Rodzina zaprzyjaźniona - dziecko z domu dziecka

Znalazłam w necie informacje jakie warunki trzeba spełniać, jak wygląda takie "bycie rodziną" ale to bardzo ogólnikowy opis. Chciałabym, żeby ktoś kto już sprawuje taką funkcję opowiedział mi jak wygląda to w rzeczywistości, jakie napotkał trudności bardziej chodzi mi o te "ciemne strony". Zastanawiam się nad tym mocno, rozmawiałam z mężem. Kiedyś myśleliśmy o adopcji ale mamy własne dzieci, są jeszcze małe, wiem że adopcja nie wchodzi w grę bo nie dałabym rady fizycznie. Wydaje mi się, że jako rodzina zaprzyjaźniona, nie mielibyśmy aż tylu obowiązków a moglibyśmy stworzyć taką "namiastkę" domu i dać dziecku miłość i akceptację, której na pewno mu brakuje jeśli mieszka w domu dziecka. Biję się z myślami bo to decyzja trudna, nie można zrezygnować, nie można się wycofać kiedy pojawią się problemy...wiem, że nie będzie tylko kolorowo-cukierkowo. Dlatego opinie innych mających doświadczenie w temacie są dla mnie tak ważne:)
Jeśli chodzi o warunki to spełniamy wszystkie tak na "moje oko" ale nie wiem jak zakwalifikowałaby nas osoba decydująca:)

Pracowałam w domu małego dziecka i powiem szczerze że odchodzi się już od tego typu "udogodnień" dla dzieci... To nie jest tak jak się ludziom wydaje... Zgłasza się rodzina, zostaje jej przedstawione dziecko, zabierają je raz drugi trzeci piąty i....Czar pryska bo dziecko nie jest idealne... Bo łobuzuje, brzydko się odzywa, nie słucha itp,itd. Więc co robi rodzina?... a no juz więcej się nie pojawia...A co czuje dziecko? BÓL, niewyobrażalny i nie dający się opisać i tak to się kumuluje a potem wychodzi w świat pokaleczona emocjonalnie istota kalecząca innych... dzieci z domu dziecka nie są idealne...każde ma jakieś kłopoty jak nie zdrowotne to emocjonalne, nie ma dzieci bez skazy czy to dzieci z domu dziecka czy z normalnego domu a ludzie myślą że jak już zlitowali się i wzieli to takie dziecko powinno być dozgonnie wdzięczne i do stóp padać a nie łobuzować... Problem w tym że w Polsce rodzina zaprzyjazniona nie jest w żaden sposób prawnie uregulowana... nie ma żadnych konsekwencji jak dziecko się znudzi i taka rodzina już więcej nie przyjdzie... takie rodziny nie były dostatecznie mocno filtrowane...Jest jeszcze inny problem, do programu rodzin zastępczych były brane dzieci których nikt nie odwiedzał które były same i owszem była część rodzin wspaniałych która świetnie się zajmowała ale powiedzmy na 40 takich rodzin sprawdzały się 2, a co to znaczy? a no 38 okaleczonych istot... Postawmy się w roli takiego dziecka... ciocia z wujkiem zabierają mnie np na weekendy, mają swoją córkę/syna więc konkuruję o uwagę zle się zachowuje i na starcie wiem ze tamto dziecko ma przewagę bo jest na codzień i pewnego dnia ciocia z wujkiem już nie przyjeżdzają...do innych dzieci przychodzą rodzice(patologia co prawda ale dziecko to inaczej postrzega) dziadkowie a ja znów sam/sama, zaczyjają się niewygodne pytania  rówiesników"czemu Cię zostawili?,Już więcej nie przyjadą?" izolacja i frustracja bunt i jeszcze gorsze zachowanie bo to boli...

Nie chodzi nawet o łobuzowanie i późniejsze zostawienie takiego dziecka, ale często dzieci w takich "rodzinach", żyją nadzieją, że się je zabierze na stałe. Starają sie byc jak najlepsze i jak mają już te najlepsze oceny, zachowują się wzorowo itp. zastanawiają się dlaczego cały czas rodzina ich nie chce na stałe. Dorośli myślą, że w ten sposób pomagają, ale dla dziecka to są złudne nadzieje i stwarzanie pozorów, najpierw euforia,a potem dołek i zwątpienie w siebie.

Wiem, wiem że to nie tylko problemy emocjonalne ale i zdrowotne i rozwojowe. Właśnie dlatego, że nie chcę skrzywdzić dziecka zastanawiałam się długo i byłam ciekawa zdania kogoś kto się z tematem spotkał na jakiejś płaszczyźnie. Ten przypadek malucha, który mnie powalił na kolana to rówieśnik mojego syna. Leżałam z nim w szpitalu bo miał zapalenie płuc, obok w sali leżał chłopiec chory na rotawirusa. Leżał sam, miał ok. 12 mies. i nikt się nim nie zajmował, pielęgniarki karmiły jak kaczkę 3 razy dziennie, bez specjalnego zaangażowania, podawały leki i tyle, chłopczyk płakał, siedział zamknięty sam w łóżeczku. Opiekunka przychodziła sporadycznie na kilka godzin-teoretycznie 8 w praktyce chyba jakieś 4 i szła do domu. Nigdy nie widziałam tak samotnego człowieka jak ten maluch. Najgorsza była obojętność, miał brudna pieluchę to czekał aż pielęgniara się zlituje, a one miały go gdzieś, kawka, ciasto, tv i byle odbębnić dyżur........zwróciłam im uwagę ale to nic nie dało. Sama nie mogłam się nim zająć, bo bałam się, że pozarażam dzieci na wzajem......to był koszmar. Te dzieciaki są tak samotne i od urodzenia muszą walczyć o siebie i swoje prawa. Pomysł z rodziną zaprzyjaźnioną zrodził się przed poznaniem tego chłopca, to nie był impuls i chwila. Później do chłopca na sali przyszła mama ze swoja córcią i ona jakoś starała się nim zajmować ale nie mogła mu poświęcić tyle czasu i uwagi ile potrzebował, ja dałam maluchowi misia, ktoś inny klocki, przykre. Podobno po wyjściu ze szpitala miał trafić do adopcji, jakaś rodzina z Francji, załatwiali już formalności, mam nadzieję, że jest szczęśliwy i kochany.
Kiedy wychodziłam ze szpitala chciałam porozmawiać z ordynatorem i zwrócić mu uwagę na takie dzieci, poprosić o większe zaangażowanie pielęgniarek ale wymiękłam wstyd się przyznać po rozmowie z pielęgniarkami, były takie obojętne i zimne. Pomyślałam, że powinnam powiadomić dyrektorkę tego domu dziecka, poprosić żeby zareagowała, zadbała o te dzieci, które chorują i są w szpitalu ale zbieram się i zastanawiam nad sensem takiej interwencji.....
Wiem, że każde z tych dzieci jest traktowane tak samo.....

chcemy z narzeczonym po ślubie mieć własne dziecko no i adoptowane. dla nas nie ma znaczenia czy będzie chore czy zdrowe będziemy je kochac. oczywiście nie możemy wziąć dziecka potrzebującego sporej ilości pieniędzy bo nie stać nas na to. ale z rozsądkiem chcemy adoptować

mnie chodzi o dziecko które nie wymaga specjalnego leczenia bo będzie mu jeszcze gorzej z nami jeśli nie będziemy mieć pieniędzy na leczenie to po co ma z nami się meczyc i cierpieć.

a dlaczego chcecie adoptować dziecko? spełnicie swoje marzenie? bo masz takie dość niedojrzałe podejście do zagadnienia. Jak napisała Nirvanka dziecko to nie towar, nie możesz wybrać tego,  które jest zepsute tylko trochę i więcej się nie zepsuje, nie dostaniesz gwarancji na 18 lat.
Dzieci z domu dziecka zawsze wymagają leczenia specjalistycznego na różnym poziomie, dochodzą do tego problemy emocjonalne, to nie są łatwe dzieci, to nie jest łatwa miłość, swoje dziecko kochasz bezwarunkowo, dzieci z domu dziecka musisz się "nauczyć kochać.

Magda8891 to zdarzenie z dzieckiem w szpitalu to nie w Warszawie, porozmawiam z dyrektorem szpitala, bo wyczytałam właśnie, że jakaś fundacja zaangażowała się w pomoc szpitalowi i mają wolontariuszy, może to rozwiąże problem? Gdyby wolontariusze zajęli się dzieciakiem gdy przebywa w szpitalu, byłby zaopiekowany. To się nie zdarza często i takie dziecko zwykle jest jedno na oddziale.

To ty nie rozumiesz, nikt ci nie da gwarancji, że dziecko będzie miało "tylko" chorobę sierocą. A jeśli zdecydujecie się na malucha i jego choroba wyjdzie po roku, co wtedy? Nie będzie was stać na leczenie i .....???
Decydując się na dziecko swoje lub adoptowane, musisz liczyć się z tym, że może być różnie i będziesz musiała zawalczyć o dziecko. Co wtedy?

Od kiedy np. choroby serca sa widoczne?!

Mnie chodzi o choroby fizyczne niepełnosprawnośc itp bo na to potrzeba pieniędzy i dobrze by było aby takie dzieciaki znalazły dom w którym będą mieć odpowiednie warunki i pieniądze na leczenie

Dziewczyna jest młodziutka i nie miała do czynienia z takimi dziećmi... Jeżeli masz gdzieś w pobliżu dom dziecka zgłoś się tam i zapytaj o wolontariat, ja zadzwoniłam, pani w sekretariacie powiedziała że za miesiąc jest nabór, żebym do tego czasu porobiła badania i wyrobiła ksiązeczkę sanepidu i przyszła. Też miałam inne wyobrażenie, mówię poważnie KAŻDE dziecko wymaga ogromnego wkładu finansowego... W przypadku 2-3 latka już psycholog(wizyty prywatne bo pańswowo to jakieś żarty są) a w przypadku młodszego neurolog, jeżeli nie jesteś z Wawy to będą prawdopodobnie koszta za dojazdy do np Centrum Zdrowia Dziecka itp itd... często jest tak że mówi się że dziecko jest trudne, nie mówi nie reaguje na polecenia a okazuje się że po prostu dziecko nie dosłyszy ale to już rodzic adopcyjny musi rozgryźć...Aparaty słuchowe też tanie nie są... Powiem jeszcze jedną rzecz która mnie strasznie bulwersuje i niestety nic nie dały skargi... Otóż na jednej grupie są dzieci chore na WZW HIV i dzieci zdrowe, w chwili gdy dziecko jest przyjmowane do ośrodka przechodzi badania w kierunku tych chorób, załóżmy że wyjdą negatywnie, czyli ze dziecko jest zdrowe, wsadzają takie dziecko w jedną grupę z tymi chorymi i w sumie nie ma w tym nic złego ale to co mnie bulwersowało to to ze w maluchach nie zwraca się uwagi na to który smoczek jest czyj...Który jest pod ręką ten jest wsadzany dziecku do buzi, o tyle o ile wirusem HIV jest się ciężko w taki sposób zarazić(zakładająć że zdrowe dziecko nie ma w buzi żadnych ranek) o tyle wirusem WZW bardzo łatwo. Czyli możesz wziąść do domu teoretycznie zdrowe dziecko a tak naprawdę może się okazać śmiertelnie chore (średnia dlugość życia przy WZW to 30 lat)

Gdybyś się zajmowała wiedziałabyś na jakiej zasadzie działa taka placówka i jakie są realia brania takiego dziecka, nie mam Ci jak udowodnić że nie zajmowałaś się, tak samo jak ty nie masz jak mi udowodnić że się zajmowałaś więc dyskusję na ten temat uważam za zamkniętą.Jak już pisałam wcześniej nie piszę tego wszystkiego żeby kogoś zniechęcić, ale żeby uświadomić...Nie raz musiałam zajmować się dzieckiem które "kochana" ciocia zostawiła bo się okazało że nie spełnia jej oczekiwań, bo albo wyszła jakaś wada albo po prostu dziecko nie pada do stóp i nie dziękuje całym sobą za te "dobro" które go spotkało,ewentualnie dziecko nie pasuje do modelu idealnej rodziny, bo jest problematyczne I chwała Ci za to jeżeli weźmiesz takie dziecko, bo one wszystkie na to zasługują, gdy się im poświęci odpowiednio dużo czasu to naprawdę odwdzięczają się całym sercem(może nie w taki sposób jaki byśmy sobie wyobrażali,ale.... ), to jest wspaniała, wdzięczna, ale i ciężka i mozolna praca.

Nie oczerniam Cię , mylisz pojęcia. Uważasz że wychowanie dziecka to pestka? mylisz się, dyskusję z Tobą uważam za zakończoną...A upieram się przy swoim bo 2,5 roku pracowałam w domu małego dziecka, znam procedury i nie jedno widziałam...

To ty nie zrozumiałaś co sie pisało wcześniej, z resztą nie tylko ja to zauważyłam, a przykre jest to że masz klapki na oczach i uważasz że wszystko się "jakoś" ułoży jak ktoś się Ciebie zapytał co zrobisz jak okaże się że z dzieckiem jest cos nie tak i jednak potrzeba drogiego sprzętu, to co odp? że no logiczne że nie oddamy dziecka, ale chwile wcześniej piszesz ze Was na to nie stać i czy dziecko ma umrzeć z tego powodu. Wniosek taki że bez żadnej wiedzy wezmiesz dziecko i jesli coś się zadzieje to będziesz liczyć że "jakoś to będzie", wiedz że nie będzie....Z takim podejściem nie przejdziesz nawet badań w OA bo będą padały trudne pytania, będzie psycholog i jak tylko wyłapie właśnie takie niuanse nie przepuści Cię dalej, nie dopuści do żadnego dziecka.A tak poza tym szybko się irytujesz i wyciągasz jakieś nieprawdziwe wnioski co tez nie jest fajne skoro się ma zamiar adoptować dziecko. Oczerniłabym Cię gdybym napisała że jesteś mało inteligentna np ew gdybym napisała że najpierw zrobisz sobie dziecko swoje a potem wezmiesz sierotę żeby twoje miało darmową nianię, to jest oczernienie a je stwierdziłam fakt, prawdziwy z resztą, że nie możesz mi nic udowodnić tak jak i ja nie mogę udowodnić nic Tobie...Też mogę powiedzieć że mam takie dziecko w rodzinie i co...? udowodnisz ze tak nie jest...? Nie udowodnisz...To nie jest oczernianie...

Tylko że rozmowa to raz a testy i ocena to dwa   Słuchaj jeżeli chcesz adoptować, chwała Ci za to, całym sercem jestem z Tobą, trzymam kciuki i powiem więcej gdyby okazało się że nie mogę mieć dzieci też bym się na to zdecydowała.Jeżeli dopuścisz do głowy to co mówię i chociaż ciut wezmiesz to pod uwagę jestem pewna że będziesz wspaniałą mamą.Widzę że kochasz dzieci,tylko weź też pod uwagę wszystkie rady, przecież nikt nie chce Ci zaszkodzić, nie unos się ambicją,tylko na zimno przemyśl też kwestie praktyczne,życiowe. Pisałaś że najpierw chcesz swoje, a nie boisz się np (to tylko pytanie z ciekawości,bo zazwyczaj jak pary brały malucha to albo miały swoje dzieciaki dorosłe albo nie mogły mieć wcale) ze problemy emocjonalne, w mniejszym lub większym stopniu przełożą się na rodzone dziecko?Okres adaptacyjny 6 tygodni, jezdzicie do dziecka ale (przynajmniej w Wawie) nie można zabierać do placówki dzieci z zewnątrz-prawdopodobnie czeka Was na te 6 tygodni przeprowadzka do innego miasta bo z okręgu dziecka nie dadzą żeby utrudnić rodzonym rodzicom ewentualne znalezienie dziecka a wymagane jest żeby na odwiedzinach byli obydwoje rodzice, co wtedy z waszym maluchem? 6 tygodni to bardzo dlugo...Też chciałam porozmawiać tak nawet sama dla siebie bo lubię tą pracę i mówię nie wykluczone że też kiedyś zdecydujemy się na to...

Ja też się boję porodu Ale przeraża mnie też ten czas oczekiwania na adopcję, kurcze ok 2 lat... to strasznie długo plus 9 miesięcy szkoleń testów itp itd...

Kilka albo i kilkanaście godzin ;(

A tak z ciekawości to co zrobisz jak dziecko będzie chore i będzie wymiotować? Albo dostaniesz niemowlaka, któremu po każdym posiłku się ulewa?

Kiepska motywacja jak dla mnie. Chcesz adoptować bo poród cię przeraża? Nie odpowiedziałaś na moje pytanie na początku więc je powtórzę, dlaczego chcesz adoptować dziecko?

No tak tylko że może tak być zarówno z adoptowanym jak i urodzonym przeze mnie dzieckiem.

No tak ale dziecko chcemy adoptować dopiero po ślubie i najpierw trochę zarobić więcej i odłożyć. Chce urodzić jedno a jedno adoptować zawsze marzylismy o dzieciach

Jak można stawiać na równi poród( w najgorszym razie załóżmy 2 dni) z adopcją? 
Parę lat temu twierdziłam, że tylko adopcja. Od kiedy mam własne dziecko wiem, że adopcja nie wchodzi w grę. Zbyt duża odpowiedzialność.

Lenka, Ty nie rozumiesz, co sie pisze do Ciebie - uwazam, ze absolutnie nie powinnas miec dziecka!
Ani swojego, ani adopotowanego. Przynajmniej dopoki nie leczysz swoich "lęków".

Dziecko to nie zabawka - a Ty sama nie wiesz, jak zareagujesz przy pierwszych problemach. "Moze bedzie dobrze" to stanowczo za malo. Odradzam planowanie dziecka, zachecam do leczenia Twojej przypadlosci.

A co jeśli nie uda mi się wygrać z tą fobią?

A ja nie jestem do końca przekonana, że dziecko własne i adoptowane kocha się tak samo... Miłość do dziecka adoptowanego jest na pewno o wiele trudniejsza....

Jeśli byśmy wpadli to oczywiste że musiałabym urodzić. Ja chce dziecka. Chce własne ale chce też adoptować. Mimo że boję się porodu chce tylko boję się co będzie np kiedy podczas porodu ból będzie tak wielki że zemdleje albo no nie wiem nie poradzę sobie

Narzeczony mówił że będzie obok w trakcie porodu kiedy będziemy mieć własne dziecko. Zobaczymy jak to wszystko wyjdzie

Ja też boję się porodu, można poprosic też o znieczulenie zewnątrz-oponowe(o ile zdąży się dojechać w miarę wcześnie do szpitala )

Lenko miłość do dziecka własnego jest bezwarunkowa, kochasz je bo jest "twoje". Dziecko adoptowane trudniej pokochać, takie dzieci sprawiają masę problemów, zdrowotnych, wychowawczych. Do swojego dziecka matki mają mało cierpliwości, czasem na forum, żalą się że dziecko dostało klapsa bo matka "wyszła z siebie" , dziecko z domu dziecka ma problemy emocjonalne, nie sądzę żeby poradzenie sobie z nimi było łatwe, często słyszy się o rodzinach, które "poległy" na dziecku adopcyjnym oddają je bo sobie nie radzą. Nie wszystkie dzieci są "równe" zresztą nie wiem co przez to rozumiesz. Ludzie z natury są RÓŻNI. A co jeśli adoptowane będzie regularnie lało twoje własne? A co jeśli się okaże, że adoptowane jest chore (nie wiedziałaś tego przed adopcją) i musisz sprzedać dom, żeby je ratować? Czy zabierzesz coś rodzonemu dziecku, żeby dać adoptowanemu? Czy byłabyś gotowa kosztem "swojego" ratować "adoptowane" ???? To nie są łatwe decyzje i wybory, próbujemy ci to uświadomić bo spłaszczyłaś to tak, jakbyś kupiła sobie w sklepie dwa misie, jeden idealny a drugi z "łatami". To nie jest tak proste!

Nadal nie wiem DLACZEGO CHCESZ ADOPTOWAĆ? tak sobie wymarzyłaś,zaplanowałaś OK ale DLACZEGO?

Mam wrażenie, że jesteś mocno niedojrzała.

Nie nie każda są takie które nie chcą. Każdy teoretycznie je może mieć ale nie każdy się do tego nadaje.

Jezu, czy ja rozmawiam z osoba dorosla? Przeciez tu nie chodzi tylko o wymiotowanie...
A jak nie sprostasz obowiazkom? A jak Twoj stan sie pogorszy, co zrobisz z dzieckiem?
Wylecz sie najpierw, a potem mysl o macierzynstwie!

Wlasnie doczytalam... "ALE JA CHCE"... To ma byc argument? Niewazne, ze mam ze soba problemy, ja chce dziecko i koniec? Absolutnie nie powinnas. Jeszcze do tego nie doroslas.