Pernamentna obawa przed ciążą a seks

Po pierwsze - najlepiej by było, gdybyś powiedziała swojej mamie, żeby spróbowała się powstrzymać z takimi tekstami. Sama wiem jak nieprzyjemne jest wysłuchiwanie żądań o wnuki od teściów (nawet jeśli wydaje im się, że mówią to żartobliwie), więc z pewnością jej nagabywania nie są pomocne. Poza tym  - porozmawiajcie z partnerem. Czy on w ogóle kiedyś będzie chciał założyć rodzinę? Czy wie, że to dla Ciebie ważne? Istotne jest żebyście chcieli tego samego. Posiadanie dziecka to nie jest decyzja w której jak przy wyborze koloru ścian w przedpokoju można pójść na kompromis;]

Mówiłam mojej mamie, ale to typ, który uważa, że ma prawo do mówienia co chce gdzie chce i jak chce. Poza tym już oberwałam parę razy za to, że jej powiedziałam co o tym myślę. Jedyne co robi Bartek, to stara się unikać wizyt u mnie. A to powoduje, że moja rodzina ma do mnie pretensje. A wtedy w domu też wojna. Moje relacje z mamą z w miarę ok zrobiły się tak tragiczne, że chcę kupić namiot i uciec do lasu, jak najdalej. Tym bardziej jak używa siły, a moja starsza siostra siedzi i patrzy.

Bartek chce założyć rodzinę. Kiedyś. Na razie nie czuje się do tego gotowy. Dla niego to za wcześnie, on ma na wszystko czas, jest młody, niedojrzały i w ogóle- to jego słowa. Wie, że ja chcę wyjść za mąż za niego i wie, że chcę mu urodzić kiedyś dzieci. I on chce tego samego, ale...nie teraz. Niby powiedział, że jakbyśmy wpadli to by się ucieszył, ale...no właśnie. Nie ma takiej opcji- mawia. No i nic dziwnego! Jeśli nie uprawiamy seksu, on nie dochodzi, a ja jestem coraz bardziej sfrustrowana? Jest cudownie.

Nie wiem czy ja mam iść i sobie jajniki wyciąć? ;(((( Eh popłakałam się. Przepraszam, to dla mnie trudne.

Zaraz mi sie oberwie ale trudno...
No to juz sie w ogole chlopakowi nie dziwie ze unika jak moze. Bo skoro sobie z matka nie radzisz to nie ma pewnosci ze ona na tobie tych wnuczat po prostu nie wymusi. A on ma racje ze nie chce byc bykiem reproduktorem i sam by chcial decydowac.
I na dokladke to ja mysle ze masz inny o niebo wiekszy problem niz akurat facet...

No nie może tego zauważyć, bo ja walczę z mamą. On widzi, że ja nie daję się. I raczej haha, dzieci robi się we dwoje. Jeśli tego się chce. A moja mama mnie jedynie do dzieci zniechęca swoim zachowaniem. Tego na pewno jest pewien. Musi być.
Myslę, że mojej mamy używa jako wybiegu.
A co do twoich ostatnich słów, tak, mam problem z matką. I się pogłębia, bo mama rzuca palenie i frustracja się pogłębia. I niestety nic nie poradzę. Do psychologa na terapię nie chce iść. Mam nadzieję, że w czerwcu nasz lekarz jej coś da na uspokojenie. Ale i tak naprawdę ważniejszy dla mnie Bartek, bo on jest moją przyszłością na kilkadziesiąt lat, z nim będe się starzeć. O ile mnie nie zostawi.

To chyba żadne wyjście.

Masz rację. Jestem dorosła. Jednakże to, co na pewno działa na moją niekorzyść to moja niestabilność finansowa. Niestety żyję na śmieciowej umowie za stawkę najniższą, z umową odnawianą co miesiąc. Jestem już po studiach, nie dostanę pracy o umowę o pracę, starałam się. Ciągle mam nadzieję na pewną stabilizację w tym względzie. Bartek ma lepszą sytuację- ma pracę z um. o pracę na czas nieokreślony.
Rozmawiamy wielokrotnie o pewnym wydarciu mnie z domu. Mama chce mnie zatrzymac u siebie, mamy z nimi mieszkac;/ Ja i Bartek nie chcemy. Ale wiadomo, moja mama nie przyjmuje tego do wiadomosci. Jak chce mi dopiec to mnie informuje ze mam wypie....ekhm do mamy Bartka. Emocjami na mnie naskakuje.
Bartek ma dom, znaczy jego rodzice mają. Dom i ogród ze złączonych dwoch działek. Rozmawialiśmy o tym aby dobudować wspólnie dom parterowy na drugiej działce, albo żeby dobudować pokoj, kuchnie i lazienke jego rodzicom, a sami bysmy zajeli dom. Tylko ze to takie rozmowy o przyszlosci, ktora nie wiadomo kiedy bedzie. Mam tylko nadzieje ze sytuacja u mnie w domu nastawia go ku powaznemu wyciagnieciu mnie, a nie temu by mnie zostawic dla sw. spokoju. ^^'
W kazdym razie nie rozwiazuje to problemu jakim jest seks.
Ja wiem ze on pracuje, ale tyle co ja. Ma prace 3 zmianowa, z duza iloscia wolnego, wiec az tak sie nie przemecza. Wielu ludzi zyje tak samo, chodza do pracy, wracaja, jedza obiad, i cos tam robia w zyciu. Moj Bartek wlasciwie malo co robi po powrocie do domu. Jego hobby to pojscie spac.

Może się wydawać, że mówię z ironią, jednakże w naszym życiu się to nie pojawia. Staram się żeby w ten sposób go nie zdeprymować. Sama też nie uwazam, że to temat do smiechu. Może Twoje odczucie jest połączone z moją bezradnością do tej sytuacji.
Moja mama jest osobą silną, która trzyma całą rodzinkę w garści. Ona wyznacza granice, mówi jak ma być, a jak jest inaczej to jest wojna w której nie wygram.
Jakie uczucia są między Wami?- miłość. Taka prawdziwa miłość na podłożu poszukiwania, wielu chwil, dobrych i złych. Nie jest chwilową tkliwością serca, tylko takim stałym uczuciem, o które się nie boję.
Czego potrzebujecie, co pomogłoby Wam być bliżej, pielęgnować miłość?- na pewno mój spokój ducha i to aby moja mama nie wtrącała się w nasze życie i nie starała się przejmować nad nim kontroli.
Jakich emocji nie chcecie?- na pewno nie chcemy spięć. Przyznam jednak, że klocimy się rzadko mimo tego ze oboje mamy charakterki i temperamenty ogniste. Duzo rozmawiamy przez co wiem co mu w glowie siedzi, rozwiazujemy problemy przez rozmowy, co uwazam ze jest bardzo wazne. Wiec na pewno nie chcielibysmy utracic porozumienia, badz szukania go.
Jakie sytuacje powodują największe napięcia i konflikty?- sytuacje gdy moja mama próbuje na mnie wymusic pewne dzialania, np przyprowadzanie go do domu, ale tak zeby siedzial z nimi. On nie lubi rozmawiac z moja mama bo udaje matke polke a tak naprawde poza tym co pokazuje jest straszna. Chciala nam podarowac mieszkanie siostry kawalerke, chciala nam ja wyremontowac, ale sie nie zgodzilismy. Wiesz czemu? Widze efekty na siostrze. Bo mama jej remontuje. I efekt jest taki ze ona placze, bo jak powie ze np kafelki jej sie nie podobaja to slyszy ze jest niewdzieczna, ze mama jej nieba przychyli, a ta jest bez serca. To tylko przyklad. Jak pomogla mi kupic sprzet do cwiczen to jak ledwo sie w czyms sprzeciwilam zaraz bylo mi wypominane. Takze miedzy nami spiecia wywoluje glownie moja mama i jej chec wcisniecia sie tam gdzie nie ma dla niej miejsca. takze do naszego lozka, bo wylicza mi ile wg niej wspolzylam, wypytuje czy beda dzieci, zabrania chodzic do ginekologa po tabletki i cieszy sie ze ich nie dostalam bo moze bedzie babcia.

Co jest największą trudnością dla Ciebie, a co dla Twoje partnera?- dla mnie najwieksza trudnoscia jest odciagniecie matki od zwiazku. Uniezaleznienie sie. Bo mama uwaza ze uniezalezniona jestem, ale wszystko w granicach jakie sama wytycza. Takze ten aspekt jest dla mnie bardzo trudny. Dla Bartka zas najwieksza trunoscia jest polubienie mojej mamy, ktora jest osoba czasami bezczelna. Potrafi do niego zartowac o seksie, co jego zniesmacza, wnika w jego biznesy traktujac go jak nieopierzonego gowniarza ktory o zyciu nic nie wie, a ona wie wszystko.

Jak on odbiera swoje trudności w osiągnięciu erekcji, wytrysku i brak seksu? Jakie widzi ich rozwiązanie?- wlasciwie stara sie jakby nie reagowac w ogole. Jesli nie moze dojsc gdy sie nim zajmuje to zbywamy to smiechem, atmosfere staramy sie przelamac, smiac sie z wlasnych ujemnosci. Nie chcemy nad tym plakac, aby nas to gnebilo na ten moment. Jednak tak jak pisalam wyzej, tlumaczy sie tym ze to wina mojej mamy, jej parcia na posiadanie wnukow i tego ze nas do tego probuje zmusic. Uwaza ze skoro mamy 25 lat to mamy juz sie zenic i plodzic. Czy widzi rozwiazania? Wg mnie nie. Wypiera jakikolwiek problem, jakby rozwiazanie tkwilo w jego psychice ale nie chcial sie do tego przyznac.

Jak wyobrażacie sobie Waszą wspólną przyszłość? Czy ważne jest usamodzielnie, chcielibyście rozczpocząć wspólne życie we dwoje? Czy jesteście gotowi na poważną deklarację? Jak wyobrażacie sobie wspólną codzienność? Jakie role pełnilibyście w związku? Kto podejmowałby decyzje, jak radzilibyście sobie z problemami? Jak uregulowalibyście Wasze kontakty z rodzinami? - Nie wiem czy sobie wyobrazamy. Cos tam w naszych glowach sie tli, jednak jest to niesmiale, on wyraza sie teoretycznie o kiedystam, chcac to odciagnac jak najdalej w czasie. Wazne jest usamodzielnienie sie moje. On od swoich rodzicow nie chce uciec bo ma tam dobrze, ma duzy dom, ogrod, ma mozliwosc bycia na swoim w warunkach dobrych dla rozwoju. Chcemy przyszlosc razem spedzic, mowil mi to i mowi, jednak stara sie nie mowic KIEDY to widzi. Tak jakby opowiadal bajki ktore dzieja sie ale w innej czasoprzestrzeni. Na powazna deklaracje ja jestem gotowa. On nie. Wspolna codziennosc to normalne zycie. Lubimy ze soba przebywac stad nawet nie marzymy sobie o tym a wiemy ze bedzie normalnie. Ja praca, potem dom, obiad, sprzatanie czy costam, on praca dom, obiadek, mecz, odpoczywanie. Taka normalnosc. Bartek to typ synka mamusi. Malo robi w domu, to pan ktory zarabia i wymaga. Ja bym byla pracujaca mama, praczka i sprzataczka, jak jego mama, tyle ze jego mama nie pracuje od kiedy go urodzila.
Decyzje glownie podejmowalibysmy razem i zalezy czeog by tyczyly. Jak mowilam, my rozmawiamy ze soba stad wszystko obgadujemy razem.
Kontakty z rodzinami to dosc trudne. Bartek chcialby abym widziala sie z mama na swieta. osobiscie...tez tak bym chciala. Ale chcialabym jednak tez nie byc na kuchni jego mamy na jej gospodarstwie, tylko na swoim.

Czy i kiedy chcecie mieć dzieci? Odpowiedź na to pytanie nie musi paść, żadne z Was nie musi dziś podejmować ostatecznej decyzji. Ważne jednak, aby pojawiła się otwarta rozmowa na ten temat - również o Waszych lękach. Z czym wiązałoby się zajście w ciążę? Co by się wtedy stało? Co by to dla Was znaczyło? Co działo by się z Waszym związkiem po takiej zmianie?- Chcemy. Kiedyś. Ja przed trzydziestką ze względów zdrowotnych. Zajście w ciąże wiąże sie z tym ze nie mam pracy. Siedze w domu. Jest jedna pensja i wtedy problem z kasą. Musialabym zamieszkac ...nie wiem z kim. Moja mama uwaza ze mam zostac z nia, on ma byc tu z nami, a nie ze ja gdzies na wies, z matka ktora nie ma rpawa jazdy, samochodu. A dajmy cos by sie dzialo to daleko z pracy Bartka do domu, godzina drogi itd itd.
Nie wiem co by sie dzialo w naszym zwiazku, mam nadzieje ze nas to zespoli mocniej, bo jego dziecko byloby dla mnie darem. Kolejne slodkie kocisko.

Nie wiem co najbardziej lezy u podloza problemow z erekcja, ale wiem ze sie tego obawiam bo nie wiem co mam zrobic. Czuje bezradnosc. Nie jestem w stanie i nie powinnam odcinac go od mojej mamy, bo ona mowi o wnukach. Kazda matka mowi. Jego tez. Moze nie tak natretnie i bezczelnie. Ale jednak. Tylko swoja mame umie zlekcewazyc. A mojej nie.

Prawdziwe. Jedynie mam nadzieję, że miłość mojego chłopaka do mnie jest na tyle mocna, że zostanie ze mną i wydrze mnie z rąk nadgorliwej matki.

No cóż. Znam mojego chłopaka ponad 2 lata. Nigdy nie wątpił, że kocham moją rodzinę. Ale nie wątpi też, że potrafię zaprzeć się i nie dać mamie. Konsekwencje ma praktycznie codziennie na gg, smsach albo jak się widzimy. Płaczę, opowiadam sytuacje, piszę, pokazuję sińce i zadrapania, bo mama nie panuje nad swoją siłą.
Widzi, że walczę, ale jest świadomy, że kurde.....ja nie dam rady się sama utrzymać! Nie dam rady uciec i zamieszkać gdzieś tam itd. Nie jestem małym dzieckiem, który uważa, że ucieczka jest najlepsza. Staram się nie niszczyć relacji rodzinnych. Chciałabym oczywiście się uwolnić, ale nie na zasadzie, że pakuje się i wprowadzę się do przyjaciółki, której nie mam, albo narzucę mu decyzję o mieszkaniu w domu jego rodziny. No tak nie można. Dlatego jak na razie biernie obserwuje moją walkę, rozkłada łapy ale i tak nic nie robi. Wie że jego unikanie mojego domu przysparza mi problemów. Ale jakby to powiedzieć- jedna awantura mniej czy więcej wg niego dla mnie się nie powinna liczyć.
Stąd ja myślę, że on się o to nie martwi. Mówił, że wie że ja chcę stąd uciec, jak nam mieszkanie oferowała. I już bym odcięła pępowinę, gdybym dostala pracę porządną i gdyby on czuł się na to dojrzały.
Dojrzalosc to wazna rzecz. Nie musi i nie ma obowiazku byc gotowy na powazne kroki. Ale jesli chodzi o to co napisalas to w pelni mam jego oparcie i swiadomosc ze rozumie co sie ze mna dzieje.

Moja kolezanka byla sterowana przez swoja, psychicznie chora matke (BPD), cale zycie.
Matka rozbila wszystkie jej relacje z mezczyznami.
Moja kolezanka wyzwolila sie spod  mentalnej wladzy, dopiero kilka lat po smierci matki, w wieku 40 lat.
Mam nadzieje ze Ciebie to nie spotka.

Twoj chlopak nie boi sie ze zajdziesz w ciaze, on boi sie Twojej rodziny, ktura poznal.
Boi sie Twojego uzaleznienia mentalnego i przywiazania do tej rodziny.

Fakt ze unika seksu z Toba, po poznaniu Twojej rodziny, dowodzi temu.
Ja na jego miejscu rozstala bym sie z Toba, jedyne co by mnie od tego powstrzymywalo to empatia i mysle ze tak jest.
Instynkt seksualny jest najsilniejszy jaki posiadamy, jezeli przestaje dzialac to znaczy ze relacja jest powaznie zagrozona.

No to bylabys facetem nic nie wartym.

"Zrywam z toba mimo ze cie kocham bo nie lubie twojej mamy, za bardzo angazuje sie w nasze zycie"- to podejscie szczeniaka.
Na szczescie Bartek nie jest gowniarzem i wie ze nie jest moja wina to co robi moja mama.

A seksu odmawia przez wzglad na brak warunkow. Wczoraj go o to zapytalam. Oboje mamy za scianami rodzicow i brak warunkow. Jak moi rodzice wybeda to obiecal ze to sie zmieni.
Instynkt seksualny....no ja nie wiażę się z penisem, a z człowiekiem. Twoje podejście do życia i do związku mnie przeraża i sprawia, że nie wierzę w twoją dojrzałość emocjonalną.
Seks to seks. Uczucie to uczucie. Ja mówię A a ty mówisz B przy czym B nie ma się nijak do A. Dosłownie rzecz ujmując- poza łóżkiem nasze życie jest całkowicie normalne. Mamy swoje strapienia, hobby, wiele co nas łączy i co dzieli. Mamy zdrowe relacje, oparte na rozmowach, na dochodzeniu do wspolnych wnioskow i porozumienia. Znam go jak jego matka, tak doglebnie ze wyprzedzam jego mysli, wiem jaka mine zrobi za chwile i jak zareaguje.
Twoje wnioski sa okrutne i niesprawiedliwe i w ogole nie wynikaja z moich slow. Wybralas co chcialas, zestawilas i wydalas werdykt w ktorym ja jestem emobitą coreczka, a on jest ze mna bo jest mnie mu zal.....em. Spoko.

Pewnie masz racje ale mysle ze jestes bardzo mloda a Twoj chlopak starszy.
Zycze powodzenia.

Pozwolę sobie zacytować Twoją wypowiedź Aniu z innego tematu:
"Przyznam, że nie trzeba w tych czasach fundować sobie dzieciaka aby się wynieść o rodziców.
Vuk staram się podejść do tego, co piszesz z dystansem. Sama mam matkę, która właśnie takimi tekstami mnie obdarza. Mam 25 lat skończone. Skończyłam studia, mam kiepską pracę i chłopaka.
I też słyszę, że "ja cię utrzymuję, więc ma być jak ja chcę! Jak zaczniesz sama się utrzymywać to rób co chcesz. I tak robisz co chcesz, bo przecież zarabiasz, nieomal sama się karmisz, wychodzisz jak chcesz i kiedy chcesz wracasz. Ale ja płacę rachunki za prąd i wodę!"
I myślę, że to nie chodzi o rozmowy. My rozmawiamy często. Tylko, że ostatnio coraz ostrzej. Dochodzi do rękoczynów. Ponieważ przestaję akceptować słowa: "ja cię utrzymuję blablabla"
Co z tego, że moja mama ma 55 lat, dwójkę dzieci i w ogóle? To znaczy, że 32 letnia córka i 25 letnia córka mają jak żołnierze?? Moja mama ostatnio stwierdziła, że zwracam się do niej bez szacunku, bo mówię do niej Per TY. Nagle słowa Cię, Ciebie, zaczęły ją urażać i zrobiła mi tresurę o 23 wieczorem, żebym pamiętała kto tu rządzi.
I szczerze marzę o tym momencie, w ktorym się stąd wyniosę. Już nie umiem powiedzieć z usmiechem na ustach ze kocham mamę.
Jeśli jakaś matka chce do tego doprowadzić, bo uzurpuje sobie jakieś chore ambicje do rządzenia całym światem dziecka, bo to u niego mieszka- to niech się walnie w czułko. Jeśli chcesz żeby córka odwiedzała cie na swieta, a na starosc zebys zostala sama- działaj tak dalej. Dobrze ci idzie.
"Nie dociera"- tak do mnie tez nie dociera ze mam poslusznie przyprowadzac chlopaka wbrew jego woli pod nos mamusi, ze mam sie rozdwoic zeby w czasie gdy pracuje nie musiala sprzatac i gotowac i prac, ze mam mowic cichutko, pokornie, zartowac tak jak sie jej podoba, miec takie miny jakie ona uwaza za wlasciwe, a bron boze nie mam prawa powiedziec ze mi sie cos nie podoba!"

Opisywane przez Ciebie relacje z matką nie są normalne. Jej zachowanie nie jest normalne. Rękoczyny? Jestem w stanie zrozumieć klapsa danego dziecku, ale Ty jesteś dorosłą kobietą. Do tego dochodzi jeszcze przemoc psychiczna, której poprzez ten, nazwijmy to terror doświadczasz. Dobrze, że piszesz, że "przestajesz akceptować" jej niektóre zachowania, bo stanowczo akceptowalne nie są. Widzę trudność Twojej sytuacji, ale na Twoim miejscu nie ustawałabym w staraniach by się usamodzielnić. Na początek wynająć pokój, albo miejsce w pokoju, jeśli finansowo nie dałabyś rady, to przecież jesteś po studiach, wiec możesz dorobić na dawaniu korepetycji - to są naprawdę dobre pieniądze i nie wymagają wielkiego wysiłku by je zdobyć. I myślę, że mogłoby to wiele zmienić w Twoim życiu. A przede wszystkim odetchnęlibyście z Bartkiem, bo wydaje mi się, że to właśnie ta rodzinna sytuacja najbardziej godzi w wasze życie seksualne.

Annalea - Twoje wypowiedzi sa bardzo subiektywne, nie wiem co jest prawdziwe.
Kobieta po studiach powinna byc "DOROSLA" I SAMODZIELNA.
Wtedy problemy z matka nie istnieja.
Jezeli to co pisalas jest prawdziwe, powinnas udowodnic swojemu chlapakowi ze jestes dorosla i odpowiedzialna za swoje czyny, niezaleznie od matki i rodziny.
Jezeli tego nie rozumiesz to znaczy ze nie jestes dorosla i gotowa do relacji.

Piszesz: "swietnie radze sobie sama, nie kupuje ciuchow z nia, ani nie chodze z nia do lekarza. "
No to naprawde dowod doroslosci, cos mi sie tu nie zgadza.
To brzmi na 17-18 lat. albo mniej.

Przepraszam, jeśli cię obrażę, ale czy ty żyjesz inną epoką? Gierkowską? Dorosłość nie wiąże się z tym czy jestem po studiach czy nie. To jedynie kwalifikuje mnie jako osobę, która zakończyła jakiś etap życia i może zacząć nowy. Osoba po studiach POWINNA być samodzielna? Niby że kończę studia a praca na mnie czeka i krzyczą jedynie bym ją podjęła? Praca stała, godne zarobki zapewniające stabilność? Tak? No to żyjemy w innych realiach.
Powinność dorosłości. Powinność samodzielności. Nic nie jest czarne ani białe. Wszystko jest różnobarwne i zależne od wielu czynników.
Ja nie musze tego udowadniać chłopakowi. On jest tego świadomy.
Moje odpowiedzi są subiektywne na tyle na ile na to pozwalam. Umiem spojrzeć na siebie obiektywnie, zdystansować się i skrytykować sama siebie. Tyle, że temat nie tyczy tego, czy ja jestem subiektywna, uzależniona od matki tylko problemów z seksem i strachem mojego chłopaka przed wpadką.
Od kiedy zaczynasz się wypowiadać mam wrażenie, że ...wymyślasz. Uważasz, że jeśli nie jestem samodzielna i nie lecę jak idiotka wynajmować mieszkanie by udowodnić chłopakowi, że mamusia nie ma na mnie wplywu.....ze to objaw mojej niedojrzalosci, to sorka, ale to nia ja mam problem z brakiem dojrzałości.
Mi też się coś nie zgadza. Osoba ktora ma w cholere doswiadczenia zyciowego nigdy by nie powiedziala takiego czegos jak ty.
Wymienilam dwa przyklady samodzielnosci, ktora sorka, ale przy uzaleznieniu od matki jakie mi zarzucasz, mialoby miejsce. Brak umiejetnosci podejmowania decyzji w najprostszych sprawach. Dla ciebie wymieniony przyklad to spadek do nastoletnosci. Dla mnie to przyklad. Jakbym napisala ci ze wybierajac miejsce pracy nie radze sie mamy, ze jak nie wiem, wybieram kolor sciany do pokoju, jakie studia podejmuje, z kim chce byc, ze to sa decyzje swiadczace o doroslosci i niezaleznosci od matki to ci wyjasnie moja droga- Nie sa. Kazdy moment wyboru, problem, mniejszy czy wiekszy to nasze decyzje, male czy duze. Jesli w duzych trzeba nam pomocy, czyli wazne decyzje o stdiach, karierze, a nawet glupim kolorze sciany, pragnie kazdy doradctwa. Ale juz w wyborze bluzki czy butow to za duzo. Ale to zrozumie tylko osoba, ktora ma wartosci jakos poukladane w glowie i nie rzuca tekstami typu:
jest z toba z litosci.

"Mi (mnie) też się coś nie zgadza. Osoba ktora ma w cholere(duzo,sporo) doswiadczenia zyciowego nigdy by nie powiedziala takiego czegos jak ty." (czegos takiego)

Przyznam jezyk polonistyczny (po 30 latach poza Polska) dosyc sie zmienil.
Przyznam szczerze ze zgubilam sie w Twoich opisach, to pewnie mnie przerasta,

Wiem tylko ze studiujac "polonistyke" czyta sie literature Polska a jak wiadomo mozna w niej znalezc wszystko.
Szczegolnie o relacjach miedzy kobieta i mezczyzna, podobnie jak w rodzinie i miedzy matka i corka.(trzeba tylko studiowac ze zrozumieniem)
W literaturze podobnie jak w historii, wszystko sie kiedys juz wydarzylo.

Wiec na czym polega Twoj problem?

Jest juz temat na forum: "dlaczego mezczyzni odmawiaja kobietom seksu?" moze tam znajdziesz cos dla siebie.

Jestem w stanie zrozumieć, że brak polskich znaków (z zagranicy), ale jak już się czepiamy pisowni, to bądźmy sami krystaliczni - "literatura polska".

Aniu, no to powodzenia - mam nadzieję, że rozmowa pomoże - a nuż uda wam się znaleźć rozwiązanie.

Zawsze pisze Polska z duzej litery, kiedys nacjonalisci (PIS) posadzili mnie o brak szacunku do ojczyzny.

P.S. ja nie studiowalam 30 lat temu polonistyki a Szekspir (pemanentnie) nigdy nie nalezal do polskiej literatury.

Na forum należy wyrażać się z kulturą i szacunkiem. Wszystkie obraźliwe i nietaktowne zachowania będą kończyły się BANEM.
moderatorka apoteoza

"Jak napisałaś o uniezaleznieniu się finansowym, etc to napisałam wyraźnie, że dla polonistki z wykształcenia nie jest to tak oczywiste." prosze przypomnij mi kiedy tak napisalam.

Mam 45 lat i dalej prosze o przypomnienie kiedy napisalam to co mi falszywie przypisujesz.

Stawianie sprawy na ostrzu noza w tak delikatnej sprawie jest ryzykowne.
"Jak nie bedzie ci stal i nie bedziesz lepszy w lozku to cie zostawie.." to troche brzmi dyktatorsko i z psychologicznego punktu widzenia nielogicznie. Wszak chodzi o to by kazdy mial w lozku satysfakcje i nie mial dyskomfortu psychicznego. Stad tez raczej bym tak nie zrobila. Bo to moze zaszkodzic.
Czy ma w dupie te potrzeby? Nie, wszystkie pieszczoty sa jak najbardziej, dba w tym wzgledzie o mnie. Jedynie problemem jest brak komfortu w lozku, ze mu opada i ze sie stresuje. Z jego strony to nie zlosliwosc.

Rozmawiałam z nim, co wyzej napisalam. Zerknij tam.

Ach, nie zauwazylas, pewno przez ta dyskusje z Melania, ktora na szczescie stad zniknela
post numer 36.
Już nieco o tym rozmawialiśmy i jak mówiłam, powiedział, że powód takiej sytuacji widzi w niekomfortowych warunkach. Że rodzice za ścianami, że łóżka skrzypią i że skupia się na tym by nikt nas nie usłyszał. Obiecał, że jak tylko moi rodzice wyjadą z domu na lato to się to zmieni. Będzie wolny dom, będziemy na codzien miec możliwość współżycia i takiego poznawania się od nowa. Przestanie skupiac się na byciu cicho tylko całkowicie na mnie.
Wierzę mu, że się postara. Bo mu zależy.

czyli mamy już 2 rzekome powody:
1. Wspomnienia Twojej matki o wnukach i jego strach przed ciążą
2. Brak odpowiednich warunków do uprawiania seksu.

Czekamy na kolejne rozmowy i kolejne powody...

edit: dokładnie tak jak napisał Yoghurt kilka minut przede mną

Nie zgadzam. Nie jest lepiej narzekać na motyle, gdy problem tkwi w czym innym. Z resztą sama chwilę później zaprzeczyłaś sobie pisząc jak ważne są rozmowy. Skupianie się na wymówkach i obalanie ich kolejno, może i jest jakąś drogą, ale cholernie naokoło.

Annalea - moze juz nie podniecasz swojego chlopaka?

Jezeli podniecasz go, to jak sadzisz, dlaczego unika seksu z Toba?
Moim zdaniem to jedyny powod.

To problem rozwiazany, on nie akceptuje Ciebie jako matki waszych dzieci.

Nie przemawia to do mnie, ale z drugiej strony cieszę się, że tak mu ufasz - ja bym goscia rzuciła po miesiącu, nie dlatego że nie spełnia moich oczekiwań i nie robi tego co mu każę tylko dlatego, że dla mnie to on ewidentnie nie chce - tylko pytanie brzmi: jakie jest rzeczywiste podłoże jego niechęci?
Dla mnie jak ktos chce to może. Można wynająć hotelik (raz, dwa razy miesięcznie to na prawdę nie są wielkie pieniądze o ile nie żyjecie oby dwoje w skrajnym ubóstwie), można jechać na łono natury z kocykiem, można zrobić tysiące innych rzeczy...

Annalea - czy Ty serio jestes po polonistyce?