Czy coś jest ze mną nie tak?

nerwica lękowa. witaj w klubie. Jeśli chciałabyś porozmawiać, pisz na maila, po twoich wcześniejszych postach i tematach widać, że ma mocne podwaliny na swoje istnienie.

Dlaczego piszesz, ze ostatnio? wczesniej tego uczucia leku i strachu nie bylo, czy mogloby byc ono spowodowane jakims swiezym wydarzeniem?

FollowMe ja również cierpie na nerwice lękową. Utrudnia mi ona bardzo życie. Nerwica pojawiła się w momencie gdy zachorowałam na raka mózgu, z każdym dniem nasilała się coraz bardziej. Wygrałam walkę z chorobą, ale zaraz po tym zmarła moja mama. Jestem strzępkiem nerwów. Boje sie wszystkiego, a najbardziej zostawać sama albo gdzieś iść sama. Boję się, że zaraz zemdleje i nikt mnie nie uratuje, męczą mnie złe myśli. Nie potrafie się wyluzować i zrelaksować.
Jak tylko mam zostać sama, zaraz pojawia się u mnie panika, zaczynam sie trząść, serce bije mi jak oszalałe, nie moge oddychać, w głowie czuje silne napięcie, miękną mi nogi, czasem mam wrażenie, że wariuje. Męczy, to bardzo, nie pozwala normalnie funkcjonować. Byłam kilka razy u psychologa, ale zbytnio mi nie pomógł.
Może znacie jakieś sposoby jak sobie radzicie z lękiem? Dzisiaj w nocy miałam napad paniki i cała sie trzesłam, bałam się zasnąc ponownie. Zmęczona już tym jestem
Ja jak czuje, że zaczynają się objawy, to pije melisal i czytam książke "Potęga podświadomości" polecam. Wycisza i pozwala na trochę choć zapomnieć, przestać się bać i czuć strach. Dobrym sposobem jest również skupić się tylko na oddychaniu, mi to czasem pomaga. Macie jakieś inne rady?

Pozdrawiam

Powiedzcie, czy z moimi objawami powinnam wybrać się do psychologa czy psychiatry? Nie wiem do kogo mam się zapisać.
Pozdrawiam.

FollowMe a tarczycę to Ty badałaś?

Nie badałam, w sumie dopiero odkrywam tą przypadłość u siebie, wcześniej myślałam ,że to normalne  ale teraz gdy objawy się nasiliły...
Sama już nie wiem gdzie mam się udać, najchętniej bym udawała,że nic się nie dzieje.

Z resztą z tego co czytałam -symptomy niedoczynności czy nadczynności tarczycy-niczego takie nie mam/nie czuję.

Dzięki Wielokropek:*

Nie zawsze są takie symptomy jakie opisują. Jednym właśnie, o którym nic się nie mówi i nie pisze, to są lęki i to silne lęki. Zbadać możesz, zaszkodzić Ci nie zaszkodzi, a może pomoże.

FollowMe z psychologiem miałam taka historie, że przez pierwsze dwie wizyty było super. Przygotowała mnie psychicznie do rezonansu magnetycznego,którego bardzo się bałam, prowadziła hipnozę, po której byłam wyciszona. Następne wizyty już nie były takie fajne. Przyszłam do niej zaraz po śmierci mamy, pytała się czy dalej będę przychodzić na sesje. Na początku nie wiedziałam ile razy będę chodzić, gdyż był to psycholog prywatny i brał 100zł za godzine zegarową. Ze względów finansowych, mówiłam, że nie wiem ile razy będę mogła chodzić. Sytuacja ze śmiercią mamy, pogorszyła mój stan psychiczny i  powiedziałam, że teraz będę chodzić na terapie częściej. Wiec moja pani psycholog juz nie była tak zaangażowana w pracę ze mną, aby mi pomóc. Wizyta trwała coraz krócej i wychodziłam od niej bez zmian, wręcz nawet zaczęła mnie irytować. Ciągle patrzyła na zegarek, żeby jak najszybciej skończyć i nie mówiła mi nic nowego, tylko rzeczy, które ja sama wiedziałam bez studiowania psychologii, dlatego zrezygnowałam z wizyt, ponieważ nie stać mnie było na chodzenie na sesje, które nic nowego nie wnosiły. A psychlog pewnie, to robła, bo chciała na mnie zarobić jak najwięcej.

Teraz próbuje radzić sobie jakoś sama. Próbuje sama wychodzić na chwile, do sklepu i powoli coraz dalej wychodzić z domu, strach jest ogromny, panika i lęk. Myślałam o psychiatrze, ale dostać sie na NFZ, to trzeba trochę czekać, a na prywatną pomoc juz mnie nie stać.
Za nic w świecie nie zostane sama w domu, max 10 minut i juz zaczynam panikować, nie wiem jak mam pokonać ten lęk w sobie. Straszne to jest.

Catwoman wiesz ja czytam książkę "Potęga podświadomości" ona tez jest związana z wiara, żeby modlitwa została wysłuchana trzeba mocno wierzyć, że już to zostało spełnione. Kiedy ją czytam uspokajam się i wtedy również się modlę. Gdzieś tam w środku głęboko wierzę, że któregoś ranka wstanę bez strachu, lęku i paniki i zacznę żyć normalnie.