Zmieniałaś miasto w którym mieszkałaś-to miejsce dla ciebie.

Czesć Gomi miła niespodzianka,że tu wpadłaś. Wiesz ja myślę,że zmiana miejscowości w taki sposób jak to było u ciebie (kłopoty w rodzinie) mniej świadomie lub nie wpływa na nasze relacje z innymi. Myślę,że dużo kobiet znalazło się w takiej matni.Najpierw się cieszyły,że mieszkają w innych miastach a później nie.Straciły znajomości,które były w innych miastach wraz z nimi.Wraz z taką przeprowadzką umiera wiele,czego my kobiety potrzebujemy.Mianowicie relacje z innymi,kontakt z naszą kobieca potrzebą-porozmawiania z kimś drugim,życzliwym.

No widzisz.Każdego historia jest inna.Każdy jest indywidualnym przypadkiem. Ja ci powiem,że straciłam swoje znajomości,które miałam i żle się z tym czuję. Straciłam kontakt z przyjaciółką.Jedną ale czy więcej mieć warto.Póki byłyśmy w jednej miejscowości miałyśmy kontakt-umawiałyśmy się to u niej to u mnie.Z koleżankami też często się umawiałam.Czułam się chyba bezpieczniej wtedy.Ale gdy zmieniłam miejscowość wszystko padało stopniowo.Odległość-inaczej wtedy wyglądają kontakty z tymi,którzy byli. Ponieważ dwukrotnie zmieniałam miejscowość, to umarło nawet to,co ostatnio zbudowałam.

Cześć diano45, potwierdzam,że plusem jest na pewno spokój,ale tak samo jak ty mam tylko męża do rozmowy.Nie uważam żeby to było dobre.Jasne,że jeśli wśród znajomych były plotkary lepiej się od nich odciąć ale powiedz tak szczerze-nie brakuje ci z nikim kontaktów międzyludzkich? Mąż jest całym twoim światem?Czy to ci wystarcza? Napisz mi skąd wyemigrowałaś.Ja jestem Łodzianką a mieszkałam już we Wrocławiu i obecnie jestem w Oleśnicy. Goni miejscowość była to Piła,obecna nie wiem.

A ja ponad 6 lat temu przeprowadziłam się ze wsi(ponoć jednej z największej w Polsce) do miasta na szczęście nie jest to duże miasto.Pracę znalazłam po jakiś 3 miesiącach,ale koleżanek lub przyjaciółek tu nie znalazłam. Można by się zastanawiać dlaczego skoro pracuję prawie z samymi dziewczynami? Dla mnie koleżanka lub później przyjaciółka to ktoś z kim można pogadać zawsze o wszystkim i o niczym.Ja niestety nie miałam takiego szczęścia żeby kogoś takiego tu spotkać.Czasami człowiekowi żal się robi że oprócz męża nie ma z kim pogadać, pójść na babskie zakupy lub po prostu poplotkować.Ale jak można trzymać się z kimś kto jak tylko odwrócisz się lub odejdziesz kawałek dalej potrafi wszystko rozgadać dalej????

Goni miejscowość była to Piła,obecna nie wiem
Sandro.Tak wczesniej mieszkałam w Pile.

Sandro jutro ci napisze bo ,cos zle sie poczulam...\przepraszam...

Sandro ja juz sskrotowo ci wczesniej napisalam,iz uwazam to za plus  z ta przeprowadzka.Nie placze ze tak sie stalo a wrecz przeciwnie sie ciesze.Moze bardziej bym sie cieszyla jakbym miala do kogo gebe otworzyc bo brakuje mi rozmow z ludzmi  a szczerze mowiac nie mialam okazji z tego skorzystac gdyz narazie do dnia dzisiejszego nie mam przyjaciol w realu. W wirtualnym swiecie to tez sa ludzie tylko my ich nie widzimy ,ale zeby miec taka zaufana osobe to troche musi potrwac nikt po krotkim poznaniu nie jest przyjacielem.Chociaz szczerze mowiac chcialabym taka osobe miec,moc sie wygadac,wyplakac w rekaw  czy po postu porozmawiac o sprawach codziennych o smutkach czy radosciach.Ale jest jedno ale pomimo ze takie osoby nie mialam tak jak z kazda poprzez doswiadczenie na ludziach ,,przelotnych,, rozmowach mozna sie przejechac takze nie mozna wierzyc nikomu do konca.Ale ze chce byc szczera z ludzmi i to mnie gubi ze pozniej ludzie to wykorzystuja i czuje sie potem zmieszana z blotem...Musze sie nauczyc w niektorych sprawach trzymac buzie na klodke bo co zostanie powiedziane moze byc uzyte przeciwko Tobie...

A wiec ze w Pile nie mialam nikogo z kim moglam porozmawiac  wiec nie placze,nie roztkliwiam sie bo nie ma po co i tak nikogo tam nie mialam wiec i tak nie mialam nic do stracenia

Dzis mialam ochote sobie troche pospiewac i nagralam to:

http://zobacztalent.pl/component/fileuploader/?view=singlefile&cid=6939

To i ja dołączę. Przeprowadziłam się do męża 320 km od domu rodzinnego. Jestem z dala od rodziny, przyjaciół i znajomych, a tutaj nie mam do kogo ust otworzyć

Witam was wszystkie wcześniej mieszkałam w Głusku Dużym. Mała miejscowość w województwie lubelskim. Teraz mieszkam w Warszawie. Wcześniej też nie miałam zbyt dużo znajomych... Zawsze odsuwana przez ludzi. Oskarżałam się że to moja wina a przecież nie jestem jakąś wredną suk..., Bywam milcząca czasami ale czy to powód do wykluczenia społecznego. Teraz też nie jest dużo lepiej choć dopiero mieszkam tu 7 miesięcy. Moi znajomi to w sumie znajomi mojego faceta... A ja tak bardzo pragnę babskiego towarzystwa....

Witam was wszystkie,wybaczcie że nie będę was wymieniać po nickach ale każda z was jest wyjątkowa i zasługuje na taka samą uwagę jak inne.Bardzo wam dziękuję za to,że napisałyście.Wiem,że dużo jest kobiet w takich sytuacjach.Każda z nas inaczej odczuwa przeprowadzkę.Jedne z nas się cieszą inne liczą tylko minusy.Każdą z nas kierowały inne pobudki.Przykłady można mnożyć i myślę, że wymieniać bez liku.Bardzo ucieszyły mnie wasze wiadomości.

Meerredith-wiesz to prawda co napisałaś o szukaniu fryzjerów,lekarzy i załatwianiu urzędowych spraw.Takie wydaje się,że pierdoły ale ja np. do tej pory nie mogę znaleźć dobrej  fryzjerki a niby każda taka sama. A jak u was z fryzjerami?Pytam was wszystkie bez podziału na przyczyny przeprowadzki.

ira34-to ta sama samotność i ta sama migracja.Nie liczy się to czy wyjeżdżasz z kraju za granice czy też miasta na wieś w głowie i sercu kobiety dzieje się zawsze to samo.

Ja na najlepszą fryzjerkę w moim życiu trafiłam w małym osiedlowym zakładzie.
Lekarzy szukam przez internet, czytam opinie i sobie któregoś wybieram, do tej pory tylko jeden ginekolog mi nie podpasował, reszta, w każdym mieście to strzał w dziesiątkę.
Korespondencja urzędowa jest troche upierdliwa, albo za każdym razem muszę zmieniac adres, albo listy przychodzą do domu rodzinnego, gdzie jestem zameldowana, a ja dostaje je z opóźnieniem.
To takie drobne utrudnienia, ale ja widzę dużo więcej plusów przeprowadzek.

BabaOsiadła - ja w nowym miejscu zamieszkania poznałam kobietę (najpierw zawodowo jej męża, a potem ją), która jest ode mnie kilkadziesiąt lat starsza. W przyszłym roku kończy 80 lat! Świetnie sie dogadujemy, jest moja przyjaciółką ( a ja nie nadużywam tego słowa). Na swoje lata w ogóle nie wygląda ( oczywiscie na nastolatkę też nie), a energii życiowej i pomysłów to niejedna młoda dziewczyna mogłaby jej pozazdrościć (np. jeszcze do niedawna brała udział w rajdach samochodowych). Jest oczytana, inteligentna z dużym doświadczeniem życiowym (obecny to jej czwarty mąż). Chodzi na wszystkie premiery teatralne i kinowe, koncerty jazzowe, wernisaże.
Ergo, nie trzeba od razu skreślać starszych kobitek.

Wiecie dogadywanie się nie zna wieku.Kobietki starsze od nas są do rozmowy a czasem zdarza się,że i młodsze osoby sa bardzo dojrzałe jak na swój wiek.Reguły nie ma.Ja z fryzjerem najpierw zrobiłam tak jak koleżanka,poszłam gdzie najbliżej ale nie byłam jakoś rewelacyjnie zachwycona.Kiedy usłyszałam 40,- za obcięcie z wymodelowaniem zmieniłam fryzjera i nadal się błąkam.Co do stomatologa,na razie nie miałam potrzeby by korzystać ale na pewno będę mieć problem jakby co.Dużo stomatologów a który dobry nie wiadomo.Mój mąż poszedł na czuja,zrobiła mu zęba a obecnie i tak się coś dzieje z tym zębem.Wniosek -zrobione do d.....Nie wiem gdzie się doinformować akurat w tej dziedzinie.Macie jakieś pomysły?

Dodałabym jeszcze wywiad wśród znajomych . Gabinet dentystyczny, do którego cała moja rodzina chodzi od 10 lat w taki sposób zostal znaleziony i się sprawdziło.

Sandra - przecież można zapytać kolegów/koleżanki w pracy Twojej lub męża.

luc mąż niestety jeździ do innego miasta do pracy,ja raczej mam też znajomych więcej w innych miejscowościach niż mieszkam.

Witam  Net-Kobietki, do grona osob, ktore zmienily miasto zamieszkania dopisuje sie i ja.
Szczecin to miasto wybralam i tu osiedlilam sie na stale.Czas pokaze, czy je zaakceptuje, na razie poznaje okolice,a do tego samotnie...........

Witam nowe Net-kobiety bardzo się cieszę,że dołączyłyście do nas.Proszę o wyrozumiałość dla mojej nieobecności,idę na operację więc dopiero po zabiegu zerknę tu i liczę,że wzajemnie się zaprzyjaźnicie,podzielicie własnymi doświadczeniami co do zmiany miasta i sposobami rozwiązywania przeszkód na które natrafiłyście przeprowadzając się.

Witajcie kobietki chętnie się przyłączę do Was
od prawie 7 lat mieszkam w Warszawie. Wyemigrowałam tu ze śląska i żałuję. Nienawidzę tego miasta i najchętniej wróciłabym spowrotem do rodzinnego miasta.
Jedynym plusem jest to, że się usamodzielniłam. Jestem jedynaczka i w domu ze wszystkiego mnie rodzice wyreczali. Tutaj musiałam sobie radzić sama z niewielką pomocą wtedy jeszcze przyszłego męża, teraz już obecnego.
Za to minusów jest więcej. Brak znajomych, brak rodziny. Mamy małe dziecko i nie mamy nikogo kto by mógł pomóc przypilnowac synka w razie gdybym musiała wyjść do lekarza. Dlatego muszę tak kombinować, żeby takie sprawy w soboty załatwiać.

Sandro więc wiesz jak jest w Warszawie. Wszędzie tłok jest, nawet w parkach spokoju nie ma... Co do cen do wcale nie jest drożej niż gdzie indziej.
Niestety znajomych tutaj nie mam. Sąsiadów nie znamy w ogóle. Jedyna koleżanka którą tu mam, mieszka kawałek od nas i na dodatek nie dawno sama mamą została więc nie mogła by mi pomóc

zanim urodziła nie było by problemu, ale jakoś nie było okazji skorzytac bo bym musiała synka do niej zawieźć. A nie mam samochodu to jechać z przesiadkami komunikacja do niej nie chciało mi się. A teraz już nie ma szans bo ona ma 3 dzieci w tym 1 niedawno się urodziło.

na przedszkole jest za mały a żłobek odpada. Co do opiekunki na godziny, to czy Ty byś zostawiła dziecko zupełnie obcej osobie? Bo nie sądzę, żebyś tak zrobiła. Do tej pory albo mąż się wcześniej urywał z pracy albo w soboty załatwiałam swoje sprawy.

Hej i ja się przeprowadziłam 200 km od domu rodzinnego , czy żałuje teraz juz nie bo jestem z osoba którą kocham , ale pierwsze lata było bardzo ciężko . Teściowa okazała się @@#$%^ pracy się nie bałam , bo mimo że nie miałam nigdy gospodarki to się wszystkiego nauczyłam i starałam się bardzo niestety nikt tego nie docenił , bo jak to na początku małżeństwa mąż mi powiedział że dobrym słowem się nie najem .
Pierwszy rok był tragiczny , robiłam ile mogłam , po nocach płakałam z bólu a i tak teściowa do koleżanek mowiła że synowa nic nie robi bo do 15-ej w pracy bolało mnie to strasznie ale robiłam dalej bo myślałam że może zmieni zdanie - nie zmieniła .
drugi problem był taki że pani teściowej nikt nie lubił i gdzie bym się nie obróciła to wszyscy na mnie patrzyli tak jak na nią dopiero po kilku latach to sie zmieniło .
Trzeci problem - mąż mamisynek (wyszło po ślubie) zmieniło sie po około 5 latach małżeństwa .
Znajomych tez straciłam , czy mam nowych takich bliskich - nie , bo nigdy nie wiem co komu moge powiedzieć żeby nie poszło dalej , mieszakam na obrzeżach miasta ludzie niedobrzy brat brata by utopil w łyżce wody , sąsiad sąsiadowi ręki nie poda , takie góralskie charaktery . Więc pewnie jakby cos niemiłego na temat pani teściowej usłyszeli to by poszło dalej coby tylko jej dopiec .
Pamietam na początku któryś sąsiad niemógł przeżyć , że tyle co sie przeprowadziłam a juz kope i dźwigam wiadra z ziemniakami i jak sobie wypił powiedział o panie teściowej "pie****a  i dalej imię " oczywiście do niej to doszło , to przez trzy lata mówiła że mój adorator idzie , dopiero jak jej powiedziałam pare słów to przestała . Cierpiałam przez coś czego nie zrobiłam , ale ją tak ubodło że musiała się na kimś wyładować , a na mniej było najłatwiej . I jest jeszcze masa takich przypadków .
Na szczęscie trochę się uodporniłam na jej jad i zachowanie . Choć zdrowiem przpłaciłam i musiałam szukać fachowej pomocy .

Niedługo minia mi sześć lat jak jestem poza domem rodzinym kilka spraw się ułożyło , inne popsuły jeszcze bardziej , ale najważniejsze że chłop zaczął stawać po mojej stronie i mam w kimś oparcie , bo przez pierwsze lata byłam sama jak palec , co nie powiedziałam to było źle , że jak ja moge na mamusie narzekać itp. itd. najbardziej mnie bolały (niby takie drobnostki ) a jednak
- mąż pyta kochanie jakie taboreciki bierzemy , mamy do wyboru żółty , czerwony i biały
- ja mówię - żółty i czerwony
- mamo jakie biarzemy taboreciki dwa czerwone
i zostały dwa czerwone  .
Po pewnym czasie jak kilka razy sytuacja się powtórzyła zaczęłam mu mówić żeby szedł zapytać mamusi bo i tak zrobi tak jak ona chce a nie jak ja . To mi powiedział że chce żeby czuła się ważna , na moje pytanie a czy ja nie mam prawa czuć się ważna , bo przeprowadziłam się w obce miejsce i nei mam poza nim nikogo bliskiego - nie padła żadna odpowiedz .
Pewnie gdyby nie ślub zabrałabym walizki i poszła nawet pod most . Spodziewałam się że będzie ciężko ale nie aż tak.
Mamie i siostrze nie mówiłam jak mi źle bo by  om serce pęło a poza tym maja dość swoich problemów .

Co będzie dalej czas pokaże

Witaj Monika083 Rozgość się i mam nadzieję że ta kafejka da ci czego szukasz.