Przepraszam drogie panie że wszedłem na wasze forum ale nie wiem gdzie mogę pogadać a chyba nikt lepiej nie zrozumie mojego problemu niż kobieta. Byłem żonaty przez 7 żona wyjechała za granicę i tam znalazła nowego partnera mnie poinformowała tylko smsem że już jej się znudziła zabawa w rodzinę sam opiekuje się 6-letnim synkiem i już przestaje sobie radzić. Rozstaliśmy się 2lata temu i długo to wszystko przeżywałem pomogli mi rodzice i jakoś stanąłem na nogi ale już nie daje rady nie potrafię dobrze zająć się synkiem ręce mi się trzęsą straciłem chęć do życia w pracy też zaczynam sobie nie radzić i do tego jeszcze spłacam komornika za kredyt z początku małżeństwa które zaciągnołem na slub remont mieszkania i takie tam bo przez pewien czas nie spłacałem przez to wszystko. Nie mam nikogo z kim mógłbym siąść i pogadać dobrze że rodzice zajmują się małym jak ja jestem w pracy ale mama też jest chora na raka i każdy dzięń jest darem w sumie o chorobie mamy też się dowiedziałem gdy żona mnie zostawiła i to był podwójny cios. Nie wiem jak to dalej będzie ciężko mi ze wszystkim i powoli się poddaje do tej pory sprzątałem gotowałem ale już jakoś na nic nie mam ochoty nawet z dzieckiem lekcji nie potrafię normalnie odrobić. Codziennie głowa mnie boli ręce się trzęsą do pracy wstaje z przymusu i idę jak na ścięcie. Pomóżcie jakoś.
Podobne tematy
Przede wszystkim pomyśl o fachowej pomocy. Myśle tu np o psychologu. Idz do lekarza rodzinnego, on Ci doradzi i wypisze skierowanie. Sam mozesz nie dac rady. Ale oczywiscie nie ma rzeczy nie do rpzejscia. Stało się. Ciesz się przede wszstkim ze masz syna i to dla niego musisz znalezc w sobie siłe!
Witam Cie rafii, a czy Twoja zona nie poczuwa sie do obowiazku lozenia na dziecko przeciez to tez jej dziecko, to ze wyjechala i smsem zakonczyla malzenstwo to juz zle o niej swiadczy a co dopiero porzucila swoje dziecko i jej zdaniem ta cala zabawe w dom nie zwalnia jej z obowiazku dzielenia oplat na pol, kredyt tez jest jej wiec dlaczego pozwalasz na to zeby ona zapomniala o obowiazkach i zyla tam sobie w sielance i szczesciu bez problemow i obowiazkow zwiazanych chocby z dzieckiem...
- Myszeczka23
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Pomoc psychologa musi być! Masz pewnie depresje i musisz sobie pomóc. Jednak to prawda, że kobiety są silniejsze psychicznie. Moim zdaniem najbardziej Ciebie dobija samotność, ale jeżeli będziesz się starał to się może to zmienić.
Czytając Twój post bardzo Ci współczuję, bo sytuacja w której się znalazłeś jest rzeczywiście trudna.
Ale postaraj się mimo wszystko, iść naprzód, bo w życiu nie warto zatrzymywać się na tym co boli. Wiem, że łatwo tak mówić/pisać, ale to jedyna szansa, by po prostu nie skupiać się, na tym co Cię spotkało. Też, uważam że powinieneś skorzystać z pomocy psychologa. On może często pomóc i znalezć inny, pozytywniejszy sposób patrzenia na tą całą sytuację.
Nie poddawaj się i walcz, masz dla kogo starać się i żyć.
Poradziłeś sobie wcześniej tzn. jak piszesz tuż po rozstaniu, poradzisz sobie i teraz !
Zachowania Twojej żony, nawet nie skomentuję, jest po prostu podłe.
Pamiętaj, że trudności są dane nam po coś, często po to byśmy byli jeszcze silniejsi.
I Bóg nigdy, nie zsyła nam więcej, niż możemy udzwignąć.
Trzymam za Ciebie kciuki ! Dasz rade !
Przepraszam drogie panie że wszedłem na wasze forum ale nie wiem gdzie mogę pogadać (...)
To nie jest tylko babskie forum, jest tu troche facetow, wiec nie krepuj sie. O ile osoba, ktorej to jest pierwszy post na forum moze tak powiedziec..
Ale poczytuje juz od pewnego czasu.
Chce tylko powiedziec, ze rozumiem Cie doskonale, u mnie ten stan trwa od ponad roku i nie bardzo wierze, czy cos sie zmieni, ale od niedawna probuje roznych rzeczy. Teraz postanowilam aktywniej uczestniczyc w forum, bo zauwazylam, ze ludzie tutaj w pewnych watkach naprawde potrafia sie wzajemnie wspierac.
Nie wiem za bardzo, co Ci moge poradzic, na pewno pomoc psychologa nie zaszkodzi, nawet jezeli nie bedziesz czul, ze cos Ci daje (ja tak mam na razie) to przynajmniej bedziesz mial powod, zeby wyjsc z domu poza praca.
Pozdrawiam
Zajmujesz sie dzieckiem to jest piekne z twojej strony(bo niestety w zyciu przewaznie jest tak ze to kobieta zostaje sama z dzieckiem)ale widac nie zawsze, spotkasz na swojej drodze kobiete, ktora pokocha Ciebie za to co robisz i twojego synka, wszystko sie ulozy zobaczysz trzymam za Ciebie kciuki;)nie poddawaj sie to co najcenniejsze w zyciu juz masz czyli pieknego zdrowego synka...
Udaj sie do psychologa, synkowi tez przyda sie wizyta jemu napewno jest bardzo ciezko. Brawo!!! Jestes naprawde swietnym facetem i ojcem, a twoja zona to dno. Zajmij sie teraz soba, synkiem i rodzicami i ciesz sie czasem z nimi. Zloz w sadzie papiery rozwodowe z winy zony, alimenty na dziecko i na siebie skoro splacasz kredyty z waszego wspolnego zycia i jeszcze walcz o zwrot tego co sam pokryles. w roznych osrodkach mozna uzyskac pomoc adwokatow, ktorzy tez pomoga w napisaniu odpowiedniego pozwu. Jesli zona nie bedzie chciala placic, wystap o alimenty od dziadkow czyli jej rodzicow. To jest przewaznie dobrym batem na nieplacacych i zaczynaja placic zeby ich rodzice nie musieli. Bardzo mi przykro ze tak ci sie ulozylo i niewyobrazam sobie jaka kobieta jest twoja zona. Miedzy doroslymi roznie sie uklada ale zeby dziecko olac. zrob porzadek w sprawach papierowych jak najszybciej zeby byc wolnym czlowiekiem i zeby zona gdy jej sie odwidzi nagle nie zabrala ci dziecka. pozdrawiam cie, zycze duzo sily i wsparcia. Dasz rade.
Przepraszam drogie panie że wszedłem na wasze forum ale nie wiem gdzie mogę pogadać a chyba nikt lepiej nie zrozumie mojego problemu niż kobieta. Byłem żonaty przez 7 żona wyjechała za granicę i tam znalazła nowego partnera mnie poinformowała tylko smsem że już jej się znudziła zabawa w rodzinę sam opiekuje się 6-letnim synkiem i już przestaje sobie radzić. Rozstaliśmy się 2lata temu i długo to wszystko przeżywałem pomogli mi rodzice i jakoś stanąłem na nogi ale już nie daje rady nie potrafię dobrze zająć się synkiem ręce mi się trzęsą straciłem chęć do życia w pracy też zaczynam sobie nie radzić i do tego jeszcze spłacam komornika za kredyt z początku małżeństwa które zaciągnołem na slub remont mieszkania i takie tam bo przez pewien czas nie spłacałem przez to wszystko. Nie mam nikogo z kim mógłbym siąść i pogadać dobrze że rodzice zajmują się małym jak ja jestem w pracy ale mama też jest chora na raka i każdy dzięń jest darem w sumie o chorobie mamy też się dowiedziałem gdy żona mnie zostawiła i to był podwójny cios. Nie wiem jak to dalej będzie ciężko mi ze wszystkim i powoli się poddaje do tej pory sprzątałem gotowałem ale już jakoś na nic nie mam ochoty nawet z dzieckiem lekcji nie potrafię normalnie odrobić. Codziennie głowa mnie boli ręce się trzęsą do pracy wstaje z przymusu i idę jak na ścięcie. Pomóżcie jakoś.
Raffi - forum od tego jest i nie przepraszaj za nic.
Ale do rzeczy - musisz przede wszystkim wyprostowac swoja sytuacje i sytuacje dziecka. To, ze zona zalatwila sprawe jednym sms, nie zwalnia jej z obowiazkow. Polske obowiazuja umowy miedzynarodowe i powinienes zawalczyc o godziwe alimenty. Jezeli nie stac Cie na prawnika, udaj sie do Osrodka Pomocy Spolecznej, badz Centrum Pomocy Rodzinie, tam powinny byc bezplatne porady prawne.
No i zadbaj o zdrowie, bo faktycznie objawy wskazuja na depresje, a z tym to nie ma zartow.
Niestety, ale nieszczescia lubia chodzic stadami, ale tez z czasem przemijaja. U Ciebie tez przemina , tylko zajmij sie swoim zdrowiem- KONIECZNIE, to podstawa, musisz byc silniejszy, zeby dac sobie rade z zalatwianiem tych wszystkich spraw.
Dbaj prosze o dobry kontakt z synem, on ma teraz tylko Ciebie, a zobaczysz jak to kiedys w przyszlosci Ci sie odwdzieczy.
Mozesz miec jeszcze tyle satysfakcji w zyciu!
Zycze Ci tego z calego serca , pozdrawiam B.
Dziękuję wszystkim za wsparcie i słowa otuch.
Alimenty udało mi się już wywalczyć-rok czasu walczyłem z sądem i odrzucali moje pozwy bo nie znam adresu "żony" ale jakoś się udało po tym jak wyznaczyłem jako kuratora jej siostrę i sąd zaczął ją męczyć to jakoś ją ściągneli do polski co wcale nie jest zadowalające bo raz płaci a raz nie i jeszcze potrafi mi smsa z wyrzutami napisać że ona wiecznie nie zamierza dawać mi pieniędzy ale do dziecka się nie odezwie. I nie widzi że te pieniądze są dla dziecka nie dla mnie i że sam spłacam nasze długi. A co do rozwodu to bardzo chętnie bym to załatwił bo z tego co się orientuje to ona i tak chyba ma już drugie dziecko ale po pierwsze rozwód kosztuje i to dużo po drugie nie można się z nią dogadać żeby przyjechała do polski a po za tym znowu wraca motyw jej adresu - jest potrzebny do pozwu i tak w kółko. Po za tym to wszystko to pikuś spłace to wszystko sam a może kiedyś rozwód się załatwi tylko gorsze że już nie potrafię ogarnąć tego co się wokół mnie dzieje a roboty mam przecież muszę poprać posprzątać ugotować i jeszcze praca i lekcje małego itp itd i jakoś ze wszystkim sobie radziłem a od jakiegoś czasu już nie daje rady nie potrafie normalnie egzystować. Nie dosyć że przestałem sobie ze wszystkim radzić to jeszcze gdy przychodzi wieczór czy wekend to nie mogę sobie miejsca znaleźć aż głowa boli tchu brak. Kiedyś robiłem i w pracy i na budowie i jeszcze naprawiałem elektronike i na wszystko miałem czas i wszystko z uśmiechem na ustach za nim żona małego wykąpała to robiłem kolacje z resztą gotowanie to moje hobby więc ja i tak częściej gotowałem a teraz nawet straciłem poczucie smaku. po prostu żyć się nie chce a żal umierać i tak się wegetuje.
Dziękuję wszystkim za wsparcie i słowa otuch.
Alimenty udało mi się już wywalczyć-rok czasu walczyłem z sądem i odrzucali moje pozwy bo nie znam adresu "żony" ale jakoś się udało po tym jak wyznaczyłem jako kuratora jej siostrę i sąd zaczął ją męczyć to jakoś ją ściągneli do polski co wcale nie jest zadowalające bo raz płaci a raz nie i jeszcze potrafi mi smsa z wyrzutami napisać że ona wiecznie nie zamierza dawać mi pieniędzy ale do dziecka się nie odezwie. I nie widzi że te pieniądze są dla dziecka nie dla mnie i że sam spłacam nasze długi. A co do rozwodu to bardzo chętnie bym to załatwił bo z tego co się orientuje to ona i tak chyba ma już drugie dziecko ale po pierwsze rozwód kosztuje i to dużo po drugie nie można się z nią dogadać żeby przyjechała do polski a po za tym znowu wraca motyw jej adresu - jest potrzebny do pozwu i tak w kółko. Po za tym to wszystko to pikuś spłace to wszystko sam a może kiedyś rozwód się załatwi tylko gorsze że już nie potrafię ogarnąć tego co się wokół mnie dzieje a roboty mam przecież muszę poprać posprzątać ugotować i jeszcze praca i lekcje małego itp itd i jakoś ze wszystkim sobie radziłem a od jakiegoś czasu już nie daje rady nie potrafie normalnie egzystować. Nie dosyć że przestałem sobie ze wszystkim radzić to jeszcze gdy przychodzi wieczór czy wekend to nie mogę sobie miejsca znaleźć aż głowa boli tchu brak. Kiedyś robiłem i w pracy i na budowie i jeszcze naprawiałem elektronike i na wszystko miałem czas i wszystko z uśmiechem na ustach za nim żona małego wykąpała to robiłem kolacje z resztą gotowanie to moje hobby więc ja i tak częściej gotowałem a teraz nawet straciłem poczucie smaku. po prostu żyć się nie chce a żal umierać i tak się wegetuje.
Raffi - jestes zaradny facet, dasz sobie rade, Jezeli dopadl Cie taki dol, idz do lekarza, moze jakies lekkie prochy? Sa sytuacje w zyciu, ze lepiej podeprzec sie lekami antydepresowymi niz meczyc sie na sile.
Nie interesuj sie co robi prawie byla zona, ona ma tylko wywiazywac sie z obowiazku alimentacyjnego, to sie Twojemu synowi nalezy i zadne jej gadki nie maja tu nic do rzeczy.
Idz prosze do lekarza - bedzie lepiej zobyczysz.
Pewnie Cie to nie pocieszy, ale nie jestes sam, ja czuje sie dokladnie tak samo, lacznie z tym gotowaniem i brakiem smaku Wieczory, noce, weekendy, czyli te pory, ktore spedzalismy razem, sa teraz dla mnie koszmarem, ledwo daje rade, wlasciwie to czekam tylko na to, az dany dzien sie skonczy, a nastepnego dnia czekam na to samo. Jak sie budze i przychodzi swiadomosc, jak to wszystko wyglada, to jest straszne uczucie. Mam leki, gdy mam wrocic do domu, tego pustego i cichego, mam leki przed przebywaniem samej w domu.
I chociaz nie wierze, ze to sie zmieni (trwa juz ponad rok i zamiast poprawy jest coraz gorzej), to jednak postanowilam cos z tym zrobic.
I to, ze Ty jestes tu na forum tez oznacza, ze probujesz. Bo wiesz, doszlam do wniosku, ze sama sobie nie poradze, ze wsparcie rodzicow (pomagaja mi jak moga) to za malo, potrzebuje pomocy. I trzeba poprosic o ta pomoc. Forum jest pewna grupa wsparcia, wchodz tu, czytaj i w miare mozliwosci pisz.
W moim miescie jest takie cos jak Wydzial Interwencji Kryzysowej Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie, jest tam bezplatna pomoc psychologa, sa prawnicy, ktorzy pomagaja. Moze i u Ciebie jest cos podobnego, tak samo jak w Przychodni moze byc psycholog, nie wiem ile sie czeka, ale warto zebys sie zmobilizowal w sobie i poszukal wlasnie psychologicznej pomocy. Pamietaj tez, ze duzo zalezy od stanu naszego mozgu, trudno w takim stanie psychicznym dobrze sie odzywiac, ale bierz regularnie witaminy i mineraly, a juz zwlaszcza magnez i wit B6. Melisa czy jakies inne ziola na nerwy tez nie zaszkodza.
Bo najgorsze wlasnie w takim stanie jest to, ze ma sie duzo somatycznych objawow. Wazne jest przerywac jak tylko czujesz, ze nachodza Cie mysli, ktore Cie zabijaja, trzeba wtedy zmusic sie do skupienia na czyms innym. Czasem sie udaje, czasem nie, ale trzeba walczyc.
Ja np w nocy, gdy nie moge spac gram w glupie sudoku w komorce.
I najwazniejsze, nie zamykaj sie w sobie, nie rezygnuj z forum.
300zł rozwód bez orzekania o winie. Poproś o zwolnienie z kosztów sądowych.
Idź do lekarza.
Brakuje Ci kochającej kobiety. Wiele jest kobiet wolnych i dobrych, znajdziesz. Będzie dobrze. Głowa do góry. To co robiłeś, rób. Najlepiej z synem.
Może coś Ci pomoże mój post,w końcu przerabiałam wszystkie Twoje objawy...Te bóle głowy,trżęsące się ręce,ciagłe gubienie drobnych przedmiotów...
Miotałam się tak długo,trafiłam do neurologa-zrobili mi nawet tomografie głowy,głowa zdrowa,potem jeszcze zaliczyłam kilku innych specjalistw,min,gastrologa(bóle żoładka),kardiologa(zaburzenia rytmu serca)...
Aż postawiono mi rozpoznanie-zespół stresu pourazowego.
Takie przeżycie,jak Twoje i Moje,zaostawia ślad,jestesmy tak skonstruowani,że mamy określoną odpornośc na stres,jak dzbanuszek jest pełen--pekamy.
To sie leczy,są leki,terapia u psychologa.Spróbuj,warto.Ja się czuję dobrze,nie budze sie juz z bólami głowy,radzę sobie ze wszystkim,raz lepiej raz gorzej,ale sobie radzę...
Nie zwariowałeś,wszystko,co teraz Ci doskwiera i dokucza jest normalne.Od dawna walczysz,masz nawał obowiązków....Poradzisz sobie.
Codzienne życie to kwestia oraganizacji,dusza musi sie posklejać,skorzystaj z pomocy specjalistów...To nie wstyd,to wyciągnięcie ręki o pomoc.
\Nie obrażaj się,nie uważam Cię za wariata,jednak skorzystaj z [porady psychiatry,to taki sam lekarz jak każdy inny,nie musisz miec skierowania,farmakologia jest po to,żeby pomagała ludziom...
Trzymaj się,pomyśl tak;
Baby sobie dają radę,TY też sobie poradzisz.
Pisz,pisz,pisz...Zawsze znajdziesz słowa wsparcia...