tesc wyrzucil mnie z domu - poznanskie zasady.

na twoim miejscu ucieklabym gdzie pieprz rosnie od tej rodziny i tego twojego "chlopaka"....a co to bedzie po slubie? jesli wogole do niego dojdzie....zjedza cie z butami dziewczyno ...i zawsze bedziesz ta gorsza..DWA ŚWIATY w zwiazku to niestety kiepski pomysl do wspolnego zycia...

Jestem z Poznania ale o większych bzdurach nie czytałam...

odbierz to tak jak jest
jedzie na czterdziesta rocznicę slubu rodziców.. po co o tym dywagować?

Jego rodzice szukali pretekstu by zmieszać Cie z błotem i poniżyć. Rozumiem, ze Cie to zabolało, ale nie powinno obrazić. W końcu te słowa wyszły od zwykłych chamów, którzy to kultury za pieniądze nie kupią. Biedni to są oni wewnętrznie i są w wielkim błędzie, jeżeli myślą ze są w czymś lepsi od Ciebie.

Twój facet nie ma jaj. Gdyby moja mama zachowała się w tak prostacki sposób wobec kogokolwiek, nie wyobrażam sobie braku reakcji z mojej strony. Nie zgodzę się, ze maja niewielki wpływ na Was. Jeżeli będziecie razem to jego rodzina będzie Twoja rodzina wiec będą uczestniczyć w Waszym życiu. Twój chłopak powinien twardo zakomunikować, ze wymaga szacunku dla swojej kobiety.

Co do rocznicy. Nie zniżaj się do ich poziomu, niech jedzie. To jego rodzice i pewnie czuje się jak miedzy młotem a kowadłem. Jednak sam powinien im wytłumaczyć, ze jesteś jego wybranka i powinni Was zapraszać razem. Dziwi mnie, ze jeszcze nic z tym nie zrobił.

Dziekuje za wszystkie odpowiedzi, bardzo je doceniam. Zgodze sie z Kobra99, ze maja na Nas wielki wplyw, tym bardziej ze moj facet zachowal sie jak maminsynek i faktycznie czasem brak mu jaj, a rodzicow traktuje jak swietosc, z czym ma racje, ale boli mnie to, ze w zaden sposob nie stanal w mojej obronie i chyba ten caly zal przelewam, ze jedzie na ta 40 rocznice. Powinnam tez moze olac akceptacje emerytow, ale obawiam sie, ze w przyszlosci moze nie stanac w mojej obronie. Moje obawy maja tez przejaw, ze pojedzie naslucha sie i wroci ponownie z woda w mozgu. Moze faktycznie przesadzam, bo mam za duzo mysli, metlik co bedzie dalej. Pozdrawiam

Nie wyobrażam sobie, być z kimś, kto tak się zachował. Rodzice czy obcy - to naprawdę zupełnie wszystko jedno. Jeśli zachowali się po chamsku, a on to zaakceptował, to znaczy że nie kocha. Przykro mi.

Gdy odwiedziłam w Poznaniu Mamę i powiedziałam, że moje dzieci (malutkie wtedy) nie dostają słodyczy, tata bratowej przyniósł dla nich rzodkiewkę (żeby też coś dostały, jak jego wnuki, ale żeby było zgodnie z moimi zasadami). Gdy teściowa brata dowiedziała się, że moje dziecko przymierza się do zaliczenia fizyki i matematyki, natychmiast zadeklarowała pomoc i pomogła. Nic nie chciała za to. Dziecko wyraża się o niej z wielkim szacunkiem i sympatią. Śmieszne mają układy w domu (ona uważa, że mężczyzna nie nadaje się do kuchni, ale umycie naczyń i przygotowanie jarzyn to oczywiście on, jakżeby inaczej). Bratowa jest gospodarna - od niej się uczyłam gotować krupnik żeby nie był za gęsty (co mi się wcześniej notorycznie zdarzało), rozsądnie robić zakupy. Jestem pod wrażeniem, jak dogaduje się z moim bratem a swoim mężem. Są delikatnymi, dobrymi ludźmi. Oczywiście nie ma ideałów. Bardzo długo za dzieci decydują rodzice - dopóki dziecko mieszka w ich domu, dopóty ma słuchać (przyznam, że dla mnie ma to sens). Dlatego bratowa wolała mieszkać u mojej Mamy, która mieszka w Poznaniu, ale [jeszcze?] nie przejęła tamtych zasad niż u swoich rodziców.

Trafiłaś na wyjątkowych chamów; może mają jakieś kompleksy? Nie musisz w to jednak wnikać.

Chłopakowi może rzeczywiście być trudno, jednak to nie Ty wymagasz, żeby opowiedział się po którejś stronie. To oni. A on nie jest wart Twojego zainteresowania. Nie obronił Ciebie przed chamstwem. Jak masz się na nim oprzeć? jak planować przyszłość? Ludzie około sześćdziesiątki mogą żyć jeszcze 30 lat lub więcej. A pod koniec życia oczekiwać, że będziesz się nimi opiekować. On też będzie tego oczekiwał. Chcesz tak żyć? Ani go odciąć, bo to przecież rodzice, ani zaakceptować układu, gdy on będzie tam jeździł. Gdyby to on wybrał i był z Tobą a rodzicom postawił jasny warunek: to jest kobieta mojego życia i macie ją przeprosić, albo ja do was nie będę przyjeżdżał - widziałabym sens bycia z nim. W tej sytuacji uważam, że pakujesz się w kłopoty. Chciałabym się mylić.

Ja nie podobałam się rodzicom exa. Ale knuli za moimi plecami. W sumie nie wiem co gorsze. Najlepsze lata w moim małżeństwie, były wtedy gdy po awanturze, którą mi zrobił teść, przestałam się z nimi kontaktować. On nie mówił mi nawet "dzień dobry" gdy się spotkaliśmy przypadkiem. W pewnym momencie postanowiłam się pogodzić (przestać się gniewać). Od tamtego czasu był nawet miły - ale, jak mówiłam, knuł i buntował exa...

Wiesz, nawet w Biblii jest napisane, że mężczyzna ma opuścić rodziców i połączyć się z żoną i być z nią jednym ciałem. Być jednym. Czy zostawia nogę, rękę albo oko?

Moim zdaniem szkoda życia.

Ale skoro już ustaliliście... Fionka dobrze radzi. Patrz jaki będzie jak wróci.

Z tym się zgadzam - on musi być Twoją opoką,on powinien się opowiedzieć, lub dążyć do tego żeby rodzice Cię przeprosili. NIe wyobrażam sobie normalnych relacji po takiej akcji i żeby jeszcze facet stał i płakał - to jego rodzice. Albo powinien się odezwać albo wziąć Cię za rękę i zabrać stamtąd.Kretyńskie reguły o których żaden poznaniak nawet nie słyszał !

Drugą sprawą jest ta 40-tka - to jego rodzice, ich jubileusz, dobra pojedzie, ale oczekiwałabym że wcześniej zadeklaruje mi swoją lojalność. Choćby zapewnienie,że to co oni mówili uważa za karygodne ,że przeprasza za nich, etc.

Jak wogóle pozwolił żebyś po tamtej awanturze pojechała do swoich ? Sama ?Nie kumam....

Witaj, podtrzymuje to co wcześniej napisałam odnośnie sytuacji z teściami i chłopakiem.
Jesteś z nim nadal pomimo braku porozumienia w tej kwestii, czyli akceptujesz go takim jakim jest, tak?
Twój partner pojechał do swoich rodziców na 40 lecie bez Ciebie, ponieważ jesteś tam niemile widziana, ale ja nie widze w tym nic strasznego. Musisz zrozumieć, że Ty to jedno a rodzice to drugie, i nie możesz być zaborcza jeśli chodzi o jego kontakty z nimi. Mimo wszystko to są jego rodzice, którzy go wychowali i go kochają, więc nie możesz zejśc na ich poziom i kazć mu wybierać.

Sto procent racji.
Jak facet, który nie dość, że nie potrafi stanąć po Twojej stronie i objechać swoich - prostackich niestety - rodziców za rzeczy, które wygadują ma potem okazać się dobrym partnerem? Jego rodzice przez cały czas będą wywierać presję bo mają wyrobiony już do Ciebie stosunek. Ktoś się śmieje, że jak 90-latkowie mogą potem w czymś przeszkadzać... No myślę, że bardziej, tyle że u staruszków trzeba jeszcze więcej tolerować. Tym bardziej, że oni swoim gadaniem Cię poniżają, niczym więcej.
Nie wyobrażam sobie być z facetem, który mówi "dajcie spokój" do rodziców, kiedy ci jada po mnie jak po burej... no właśnie. Tu trzeba zdecydowanej reakcji. A to, że on pojedzie na rocznicę rodziców bez Ciebie jest sygnałem, że jest podporządkowany ich woli.
Ale wiecie co? Ja wcale nie uważam, że on jest między młotem a kowadłem. On stoi między chamskimi, zaściankowymi rodzicami, którzy za nic depczą jego dziewczynę, a dziewczyną, z którą jest już kilka lat i z którą chyba wiąże jakąś przyszłość. To jego kobieta staje się dla niego najbliższą rodziną i w takiej sytuacji zachować może się tylko w jeden sposób.

Rodzice Twojego chłopaka zachowali się jak największe buraki. Ja rozumiem, że może woleliby mieć bogatszą synową, jeżeli w głowie im tylko pieniądze, ale takiego braku kultury nic nie tłumaczy! A Twój facet powinien Cie bronić i stanąc po Twojej stronie!!!
To, że wyszłaś na chwilę z domu nie oznacza że mogą Cie traktować jak śmiecia i wyzywac, przecież to absurd... Jeżeli Twój facet nie przekona swoich rodziców, aby traktowali Cie z szacunkiem to chyba Wasz związek długo nie przetrwa. Przeciez Ty i jego rodzice będziecie się spotykać przy różnych okazjach, np Boże Narodzenie, urodziny, etc. Jak to będzie wyglądać, jeżeli oni zachowują się w taki sposób? Albo Twój facet przemówi im do rozumu, albo... Bedzie ciężko. Musisz z nim o tym poważnie porozmawiać.

Stawiać się rodzinie a obcym to dwie różne rzeczy. Zresztą jakie znowu przemawianie do rozumu osobom w wieku emerytalnym, wychowanym w całkiem innych czasach?

Ja też bym się już nie postawił ani swojej matce w kwestii babki, ani babce w kwestii matki bo raz że już próbowałem 100 razy, a dwa znam je na tyle długo i dobrze, że wiem że to bezcelowe, nikt na tym nie zyska a będą jeszcze większe straty. Co nie znaczy że z tego powodu komuś innemu się nie postawie, w zeszłym tygodniu 40letni facet zwyzywał mnie jak stałem przy kasie w Tesco od skurw... bo mu na alkoholowym stoisku chwile wcześniej nie dorzuciłem się do wina. Wyszedłem, zaczekałem aż wyjdzie, poszedłem kawałek za nim z dala od ludzi, dostał oklep który mam nadzieje, że sobie przypomni następnym razem zanim coś komuś bezmyślnie powie. Jednak rodzina to co innego.

Niektórzy tu popełniają podstawowy błąd zakładając, że trzeba będzie się spotykać z teściami bo Wigilia, bo Wielkanoc, bo ślub kogoś tam, bo coś tam jeszcze. Nie ma takiego obowiązku, no chyba że ktoś marzył o jednej wielkiej kochającej się rodzince, no to spoko, trzeba się rozstać i poszukać faceta który taką posiada

Litości, ślub popsuty bo nielubiani teściowie nie przyjadą? No tragedia, nie mam więcej pytań

Co do problemu Godsmack, trzeba się zastanowić czy tu w ogóle jest miłość bo jeśli rozważa się rozstanie z tego powodu że facet ma rodziców-chamów to mam poważne wątpliwości i kiepsko to wróży przyszłości tego związku.

Straszne to jest, że "się czepiasz". Nie wiem jak on w ogóle może tak traktować to, co na ten temat mówisz. To jest od razu takie... negatywne odniesienie do Twoich uczuć. Najlepiej powinnaś się przymknąć, siedzieć jak mysz pod miotłą. Nie mówić o tym, wcale nie mówić o tym co czujesz... Znam te teksty... W nim, w teoretycznie najbliższej Ci osobie, nie możesz mieć oparcia. Masakra.
Trzymam kciuki, by Twój facet poszedł po rozum do głowy. Moim zdaniem on ma jakieś niewłaściwe pojęcie o tym jak można a jak nie powinno się postępować w stosunku do rodziców (i pewnie jak oni do niego).

Artemido ,

Wydaje mi się, że na całą sprawę patrzysz jednowymiarowo, a to nie dobrze. Tu są kochana trzy strony konfliktu, autorka postu, jej chłopak i jego rodzice.

Zgadzam się, że jej facet do dupek, że jego rodzice to apodyktyczne prostaki,  ale ?

Po 1, autorka po bardzo nieprzyjemnym wydarzeniu, nie zrobiła absolutnie nic, wręcz przeciwnie. Dalej mieszka wraz ze swoim chłopakiem, i nie może dojść z nim do porozumienia w kwestii.

Po 2, fakt, że jej chłopak jeździ do rodziców to nic złego, jednak, autorka akceptuje swojego partnera takim jaki jest, i nie stara się zmieniać  relacji i zasad swojego związku,

Po 3, chłopak wyraźnie nie liczy się z jej osobą i pozwala na to swoim rodzicom

Wiesz, nie wolno ludziom zakazywać kontaktów z rodzicami, być zazdrosnym czy złym za te kontakty, a w tym przypadku chłopak chce je mieć, nie liczy się z uczuciami partnerki, a ona wydaje się to akceptować. Więc co złego w tym, że on jedzie sam do rodziców?

Poza tym, po co pchać się w rodzinę, w której nie jest się mile widzianym i akceptowanym, a małżonek pozwala i toleruje taką sytuację? To czysty absurd i hipokryzja pchać się tam gdzie cię ewidentnie nie chcą i mieć o to pretensję.

Wyrozumiała? No nie wiem czy taka jest (bez obrazy dla autorki postu). Wyrozumiałość to nie znaczy godzić się z każdą sytuacją, a w jej przypadku tak jest. Moim zdaniem ona się poddała swojemu chłopakowi i przyjmuje ?na klatę? całą tę sytuację.
Fakt, nie prosiła o krytykę, ale musi się liczyć z tym, że opisując swoje problemy może narazić się na krytykę swojego postępowania, i tak właśnie jest.
Ja nie znam autorki osobiście, toteż nie napiszę czy jest świetna czy nie, bo jaka jest naprawdę wiedzą osoby z jej bliskiego otoczenia, dlatego udzielamy jej rad i ewentualnie krytykujemy postawę bazując na opisanej sytuacji przez nią samą.

Dziekuje za wszystkie opinie. Nie obrazam sie za zadna krytyke, szczerosc nie jest karana. Bylam wyrozumiala na pewno i moze az za dlugo, z tym ze rozmawialam z nim, byly awantury, placz ale On ''tlumaczy'' sie ze bardzo to przezywa i nie jest jeszcze gotow wyjasnic jak to bedzie wygladalo w przyszlosci. Twierdzi, ze jego rodzice o tym kiedys zapomna i, ze moze sytuacja sie odmieni. Mam chyba dwa wyjscia albo postawic ultimatum, ze okaze mi swoja lojalnosc i opowie sie za moja strona, albo musze to zakonczyc. To nie jest tak, ze toleruje to, ale ilez mozna walczyc, podejmowac temat kiedy slysze, ze nie chce o tym gadac. Nie wiem, czy nie chce o tym gadac bo nie jest gotow czy to durna wymowka. Jego w zyciu wiele zlego nie spotkalo, w sumie pare osob uwaza, ze: ''nie zna zycia'' i nie jest oswojony z sytucjami pod bramkowymi. Teraz kwestia przyszlosci, bo jesli nawet stanie po mojej stronie i pogada z rodzicami, to jak to bedzie wygladalo gdy beda dzieci, Swieta i tez nie wyobrazam sobie, zeby spedzac je osobno. Chcialabym zeby dzieci mialy kontakt z dziadkami, zebysmy sie odwiedzali. Ja nie mialam dziadkow, wiec zawsze chcialam by moje dzieci mogly ich widywac jak najczesciej.  Aczkolwiek mojego faceta bratowa, tez zostala nie zaakceptowana (ale jej maz a brat mojego lubego stanal po jej stronie), i ona ma to gdzies, nie kontaktuje sie z tesciowa, (chyba ze sama sie do niej wprosi na kawe) nie przyprowadza jej zbytnio wnukow, widza sie na jakis przyjeciach ale nie rozmawiaja i siedza na drugim koncu stolu. Wiem, ze jego rodzicow boli, iz ona jest taka oschla, ale przeciez pokazali jej 10 lat temu na co ich stac. Moja tesciowa mowila, ze jesli nie zacznie widywac czesciej wnukow to pojdzie do sadu zalozyc sprawe...Oczywiscie tego nie zrobila, ale ten pomysl swiadczy, ze naprawde jego rodzice maja cos z glowa. Nie chce tego tolerowac, ale jak mam zalatwic ta sprawe, nie mam sil sie klocic...