Niecałe 2 miesiące do ślubu jest dziecko a ja chyba się rozstane

Wiesz po ślubie to on raczej się na lepsze nie zmieni przynajmniej nie znam takiego faceta który by się zmienił ja jestem niecały rok po ślubie kocham swojego męża ale nieraz są dni kiedy mam go dość albo czepia się o byle co i też często ktoś dzwoni do niego żeby poszedł gdzieś tylko że ja jestem taka że mówi mu w prost jeśli pójdzie nie ma po co wracać wiadomo pracuje i czasem chce wyjść ale ma teraz rodzinę i tak samo twój powinien brać was i mile z wami spędzać czas nie możesz sobie pozwolić żeby robił co chciał musisz mu powtarzać że ma was i wy jesteście częścią jego życia. Mój mąż teraz też albo idzie z nami i ze swoimi znajomymi albo wcale no wczoraj szedł z kolegami a ja źle się czułam to ubrałam córkę i zabrał ją ze sobą. Musisz zacząć stawiać sprawy jasno puki nie jest za późno mam nadzieje że jakoś ci pomogłam pozdrawiam.

Uciekaj poki czas! JEst zle, a z biegiem czasu bedzie jeszcze gorzej!

Twój facet nie dorósł jeszcze do roli męża a tym bardziej ojca. Jak długo zamierzasz go wychowywać, znosić jego fochy - zależy tylko od Ciebie.
nocnalampka ma niestety rację - jeśli już teraz facet traktuje Cię jak własność, rzecz, przedmiot, to po ślubie będzie jeszcze gorzej.
Na Twoim miejscu odłożyłabym termin .... do niewiadomej ilości czasu.. może aż On dorośnie.. albo będziesz w stanie podjąć tą ważną decyzję.
Na pewno potrzebujecie szczerej rozmowy o przyszłości i o tym co was DZIŚ łączy. Mam wrażenie, że niewiele zostało z tego zafascynowania jakie było na początku- zweryfikuj swoje uczucia i porozmawiaj o nich z NIM. Zobacz jak zareaguje - czy szanuje Twoje zdanie i czy potraficie wspólnie dochodzić do kompromisu. Małżeństwo jest po to by się wspierać - a nie udowadniać kto ma rację. Sakrament nic nie odmieni, ale zapieczętuje.

o matko boska,co za facet.Lepiej spakuj się teraz i wracaj do rodziców z dzieckiem i to wtedy,gdy go nie będzie w domu,a jemu napisz smsa,już w podróży,że ślubu nie będzie.Po prostu wykonaj małą ucieczkę.Lepiej dać sobie jeszcze czas na rozważenie wszystkiego niż pakować się w niebezpieczny związek,teraz można jeszcze wszystko odwołać albo przesunąć termin,potem w czerwcu będzie ci już trudniej,bo zaczną się prawdziwe przygotowania do wesela.

illa, jestes rozsadna babka, wiec nie tlumacz go, nie usprawiedliwiaj. Twoj facet nie potrafi panowac nad agresja, nie szanuje Cie zupelnie, naduzywa alkoholu (i nie tylko - z tego co piszesz). To kwestia czasu kiedy to polaczenie uczyni z Ciebie kolejna bita kobiete, bo ofiara przemocy juz jestes. Jesli mozesz liczyc na wsparcie rodzicow, czy kogos innego, to naprawde zrob tak jak ktoras tu radzila - spakuj siebie i dziecko i uciekaj, albo (jesli to mozliwe) wystaw walizki tego drania i zmien zamki. Z tego co piszesz, to jest to czlowiek, ktory w przekonaniu swej nieomylnosci i wspanialosci, bedzie coraz bardziej Cie krzywdzil. Ciebie i dziecko. Naprawde bardzo mocno trzymam za Ciebie kciuki!

Sam nawet przyznał się, że brał kokaine i jak zwykle nie widzi w tym żadnego problemu "bo to czasami żeby się odstresować" i to mnie przeraża to tak naprawde jest jeden z glównych powodów dla których chce odejść poprostu się boje o siebie jak i o dziecko...
Dziecko było planowane. Jak jest w domu chociaż rzadko to nie moge narzekać bo zrobi wszystko przy dziecku, przewinie, wykąpie, nakarmi widać, że Go kocha. Podczas ciąży opiekował się mną. Nie mieszkaliśmy wtedy razem także nie wiedziałam, że ma takie ciągoty do alkoholu, kolegów itp.
Kurcze on kiedyś mne szanował zawsze było Kochanie, Misiu...

Boje się zostać sama z dzieckiem, bo boje się, że sobie nie poradze. Mieszkamy w zasadzie razem z moimi rodzicami tzn mamy oddzielne wejście, łazienke, kuchnie itp także jakbym chciała to mogłabym wogóle nie widzieć się z rodzicami. Tate mam po 2 zawałach w szczepionym rozrusznikiem, mame po udarze oni wymagają opieki na dodatek mieszka z nami jeszcze 94 letnia babcia, która także wymaga opieki. Ja już nie mam siły, boje się właśnie dlatego, że zostane sama a musze dac opiekę dziecku, rodzicom i babci. Już naprawde psychicznie nie daje rady cały świat mi się wali...

Droga Illo,
Z tego, co piszesz wnioskuję, że już teraz radzisz sobie sama ze wszystkim. Widać, że go nie potrzebujesz - i tak przecież ciągle go nie ma, bo zamiast pomagać, on zachowuje się jak egoista i myśli tylko o własnych przyjemnościach. Gdyby naprawdę mu na Tobie zależało to na pewno częściej pomyślałby o tym, że na pewno jest Ci ciężko zajmować się czterema osobami... Gdyby był dojrzałym facetem i naprawdę by mu zależało na własnej rodzinie, na pewno częściej decydowałby się zostać w domu niż uciekać do kolegów.

Sprawa ślubu i zaręczyn - czy nie uważasz, że mogłoby to być tak, że czuł powinność? Że oświadczył się, bo tak wypada, bo jest presja osób dookoła - że skoro już jest dziecko to wypadałoby się pobrać? To całkiem zaściankowe myślenie, ale obawiam się, że mógł to zrobić dla świętego spokoju, żeby mu na przykład rodzice nie suszyli o to głowy. Wnioskuję to po sposobie, w jaki do tego podszedł. A ten jego foch jest już dla mnie zupełnie niezrozumiały. Byłby w momencie, gdyby Twój partner miał 9 lat i pytał, czy tuż po swojej komunii mógłby iść się pobawić z kolegami.

Uważam, że na pewno dałabyś sobie radę bez niego, ponieważ już teraz nie jest on dla Ciebie wsparciem, a jedynie powodem do ciągłych zmartwień. Może gdyby go nie było, miałabyś lżej na sercu? nie zastanawiałabyś się czy ten człowiek mógłby kiedyś swą agresję przenieść na Ciebie i dziecko. I pamiętaj, że branie narkotyków ciężkich bardzo rzadko kończy się na spożywaniu "okazjonalnym". Podobnie z nadużywaniem alkoholu. Może się zdarzyć tak, że za kilka lat oprócz opieki nad dzieckiem, rodzicami i babcią, będziesz miała dodatkową osobę do pilnowania i będzie to na pewno o wiele trudniejsze.

Mam wrażenie, że pisząc ten post chciałaś upewnić się czy odejście jest dobrą decyzją. Wygląda to tak, że boisz się tego kroku i dlatego chciałabyś, żeby ktoś dodał Ci tej odwagi i upewnił, że jest to słuszna decyzja. My za Ciebie jej nie podejmiemy, ale sama widzisz, że z naszego obiektywnego punktu widzenia wygląda na to, że ten człowiek po prostu nie zasługuje na Ciebie. Potrafimy sobie wyobrazić jakim jest typem człowieka, a stąd łatwo przewidzieć, że z upływem czasu może się to zmienić tylko na gorsze.

Jeśli możesz liczyć na rodziców, porozmawiaj z nimi i przedstaw im swoje obawy. Będą wiedzieli jak wygląda Twoja sytuacja, lepiej Cię zrozumieją i na pewno będą wspierać. Nie zostaniesz sama, masz tuż obok osoby, którzy Cię kochają i którym możesz zaufać.

Dzien dobry,

Poswiecilam czas by przeczytac twoja historie i przeczytalam tez opinie innych.. Zazwyczaj szukam czegos by zaofiarowac moja sugestje bez krytyki i bez kategorycznosci , Ale tutaj, niestety, podzielam opinie innych a tobie mowie jedno : nie!
Musisz przeorganizowac twoje zycie!

Zastanow sie konkretnie nad malzenstwem z nim, bo juz sa sygnaly dosc alarmujace!
Mozesz zyc sama z dzieckiem i byc szczesliwa i cieszyc sie z dnia na dzien chocby tym, ze nikt nie zatruje ci zycia!

Pozdrowienia

LESZCZYNEK

Tak to prawda pisałam ten post, aby ktoś obiektywnie, z boku spojrzał na sytuacje i utwierdził mnie w przekonaniu, że moja decyzja o odejściu jest słuszna. Co do ślubu nie był on wymuszone przeze mnie czy przez rodziców. Zanim jeszcze byłam w ciąży mieliśmy już zamówioną sale, fotografa, orkiestre.
Jak nie mieszkaliśmy razem naprawdę nie widziałam tego picia, tej agresji, tego, że koledzy są najważniejsi.