Męczący trudny chłopak

Twoj facet brzmi jak moze cierpi na depresje i przynajmniej wizyta u lekarza moglaby sie na cos przydac. Antydepresanty robia prawdziwa roznice. To nie zadna stygma, zeby sie leczyc. Czasem osoby z depresja, szczegolnie mezczyzni, nie chca rozmawiac o swoich problemach i uwazaja, ze gadanie z psychologiem jest upokarzajace. Mysle, ze rada Jego mamy byla dobra. Postaraj sie Mu pomoc w rozwoju Jego talentu zapewniajac Go, ze na pewno dostanie lepsza prace, i moze przez miesiac czy dwa nie gadajac o Twoich problemach. Przezyjesz to. Przede wszystkim zaciagnij Go do lekarza.

O Boze, poltora roku?! To troche jest przechlapane.

A co tam sie zdarzylo po Jego jednej wizycie? Dlaczego nie wrocil do lekarza? Jakies leki bral?

Fajnie że są osoby które mnie rozumieją

Z tym lekarzem było tak, że po pierwszej wizycie był bardzo zadowolony ale co do następnej to się wykręcał bo twierdził że i tak ma mało czasu dla siebie i nie będzie go marnował na wizyty, zwłaszcza że po pracy jest zmulony i poza tym do tego terapeuty trudno się zapisać bo ma dużo chętnych (takie wykręty, jakby chciał to by poszedł mimo wszystko). Potem stwierdził że nie potrzebuje chodzić nigdzie bo czuje się lepiej. Gdy już zdecydował się pójść okazało się że psychoterapeuta poważnie się rozchorował i najprawdopodobniej już w ogóle nie będzie pracował
Za drugim razem(niedawno) mama go popchała do psychiatry. Zrobił badania, przepisał leki i skierował do psychoterapeutki. I co? G**no! Leków nie wziął bo stwierdził że one sztucznie poprawiają nastrój(coś w tym może jest) a do psychoterapeutki nie idzie bo szkoda mu czasu i nie wierzy że coś mu pomoże

Wiem że potrzebuje mojego wsparcia. Wspieram, ale ile można? Już sama się załamuję i staję coraz bardziej nerwowa. Potrafię nawrzeszczeć jeśli ktoś mnie irytuje, nie wytrzymuję, łatwo mnie zdenerwować.
Niedawno narobił mi wstydu. Siedzieliśmy razem z przyjaciółmi w pubie oglądając mecz. W pewnym momencie doszłam do wniosku z koleżanką że poszwędamy się trochę po okolicy(były dni warszawskiej Pragi) zamiast oglądać mecz który nas średnio interesował. Spytałam go czy idzie z nami czy zostaje a on na to zaczął się wydzierać że nie może bo zdycha i że musi z nami pójść bo będę później mieć do niego pretensję - i inne bezsensowne rzeczy. Ja się wkurzyłam krzyknęłam że jest kretynem i poszłam z koleżanką. Ten jeszcze krzyczał za mną "a obrażaj się, obrażaj". Godzinę później zadzwonił, okazało się że pogadał z nim ostro nasz wspólny przyjaciel, powiedział że przesadził i że to nie było na mnie krzyczane, że to wszystko było z powodu jego bezradności a nie mojego...

On jak pijawka, wysysa ze mnie energię która jak myśli nigdy ze mnie nie zejdzie bo ja w końcu się realizuję
Gdyby szukał nowej pracy to by było super ale nie szuka bo chce tylko tej poprzedniej do której dyrektor go nie chce z niewiadomych powodów. Co prawda może pójść popracować w poprzedniej pracy w weekendy, ale to nie to samo. Każe mu tą pracę traktować jako coś dodatkowego. Prawdę mówiąc nie rozumiem o co chodzi z tamtą poprzednią, on naprawdę był dobry w tym co robił, sama to widziałam na własne oczy. Może być coś w tym że dyrektor jego poprzedniej pracy przyjaźni się z jego mamą

ale wiecie co jest najgorsze? najgorsze jest to że mi na nim zależy i bym nie przeżyła tego jakby mu się coś stało

Nie, on nie jest leniwy. Jak coś go pasjonuje to potrafi dać 100% od siebie

Ja tak od półtora roku motywuję i nic. On siedzi i cierpi
Co do pracy to chciałabym być jak najbardziej anonimowa no ale zdradzę. Pracuje w muzeum, pilnuje wycieczek i sam też je oprowadza(za darmo)
Chciałby wrócić na studia ale ze względu na to jak go ta praca fizycznie i psychicznie wykańcza nie jest w stanie

Ja już nie wiem co robić. Jest on coraz bardziej nieprzyjemny, bez życia, jak przychodzę się z nim widzieć to sama wpadam w doła ;/

Nie no. On nawet wolałby pracę fizyczną bo tam się przynajmniej coś robi. W tej pracy zaczął oprowadzać wycieczki(i robi to dobrze) za darmo głównie dlatego żeby nie zgrzybieć do reszty w tej pracy. Uwierz mi, jak był na jakimś szkoleniu służbowym to podobno był najlepszy i najwięcej tam pracował

Myślę że problem leży w nim samym, ale jak takiego typa zmusić do pójścia do specjalisty...
a może się mylę, nie wiem. Przerasta mnie to wszystko

uwierz mi czasami siedzenie i nic nie robienie jest BARDZIEJ MECZACE niz fizyczna praca..
Ja mam taka prace, ze czasami mam tego w cholere a czasami siedze i nie nie robie tylko slecze na komputerze... i bardziej jestem zmeczona wtedy gdy nic nie robie... plus ta choelrna klimatyzacja bo dzien dzien pracuje w klimie.

Dupa dupa dupa, jest jeszcze gorzej niż wcześniej

Robi mi od czapy awantury, potem uświadamia sobie że przesadził. Dostał ofertę wynajęcia mieszkania za 250zł miesięcznie po znajomości ale twierdzi że żałuje kasy bo ja prawie nic nie zarabiam z racji studiów dziennych(a kto mu każe mieszkać ze mną?) że jestem niegospodarna(bałaganiarz ze mnie) i nie do wytrzymania
No ok, mam swoje jazdy ale nie jestem aż tak męcząca i nie dołuję innych. a wręcz przeciwnie, często się uśmiecham jak głupek ot tak, bo jest ładny dzień(choć ostatnio coraz rzadziej)
Po tej serii zarzutów jakiś czas później stwierdził że właściwie to on się boi. Boi się samego siebie
Twierdzi że jest nic nie wartym śmieciem, że jego życie jest zmarnowane
Boi się sam siebie i broniąc się przed samym sobą zwala na mnie różne głupoty. Typu że przeze mnie nie wrócił na studia bo mi coś tam fundował(ja o nic nie prosiłam) Potem to odszczekał rzecz jasna

Ja już tego nie wytrzymam. On nie chce brać leków na depresje które przepisał lekarz. Do psychoterapeuty też go jakoś nie ciągnie, choć niby obiecał że zadzwoni ale obawiam się że to nastąpi za połowę stulecia
Nie wiem co z nim zrobić

Nie wiem jakim cudem to dźwigam. Zaczyna, pić, szczególnie jak się z nim widzę. Nie jestem w stanie go znieść na trzeźwo
Zajmuję się sztuką i mam często doła co sprawia że nie mogę nic wtedy robić. I co robię? Piję piwo!
Co prawda jedno, ale już wyczuwam że coś jest nie tak

birt chyba nie czytałaś dokładnie wątku. to nie jest mój mąż, na szczęście

Do domu mu psychologa nie przeprowadzę bo po pierwsze nie mieszkam z nim, po drugie on mieszka w domu z rodzicami to tym bardziej głupio żebym kogokolwiek sama z siebie sprowadzała. Ale pomysł ciekawy

Co do wspierania mnóstwo kroków zrobiłam. Słuchałam, pocieszałam, łaziłam z nim tam gdzie on chce by w ten sposób czuje się lepiej. I co? Gdy z kolei ja próbowałam mu powiedzieć o swoich problemach, małych ale zawsze to darł się z oburzenie "Co ja, twój tatuś jestem?!"
Jak wróciłam po dwóch tygodniach wyjazdu to się złościł na mnie z jakiegoś głupiego powodu(bo coś tam na facebooku napisałam co mu się nie podobało!)
Ja już nie zniosę takiego traktowania. Człowiek wyciąga rękę z pomocą a tu głównie pretensje i słyszy jaki jest do niczego

No dobra, a jeśli taki stan trwa dwa lata i facet nie da się przekonać i jest coraz gorszy?
Ja naprawdę go wspierałam, jak mało kto. Nawet sama jego mama mnie podziwiała że wytrzymuję z nim

Rodzina wszystko widzi i załamuje ręce bo przecież na siłę nie wepchną mu antydepresantów do gardła i nie zaprowadzą do lekarza. On to widzi że coś jest nie tak, że nie daje rady ale ma opory 'bo inni to mu każą a on musi sam"

To jest dziwne, tak jakby były trzy jego osobowości. Jedna to taka która wszystko na mnie zwala i udaje silną, druga przyznaje że niesłusznie mnie oskarżała i że sama jest beznadziejna, a trzecia to ta normalna, pogodna i rozmowna
Łatwo tak postanowić że koniec i iść przed siebie, trudnej z realizacją bo człowiek zawsze ma nadzieję że się coś zmieni. W sobotę się z nim spotkam i powiem że na razie wolę go unikać bo sama przez to wpadam w doła i jeśli nic ze sobą nie zrobi to tak pozostanie bo ja nie wyrabiam
Boję się, nie wiem co będzie jeśli oleje tę sprawę. Nie chodzi o to że nie mogę bez niego żyć. Po prostu nie wiem czy wytrzymam to, zwłaszcza że czeka mnie przy okazji najtrudniejszy rok na studiach

Ja nawet nie robię tego z obowiązku. Taką mam osobowość. Jak ktoś jest mi bliski i ma kłopoty to pomagam
No ale ile można. To będzie trudna sobota. Boję się że się po tym załamię psychicznie

Nie załamuj się, przyjdź tu, na Forum.

Chcesz rady? To nie jest mężczyzna dla Ciebie. Ani dla nikogo. Niektórzy tacy są. Nie powinien się rozmnażać.

Wiem, że to brzmi brutalnie, ale na takiego ananasa straciłam przeszło 20 lat. Ty nie musisz. Mężczyzna ma być mężczyzną a nie jęczącą kupką nieszczęścia. On się będzie rozczulał nad sobą, a Tobie przyjdzie go żywić, opiekować się, wychowywać dzieci samotnie, jeszcze z balastem w postaci samca.

Jeśli masz ochotę mu pomóc, powiedz że ma podjąć leczenie. Bo go zostawisz i to będzie jego wybór.

Nie daj się wpędzić w poczucie winy. On jest pełnoletni, czas żeby dorósł. Jak będziesz robić ciągle to samo, rezultaty będą ciągle takie same.

Jak się ma miękkie serce to trzeba mieć twardą dupę. To tak na dodanie sił

Haha, nic z tych rzeczy. Wolałabym żeby się zmienił. Co nie zmienia faktu że nie jestem jego pewna

Nie powiem że jest dobrze, ale jakieś tam światełko w tunelu widzę.
Sam przyznaje że już nie daje rady i sam sobie nie poradzi

Ale i tak się boję z nim widywać, bo po każdym weekendzie jestem przygnębiona i zestresowana. Zwykle jest tak, że dopiero pod koniec, kiedy mam iść do domu robi się fajnie. Być może duża jest w tym moja wina bo po prostu jestem za miękka i ciągle wierzyłam że będzie lepiej
Ku podjęciu decyzji o izolacji przekonuje mnie to, co parę razy mi mówił. Czyli że "jak jestem u niego i patrzy na mnie to nic mu się nie chce"
Kiedyś się czepiał że jestem gnuśna bo sobie w weekend lubię dłużej pospać, więc specjalnie budziłam się wcześniej kosztem niewyspania byleby tylko nie gadał (wiem, możecie się ze mnie śmiać ile chcecie, piszę to tak ku przestrodze innym )
Haha, najlepsze jest to, że jak złapie go inny humor to będzie zaprzeczał i zwalał całą winę na siebie.

Dodam że nie jestem typem lenia i jak siedzę w domu i mam wolne to sobie dużo projektuję itp.

Dzięki za wszystkie wpisy. Taka możliwość wygadania się na forum bardzo dużo pomaga

Nic tylko zdematerializować się. Dzwoniłam do niego dzisiaj, że chce z nim poważnie porozmawiać jutro
a on z gębą na mnie 'że pewnie znowu dowie się jaki jest okropny i że pewnie mi koleżanki feministki nagadały jaki powinien być facet'
ja zła mu "zepsułam humor a był cały tydzień spokojny do teraz"
i 'jeśli chcę z nim zerwać to mogę teraz przez telefon" żebym się przytuliła do naszego przyjaciela X, wzięła go za rączkę bo tego pragnę

Nie wiem co o tym wszystkim sądzić. Jestem kompletnie nieodporna na takie teksty(choć przez telefon udawałam że mnie to nie rusza"

Od kilku dni siedzę albo na uspokajaczach albo na piwie bo inaczej nie da się tego przeżyć i normalnie pracować samotnie w domu

No to już wiesz co Cię bedzie czekać w przyszłości. Po co masz marnować swoje zdrowie fizyczne i psychiczne dla kogoś takiego? Sama wylądujesz zaraz na antydepresantach i tak się skończy.
On jest histerykim i aspołecznym egoistą. Więc zerwij z nim jak Ci dobrze radzą koleżanki feministki Ile jeszcze wytrzymasz takiego traktowania? I po co w góle coś takiego wytrzymywać? Zaraz się pewnie odezwie i będzie jęczał jaki to on beznadziejny i że potrzebuje pomocy, bo sam sobie nie poradzi... Ręce i nogi opadają.
Może dobrą terapią dla niego będzie zrobienie tak jak on mówi. Drze się, że możesz zerwać przez telefon to zerwij. A może spróbuj zachowywać się tak jak on? Rób mu awantury, oskarżaj o całe zło tego świata, może to go jakoś ruszy?

O! To bardzo dobry symptom. Twój zdrowy rozsądek mówi Ci, że powinnaś to zakończyć. A poczycie winy to typowa reakcja na takich wampirów emocjonalnych, bo w końcu jak Ci tak mówił przez 2 lata, że to Twoja wina to w końcu zaczęłaś w to wierzyć.

Zawsze są dobre strony związku i człowieka, ale jeżeli minusy 100 krotnie przewyższają plusy to nie ma co się zastanawiać. Szkoda Ci jego matki? A mi nie, bo to JEJ dziecko i  to ONA powinna coś z tym zrobić, a nie się cieszyć, ze odciążasz ją i wyręczasz w jej obowiązkach.

Kiedy to się skończy, odetchniesz, może nie od razu, nie mówię też, że nie będziesz czuła smutku, że nie będzie bolało, ale na pewno dużo mniej i dużo krócej niż męczenie się z nim.

Kiedyś miałem okazje brać udział w pewnym projekcie i tam były poruszane tematy związków .Były dziewczyny po tzw. przejściach. Przytoczę częściowe notatki z tamtego okresu.
Zaznaczam że ta wypowiedź jest nie Moja lecz pewnej dziewczyny ale być może Ci pomoże :

Czy masz czasem wrażenie, że Twoje koleżanki są z beznadziejnymi partnerami, od których nie potrafią odejść?

Czy sama byłaś w sytuacji, gdy byłaś rozdarta między wyrzuceniem kogoś ze swojego życia, a jednocześnie narastała w Tobie obawa przed samotnością?

Skądś to znam. Przerabiałam to co Ty. Nie raz, nawet nie dwa razy. Kilka. Bez statystyk.

Umówmy się : ciężko jest skreślić kogoś ot tak, bo raz coś schrzanił. My, kobiety, mamy tendencję do dawania facetom drugiej i o zgrozo kolejnej szansy na naprawianie rzeczywistości. Jesteśmy mistrzyniami beznadziejnej wiary w poprawę partnera. Generalizuję? Być może. Ale tak po prostu jest.Przywyknij, kobieto.
Nie twierdzę, że żaden facet nie jest w stanie się zmienić pod wpływem zagrożenia utraty więzi emocjonalnej z Tobą.Tacy mężczyźni istnieją. Może są nawet bliżej, niż Ci się wydaje.

Doceń, ilu mijasz codziennie mężczyzn na ulicy/ w bibliotece/ na uczelni/ w pracy . Pewnie 20 % z nich jest wg Ciebie atrakcyjna. Gdyby zaprosili Cię na kawę, może z lekka oszołomiona ich odwaga, zgodziłabyś się.
Jednak tego nie robisz, bo ....w Twojej głowie jest On. Jest w Twoim życiu, rozsiadł się wygodnie w salonie Twoich emocji i nie zamierza wyjść.

Jaki On jest ?
Dla Ciebie to i tak chodzący ideał. Nie przekonam Cię, że jest inaczej. To facet pewny siebie, dominujący w Waszej relacji. Lubisz Jego obecność, czujesz się bezpieczna. Jego zapach doprowadza Cię do szaleństwa. Seks z Nim jest jak wygrana sześciocyfrowa w LOTTO. Taki jest w 90% Twój Facet.

Niestety, Pan Idealny ma też wady. Nie znosi sprzeciwu, a może uznaje, że kobieta ma swoje miejsce w kuchni? Może też uznawać, że jest Twoim panem i władcą i całe życie masz Mu podporządkować? Może jest agresywny, może wyładowuje się na Tobie ? Może pije za dużo ? Może nie czujesz się z Nim tak bezpiecznie? A może to mimo wszystko sympatyczny facet, który ma tendencję do.... olewania Ciebie. Ze wszystkich tych wad, sytuacje bezczelnie prowokowane są najgorsze.

Dlaczego z Nim jesteś?
Rzadko która kobieta potrafi jasno odpowiedzieć na to dość proste pytanie,. Jedne zasłaniają się sztandarowym : Kocham Go; Zależy mi na Nim . Inne zwyczajnie milczą, bo nie wiedzą, co odpowiedzieć.

Zastanówmy się, dlaczego kobieto, jesteś z facetem, który Cię zawodzi?

Powiesz : Kocham Go, a On kocha mnie. Ja odpowiem Tobie: Ale od kiedy miłość utożsamiamy z bólem fizycznym, bądź psychicznym ?
Powiesz: Boję się samotności . Ja odpowiem Tobie: Wyjdź do ludzi, to nie jest trudne.
Powiesz mi : Nie potrafię od Niego odejść.Ja odpowiem Tobie:Oszukujesz siebie, ale mnie nawet nie próbuj. To nie jest tak, że nie potrafisz, Ty zwyczajnie tego nie chcesz.
Powiesz mi : On się przecież zmieni.  Ja odpowiem Tobie: A robisz coś znaczącego poza marudzeniem, że Ci nie odpowiada Jego zachowanie ? Pewnie nie.

Jesteś z Nim również i może przede wszystkim dlatego, że nieziemsko Cię pociąga. Tylko powiedz mi, kobieto, co Ci po dobrym seksie, skoro żadna inna więź nie jest tak mocna?

Mężczyzn zainteresowanych PU uczy się, by dokonywali właściwej kwalifikacji. Wiesz co Ci powiem? Kobietom też się to przydaje.

Dobra kwalifikacja zwiększa szansę dobrych relacji w przyszłości, bo wiesz,albo podejrzewasz, że druga strona nagle nie zamilknie, nie zawiedzie Cię.

Kredyt zaufania
To jest właśnie to, na czym kobiety polegają. Poznajesz kogoś, uznaję, że przeszedł kwalifikację, dajesz Mu kredyt zaufania i w przyszłości okazuje się, czy dostał go na wyrost, czy też jest rzeczywiście dobrym partnerem i nie zawodzi Cię w wielu kwestiach budowania wspólnych relacji. Ze znanych mi przypadków i doświadczeń własnych śmiem stwierdzić, że akurat ani ja ani moje znajome, dalsze czy bliższe, nie trafiłyśmy na egzemplarz faceta, który by czegoś nie schrzanił. Ale nadal wierzę, że taki facet istnieje.

Przejdźmy do meritum, czyli kiedy Go spławić
Szanujmy siebie. Szanujmy siebie i swój czas.
Nie inwestujmy w kogoś, kto nie szanuje naszego czasu ---> nie szanuje Nas.

Jeśli On Cię kiedykolwiek uderzył  --->
Jeśli stosował szantaż emocjonalny lub przemoc psychiczną  ---->
Jeśli umawiacie się na spotkanie, On nie przychodzi, nie dzwoni, nie tłumaczy się  ---->
Jeśli On nagle znika bez słowa  ---->
Jeśli nie dzwoni , choć obiecał  --->( bo co Ci po niesłownym mężczyźnie?? )

Od wszystkich reguł istnieją wyjątki i czasem warto przed podjęciem decyzji lub nawet po, dać Mu 5 minut wytłumaczenia. O ile oczywiście masz ochotę tego słuchać. Wink

Mężczyznę należy spławić od chwili, gdy zaczynasz czuć się przy Nim nieszczęśliwa, gorsza, niespełniona. Ktoś, kto chce Twojego dobra, nie krzywdzi Cię, dba o Ciebie i nie kotwiczy w Tobie złych myśli o Nim., prawda?

Nadal chcesz być z facetem, przy którym Twoja pozytywna energia nie osiąga magicznego progu 100 % ?

Twoja strata - inne kobiety nie boją się sięgnąć po to, czego pragną. One są szczęśliwe. Ty też możesz taka być. Po prostu w to uwierz.

No i jak się wszystko udało??

No i coooo????

Artemida. Mój z kolei ma odwrotnie. Uparcie siedzi w beznadziejnej pracy której nienawidzi i nie szuka nowej bo nie wierzy że cokolwiek znajdzie. W ogóle nie wierzy w siebie

No  spotkaliśmy się o mieliśmy pogadać podczas/po  koncie przyjaciela na który przybyliśmy. Wcześniej nie dało rady był już wtedy umówiony poduczyć naszego znajomego.
Później okazało się że znajomy stwierdził że nie może, ale mój chłopak nie powiadomił mnie o tym żeby móc wcześniej normalnie pogadać bo "chciał zjeść i odpocząć po pracy"

Po koncercie odbył się jam session, pograliśmy troche a potem rozmowa. Polegała na tym że powiedziałam pokrótce to co miałam powiedzieć i nie zdążyłam się otworzyć bo ten w pewnym momencie zaczął się śpieszyć bo chciał pograć i do tego usłyszał swoją ulubioną piosenkę którą musiał zagrać wydusił że kocha  i siuuuu. Ja też gram ale myślę że rozmowa jest ważniejsza

Po zakończeniu całej imprezy fochnęłam się i napisałam smsem że olał rozmowę która była dla mnie ważna i tak nie robi człowiek któremu zależy. W odpowiedzi przeczytałam że nie mówiłam nic nowego i że nie umiem przyjąć nic negatywnego o sobie więc czemu on ma przyjmować

No foch! Za taką olewkę odpowie srodze. Gówno mi po tym że kocha skoro słabo to okazuje i mało się stara