Przeraża mnie pustka po zerwaniu

Ja mam dokładnie tak samo:( Im gorzej mnie traktuje mój partner, tym bardziej ja się staram. Im mniej on mi daje tym więcej ja daję jemu, chociaż on tego nie potrafi docenić.  Zawsze to ja go przepraszam, nawet kiedy wina była ewidentnie po jego stronie a on łaskawie pozwalał mi dalej przy sobie trwać. A ja ciagle szukałam winy w sobie, analizowałam co zrobiłam nie tak, jak inaczej mogłabym się zachować... a i tak zawsze wszystko co robiłam krytykował. Wiem, że mnie nie kocha (on chyba nie kochał nigdy nikogo), że mnie nie szanuje, że ma mnóstwo wad, ale to niczego nie zmienia... Ja i tak go kocham i tęsknię...
W poprzednich związkach miałam podobnie - zawsze to ja kochałam bardziej, więcej poświęcałam dla bycia razem, zawsze mój partner był na piedestale, był całym moim światem. Nie wiem z czego to wynika - nie miałam trudnego dzieciństwa ani innych traumatycznych przeżyć. Po prostu zawsze pociągali mnie "nietypowi" faceci.
Zdaję sobie sprawę, że to uzależnienie i że kocham za bardzo, tylko że nie bardzo wiem jak z tym walczyć. Myślałam o terapii ale jakoś nie potrafię się przemóc i nie bardzo wierzę, że to cokolwiek pomoże.

"Mama nie złościła sie kiedy czytałam gazetę, ogladalam film, czy czytałam książkę inną niż szkolną. Mogłam nic nie robić w domu, nie pomagac jej w niczym, bo mialam się uczyć" ---> miało być, że mama złosciła się, kiedy czytałam gazetę...

hej dziewczyny. jak widzę, nie jestem jedna jedyna ....

też tak mam, ale tylko w moim ostatnim związku. wcześniej nie bałam się, że zostanę sama, nie trzymałam się kurczowo faceta. przy ostatnim dostałam chyba małpiego rozumu, do tego też doszła moja ciągła obawa, że mnie zostawi, a co za tym idzie moja chęć kontrolowania go we wszystkim. walczę z tym, ale z marnymi skutkami. jesteśmy razem 3 lata i właśnie po kolejnej kłótni o to. obraził się na mnie i milczy, wysłał mi tylko @, że nie chce ze mną mieszkać, bo nie chce żyć pod ciągłą kontrolą - miałam się do niego przeprowadzić.
zupełnie nie wiem, co teraz, przeraża mnie, co strach ze mną robi, jeszcze bardziej boję się, że on już nie wytrzymał i że to koniec. dziś jest 3 dzień ciszy ....

Powiem Wam, ze byłam u psychologa, chociaż niestety nie będę mogła sobie pozwolić na terapię, bo zwyczajnie mnie nie stać. Gdyby spotkanie bylo raz czy dwa w miesiącu to tak, ale 2 razy w tygodniu to daje blisko tysiąc złotych miesięcznie i tak przez kilka miesięcy a potem znów;/ eh, szkoda, bo wiązałam z tym duże nadzieje. Ale bedę się musiała sama ogarnąć. W sumie to powiem Wam, że to jedno spotkanie dużo mi dało.

Pani psycholog stwierdziła, że wybrałam sobie chłopaka, który wiedzie takie zycie o jakim ja marzę. Ale mam wewnętrzne ograniczenia i sama nie mogę sobie pozwolić na to, żeby choć trochę wyjść do ludzi. Sama żyję w samotności i izolacji, a jemu zazdroszczę. Jest on moim łącznikiem między moim prawdziwym zyciem, a takim ktore chciałabym wieźć, dlatego tak trudno jest mi zrezygnować z tej relacji.

Z rozmowy tez wynikło, ze mam pewne wyobrażenie chłopaka, od ktorego oczekuję, że obciąży mnie od moich wewnętrznych konfliktów. Właśnie pani stwierdziła, ze to nie chlopaka i zerwanie jest moim problemem, ale wewnętrzne rozdarcie własnie.
Bo mam duze dysproporcje między życiem o jakim marzę (wolność, dyskoteki, spotkania ze znajomymi) a tym jakie prowadzę (studia wybrane przez rodziców, w zasadzie ciągłe uzaleznienie od rodziców, nakaz mamy żeby sie uczyć, uczyć, uczyć...). Dlatego dopiero jeśli z tym sobie poradzę, to unormuje sie moje życie uczuciowe.

To spotkanie dało mi wiele do myślenia, i naprawdę pomogło. Bo jeśli rozumiesz dlaczego coś robisz tak a nie inaczej, to łatwiej jest nad tym panować.

Piszę o tym , bo wiem, ze dużo dziewczyn ma taki problem jak ja i moze to komuś choć trochę pomoże. Zresztą same piszecie tutaj, ja Was doskonale rozumie i wiem jak cierpicie:(