Tęczowy most ...

Trzymaj się. To są członkowie rodziny. I to najbardziej wbrew pozorom bezradni. Są całe życie skazane na naszą opiekę. Odpłacają miłością i przywiązaniem. Czasami nasza miłość do nich może się komuś wydawać przesadna. Ale czy oni mają zwierzęta w domu ? Kiedyś mój kuzyn po takiej decyzji jaką Ty podjęłaś powiedział (a miał wtedy 40 lat): "Nigdy w życiu tak nie płakałem, jak wróciłem do domu". Smutne, że odchodzą. Ale jak wszyscy bliscy, których kochaliśmy zostają przecież z nami I to niech będzie pociechą.

Kto tego nie przezyl, ten nie zrozumie. Nascie lat przyjazni i trzeba podjac najtrudniejsza decyzje - wlasnie z szacunku dla tych wspolnych lat. Jeden z najtrudniejszych momentow w zyciu. W takim momencie nie ma dobrych slow. Dlatego przytulam, po prostu.
Od siebie powiem, ze mnie po latach boli juz mniej. Dalej jest to nieprzyjemne klucie, ze juz nie ma tych zwierzakow, ktore kochalam, ale silniejsze sa wszystkie te dobre wspomnienia. I tego nikt i nic mi nie odbierze.

Zgadzam się... Ktoś, kto nigdy nie miał zwierzaka, nie zrozumie nic z tych emocji. A i ktoś będący "właścicielem", traktujący taką istotę po macoszemu - też nie pojmie tego stanu...
Moje życie od lat wypełnione jest "braćmi mniejszymi". Na marginesie - dziwne określenie...
Też rozstawałem się kilka razy w podobny sposób. I też nie zapomnę ...ostatniego, radosnego machnięcia ogonem, ostatniego tchnienia, tych wpatrzonych i gasnących oczu...
I tej cholernej pustki później.

Emilko, wiem, ze teraz bol jest jeszcze ogluszajacy, ale przyjda takie dni, kiedy najsilniejsze wspomnienia to beda te z czasu jego mlodosci, nieporadnego szczeniectwa, wspolnych zabaw.

Emilko współczuję Ci całego serca, wiem co przeżywasz.
Całkiem niedawno musiałam uśpić psa, który był z nami ponad 15 lat.
Nie wiedziałam wcześniej, że odejście psa może tak samo mocno zaboleć jak śmierć człowieka.
Już nigdy więcej nie wezmę żadnego zwierzaka, nie czuję się na siłach przeżyć ponownie taką traumę
jak podejmowanie decyzji o uśpieniu psa. Bo myślę, że łatwiej byłoby się z tym pogodzić, gdyby
sam zamknął oczy.
Jak przeczytałam twój post, wszystko wróciło i łzy miałam w oczach.
Trzymaj się, wszystko mija i kiedyś będzie lepiej.

sytuacja podobna sprzed dwu miesiecy ...pamietnej nocy ..chwila gdy Maykuś sam biegał za ogrodzeniem ..a robil to poznym wieczorem codzien ..i ..bol łzy i cierpienie ...i jego przepraszający wzrok1!  ..Potrącił go ktos lub zakatowal ..łamiąc kręgosłup i obezwladniajac nóżki ! ..nieqiwiemy co stalo sie w ciagu kilku chwil ..ale Nasz najslodszy Matus niemogł sam sie poruszac tylko ciagnął  nnóżki za soba ...żal patrzec widok straszny! ..szukanie po nocy weterynarza i pomocy ..i wyrok!-nie ma ratunku ..................Nie wstanie na nozkach ..ciężka decyzja i wtedy ...zacząłpadac deszcz!!! ...padac ..potem lał..aż ..rozpętła sie burza ..gdy jego wzrok gasł .....uspiony strzykawka ....Kochamy Cie Majkuś ...nadakl tak bardzo ...ze bół dusze rwie ..Biegaj ...za tęczowym mostem ......................

Agnieszko to samo myślałam ,on był już w bardzo złym stanie ,martwiłam się bo rozpadał się deszcz a on jak zwykle nigdzie się nie chował ,biegałam do niego co chwile płakałam nie mogłam już tego znieść ,jak wstał ,potykał się o własne nogi i sam nie wiedział gdzie idzie mój biedny piesek i ten jego wzrok który utkwił mi w pamięci chyba na całe życie.Luc te zwierzaki zostaną w naszych sercach na zawsze ,wspomnienia dalej będą przywoływać ból ale oby i te dobre myśli zanim jeszcze to wszystko się stało.Ja się mam już lepiej,bynajmniej nie siedzę i nie płaczę ,boli ,ale kiedyś to minie.Nie chcę na razie żeby ktoś mi o nim przypominał ,bo to wraca wszystko.

I znowu tragedia...nie mam już sił na to wszystko ,ojciec kupił ponad tydz temu szczeniaczka -owczarek niemiecki długowłosy ,cudowny psiak ,taki jak niedźwiadek miał 9 tyg a był taki wielki puchaty ,słodki po prostu .Pierwsze dni u nas wiadomo oswajał się ,stawał się coraz fajniejszy ,weselszy ,skory do zabaw po prostu cudowny ,cieszył się na każdy nas widok witał ,był z nami nie całe dwa tyg ...:( i stało się dziś coś strasznego ,mama na chwilę wyszła do sklepu i zostawiła go na podwórku miała zaraz wracać .Przyszła a Basterka nie ma...zaczęliśmy go wszyscy szukać ,ale podejrzewaliśmy najgorsze,że wpadł do przerębla w stawie...łudziłam się że może gdzieś na podwórku leży albo ktoś ukradł ,jednak okazało się to najgorsze...brat wyłowił Go ze stawu ;( nie mogę się pozbierać ,zawsze mówiłam że on jak dziecko nie wolno zostawiać zwłaszcza że staw na podwórku ,ale każdy że to chwila nic się nie stanie a jednak...a zdążyłam już Go pokochać ,chciałam żeby dorastał u nas że te kilkanaście lat będzie z nami do starości ehhh:(

uśpienie też kosztuje i robi się to w wypadku gdy już nie ma żadnego ratunku ,gdy medycyna zawiodła ,leki nie pomagają stan się pogarsza i nie ma światełka nadziei a zwierzę cierpi.Na życzenie się nie zabija zwierzaka ,może lepiej iśc z nim do weterynarza który oceni sytuację koszt nie powinien być wielki takiej wizyty a może uratować kotka.

Jeśli nie stać kuzynkę to po co jej zwierzaki w domu?? przecież wiadomo że to wydatki ,czasem niezbędne wizyty u weterynarza i leczenie ,trzeba być odpowiedzialnym .

ehh szkoda mi tych zwierzątek no ale co poradzić świata nie zmienimy ...kotek zamęczy się na śmierć za pewne zostawią go samemu sobie .Nie wiem ja mam inne podejście zwierzeta traktuje poważnie i z godnością nie mogę pozwolić na cierpienie tych stworzeń.Dobrze że chociaż Ty nie pozostałaś obojętna na los tego kotka a może niech po prostu pójdzie do jakiegoś weterynarza powie o jej sytuacji że nie stać jej i czy po prostu nie pomoże temu zwierzakowi bez interesownie ...może są jeszcze na tym świecie ludzie z wrażliwością

Ferdusia znalazłam 05.12.2012 na śmietniku wraz z siostrą Lenką. Dzieciątka wykarmiłam przez strzykawkę, z wielką radością obserwowałam, jak otwierają oczka i stawiają pierwsze kroki. Martwiłam się, gdy któreś nie ma apetytu czy jest smutne...
Ferduś był wspaniałym, pełnym energii kocurkiem. Uwielbiał siedzieć w koszu na pranie, rano domagał się saszetki w sosiku... Niedawno dostał hamaczek, na którym odpoczywał... Przekochany kot...
Mam jeszcze inne koty - w domu i bezdomne, ale ze stratą żdnego nie można się pogodzić...
Ferduś odszedł w nocy 08.10.2014
Świat się zawalił...
Stracił tylko apetyt, był trochę markotny... Wyniki badania krwi wykazały stan zapalny w organizmie. W gabinecie miał lekką tachykardię - emicjonalną?
Po 21:00 Jego stan nagle się pogorszył... Zaczął ciężko oddychać... Nie chcę sobie tego przypominać...Zbyt boli...
Moje Słoneczko zgasło... Nie mogłam pomóc, dodzwonić się do weterynarza...
Pozostały pustka, żal, smutek i ból...
Żegnaj, Aniołku..
Czekaj tam, gdzie jesteś...
Przyjdż choć we śnie...
Do zobaczenia...

Witam jestem tu nowa znalazlam ta strone szukajac pomocy po stracie ukochanego przyjaciela .W Wielkanoc moja stokrostka odeszla z tego swiata a ja nieumiem sobie z tym poradzic bol jest tak mocy ze nieumiem funkcijonowac normalnie czy moze ktos wie jak sobie poradzic

Doskonale to rozumiem i bardzo Ci współczuję. Pół roku temu miałam podobną sytuację z moim labradorem. Charlie miał 11 lat. Zaczął puchnąć w okolicach szyi, dusił się. Szybka wizyta u weterynarza i diagnoza - nowotwór tarczycy. Leczyliśmy go w każdy możliwy sposób. Okazało się, że ma przerzuty do jąder - więc trzeba było przeprowadzić kastrację. Operacja, silne leki sterydowe. Po operacji był tak osłabiony, że wdało się zakażenie, potem ropne zapalenie skóry. Trzeba było całego psa ogolić i codziennie myć specjalnymi szamponami i smarować całego maściami. Po dwóch tygodniach było lepiej, sierść zaczęła odrastać. Potem okazało się, że pies ma przerzuty do mózgu i rdzenia kręgowego. Oślepł, obijał się o ściany, spadał ze schodów. Robiłam co mogłam,ale sama nie dałam rady nosić ponad 40 kilogramowego psa na rękach.  Na szyi wychodziła opuchlizna co dwa dni, miał wielkiego guza wielkości drugiej głowy. Przestał chodzić, łapy odmówiły posłuszeństwa, załatwiał się pod siebie. Pamiętam, że ostatniego dnia pojechałam po takie duże pieluchy do apteki żeby chociaż na to mógł się załatwiać. Jak wróciłam (po około 10 minutach) guz był tak wielki, że pękło naczynie krwionośne, pies już był w agonii. Telefon do weterynarza i niestety trzeba go było uśpić, chociaż w praktyce sam już umierał,bo oddech miał bardzo nieregularny. Przeżyłam to strasznie, nie chciałam od niego odejść chociaż już nie żył, cały czas siedziałam i go głaskałam. Miałam wiele psów,ale ten był szczególnie wierny i przepełniony miłością. Mam żal do weterynarz, która się nim zajmowała, bo często było tak, że bagatelizowała moje słowa, twierdząc że "Czego pani chce,przecież sierść odrasta, a jakby był chory to na pewno tak ładnie by nie rosła. Jeść je, pić pije, więc będzie dobrze".  A ja jej wierzyłam, bo chciała wierzyć, że z Charliem będzie dobrze, w końcu to weterynarz to chyba wie co mówi. Poza Charliem mam jeszcze jednego psa, spaniela, który od szczeniaka wychowywał się z naszym labradorem, po jego śmierci miał ciężką depresję, przestał jeść, wychodzić z domu, bał się własnego cienia, ciągle szukał Charliego. Wszyscy domownicy byli przekonani, że za chwilę stracimy drugiego psa. Na szczęście znaleźliśmy dobrego weterynarza, który nie zbagatelizował problemów psychicznych naszego spanielka i teraz jest z nami zdrowy i szczęśliwy. Żałuję, że nie pojechałam z Charliem do tego weterynarza, ale on potwornie bał się jeździć samochodem i nie dojechałby tak daleko. Wiem, że pewnie nie udałoby się już pomóc Charliemu, ale mam bardzo złe wspomnienia z Panią weterynarz, która się nim zajmowała. Sama mówiła do mnie, że ma dyżury 24 godziny i gdyby się działo coś złego to mam dzwonić niezależnie od pory dnia i nocy. To zadzwoniłam kiedy widziałam, że jest już w agonii i cierpi, a ona powiedziała mi , że mam jej nie przeszkadzać i nie dzwonić z głupotami... Żal pozostał.
Wiem co czujesz, ja po pół roku nadal nie mogę myśleć o moim kochanym piesku, bo od razu płaczę. Nie ma innej rady jak tylko czas,on złagodzi trochę cierpienie, ale nigdy i tak nie zapomnisz swojego przyjaciela. Trzymaj się.

Poplacz poprzezywaj jak tak czujesz.
Wiem co czujesz. Miałam tak samo. Może pomoże Ci pisanie tutaj? Na pewno był miłym i pięknym psem. No widzisz tak to już urządzone, ze one odchodzą pierwsze. Podobno żyją pięć razy krócej niż ludzie i to ich jedyna wada. A może i dobrze? Kto by chciał osierocic swojego psa?
Trzymaj się ciepło.

Moja kochana  Mikusia miala 11 lat.Tak bardzo ją kochalismy. Jestesmy starszym małzenstwem.Była naszym kochanym serduszkiem.Szczegolnie mąż bardzo był z nią związany,to on chodzil na spacery,karmil, odpoczywali razem.

W poniedzialek rano jak zwykle wyszli na spacer,weszla na dosc wysoki murek,zawsze tam chodzila...i nagle wystraszyla sie duzego psa odskoczyla w bok i spadla na chodnik.Maz wziąl ja na rece z bolu chyba ugryzla go w palec ,przyniosl do domu,byla juz w agonii..Glaskalam ,tulilam plakalam a ona nic, języczek wysuniety, oczka zmienily kolor.Szybko do lekarza ,zastrzyk w serce zeby pobudzic , usg wykazalo zlamany kregoslup i glowna zyle do serca.

Nie mozemy przestac plakac,nie mozemy normalnie funkcjonowac,mogla z nami jeszce dlugo zyc,byla sprawna zdrowa.Mąz sie obwinia za ten wypadek.Jest nam strasznie cięzko.Tęsknimy.