Wialka miłość czy toksyczny zwiazek - Netkobiety.pl

Nie ma związku bez zaufania. Nie wyobrażam sobie kontrolować żony gdzie i z kim się spotyka. Jak poświęcała by mi za mało czasu, powiedziałbym to. Nigdy jej nie wyzywałem, nigdy nie podniosłem ręki. Dobry związek jest jak dwuosobowy team realizujące konkretne cele i zadania. Ty gotujesz, ja zmywam, ty odkurzasz, ja myje podłogę. Ja czasem idę z kumplami na piwo, ty z koleżankami na kawę. Ja mam wyjazd firmowy, ty szkolenie.
Nigdy nie otworzyłem listu do żony. Nawet jeśli to reklamówka jakiejś fundacji. Do telefonu zaglądam jedynie jak mnie poprosi o pomoc w kwestiach technicznych. Mam hasła do jej wszystkich kont, nigdy żadnego nie sprawdziłem. Potrzebuje ich jak mam skonfigurować nowy telefon czy komputer. Ale w życiu nie przeczytałem żadnego maila czy SMS a.

Uciekaj od niego. Szkoda życia na takiego dupka. Jak facet cię nie szanuje to jaka to miłość? Jesteś tylko gosposią z opcją pielęgniarki i dupczenia. Nie wydaje ci się że zasługujesz na więcej?

Zacznij od odnawiania kontaktów. Miłość powoduje, że niektóre decyzję są trudne, ale to kwestia przekroczenia pewnej bariery strachu.

Mogę napisać tylko własne zdanie, bo sprawy ustaleń w związku co wolno partnerom a czego nie, są za każdym razem indywidualne. Moje zdanie jest takie: chłopak Cię kocha, ale jest zazdrosny i porywczy. To się nie zmieni. Zawsze tak będzie. Ty natomiast powinnaś dokładnie ustalić z nim zasady komu wolno gdzie i z kim wychodzić oraz o której wrócić. Jeśli ustalicie to i oboje zaakceptuje cię, żadne z Was nie powinno już mieć pretensji. Jest jeszcze coś, ja wiedząc, że mój ukochany czeka na mnie w domu i się denerwuje, nie zostałabym w ogródku i nie piła że znajomymi. Czy aby na pewno on jest Twoją wielką miłością?
Pozdrawiam,

Jedynie z tym wycinkiem mogę się zgodzić. Reszta to jakieś dziwne wyobrażenia o idealnym związku. Z kim? Z takim patusem, który ja traktuje jak najgorsze scierwo?

Nie pchaj dziewczyny w ręce przemocowowa. Szkoda jej.

Nie wycofalam się z tej relacji, było ok ale od połowy grudnia znowu kryzys i sytuacja teraz wygląda nastepujaco:

Moj narzeczony wypomina mi przeszłość, odpowiedziałam mu o sobie dosłownie wszystko i teraz dostaje ża to po tyłku, nie oszczędzałam w szczegóły mojego życia m.in że lubiłam sobie zapalić (nic więcej) wszystko o co pytał dostawał odpowiedzi a teraz obraca się to przeciwko mnie. Przy pierwszej lepszej kłótni wypomina moje młodzieńcze błędy, co gorsza kiedyś Przeczytal list mojego byłego ma mailu który on do mnie napisał po rozstaniu, musiałam dokładnie tłumaczyć się obecnemu chłopakowi z poprzedniego związku... A w weekend okazało się że przegrzebal jakiś czas temu cała moja pocztę i znalazł tam zdjęcia moje z pierwszym chłopakiem (miałam ich 3 obecny partner jest 3)zdjecia te są z 2012 roku, to bardzo stara poczta nigdy nic w niej nie uwuwam, wszystkie reklamy, spamy, notatki z zajęć dosłownie jest tam wszystko nawet zdjęcia z gimnazjum... No i się zaczęło że na pewno wzdycham w nocy do tych zdjęć, że mam sentyment bo to mój pierwszy chłopak (dodam że zginął w wypadku) a narzeczony potrafi bardzo źle O nim mówić bo on zabrał mi cnotę i pokazał palenie i mówi że go nienawidzi(to jego słowa) .. Co gorsza okazało sie że poszedł do restauracji w której pracuje mój drugi były chłopak, tak aby zobaczyć w czym on był lepszy od niego ze jego tak moja mama lubiła i jeszcze mówi że mnie tam zabierze, oczywiście ja nie widzę w tym sensu... Co myślicie o tej sytuacji... Gdy denerwuje się jak on wspomina mi znalezione zdjęcia na poczcie to wmawia mi że wie lepiej ode mnie co z nimi robię, że skoro się denerwuje to mam coś na sumieniu i żebym go nie oszukiwala....a wcale tego nie robię, nigdy na te zdjęcia nie patrzyłam są zagrzebane gdzieś daleko w poczcie...

Jak to jest prawda co piszesz to daj sobie spokój z tym związkiem bo będzie tylko gorzej .

Myślę, że na dłuższą metę słabo - kompleksy, zazdrość. Ty masz wątpliwości i się nie dziwię.

Może zostaniesz swoją najlepszą przyjaciółką i sobie tak powiesz? Trzymam kciuki

Autorko, boisz się zrobić krok naprzód, czyli uciec od przemocowego, a żyć się z nim nie boisz? Skoro tak, to jesteś bardzo odważna osobą. Aż cię podziwiam, bo ja raczej balabym się żyć z kimś takim niż rzucić wszystko, co z nim związane i wrócić do normalnego życia.
Przeczytałam wszystko od początku i parę rzeczy zwróciło moją uwagę.
Napisałaś, że zajmujesz się domem i że robisz to wzorowo i jak prawdziwa gejsza obslugujesz pancia na co dzień, podczas gdy on leży w wyrze i odpoczywa. No pięknie się urządziłas. Jeśli wyjdziesz za niego, a podejrzewam, że tak właśnie zrobisz i pojawi się dziecko, to będziesz miała przegwizdane. Będziesz robiła za matkę Polkę pełna poświęcenia i ofiarną robotna kobietę. Masz 25 lat ale szybko będziesz wyglądała tak, jakbyś miała 10 lat więcej. Będziesz miała do obrobienia cały dom, dziecko i dorosłego slinego oraz zdrowego chłopa. Życzę ci więc dużo zdrowia i siły, bo jedno i drugie będzie ci bardzo potrzebne.
Facet ewidentnie ma coś  z głową i przyjdzie i taki czas, że zarobisz od niego pięścią albo kopniaka.
Facet robi ci jakieś jazdy i w ten sposób mówi ci, kim dla niego jesteś, jakie ma o tobie zdanie. Nie obraża cię to, że on ma cię za kur.....e? I ty po czymś takim idziesz z nim do łóżka i jeszcze rozważasz przyszłość z nim?
Co to będzie z niego za mąż, skoro on uważa cię za kur....? To jak on ma cię traktować, jeśli tak o tobie myśli? Czy masz nadzieję, że z czasem on zmieni o tobie zdanie i nagle oświeci go, że jesteś ok i że od tej pory będzie cudownie?
I ty skaczesz koło kogoś takiego?
To może odwróć sytuacje i od dzisiaj zacznij non stop czepiać się go, kontroluj mu telefon, pocztę i wyzywaj od skurw....., męskiej kur.... i drzyj się na niego niczym opętana, a potem wywal się na łóżku i zażądaj obiadu podanego ci pod nos i urzadzaj mu takie akcje co chwile.
Bardzo jestem ciekawa, co pancio zrobi w takiej sytuacji? Pewnie zwiesi łeb po sobie i zrobił to wszystko, co ty robisz pod jego dyktando, a na koniec pewnie ochoczo poleci do USC, żeby ożenić się z tobą.
Weź dziewczyno głęboki oddech i zostaw czuba, bo gorzko zaplaczesz za błąd młodości i głupoty.

PS. Ja calymi dniami zajmuje sie domem i.dzieckiem a on spi do poludnia. Czasem nawet wstanie o 18.00!!! I ma gdzies ze wszystko jest na mojej.głowie. Raz jak nasze dziecko mialo.chyba z dwa miesiace, straszne kolki i nie spalam praktycznie wcale, bo co chwile musialam wstawac do dziecka (ok, karmiłam piersia, ale on sie do zajmowania nie kwapil w ogole, położyłam sie z dzieckiem po poludniu na godzine. Rozumiesz, ze wstał chyba o 15.00 i zrobil afere (zaczal drzec morde z kuchni tak ze sie obudzilam), ze nie ma obiadu! Ale lepiej - obiad byl przygotowany, kotlety podsmazone, ziemniaki obrane i czekajace na ugotowanie w wodzie, salatka zrobiona. Na moje tlumaczenie, ze nie wstawilam, bo chcialam.zeby zjadl swieze, a nie odgrzewane, a nie wiedziałam o ktorej wstanie zaczął drzec morde jeszcze bardziej!

Czy chcesz zeby Twoje zycie wygladalo tak samo? Juz wyglada, zrob cos z tym nie podziel mojego losu. Możesz sie pewnie spakowac i wrocic do domu, ja musze planowac odejście jak logistyk, bo mam kredyt, zobowiązania i dziecko i nie moge sobie pozwolic na ot takie wyjście z domu. Uciekaj dziewczyno poki czas.

A ja powiem tak... nie ma takiego toksycznego związku, którego nie da się przekształcić w normalny... Ale to wymaga wielu poświęceń i chęci walki dwóch stron, a nie tylko jednej. Czasem trzeba spróbować zrozumieć tą drugą stronę, wejść w jej buty... Czasem coś co nam wydaje się być drobiazgiem dla kogoś może być niewyobrażalnym bólem. Takie spory trzeba umieć wyjaśniać... Czasem nie obedzie się bez pomocy specjalisty.  Ja np. potrafię tłumaczyć swojego "toksyka", bo ja również jestem toksyczna... W gruncie rzeczy każdy ma jakieś złe doświadczenia i bagaż. Mnie też cholernie boli przeszłość mojego faceta... też nie potrafię zapanować nad zazdrością, nad pretensjami. Jesteśmy tylko ludźmi niestety. Pytanie czy on zrozumie Twój punkt widzenia. Mój toksyk zabronił mi kontaktu z bliskim przyjacielem... zabrania mi kontaktu z moim ex, bo ma złe doświadczenia. Pracujemy nad tym... Żremy się od początku związku, a raczej od momentu gdy zaczęło nam zależeć. On też np. nie widział nic złego w tym, że trzymał w szufladzie majtki swojej ex... wielokrotnie kłamał, że je wyrzucił. A sam kiedyś szalał z zazdrości... Mojemu nie chodziło nigdy o to z kim spałam, bo nawet o tym nie wie... Chodziło mu zawsze o jednego faceta, tego jedynego którego darzyłam uczuciem. 

Toksykowi trzeba stawiać jasne granice... Nie wdawać się w dyskusje gdy jest silnie wzburzony tylko przeczekać... Takiemu człowiekowi tłumaczy się każdą rzecz jak dziecku! Wszystko trzeba odwrócić tak by spróbował zrozumieć. Trzeba umieć się komunikować bez "bo Ty....". Tu sytuacja wydaje się fatalna... Odnajduje w tym trochę swojej historii... też nauczyłam się być panią domu itd. Dałam się zgnoić i poniżyć, ale mój toksyk chyba zaczął trochę dojrzewać... zaczął nad sobą bardziej panować...

Być może się oszukuje, ale nad każdym związkiem można pracować... No chyba, że ktoś jest kompletnym psychopatą, sadystą albo socjopatą to odpada. To mi wygląda trochę na borderline... na niskie poczucie wartości i wielki lęk przed odrzuceniem. No niestety są osoby, które nie dadzą rady sobie w takim związku. Ja też dałam się zniszczyć. Warto sie zastanowić co ten związek nam daje... bo chyba nie było tak źle skoro byly zaręczyny?

Uciekaj. Wstyd to Ci będzie za parę lat jak wrócisz do domu z pidbitym okiem i małym dzieckiem albo co gorsze zostaniesz z nim i będziesz się wstydzić jaka jesteś matką. Nie dbaj o to... Rodzina na pewno przyjmie cię z otwartymi ramionami.

Ja też Zylam w toksyczne relacji. Miałam oczywiście w sobie wahania i intuicja ostrzegała mnie wielokrotnie że coś jest nie halo i gdybym wtedy coś zrobiła to może moje życie byłoby lepsze. Tyle że mój przed ślubem był zupełnie innym człowiekiem dopiero po ślubie stopniowo zmieniał się i jak się okazało powodem były narkotyki i sterydy. Z kulturalnego czulego mężczyzny stał się zwykłym prostakiem bez uczuć.
Znioslam wiele wybuchów złości mojego ex. Na początku były to mniej spektakularne akcje typu rzucenie przedmiotem czy kopniecie mebla. Tez ciągle kontrolował wszystko. Sprawdzał telefon pocztę i wszystko co się dało. Po ślubie zaszłam w ciążę. Potem to już tylko otwieralam oczy ze zdumienia. Też mnie wyzwal. Też robił afery o obiad bo ziemniaki zimne bo kotlet mielony. Punkt kulminacyjny to moment gdy kazał odblokować mi mój telefon a gdy nie chciałam to ponownie mnie wyzwal, darl się i groził że mnie uderzy (nie zrobił tego nigdy ale to nie jest żaden plus). Wyprowadziłam się. A po rzeczy przyjechałam z policją.
Tez było mi bardzo szkoda. Miałam dylematy czy nie starać się walczyć o związek. Kochałam go jak idiotka. Włączyłam sama ze sobą. Najbardziej było mi przykro przez wgląd na wspólne lata razem a było ich 12... Przez pierwsze 9 lat było naprawdę wspaniale. Jednak nie zmienia to faktu że wiem że zmiany jakie w nim zaszły są raczej nieodwracalne.

Szkoda żeby Twoja historia tak się skończyła a wierz mi będzie tylko gorzej. Szkoda życia. Nie poświęcaj siebie dla kogoś kto Cię wyzywa i nie szanuje. Powodzenia.

Świetna wypowiedź.

Miejmy nadzieję, że autorka do tej decyzji się zbliża.

Tacy ludzie, jak ten facet, nigdy się nie zmieniają. Nigdy.

Super, to chcialam uslyszec I milo sie czyta, ze dopiero 6 miesięcy od Waszego rozstania, a Ty juz jestes spokojna, widac, ze nie zalujesz i ze dobrze zrobilas. Ktos mi kiedys powiedzial - czasem lepiej odejsc. Wtedy wstajesz rano i robisz co chcesz, nie czekasz w nerwach, czy ktos nie zepsuje ci humoru, czy kiedy Ty bedziesz w skowronkach bo masz super dzien, ktos Ci go nie zepsuje, bo ma atak szału. Nie jestes uzalezniona od niczyjego widzimisie i fochow. Ze czasem kogos brak i pieniedzy mniej, ale przeciez nie pieniadze sa w zyciu najważniejsze. I ta osoba miala racje. Święty spokoj i szczęście swoje i dziecka jest najważniejsze.
Ja nigdy nie pragnelam bogactwa, chce jedynie zapewnic sobie i dziecku godziwy byt, zeby po ludzku wystarczalo. A wiem, ze jestem pracowita i bede w stanie to osiągnąć. Podnioslas mnie na duchu.

Mam nadzieję, ze bedzie Wam sie ukladalo. Życzę Wam duzo zdrowia i usmiechu. Macie siebie z synkiem i wsparcie rodziny, to najważniejsze. Ktos mi tu kiedyś napisal w moim wątku, ze wiele kobiet nie ma dokad pojsc ani nie ma wsparcia w rodzinie po odejściu od takiego czlowieka. Ciesze sie, ze u nas jest inaczej.

Autorce posta tez zycze ogarniecia sie. Może i Ty kiedyś dojrzejesz do decyzji o zmianie swojego zycia. Prawdziwa miłość az tak chyba nie rani jak oni nas zranili... pisze chyba, bo juz sama nie wiem czy wlasciwie kiedykolwiek bylo mi dane zaznac tej prawdziwej.. powodzenia dziewczyny, walczmy o siebie, jesteśmy tego warte!