Temat częsty a trudny - kolega z pracy - Netkobiety.pl

Jako facet powiem tak: podobasz mu się, lubi Ciebie, dobrze się czuje w Twoim towarzystwie. Coś myśli o Tobie, ale co to nie wiem. Reszta nieznana.

Do ugrania: Prosisz bliższą koleżankę z działu, w którym on pracuje, żeby dowiedziała się, od niego czy koleś ma kogoś. Ewentualnie prosisz dowolną bliższą koleżankę, aby ta dowiedziała się od innej koleżanki, czy kozak ma kogoś.

Jeśli zajęty, podtrzymujesz znajomość na luzie. Może ma kolegę...

Jeśli jest wolny, flirtujesz z nim tak, aby on miał sposobność zaproponować Tobie randkę podczas flirtu lub Ty jemu. Jeśli chłopak boi się wyjść poza bezobowiązujący flirt, to Ty musisz mu zaproponować jakieś wyjście. Pierwsza i druga odmowa u faceta nic nie znaczy, bo chłopak też boi się odrzucenia. Potem sama mu proponujesz "bezpośrednio i dosłownie" wspólne wyjście pod jakimś pretekstem, choćby na zakupy, i już jesteście na pierwszej randce.

Jedno co jest pewne to to, żę facet ma wesoły charakterek i lubi flirtować. Najlepiej się upewnić, czy jest zajęty, potem już pójdzie łatwiej. Sama będziesz wiedzieć najlepiej czy taka znajomość Ci się opłaci.

Menda

Zachowanie które opisujesz wg mnie nie jest flirtem, a zwykłą koleżeńską pogadanką, no może lekko podflirtowującą. Widać, że gość jest wesoły i gadatliwy, dlatego takie tam pogawędki uznałabym jako pozytywne, bez względu czy on prywatnie kogoś tam ma czy ni ma.

On jak najbardziej może być Tobą zainteresowany, ale nie musi, bo niektórzy taki mają sposób bycia, co w pracy, gdzie ludzie codziennie spędzają ze sobą sporą ilość czasu albo, jak Wy, mają możliwość natykać się na siebie, wydaje się szczególnie wyostrzone. Znam to zresztą z autopsji.
Niemniej, jak wspomniałam, nie jest wykluczone, że są to sygnały, które mają zwrócić na niego Twoją uwagę.

Jeśli jesteś nim zainteresowana, jednak nie jesteś pewna co do jego intencji, na Twoim miejscu niczego bym nie przyspieszała, ale spokojnie poddała się temu, co być może dalej będzie się rozwijać. Natomiast wysłanie wyraźnej informacji zwrotnej wskazującej, że sprawia Ci to przyjemność, będącej jednocześnie zachętą do dalszego rozwoju znajomości, byłoby skazane. Wbrew pozorom mężczyźni też lubią wiedzieć, że ktoś jest nimi zainteresowany - wtedy stają się bardziej otwarci i śmielsi w działaniu.

Wow, dziękuję za odpowiedzi!

W poprzedniej wersji posta była ważna informacja, ale jako że się nie zapisał...

Kolega ogólnie nie jest towarzyską osobą. A może inaczej: jest, ale nie podejmuje "zbędnej gadki", jest małomówny, ale jak się odzywa, to okazuje się, że ma poczucie humoru i jest bardzo fajnym gościem. Gdyby miał taki "wesołkowaty sposób bycia", to jego zachowanie w ogóle by mnie nie zainteresowało, bo pomyślałabym, że zwyczajnie taki jest.

I nie, to nie jest typ, który sypia z wszystkimi w biurze. U nas takich jest niewielu.

Co do dziewczyny, to też nie jest z biura, po prostu razem chodzili pod budynek.

Byłam ciekawa, jak się wszystko potoczy, ale w tym tygodniu go nie ma... Kwestia jest też taka, że jestem niedużo, ale starsza i nie wiem, czy po prostu go to nie odstrasza - w tym sensie, że tylko flirt i tyle.

Zauważyłam też, że na flirty pozwala sobie tylko, kiedy jesteśmy sami. W większym gronie raczej zachowuje się zwyczajnie - może nie chce, żeby jego zachowanie było tematem plotek.

Nie, nie o to mi chodziło - tylko o to, że jego zachowanie by mnie nie zaintrygowało, bo pomyślałabym, że to u niego normalne i ze wszystkimi tak rozmawia. A u niego tak zdecydowanie nie jest.

Cóż, nie jestem osobą, która inicjuje takie rzeczy, ale raczej wyczuwa, kiedy coś idzie nie tak lub nie ma szans. Na razie nie ma o czym dyskutować, zwłaszcza że sprawa stoi, bo go nie ma. Zobaczymy, co będzie po powrocie.

Aktualizacja dla zainteresowanych: kolega wrócił, ale zachowuje się po staremu - nie gada ze mną/do mnie, poza 'cześć' nie wychodzimy. Dwa razy mieliśmy okazję do rozmowy, aczkolwiek nie sam na sam, i nie powiedział do mnie więcej niż dwóch zdań. Myślę, że wiele rzeczy sobie nadpisałam.

Ale to się dobrze składa, bo w czasie ostatniego tygodnia przemyślałam parę spraw i uważam, że to dla mnie za wcześnie. Jestem 2,5 miesiąca po rozstaniu, takim z wyprowadzką, i trochę mi zajmie, zanim się wyliżę. Choć trochę szkoda, bo wydaje mi się, że nadajemy na tych samych falach, ale cóż... będę musiała to jakoś przełknąć.

Ja z kolei już sobie ten radar znacznie osłabiłem. Po paru razach, kiedy się człowiek naciął i na szczęście szybko minęło, nie każdą oznakę szacunku czy sympatii traktuje jako oznakę bliższego zainteresowania. NIe warto się po prostu zbytnio nakręcać i wszystko odczytywać pod swoje wyobrażenia.

Z jednej strony pragnienie związku i bliskości z drugim człowiekiem sprawia, że szukamy oznak sympatii u prawiue każdej osoby płci przeciwnej, licząc na wzajemność. Z drugiej, nasza metalność jest przyzwyczajona do tego, że ludzie traktują siebie z dystansem i zwyczajnie reagujemy z zaskoczeniem na takie sytuacje. Dlatego myślę, zę liczy się tutaj powtarzalność wyraźnych sygnałów, gdzie widać oznaki flirtu, co możę stanowić podstawę do nawiązania głębszej relacji.

Jak chodzi o mentalność: byłem jakiś czas temu w Hiszpanii i tam praktycznie każdy do każddego na ulicy się uśmiecha, krzycząc: "Hola!". Bił od tych ludzi taki entuzjam, taka energia, że chce się żyć
Możemy sie od nich uczyć