jak mam się zachować w stosunku do mojej przyjaciółki

Strasznie mi przykro, nie mogę otrząsnąć się z tej sytuacji- bo ja też jestem na kierowniczym stanowisku, ale pomagam młodym nawet tym którzy po kilka lat pracują.Cieszę się, że przychodzą pytają, że jestem dla nich oparciem.  Uważam bowiem, że ten się nie myli, kto nie pracuje .  Nie ma skarg, nie ma zwolnień., wszyscy czują się dobrze.  Nikt się nie boi zapytać, czy wyjść jak zajdzie taka potrzeba. Gdy to opowiadałam mojej koleżance, to mówiła, bo u was nie ma tyle pracy? No nie wiem, może ..... niech pozostanie bez odpowiedzi. Mój syn przeżył już mobbing w pracy i wpadł w depresję, moja przyjaciółka wiedziała o tym, kiedy się przebranżowił, skończył studia mało brakowało, że znów wpadłby w taką sama sytuację. Dobrze, że to był tylko miesiąc. To ludzie ludziom dziś gotują taki los. Los mojego syna jest dla mnie szczególnie ważny, by mógł się usamodzielnić i pracować. Nigdy się na nim nie zawiodłam, jest dobrym i wartościowym człowiekiem, tylko mało prezebojowym.  Kiedy poszedł do niej mówiłam " daj szansę " nauczy się , a ona na to, że u niej nie ma czasu na naukę. Przyjmując go tego mi nie powiedziała. Teraz wyjechała sobie za granicę, by sobie odreagować stres ? A ja chodzę z kąta w kąt i nie mogę znaleść miejsca, co bym dała żeby nigdy nie było takiej sytuacji ( bo syn dla mnie to ten ważny ).No ona też, ale co dalej? Skończyć tę znajomość? Powiedzieć co myślę, co dała mi analiza tych wszystkich lat? Serce mi się ściska, że tak zrobiła osoba taka mi bliska, że tak po prostu oszukała, bo tak się czuję.Nie wiem może zrzędzę, może nie mam racji, może, może? Tyle pytań pozostaje bez odpowiedzi.MNiał szansę pracować w innym miejscu, dzięki niej tę szansę utracił. Przykre

Droga Mumin dziękuję za wpisy, dziękuję za rady, ale sama nie wiem co mnie z nią łączyło? Tak na poczatku taka sama praca, takie lub podobne problemy w pracy i możliwośc ich usuwania. A potem? potem nasze dzieci i podobne ich problemy. Jej córka miała deoresję, jej córka miała mobbing w pracy to myślałam, że się rozumiemy. Opowiadała o pracy, o zwalnianiu, o odchodzeniu ( częstym ludzi ) ale wierzyłam w jej opowiesci.Co nas połączyło? Na pewno jej wiedza

Co połączyło mnie z moją koleżanką? Napisałam wiedza? Wiedzy jej nie znam tak do końca, to raczej pewnośc siebie, której ja nigdy nie posiadałam. Fajnie było wyjść na piwo, na spacer zostawiajac czasami w domu swoich mężów. Teraz myślę, że mi po prostu imponowała. Teraz kiedy patrzę na mojego syna, który traci nadzieję na pracę to serce mi się kraje, a przecież mógł nadal pracować jako wolontariusz , a zakończył , bo " nie da się dwóch srok trzymać za ogon ". Jest mi strasznie przykro i głupio, że to stało się za moją przyczyną.Myślę, że jak wróci ze swojego wyjazdu to na pewno zechcę porozmawiać, nie wiem jednak w jakim stylu? Czy powiedzieć, jak mi jest przykro, czy udać, że nic się nie stało? Cały czas myślę i analizuję. Szkoda mi koleżeństwa, ale jednak mój syn jest dla mnie najważniejszy. Co bym dała żeby ta systuacja nigdy się nie wydarzyła?

Zgadzam się z moja przedmówczynią. Pomijam fakt, jak Twoja kolezanka traktuje innych ludzi, bo to na pewno nie jest w porządku. Skupie się na tej konkretnej sytuacji. Nie możesz mieć pretensji o to, ze Twój syn zaprzepaścił szanse w innej pracy kosztem tej. To był JEGO wybór. Czy Twoja przyjaciółka zagwarantowała Ci, ze Twój syn odniesie sukcesy w jej firmie tylko dlatego, ze jest Twoim synem?
Jedyny Wasz błąd to jak wspomniała CzadLilka było mieszanie Waszej relacji ze sprawami zawodowymi. Twoja koleżanka przyjęła Twojego syna, a wiec miała dobre intencje. To TY ja o to poprosiłaś, wiec nie możesz mieć pretensji za niepowodzenie syna, którego może jako matka trochę idealizujesz? Twój syn nie sprostał jej wygórowanym wymaganiom, ale wiedziałaś, ze jest wymagająca i co tu dużo mówić - wredna jeżeli chodzi o sferę zawodowa. To na pewno przykra sytuacja i obie macie nauczkę. Ale czy skreślać 24 lata przyjaźni? Skoro ta relacja trwała tak długo, to znaczy, ze była/jest dla Was ważna.
Jedyne, o czym powinnaś porozmawiać z koleżanką to o jej ogólnym podejściu do ludzi. Bez pretensji i osobistych wyrzutów.
Takie niestety mamy czasy. Twój syn nie jest pierwszym i na pewno nie ostatnim, któremu na początku jest pod górkę. Wspieraj go, ale nie wyręczaj. To mu nie pomoże w osiągnięciu sukcesu.

Duzo w tobie żalu do koleżanki. Przyjęłaś do wiadomości ale nie potrafisz zrozumieć.
Nie, nie zaproponowała. Odpowiedziała na Twoja prośbę. A to jest różnica. Sama napisałaś, ze u niej pod wpływem stresu nie potrafił pokazać swoich możliwości. Sytuacja jest przykra, ale tez Twój syn jest slaby psychicznie, nie potrafi sobie radzić z porażkami. Byc może Twoja koleżanka przyczyniła się w jakimś stopniu, ale obwinianie jej za całokształt tej sytuacji (psychiki syna) jest moim zdaniem trochę niesprawiedliwe.
Czujesz taka potrzebę to porozmawiaj z koleżanką. I przede wszystkim z synem. Niestety w dzisiejszych czasach nie ma przeproś, musi być silny, nie załamywać się i nie obwiniać całego świata. Z niesprawiedliwością spotka się jeszcze nie raz niestety... ale trzeba dawać sobie rade...

Vinngo dziękuję za wyrażenie swojej opinii nt. mojego problemu. Oczywiście masz rację, że moja koleżanka jest odważna i po kilku dniach stwierdziła, że nie nadaje się do tej pracy.Po kilku dniach, bo 3 tygodnie był w innym pokoju, a potem był bezpośrednio pod jej " skrzydłami ". I to właśnie te dni zadecydowały o jej ostatecznej decyzji.  Być może tak, być może nie, bo jest trochę powolny. Ale o tym, że jest tak wymagajaca powinna powiedzieć od razu otwarcie, bo być może w ogóle by tam nie poszedł. Więcej jak pewne, że by zrezygnował z jej prpozycji.  To żadna strata dla niej, bo dała umowę " smieciową " asekurując sie od samego początku. Co bym dała, żeby tej sytuacji w ogóle nie było.Vinngo mam dwóch synów i każdy z nich jest inny. Starszy bardziej wykształcony, żonaty i " nie da sobie w kaszę dmuchać " Chłopak z energią  i z ikrą, poradzi sobie w każdej ekstremalnej sytuacji, urodzony " przywódca "., ale też musiałam zawsze " trzymać rękę na pulsie " , bo był za bardzo znów kontaktowy.  Natomiast młodszy spokojny, zrównoważony, dokładny, wrażliwy i na pewno " słabszy ". Dlatego mój wysiłek polega na " kopie " , by odpępkował się od nas, lecz sam w dzisiejszej rzeczywistości nic poza śmieciową umową nie znajdzie. Wyobraś sobie Vinngo, że marzę, bym miała wiecej czsu dla mojego małżonka, z którym " ciagniemy ten wóż " już 35 lat. Obydwoje jesteśmy 35 lat po studiach dziennych technicznych i na kierowniczych stanowiskach. Dla nas praca to " pasja ", obydwoje z sercem uczymy młodych  i myslałam, że to tak już jest. Zapomnialam, że brak pracy na rynku pracy spowodował " tzw. wyścig szczurów " spowodował, że ludzie nieliczą sie z drugim człowiekiem. Że drugi człowiek to zwykły pionek na szachownicy, bez uczuć, bez serca, bez mózgu.  Nie wszyscy młodzi są przebojowi i rozpychają sie " łokciami ", nie wszyscy " po trupach pchają się do celu ". Dziwne, bo ja to rozumiem, mój małżonek też - chyba jesteśmy z innej epoki ( z epoki łupanego kamienia ). Serce się kraje, gdy pomyślę, że mam " gorsze  egzemplarze " w swojej pracy i nikt ich nie wyrzuca, nie poniża, nie robi problemu z jednego skreślenia, czy stawianych pytań, a ja nie mogę pomóc swojemu synowi.  Czasami też sobie myśle, że zacznę robić tak jak robią to inni, dlaczego ci młodzi mają mieć tak łatwo na starcie? Na pewno nie wróci do pracy u mojej koleżanki, bo rzeczywiście jest za słaby do takiej pracy i w takim tępie.A tak w ogóle straciłabym  szacunek do samej siebie.  Nie wiem tylko, czy będę umiała ją zrozumieć i przebaczyć, bo jakby nie było stracił dwie szanse o których wiedziała.  Każda matka jest trochę taką kwoką, jak trzeba ciągnie za uszy, popycha do przodu i uczy dobrego. Matką się jest do smierci, nikt nigdy z tego nas nie zwolni i bardziej się pomaga dziecku, które jest nieco " słabsze ".  Ja jako matka też nie mam gotowej recepty na szczęście, wiem tylko, że szczęście moich dzieci jest moim szczęściem. Mój wrodzony optymizm pomaga mi w wielu sytuacjach rozwiązywać problemy i się nie przejmować. Ale czasami to boli jakoś wyjątkowo dłużej.

Chodzę jak zbity pies, bo nie dzwoni, nie pisze smsów. Zamiast ja się obrazić, obraziła się ona. Brakuje mi naszych codziennych pogaduszek, patrzę na telefon, a on milczy. Nie wiem co mam myśleć, co mam zrobić? Czy zadzwonić, czy nadal czekać. A może jak zadzwonię, to pomyśli, że siłą zechcę wepchać do niej mojego syna? Pewnie, że jest mi przykro z tego tutułu Serce mi pęka, że syn siedzi w domu , a utracił dwie szanse dzieki jej propozycji. Szkoda mi również naszej przyjaźni. Nie wiem co mam zrobić?

Owszem jest mi przykro, ale nie będę się nad sobą użalać, bo to moja wina, że znów zaufałam i takie rozwiązanie jako najlepsze zasugerowałam synowi. To jest wielkie szczęście, jeśli  młody człowiek trafi do dobrych ludzi  na początku swojej drogi zyciowej ( a tak właśnie wtedy myślałam )  A tak na marginesie wspomnę swoją skromną osobę, która 33 lat temu po studiach dziennych po ekonomii trafiła do pracy w Zakładzie ( 300- 400 osób  ) gdzie tylko dyrektor i jego zastępca byli po wyższych studiach. Wtedy magister to jak dzisiaj doktor, wszyscy traktowali mnie jak potęncjalnego kandydata na jego stanowisko. Może dzisiaj, ale wtedy niewiele wspólnego miała teoria z praktyką. Ktoś musiał pokazać, wytłumaczyć, a to dotyczyło spraw księgowania itd. Przez przypadek usłyszałam, że mnie nie nauczą, bo jak " szef" chciał magistra to niech zapier.... dala sam. Ta sytuacja spowodowała, że skutecznie znienawidziłam pracę w ksiegowości i  nigdy potem nie pracowałam w swoim zawodzie. A szkoda, bo prawie wszystkie moje koleżanki i koledzy pracują w bankach. A ja pracuję w urzędzie, gdzie zarabiam 3 razy mniej jak moje koleżeństwo. Ale dla mnie nie najważniejsze były i są pieniadze, a atmosfera w pracy oraz satysfakcja z  pracy. Boję się, żeby sytuacja, która właśnie spotkała mojego syna nie wywarła na nim głębszych strat w psychice. Łatwo zniechęcić młodego człowieka i wmówić mu ( najgorzej jeśli to jest po kilku dniach ) , że nic nie umie i do niczego się nie nadaje.Chciałabym, żeby nigdy nikt z młodych ludzi nie spotkał na swojej drodze takich ludzi, którzy przez zazdrość, zawiść, nadmierną służbistość, wygórowane ambicje czy wymagania  nie wiem co tam jeszcze, może swój wredny charakter zniszczyli człowieka już na starcie. Zawsze myślałam, że ponieważ człowiek spędza w pracy tyle godzin, więc to tak jakby drugi dom i powinno się iść do pracy nie z przymusu  lecz z przyjemności. I tak ja osobiście traktuję młodych ludzi i cieszę się, że z przyjemnością się do mnie zwracają o pomoc. Mam dużo więcej doświadczenia, wiec umiem pomóc, doradzić i to jest fajne.  Ludzie nie dajmy sie zwariować obecnym czasom, nie patrzmy na innych wilkiem. Bo nigdy nie słyszałam, by fotel kierowniczy przylepił się komuś do jego czterech liter.