Czy ratować małżeństwo? Co robić?

Twój mąż oszukuje Cię, ubliża, stosuje przemoc psychiczną, zrezygnował z seksu, nie chce mieć dziecka.

W Twych słowach nie ma ani słowa, które mogłyby świadczyć o jakiejkolwiek chęci naprawienia związku. Wejdź na stronę Niebieskiej Linii, znajdziesz tam sporo informacji (również prawnych) o przemocy fizycznej i psychicznej.

On poprostu niechce nic z tobą dzielić..Więc powiem Tobie,że tego małżeśtwa juz niema.a w związku muszą się dwie strony starać,a nie jedna.Sama widzisz ,że on od ciebie ucieka.Czyli cos jest nie tak.Do tego ty jesteś zmezcona psychicznie, nie daj mu sie bardziej wykończyć facet nie jest ciebie wart.Szkoda twoich nerwów.Może on ma jakieś problemy?Skoro proponuje białe małżeństwo.Może cos nie jest z nim tak dlatego ucieka.Coś musi być nie tak skoro się tak dzieje.Do tego wyzwiska w twoją strone,nieeeee...To juz sensu najmniejszego niema..Musisz zaczerpnąć porady specjalistów bo wykończysz się dziewczyno.Oni Tobie doradzą,lepiej niz my..

Macie racje muszę zająć się sobą. Wszystko wskazuje, ze trafiłam na drania, który nie ma żadnych zahamowań....Być może w jego życiu pojawiła się kolejna ofiara, która wierzy w jego słowa. Bo jestem pewna, ze ktoś w jego życiu na pewno jest.....

Odezwę się za jakiś czas i dam na pewno znać jak moje losy się potoczyły.....Na razie jest mi bardzo ciężko. Bo to małżeństwo traktowałam, ze swojej strony jak najbardziej poważnie.

Jeśli dojdzie do rozwodu cywilnego to na unieważnienie ślubu Kościelnego też się zdecyduje. W głowie mam jeszcze myśli, ze może jeszcze się opamięta....ale chyba jest na to już mała szansa....

Jest mi strasznie przykro, ze odrzuca moją miłość....bo może dojść do tego, ze zostanie całkowicie sam.....

Ślub kościelny nie jest idiotyzmem tylko życie pokazuje, ze nie każdy dojrzewa do tego aby mieć rodzinę.....I co z tego, ze ja bardzo chciałam z nim mieć rodzinę, dziecko jak on tego nie chce.....i odrzuca.

No a co w tym takiego złego? Myślę, ze prawie każdy chciałby z jedną osobą przeżyć całe życie....Wiesz jak pięknie się patrzy na osoby, które są, ze sobą 30, 40 czy 50 lat. Znam pary, które są, ze sobą 50 lat i potrafią nadal okazywać sobie miłość. Czy to nie jest piękne?

Wiele wynosi się też z domu rodzinnego, to jak żyli rodzice.....jeśli ktoś nie miał w domu przykładu jest mu ciężko stworzyć odpowiedni związek. A mój mąż niestety takiego przykładu nie miał.....

No właśnie. Nie wiem jak to dalej u mnie będzie, na razie nie mamy od wczoraj kontaktu. Staram się jeszcze wierzyć, ze coś zrozumie, ze się w końcu ocknie......i będzie chciał tworzyć, ze mną normalny związek.....

Gdyby każdy tak myslał jak ty,to by się nie opłacało wychodzić za mąż,planować dzieci..Z reguły zuupełnie nic by sie nie opłacało.Bo po co miec z kimś dziecko skoro,może nie miec rodziców jesli jedno zachce odejść.Drogi forumowiczu,życie się składa z ryzyka.Z tym że jedni maja wiecej szczęścia niz ci drudzy.

Kochane,

Zgadzam się ze wszystkim co napisałyście, każda z Was ma swoją rację. Ja pragnę jedynie normalnosci tzn. normalnego związku, który opiera się na miłosci, wierności, zaufaniu, wspólnym planowaniu, co za tym idzie wspólnym dziecku i wspólnym wprowadzaniu małego człowieczka w życie......

Czy to jest tak duzo? nie sądzę....Nie wiem jak będzie dalej. Oczywiscie, ze jest mi ciężko bo trudno aby w takiej sytuacji było inaczej......Ale gdzieś tam w głębi serca wierzę, ze sie jeszcze opamięta.....i ze moja miłość do niego zwycięzy....

Dziękuję Wam Wszystkim za wsparcie:-))

Czas pokaże jak będzie, na razie nie mamy od wczoraj kontaktu......

Moniaa a nie przyszło Ci do głowy dlaczego rozpadło się pierwsze małżeństwo Twojego męża?

Moniu,
sądzę podobnie jak moje przedmówczynie, na chwilę obecną nie ma czego ratować. Jeśli nie mieszkacie ze sobą to nawet tym lepiej... chyba.
O ratowaniu Waszego małżeństwa będzie można mówić w momencie gdy on się obudzi i będzie cos chciał ze sobą zrobić, zmienić, jeśli zauważy co robił źle i będzie to wykluczać. Ale nie w momencie gdy za tydzień Ci wróci i zacznie Ci płakac przepraszać, etc, etc... Na takie dojrzenie do prawdziwej zmiany potrzeba czasu...
Tymczasem skup się na sobie i pracuj nad własnym poczuciem szczęścia, ale zależnym wyłącznie od Ciebie!!

Midi,
masz prawo mieć takie, a nie inne zdanie na temat ślubu kościelnego, ale jest to Twoje subiektywne odczucie. Chwała Ci bo masz własne przemyślenia na ten temat.
Osobiście, uważam że ślub kościelny to coś bardzo istotnego i nalezy to dobrze przemyśleć, bo jest to zobowiązanie "....aż do śmierci".
Niemniej sądzę że jeśli ludzie się kochają i akceptują związek nieformalny czy też ślub cywilny, to ich prywatna sprawa i jeśli im z tym dobrze, to super.

Witam . Tam gdzie mieszkasz lub niedaleko  jest  Ośrodek Pomocy Społecznej .Zgłoś się i opowiedz im o swojej sytuacji . Napisz więcej i czy masz rodzinę ?

Obiecałam, ze napiszę co u mnie.....Nadal jest zle, wydaje mi sie ze jest jeszcze gorzej niz bylo. Teraz mam juz prawdziwy metlik w glowie....

No niestety:-(