Nie wyznawanie uczuć a strach przed odrzuceniem

Hejka
Mam prawie 25 lat, niewiele przeżytych związków i dość utarty światopogląd oraz określone ambicje i priorytety. Pragnę mieszkać w Polsce, mieć dom, rodzinę oraz prosperującą firmę. Podobają mi się kobiety, które są bardzo inteligentne oraz posiadają silną osobowość. Niedawno poznałem taką dziewczyne, jesteśmy razem od 3 tygodni. Oczywiście to co dopiero opisałem nie jest niczym nadzwyczajnym ale borykam się z problemami dotyczącymi mojej osobowości.

Przede wszystkim za każdym razem gdy idę lub wracam ze spotkania z dziewczyną mimo, że randka była lub będzie super to coś mi mówi, że ten związek zaraz może się skończyć. Zaraz przypominam sobie moje opinie, zachowania lub dyskusje, które mogą zaważyć na przyszłości tej znajomości. Wciąż dręcze się pytaniami typu "dlaczego jej wtedy nie pocałowałem" lub "dlaczego to powiedziałem".

Zaskakujące jest to, że niewiadomo skąd zaczynamy nagle rozmawiać na bardzo poważne tematy z kategorii: religia, polityka, patriotyzm itp.. Dzisiaj nawet doszło do tego że po moim komentarzu, że ładnie dzisiaj wygląda wywiązała się dyskusja na temat prawienia komplementów/stwierdzania faktów a przesłankami, które kierują osobą wygłaszającą tego typu opinie. Może wydawać się to śmieszne ale czasem z najprostszej codziennej informacji wywiązuje się rozprawa na temat moralności człowieka.

Drugim moim problemem jest to, że dąże do stworzenia długotrwałej relacji (przez co za bardzo mi zależy). Szanuję swoją dziewczynę, chcę powoli, krok po kroku rozwijać ten związek lecz wydaje mi się że przez tego typu zachowanie ląduje w szufladce "przyjaciel" a nie "partner".
Przez niezbyt dobre wcześniejsze doświadczenia z kobietami obawiam się formułować swoich uczuć wobec tej dziewczyny. Chociażby gdy chcę powiedzieć, że tęskniłem za nią/ myślałem o niej powstrzymuję się bo boję się, że ona potraktuje to jako zbyt szybkie zaangażowanie i ucieknie aż będzie się kurzyło.

Kolejną sprawą jest to, że ponieważ moja dziewczyna jest ode mnie młodsza o 3 lata ma ona zdecydowanie inne priorytety niż ja. Ona chciałaby poznać świat oraz rozwinąć swoją wiedzę, nie zważając na koszty osobowe takie jak odległy kontakt z rodziną i przyjaciółmi. Mimo, że bardzo zasmuciła mnie informacja o jej rozbieżnych z moimi ambicjach to wiem, że nie mam prawa wtrącać się między nią a jej dążeniami do spełnienia swoich marzeń.

Następną sprawą między nami jest to, że nie akceptuję warunków w których obecnie mieszka. Bardzo chciałbym by przeprowadziła się razem ze mną lecz wiem, że tego typu propozycja ma dwie zasadnicze wady. Pierwszą z nich jest to, że to zdecydowanie za szybki krok. Drugą wadą jest to, że przez to niejako byłaby w pewnym sensie uzależniona ode mnie przez co mogłoby to doprowadzić do naprawdę wypaczonych sytuacji (nie chcę obarczać jej takim brzemieniem).

Wiem, że ten wywód wywołuje myśl: "zauroczony szczeniak" lecz tego typu rozterki w tym związku będą powielane w ewentualnie następnych relacjach. Jeżeli nie będe wstanie poradzić sobie z nimi teraz, to będą one nękały mnie przez całe życie. Obecnie radzę sobie z tymi problemami w ten sposób, że zakładam maskę obojętności lecz gdy ją noszę czuję, że okłamuję nie tylko dziewczynę ale również siebie. Na pewno część moich problemów wynika z mojej samooceny oraz tego, że nie chcę nikogo skrzywdzić.