Co zrobić?

współczuję Ci...nie powinien Ci takich rzeczy wypominać, przecież Wasz synek to wynik miłości i bliskości...u mężczyzn może być tak, że czują się odrzuceni w wyniku tego, że kobieta zaczyna poświęcać większą uwagę dziecku, może uda Ci się poświęcić więcej czasu mężowi?wiem, że to trudne, ale może będzie wtedy lepiej, trzymaj się.

Tylko, że nasz Synek ma już 3 latka. I taka sytuacja trwa od 3 lat. Nawet po porodzie nie nie pojawił, w szpitalu. Przyjechał po dwóch dniach, przywiózł swoją matkę. Co do tej pory mam mu za złe bo to ostatnia osoba, którą chciałam wtedy zobaczyć.
Ma mi za złe, że urodziłam dziecko.

Jak ma dobry humor to nawet z nim zostanie w domu a ja mogę w tym czasie jakieś sprawy załatwić, ale to są momenty. Jak jest zły, albo się posprzeczamy to nie ma mowy o tym żeby go przypilnował. Muszę wtedy sobie sama radzić. Co oznacza, że Syn wszędzie ze mną jeździ.

To może ja zacznę od początku. My ogólnie cierpimy na brak czasu. Prowadzimy we dwoje gospodarstwo rolne. Ja pracuję. Codziennie dojeżdżam do pracy 20km. Syna wożę ze sobą do dziadków. Po południu obowiązki. i ciemną nocą spać. Wszystko byłoby w porządku ale jak mi się wydaje mąż ma ciągle do mnie pretensję. Jak coś się nie układa to jest to moja wina. Jak coś od niego chcę to się czepiam. W domu nic nie zrobi, brak czasu, brak chęci i wieczne "nie muszę". Dziecko to zawada. Już mi jasno powiedział, że następnego nie będzie. W sumie to powiedział, że już mnie nie kocha tak jak kiedyś, bo urodziłam "jego" czyt, syna.
Nie mogę od niego odejść bo nasze zobowiązania finansowe są tak duże, że po rozwodzie bym je do końca życia spłacała.

On ma tylko matkę. Mieszkamy w jednym domu ale oddzielnie. Kiedyś próbowałam z nią rozmawiać, ale ona to chyba by wolała żebyśmy wogóle się nie pobierali. Z siostrami jest pokłócony bo nie dostały spłaty z gospodarstwa. Wogóle on ma trudny charakter. Jak juz się podenerwuje do mówi co mu ślina na język przyniesie, chociaż czasami to się zastanawiam czy w złości nie mówi tego co naprawdę myśli. Raczej nie ma nikogo kto mógłby z nim porozmawiać bo nikt nie wie jak u nas jest. A tłumaczyć to komuś? Sama nie wiem. Czasem to się zastanawiam czy ja go wogóle kiedykolwiek znałam.
Wzorców to wogóle nie miał. Rodzice się rozstali jak miał sześć lat. I od tego czasu nie widział ojca, który od 3 lat nie żyje. Zawsze czuł się w domu pomijany, ważniejsze były siostry a on tylko do pracy.

Autorko, a ja napiszę inaczej: czemu się dziwisz? Twój mąż dał Ci od początku jasno do zrozumienia, że on dzieci nie chce, a Ty się uparłaś. Doprawdy nie rozumiem tego parcia na płodzenie dzieci z osobami, które się do tego nie nadają, byle tylko było. Chłopczyka tylko żal...

moim zdaniem jak tak to wszystko wygląda jak opisujesz, to odejdź od niego, uzbieraj pieniądze i odejdź, bo i Ty nie będziesz z nim szczęśliwa ani Twój syn...a jeszcze syn przejmie po ojcu złe zachowania i złe wychowanie odbije się w jego przyszłym życiu, uwierz, że masz szansę na normalne życie, masz zawsze wybór, ja tylko piszę co myślę o tym wszystkim, współczuję raz jeszcze.

też jest to pomysł, tylko czy mąż iwonkan1979@wp.pl zgodzi się na taką terapię? można zawsze spróbować, ale czasem nie ma już czego ratować, znam to z autopsji, moja mama całe życie męczyła się i męczy z moim ojcem, mężczyzną, który kompletnie nie liczy się z jej uczuciami, jeśli coś jest źle to ona jest winna wszystkiemu, wyzywa ją i bluźni, mama chciała odejść od niego, ale nie odeszła ze względu na mnie i pieniądze, starała się jakoś tworzyć tą rodzinę, strasznie się to na mnie odbiło, bo ja również musiałam wysłuchiwać wyzwisk ojca na mój temat i ogólnie nie miałam z nim dobrego kontaktu...i powiem Wam, że wolałabym by moja mama odeszła od niego i byśmy mieszkały razem i wiem że nie odbiłoby się to tak na mnie...

iwonkan1979 musisz spróbować przekonać męża do terapii rodzinnej. Jeśli jego zachowanie nie ulegnie zmianie wszyscy będziecie cierpieć. Ostatecznym krokiem będzie rozstanie.

zgadzam się z kobieta_89 postaraj się go na terapię namówić, jeśli się nie da to odejdź.powodzenia Ci życzę i trzymam kciuki.

Bardzo ci współczuje trudna sytuacja.Twoje parcie na dzieci rozumiem naiwność i nadzieja nie są karalne.Ale co do terapi?Dziewczyny nie ma takiej terapi żebym np.ja polubiła pistolety i silniki.A mnóstwo facetów kocha silniki a nie cierpi dzieci.Nikt na świecie nie sprawi żebym zaczeła pasjonować się silnikami.Tak samo jest z niektórymi ludzmi nie lubią dzieci i koniec.

Dziecko już jest, a w dodatku ma już 3 latka i nie warto teraz rozpatrywać dlaczego, po co, kiedy......
i w ogóle jak to było.
Ono nie prosiło się na świat.
Na tu i teraz potrzeba pomocy i rozwiązania problemu.

Może warto 'iwonkan' zastanowić się nad tym, jak zmieniło się Wasze pożycie po urodzeniu dziecka.
Być może mąż czuje się odsunięty, niezaspokojony seksualnie, odrzucony przez Ciebie?
To oczywiście moje domysły jedynie, ale znam przypadki, że po urodzeniu dziecka, całą swoją miłość  kobiety przelewały na dziecko, a mężczyźni  szli w odstawkę.
Zanim pomyślisz o rozstaniu, co jak napisałaś ze względów finansowych niemożliwe, a do czego ciut namawiana chyba jesteś, to pomyśl o naprawianiu waszego małżeństwa.
Jeśli nie ma w waszym związku innych problemów tylko ten dotyczący dziecka, to myślę, że czasem potraktowanie swojego męża jak starsze dziecko, może przynieść dobre rezultaty.
Większość mężczyzn to przecież takie duże dzieci.
Może też tak być, że maluch w miarę dorastania, coraz bardziej będzie  taty serce zdobywał.
Oby tak było.

Wiecie czemu tylu męzczyzn pozostaje dużymi dziećmi?- ponieważ tyle kobiet się na to zgadza.
Począwszy od matek, poprzez o zgrozo....żonę!

Tak jednak jest, że najpierw wychowuje matka i z tym wychowaniem czyli z całym bagażem mężczyzna idzie do żony.
To żona potem ponosi konsekwencje, bo zmienić człowieka nie da się . Musi sam, a skoro jemu z tym dobrze jakim jest,
to żeby głową waliła w mur, on sam zmiany chcieć musi.

Bardziej chodziło mi o złagodzenie trudnej dla autorki wątku sytuacji. Nie da się żyć w związku z nieodpowiedzialnym mężczyzną
i nie da się żyć gdy związku tego, jak podaje autorka....... rozwiązać nie można.
Co zatem pozostaje w takich sytuacjach?
Szukanie kompromisu wszelkimi sposobami, by swoje życie uczynić w miarę znośnym.
Najlepsze są wyjścia, gdzie można wziąć niechciane dziecko pod pachę i iść w świat, nie oglądając się za siebie.
To niestety często w sferze marzeń pozostaje.

Jak dotrzeć do mężczyzny, który nie potrafi powiedzieć czego chce? A może ja go nie rozumiem. Tak jakby jedno mówiło po polsku a drugie po chińsku.

Terapia małżeńska odpada, on nigdzie nie pójdzie.

a rozmawiałaś z nim na ten temat?czy z góry zakładasz, że nigdzie nie pójdzie? jeśli nie chce iść i nie chce nic naprawiać w Waszej relacji, to jedna strona, w tym wypadku Ty nic nie zdziała, bo obie strony muszą chcieć coś zmienić i naprawić, bez tego nic nie wyjdzie...

Jakoś mi trudno w to uwierzyć. Ogólnie to ja też jestem człowiekiem który nie potrafi i nie chce rozmawiać o uczuciach. A mój mąż to już wogóle. No i twierdzi , że to ja się czepiam więc chyba problemu nie widzi

Jak kiedyś ktoś próbował z nim porozmawiać to usłyszał, żeby się nie wpiep..... w nie swoje sprawy.

Dzięki za rady.
Muszę sobie jakoś sama z tym wszystkim poradzić.
Terapia owszem, chyba spróbuję go namówić. Tylko jak poznać czy jemu zależy, bo mówić to mówi różne rzeczy.

Ja nie wiem Ale to zakochanie się chyba zamienia się w coś trwałego jak miłość- ale na pewno mozna być "wpatrzonym" w swego partnera i go uwielbiać

ech...  to chyba musi być ta "chemia', zaangażowanie, głęboka przyjaźń z obu stron. Dwoje ludzi musi tak samo "odbierać" ten związek, wiedzieć, że w drugiej osobie ma kochanka i  najlepszego przyjaciela.

Nic nie jest skończone dopóki się nie skończy Namów go na terapię Jeszcze może być piknie!

Ale warto wtedy zapytać, jak długo zamierza[cie] tak żyć? Bo zważywszy na to, ze jesteście młodymi ludźmi, trochę wam tych wspolnych lat zostalo.

Zapytaj: Czy naprawdę chcesz żebym odeszła?
Niech sam zadecyduje. Jeśli rzuca hasłami "jak CI/TOBIE sie nie podoba...".  Niech sie wypowie auto-decyzyjnie.

To nie tyle chodzi o to żeby budować, po prostu nie mogę odejść bo dotknie to nie tylko nas, kilka osób może cierpieć jeśli nasze jak to nazwę "finanse" się rypną. Chcę po prostu jakoś w miarę normalnie żyć, ale nie umiem dotrzeć do męża, nie potrafię go zrozumieć, nie wiem kiedy kłamie, kiedy mówi prawdę. Czuję się tak jakbym go wogóle nie znała.  Nie krzywdzi mnie fizycznie, ale to co się dzieje z moją psychiką, dziwię się że jeszcze nie wylądowałam na oddziale zamkniętym. Kuzynka twierdzi, że po tylu razach ile dostałam kopa w tyłek ( nie tylko problemy z mężem) to ona już by zwariowała. Ja jakimś cudem jeszcze się trzymam, albo tylko mi się wydaje.

1. Nie patrz na innych bo masz swoje życie do przezycia.

Tylko, że ktoś mi zaufał, chciał pomóc. Dał wsparcie o które prosiłam i jak mam się odwdzięczyć, To nie są małe kwoty, ktoś ma przeze mnie cierpieć. Ja tak nie potrafię. Wolę sama za wszystko "płacić" Tylko nie chcę poddać się bez walki. Ale zaczyna mi brakować pomysłów i chęci. Boję się o syna.

"Tylko, że ktoś mi zaufał, chciał pomóc. Dał wsparcie o które prosiłam i jak mam się odwdzięczyć," -- ale to do konca życia chcesz pokutować??

masz rację, ale pomyśl o tym, że warto się przełamać, postawić w końcu na swoim, masz tylko wewnętrzną barierę, którą da się pokonać i zależy to wyłącznie od Ciebie czy ją przełamiesz,sama musisz chcieć, pomyśl o sobie i o synie, pomyśl czy nie warto, bo potem skutki mogą być opłakane.

Niby rozumiem, ale nie umiem zrezygnować.
Tak wogóle to drugi facet w moim życiu na, którym mi zależało. Od poprzedniego też dostałam lekcję, a właściwie dałam go sobie ukraść. Teraz w moim związku wiele nie gra. A może mąż ma rację, że to moja wina, że wymyślam problemy

Miałam nadzieję, że ktoś mi napisze jak to wygląda z boku. I co można zrobić, żeby dojść do jakiegoś ładu

teraz już widzisz jak ludzie postrzegają Twój problem, co z tym zrobisz Twój wybór, myśl o sobie i o dziecku przede wszystkim.