że stracę wszystko.
Wiem, że wszystko zależy ode mnie. Myślałem nad tym, żeby złapać ją jakoś przed uczelnią, albo na pkp (oboje dojedżamy na studia do tego samego miasta), kupić kwiatka i nie przez fejsa czy smsa, tylko w realu powiedzieć wszystko.
Uważacie, że to dobry pomysł? W sumie co innego mi zostało?
Mógłbym stać w mrozie przed jej uczelnią cały dzień, żeby ją spotkać.
Czy to wlaśnie powinienem zrobić? Czy tego może oczekiwać w te sytuacji dziewczyna? Nie potrafię wymysleć nic innego.  Proszę, wypowiedzcie się !
Potrzebuję waszej pomocy. To dla mnie cholernie ważne.

Bardzo dziękuję za odpowiedzi, dają do myślenia, dzięki.
Zaczynam jednak coraz bardziej zdawać sobie sprawę, że chyba nie przekroczę bariery przyjacielstwa. Albo to tkwi w niej (nieśmiałość, brak chęci i inicjatywy, woli być w swojej jaskini) albo to moja wina (za bardzo się pieprzyłem, za bardzo chciałem być "fajnym gościem", z którym można fajnie pogadać, tylko). Ona nic nie potrafi mi powiedzieć wprost, unika jak ogień spotkania, mimo że często go oferowałem. Chciałbym z nią być, ale ... prosić się o miłość nie będę. Ostatnio mój nastrój to sinusoida, teraz jednak mam przekonanie, że prosić o zaangażowanie nie będę.
Popieprzone to wszystko. Muszę coś z sobą zrobić i wszystko przemyśleć.

Myslałem, żeby wyłapać ją po zajęciach. Kwiatek itd.
Jestem skołowany, chyba za dużo myślę. i nie jestem konsekwentny. Parę dni temu do niej dzwoniłem, mówiąc co czuję, a teraz znów gadamy sobie przez fejsa czy coś jak znajomi.
Do tej pory utrzymywałem z nią kontakt niemal codziennie. Myslałem, że to ok, że jak będę blisko niej (nawet przez sms czy fejsa), że to będzie dobrze o mnie świadczyć, że chcę, że mi zależy. Starałem się pomóc z jej problemami, bo chciałem jej pomóc. Ale zamiast pokazania, że mi zależy, sam sobie przypiąłem łatkę "kolegi do pogadania". I jeszcze to ociąganie się z powiedzeniem, co czuję...tyle czasu, jasna cholera, siedziałem sam ze swoimi uczuciami, tyle wizji szczęśliwości, tak mało faktów. A potem jebut,  niczego, telefon pt. " cześć, co słychać, kocham cię". No romantyk w nic. Ona wie, co się dzieje, ale się hamuje, i w sumie się nie dziwię. Za dużo błędów zrobiłem. Zadzwoniłbym i powiedział, że dobra, nie będę się z buciorami w twoje życie wpierniczał. Ale boję się zaczynać całego cyklu na nowo, boję się powiedzieć sobie kiedyś tam : "stary, pozwoliłeś odejść fantastycznej dziewczynie".
Czytając to myślicie sobie, że jestem żałosny. I jestem, nie ukrywam tego. Ale muszę się wypowiedzieć, muszę to wszystko wklepać w klawiaturę, bo nie mam o tym aktualnie z kim pogadać.
Dzięki w ogóle za zainteresowanie. Dużo ono dla mnie znaczy, dzięki.

Kochany to przestań być jej przyjacielem. Spotykaj się z nią, łap ją za rękę, zaproś na kawę, do kina, na kolację kwiaty kup.;) Sylwestra spędzacie razem?
I nie przepraszaj, że tu piszesz, bo to forum również dla Ciebie.;)

Może wzięcie z zaskoczenia coś by pomogło, zamiast pieprzyć coś zrobić.

Witam, piszę  po pewnej przerwie. Wiem więcej, ale wciąż jestem skołowany. Czego się dowiedziałem?
Że nie jest jej łatwo. Że "boi się życia". Że ma wiele wewnętrznych hamulców, barier. Czuje się zagubiona. Powiedziała mi to.

Jest sama, nie ma wielu znajomych. Kiedyś na kimś się zawiodła, boi  się zaufać  ("może po prostu za długo byłam sama i teraz zwyczajnie nie wiem czy potrafię komuś ufać?")

Powiedziała też, że  jestem jej przyjacielem, i że ceni sobie przyjaźń. Ta kwestia w sumie mogłaby podsunąć wniosek, że jestem zaklepany jako przyjaciel, czyli żyj se chłopie nadziejami. Ale  nie daje mi spokoju to wyznanie o lęku przed zaufaniem. Nie wiem, czy w  ten sposób nine chce mi powiedzieć, że wszystko jest możliwe, ale się boi.

Jak sama powiedziała, ma teraz mętlik w głowie, taki ogólny, życie, studia itd.

Oczywiście, jestem zdania, że  najlepiej załatwić to  w 4  oczy. Nie wiem jednak, jaką postawę przyjąć. Czy pociągnąć z grubej rury coś a'la "zdecyduj się, nie mogę już czekać",  czy nic nie robić i czekać, aż się sama odezwie, czy może starać się  i pokazywać, że mi zależy? Każde rozwiązanie niesie jakieś konkretne efekty. Wiem, że sytuacja jest dziwna. Jeśli jest jakaś  szansa, a ja ją skopię zbytnią bezpośrednością, to nie będzie fajnie. Jeśli znowu takiej nie ma, a ja będę czekać - to też da mnie nie dobre.

Zastanawiam się po prostu, czy lepiej nie tracić kontaktu, kontrolować sytuację, wciąż próbować sprawić, by mogła mi zaufać jako facetowi, czy oddać inicjatywę jej,bez walki, aby sama zdecydowała, czego chce?

O witaj po przerwie. Mało kto tutaj wraca po takim czasie.
Nie kończ tej znajomości. Nikt nie powiedział, że będzie łatwo. Jeśli ona się tak wszystkiego boi, to Ty przejmuj inicjatywę. Spotkaj się z nią (ale nie czekaj aż ona się zgodzi na spotkanie tylko jej napisz że w tym tygodniu koniecznie musicie się spotkać, że tak będzie lepiej i żeby choć raz ona zrobiła tak jak Ty chcesz. Ale mów jej to spokojnie, ale bądź stanowczy i do spotkania namawiaj cały czas), no i jak się już spotkacie to tak jak pisałam wcześniej: łap ją za rękę, patrz jej w oczy, do kina ją zaproś. I wtedy obserwuj jej zachowanie. Patrz czy jej się to podoba, czy jeszcze bardziej Ciebie unika. Jeśli unika tzn, że kompletnie nie widzi w Tobie swojego faceta, a jeśli nie unika tzn, że chciała by spróbować być z Tobą, ale się boi.
Pamiętaj tylko, że musisz wziąć sprawy w swoje ręce. Jeśli się nie uda to trudno. Będziesz musiał odpuścić, bo już nic nie zrobisz, ale będziesz przynajmniej wiedział, że walczyłeś o nią!

Póki co nie było okazji się spotkać - ona gdzieś wyjechała i nie było jej w  ogóle na miejscu. W tym tygodniu wraca  już na studia, dlatego  zakomunikuję jej, że do niej  przyjdę po zajęciach pogadać.

Proszę raz jeszcze (oby ostatni) o pomoc. Jak mówiłem, absolutnie nie wiem, na czym stoję, cholernie ciężko jest mi to wyczuć (dlatego chcę się spotkać). Przyjaciel czy być może coś więcej, ale strach pożera.

Idę zatem pogadać. Powinienem po prostu iść i szczerze porozmawiać, oczekując odpowiedzi, czy raczej pojawić się z kwiatkiem?  Wierzcie mi, nie potrafię racjonalnie i obiektywnie spojrzeć na tą sytuację, dlatego proszę o opinie.
Jeśli ktoś nie zgłębiał się w moją wcześniejszą poezję, to przypomnę, że jakiś czas temu napisała mi, że z jednej strony boi się zaufać, że "być może za długo była sama i nie wie, czy potrafi", że ma jakieś wewnętrzne blokady, które dotyczą ogólnie całego życia <przesłanie - ja się boję zaangażować, boję się zrobić pierwszy krok(???????)>, z drugiej coś mniej więcej takiego, że cieszy się, że ma z kim pogadać, i boi się, że i to straci <friendzone????????>

Uważam, że każdą sprawę trzeba zalatwić po męsku, bez zbędnego gadania, konkrety, no ale takich spraw się chyba tak nie załatwia, hm?

IŚĆ, BY UZYSKAĆ ODPOWIEDŹ, CZY IŚĆ, BY POKAZAĆ, ŻE MOŻE WARTO JEDNAK ZAUFAĆ? (capsem, żeby streścić moje wypociny).

Pozdrawiam

Cóż, napisałem jej, że po jej zajęciach do niej przyjdę. Napisałem z  dwudniowym wyprzedzeniem. Dzień przed dostałem eskę, że "ma ważną wizytę u lekarza i jej nie będzie". Cóż,Polska tak pięknie nie działa, że z dnia na dzień można wizytę załatwić. Dlatego pojechałem. Nie ukrywam, że się wkurzyłem, dlatego jechałem nie z zamiatem "ajlawju", tylko szczerze pogadać. I, była na zajęciach, mocno się zdziwiła, że  jestem, dlatego spanikowała i po prostu zaczęła czym prędzej iść  ku wyjściu. Dogoniłem ją, początkowo rozmowa była dość chaotyczna, dopiero potem poszliśmy na bok pogadać "nie-w-biegu". Co się dowiedziałem? Moje wnioski są takie, że albo jest zbyt miła, by powiedzieć brutanie, że nic z tego, albo naprawdę ma niską samoocenę. Ciężko jest mi być tutaj obiektywnym, ale mimo wszystko skłaniałbym się do drugiej opcji. Bo ona rzeczywiście żyje w swoim światku, rzadko się z kimkolwiek spotyka, chyba nikogo nie miała.
Podczas rozmowy przepraszała za swoje zachowanie, mówiła że nie chciała mnie ranić itd. Mówiła też, że ciężko byłoby  jej zmienić cokolwiek, że się boi, itd. Jakoś na początku rozmowy poprosiła, żebyśmy pozostali przyjaciółmi. I znowu napiszę to, co już pisałem - gdybył to zdanie usłyszał od dziewczyny ze zdrową oceną siebie, to sytuacja byłaby jasna, ale ona powiedziała to tak, jakby wręcz błagała o to, by jej nie zostawiać, nie tracić kontaktu.
Mimo tego postanowiłem powiedzieć jej szczerze, prosto w oczy, że "bardzo mi się podoba, i że niczego tak nie pragnąłem, jak z nią być". Chciałem jej też dać znać, że nie ma patrzeć na mnie, tylko skupić się na tym , czego sama chce.
Myślę, że zrobiłem wszystko, co zrobić mogłem. Powalczyłem, pokazałem jasno, że mi zależy, że "chcę być kimś więcej, niż kolegą". Starałem się jej pomagać, próbować rozwiązywać jej problemy, powiedziałem, co czuję, w realu, nie przez żadnego fejsa.
Jeśli to nie działa, jeśli to jej nie otwiera dla mnie, to, cóż, chyba pokazuje, że albo nie jest gotowa na coś poważnego, albo po prostu taki ze mnie rycerz na białym rumaku jak... no, nieważne.
W każdym razie wziąłem sprawy w swoje ręce, zrobiłem co mogłem, aby ją przekonać. Więcej zrobić już chyba nie mogłem, przecież nie zwiążę jej i siłą  nie zaprowadzę do kina czy na kawę
Nieśmiałość nieśmiałością, ale myślę, że gdyby tego chciała, dałaby jakiś konkretny znak.

Tak więc wygląda na to, że z wielkiego ajlawju znów wielkie nic. Ale przynajmniej mam przeświadczenie, że nie stchórzyłem.

Przepraszam za taką wylewność, to do mnie nie podobne Po prostu  chciałem się wygadać gdzieś, bo w realnym świecie nie za bardzo mam z kim, a przez takie coś jeszcze nie przechodziłem.

Bardzo  dziękuję za pomoc, szczególnie Tobie Myszeczka23 Twoje ciepłe, ale konkretne słowa dały mi wiele otuchy i przekonały, by próbować. Dziękuję.

na początku rozmowy prosiła, żeby nic nie proponować i nie przychodzić.

Dzwoniłem, przychodziłem, mówiłem.

nie chcę wyjść na jakiegoś świra. Nie rozumiem tego. Spytałem jej się, czy chciała w ogóle się jakoś spotkać, bo nie rozumiałem milczenia. Powiedziała, że tak, no ale jak zwykle coś ją tam zablokowała, coś tam sobie pomyślała, i cóż. Nieśmiałość nieśmiałością, ale nawet nie dała sobie szansy,żeby się przekonać, czego chce.
No, i cóż, pisze do mnie codziennie, fejs, ewentualnie koma. Jak  to rozumieć? ;] 

Najgorsze jest to,że chyba się naprawdę zakochałem, bo nie potrafię przestać o niej myśleć. Powiedziałbym sobie "dobra mała, masz co chcesz",  i nawet próbowałem to  sobie wmawiać, ale idzie opornie.

Jeśli ona jestes teraz taka niezdecydowana to pomyśl co by było gdybyście byli razem? Męczył byś się z nią, bo nigdy nie był byś pewny jej uczuć. Ty się w niej nie zakochałeś, Ty po prostu nie rozumiesz jej, nie wiesz co myśli i dlatego tyle się nad nią zastanawiasz. Też bym tak miała gdyby facet który mi się podoba robi wszystko czego bym się nie spodziewała i nie mogła bym go rozgryź.
To normalne co czujesz, ale to nie miłość.