Mama nie akceptuje mojego związku...

Szczrze proszę o radę... Bo może faktycznie źle robię?

O jakiej rożnicy wieku mowa?

20 lat

20 lat to duża różnica i obawy rodziców są uzasadnione. Aczkolwiek nie oznacza to wcale,że mają rację.
Jeśli jesteś dorosła,masz swoje życie, nie zależysz finansowo od rodziców to tak naprawdę nie musisz mieć "błogosławieństwa" matki aby być w tym związku.
TO Twoja sprawa z kim się spotykasz.

Może wraz z upływem czasu sami się przekonają,że tworzycie dobry związek?

TryToRemebmer,  zachowanie Twojej mamy raczej nie wskazuje na to, żeby miała się pogodzić z Twoim związkiem w najbliższym czasie...rozumiem, że przykra dla Ciebie sytuacja...dla Ciebie i Twojego mężczyzny...jeśli przez trzy lata próby przekonania rodziców do zaakceptowania Twojej decyzji się nie powiodły, to ja na Twoim miejscu  nie traciłabym czasu i energii na lawirowanie pomiędzy rodzicami i partnerem beznadziejnie próbując ich ze sobą poznać czy też mając nadzieję, że spojrzą na siebie przychylniejszym okiem...ja włożyłabym tę energię w budowanie związku i wzmacnianie więzi z partnerem...ale Ty jesteś dorosłą osoba i nikt za Ciebie decyzji nie będzie podejmował..ani ja, ani Twoi rodzice..skup się na tym, co jest dla Ciebie najważniejsze..

TryToRemebmer, tak posty się minęły.
Kochanie, jesteś taka młodziutka.
Miałaś około 19 lat jak go poznałaś.

Z pewnością to, że Twój ukochany:
- jest starszy od Ciebie o 20 lat,
- jest rozwodnikiem,
- ma dziecko z poprzedniego małżeństwa,
- Ty jeszcze studiujesz, więc finansowo zależna od rodziców,
sprawia, że stosunek Twoich rodziców do Twojego wybranka jest nieprzyjazny, a nawet są wrogo do niego nastawieni.

Powiem Ci, tak szczerze, że wcale im się nie dziwię. Za dużo jest faktów przeciwko niemu, na NIE dla Waszego związku. Rozumiem ich troskę, bo jest to duży balast przede wszystkim dla Ciebie.
Ty, dopiero po skończeniu studiów jak zaczniesz pracować, usamodzielnisz się finansowo. I to też nie od razu.
Nie będę Ci odradzać, skoro twierdzisz, że bardzo się kochacie...aale, no właśnie, czy w najbliższym czasie planujecie zalegalizować swój związek?

Byłoby bardzo nierozsądnie, myśląc perspektywicznie w przyszłości dla Ciebie, gdybyś zdecydowała się być na jego utrzymaniu. Jeżeli matka wyrzekłaby się Ciebie (myślę, że znasz ją na tyle dobrze, żeby wiedzieć jak bardzo nieugięta jest w swoich decyzjach), to pozostałabyś bez odwrotu. A z miłością bywa różnie...dobrze jest, jeśli kobieta jest osobą niezależną. Z pewnością lepiej to wróży dla każdego związku, a najbardziej dla kobiety.

Tym bardziej, że Twój partner jest już obciążony finansowo, płaci alimenty.
Też jest wielką niewiadomą, czy zostaniesz zaakceptowana przez jego dziecko i jak Ty odnajdziesz się w roli macochy (niefajnie brzmi to określenie).

W chwili obecnej sprawa Twojego związku, jest postawiona przez rodzinę na "ostrzu noża".
Może przeczekaj trochę...tę burzę.
Dobrze byłoby, gdyby doszło do poznania rodziców z nim...bo tak, to wydali na niego wyrok zaocznie.

Bardzo dojrzała jest Twoja wypowiedź.
Zatem trzymam kciuki za realizację Twoich planów.  *  i za MIŁOŚĆ * *  *  *.

Witaj,
ja bym wzięła strone Twojej mamy, ona patrzy przyszłościowo.
Ty- nastolatka (jeszcze), uzależniona finansowo od rodziców (zapewne, chyba, że jesteś przedsiębiorcza), przeżywasz swoja pierwsza wielką miłość (bądz mega zauroczenie)
On- dojrzały (mocno) mężczyzna lat 42, zobowiazania finansowe i emocjonalne (dziecko i nieszczęsliwe małżenstwo), jest w wieku szaleństw w którym świruje sie za bezpowrotnie minioną młodością (polecam film "American Beaty" i książkę "Stosunki pozamałżeńskie").
Poza tym powinnaś przebywać z młodymi ludzmi, z nimi smakować życie i wzloty i porażki. Dzięki takiemu związkowi wiecznie masz nad soba roztoczony parasol "tatusia- kochanka". W okolicach 30 może zacząć Ci to urągać, może wcześniej, czy odejdziesz jeżeli będziesz miała z nim dziecko/ dzieci (do których pan na pewno dąży (zatrzymanie Ciebie przez nie) bądz nie (bo juz sam jako ojciec sie spelnil)?
Widzisz siebie jako 40 letnią kobietę z 62 latkiem (prawie emeryt z kobieta w sile wieku)?
Taki mężczyzna jest dobry przez jakiś czas, jako mentor w sprawie seksu (o ile się na nim zna), ale nie jako partner życiowy.
Takie jest moje zdanie. Zastanów się dobrze, ponieważ chodzi o całe Twoje życie, dziewczyno.

TryToRemebmer, a ja Ci napiszę inaczej niż alaclaudie ...nie możesz od nikogo wymagać, żeby pokochał Twojego partnera, tak samo jak nikt nie może Cie zmusić, żebyś Ty przestała go kochać...Twoi rodzice zapewne chcą dla Ciebie jak najlepiej, ale traktują Cię jak małą dziewczynkę, która nie potrafi podjąć dorosłej decyzji...dziecko prędzej czy później musi nauczyć się kierować własnymi przekonaniami...w dojrzałych relacjach jest tak, że można kogoś kochać i szanować, ale niekoniecznie z nim się zgadzać..mam nadzieję, że Twoi rodzice to zrozumieją, jak również to, jak mądrą i rozsądną córkę wychowali, dlatego ja ze swojej strony mogę napisać Ci tylko tyle: ciesz się Waszym uczuciem, kochaj i bądź kochana czy warto dla cudzej akceptacji poświęcać własne szczęście i rezygnować z własnych wyborów? ja uważam, że nie..

Remember slucham cie i czytam sercem matki,gdyz mam corke w Twoim wieku i z podobnym "problemem'.z tym że rożnica wieku między nimi jest mniejsza.Jednak On nie ma żadnych zobowiązań-jest wolny.
Na poczatku  byłam mega przeciwna co przejawialo się u mnie mega fochami Pozniej zaczynalam dojrzewac powoli to ich znajomoscie i spotkań.Teraz gdy widze jak on sie troszczy i dba  o moją córke jestem coraz bardziej spokojna
Rozumiem troske twoich rodzicow.nie mniej im tego aż tak bardzo za zle.Popelniaja jednak bląd nie dając mu żadnej szansy ,nie chca  go poznac.to ważne!Powinnas nad tym popracowac.Z rodziny cie nie wypisza,bo pewnie za bardzo cię kochają.Pomysl,gdyby bylo inaczej nie obchodzilo by twoją mamę z kim się spotykasz.Chcą dla ciebie jak najlepiej-to pewne!Jednak to twoje życie i na dzień dzisiejszy gdy jesteś z nim szczęśliwa to się wlasnie liczy.Przemysl jednak wszystko bardziej perspektywistycznie.co będzie za 20,30lat...A może wlasnie tak trzeba zyc!? Carpe diem!Kto wie co przyniesie jutro...
Zycze powodzenia i mądrych decyzji

kasandra1234
Właśnie opinia drugiej mamy w podobnej sytuacji była mi najbardziej potrzebna
Jesteś mądrą mamą i Cię podziwiam. Rozumiem swoich rodziców, którzy wciąż widzą (chcą) wiedzieć we mnie dziecko. A jako, że jestem jedynaczką ciężko im się pogodzić z tym, że wyfruwam z gniazda. Oboje od zawsze planowali dla mnie przyszłość. Niestety trochę pokrzyżowałam ich idealne plany. Z czym również mi samej ciężko się pogodzić.

Volver
Dziękuję za opinię

Jak narazie partner bardzo się stara aby jego przeszłość nie była dla mnie aż takim obciążeniem. Dużo rozmawiamy na ten temat i wiele razem uzgadniamy żeby było dobrze. Póki co to wszystko jakoś pracuje. Co będzie w przyszłości jak zaczniemy mieszkać razem i żyć "na codzień" tego nie wiem. Mogę jedynie wierzyć i ufać, że będzie dobrze. Jego syn jest już pełnoletni, więc sprawa z dzieckiem też nieco inaczej wygląda. Nigdy nie byłam zazdrosna o syna i o ich kontakty. Nie wiem również jak dam sobie radę gdy pojawią się wnuki. To wszystko jest jedną wielką niewiadomą a żeby się przekonać trzeba to przeżyć... I zgadzam się co do tego, że różnica wieku jest tu najmniejszym problemem.

Pozwoliłam sobie przeczytać Twój temat i z tego co przeczytałam również byłaś z facetem "z odzysku". Widzę, że przyczyną rozwodu były zdrady i chyba nie tylko... Naszła mnie teraz myśl jaką szansę na przetrwanie mają te drugie związki Pana po rozwodzie? Czy to zawsze jest tak, że się rozpadają? Może to kryzys wieku średniego?
Na pewno sama wchodząc w związek z nim byłaś pełna nadzieii, że wam się uda... Wiec gdzie pojawia się błąd?

Historię małżeństwa mojego partnera znam i z jego strony i ze strony jego żony. Wiem, że oboje nie byli idealni i popełniali wiele błędów. Doszło między nimi do momentu, w którym już tych błędów nie dało się naprawić.
Tłumaczył mi podobnie jak Ty, Semiramido, że wyciągnął wnioski z błędów jakie popełnił i drugi raz tego nie zrobi.
Jednak gdzieś tam głęboko chyba każdy zastanawiałby się czy zaufać komuś z "odzysku" i spróbować mimo wszystko.

W takim razie przepraszam za uogólnienie.
Nigdy nie zawiódł mojego zaufania i zawsze liczy się z moim zdaniem. A moje wahania wynikają pewnie z nieufnej natury

Wiesz...osobiście absolutnie bym tego nie rozpatrywała w kategorii błędu. Niczego nie przewidzisz, bo zarówno Twój partner jak i Ty sama, zmieniasz się w czasie. Zaczynając swój związek miałam inne potrzeby i inne oczekiwania. Byłam w Twoim wieku. Na pewno bardziej dojrzała emocjonalnie od swoich równiesników, nie mniej jednak, jeszcze z nie do końca ukształtowanym charakterem. Wtedy chyba niewiele wiedziałam o swoich prawdziwych potrzebach. Na świat patrzyłam oczami swoich rodziców i wyznawałam ich system wartości. Wydawało mi sie, że jest on jedynie słuszny i prawdziwy

Z upływem czasu  "dorastałam", odkrywałam życie i siebie. Moje poglądy na życie oraz  oczekiwania wobec niego ewoluowały, natomiast mój mąż nie miał ochoty na żadne zmiany w naszym małżeństwie. Kiedy zaczęłam artykułować  potrzebę do tzw "własnego życia" oraz  prawa do rozwoju, wszystko zaczęło sie  sypać...

Tylko, że ryzyko tego rodzaju, dotyczy każdego związku, bez względu na metryki partnerów... Choćbyś bardzo próbowała, nie dasz rady zabezpieczyć się na każdą "nieprzyjemną" okoliczność w swoim życiu. Ja wbrew pozorom, nie żałuje swojego wyboru

Jeżeli fundamentem Waszego związku jest prawdziwe uczucie, a nie jakieś dysfunkcje emocjonalne, to dacie sobie  radę ze wszystkimi niespodziankami, jakie życie ze sobą niesie

A ja napiszę Ci troszkę inaczej. Jesteśmy w podobnym wieku +/-. Rozumiem zakochanie i miłość (w kończu miłośc jest gorsza jak sraczka ) ale podziwiam Cię, że związałas się z takim mężczyzną. Nie mówię o różnicy wieku, bo to nie ma znaczenia jeśli ludzie darzą się uczuciem. podziwiam Cię, że związałaś się z mężczyzną z przeszłością, po rozwodzie (dla mnie to ważne, gdyż moim priorytetem jest ślub kościelny), z dzieckiem (jestem zdania, że mój partner nie może mieć dzieci z poprzednich związków, chce aby miał je ze mną), w dodatku dzieckiem w wieku podobnym do mojego. Prosto mówiąc: tak jak ja jestem panienka bezdzietną tak pragnęłam aby mój partner był kawalerem bez bagażu doświadczeń. Ale mimo wszystko czytając, ze ejstescie razem juz 3 lata uśmiechnął mi sie pychol i stwierdzilam, ze chyba faktycznie wa jest dobrze, ze soba Trzymam kciuki

Dziękuję za opinię.
Miłość gorzka jak sraczka- uśmiałam się, ale masz świętą rację
Co do ślubu kościelnego. Ja osobiście zanim go poznałam nie miałam wizji ślubu w białej sukni. Nigdy mnie do tego nie ciągnęło. Zawsze wyobrażałam sobie to jako skromną, cywilną uroczystość. To też w tym wypadku z mojej strony problemu nie ma. Co do dziecka... Póki co nie czuję w sobie instynku macierzyńskiego i fakt, że mój partner sprawdził się już w roli ojca jest dla mnie swojego rodzaju komfortem. Ponieważ wiem, że nie będzie mnie tak bardzo w tej sprawie naciskał. Ale to oczywiście tylko gdybanie, bo za pare lat mogę chcieć dziecka. Akceptuję dziecko i przeszłosć mojego partnera, ale gdzieś głęboko obawy są.
Dziękuję również za trzymanie kciuków

sluchaj jezeli jestes z nim szczesliwa i naprawde go kochasz to nie patrz na innych , tylko musze ci powiedziec z wlasnego doswiadczenia ze czesto rodzice miewaja racje i warto ich posluchac, no ale w twoim przypadku musisz kierowac sie sercem i rozumem musisz wybrac wlasciwa droge:) jezeli jestes jego pewna i jego uczuc i ufasz mu w 100% procentach to wiesz co robic. A twoja mama tak czy siak bedzie musiala zaakceptowac twoj zwiazek i z czasem sie z tym pogodzi , napewno na poczatku bedzie zla i nie bedzie sie odzywac ale przeciez nie wyrzeknie sie wlasnego dziecka. Mozesz byc tego pewna:)

volver- tak, to Cheburashka, moja ulubiona postac z bajek no i mam do niej sentyment ze studiów
TryToRemebmer- ciesze sie, ze na wszystko co mowie masz logiczny argument co swiadczy o dojrzalym podejsciu do Waszego zwiazku i calej zaistnialej sytuacji. Nie pozostaje mi nic innego jak życzyć Wam wszystkiego co najlepsze, porozumienia z Mamą i dalszych lat pełych miłości buzki :*

ps. goRSZa a nie goRZka

Podnoszę temat do góry
Może ktoś jeszcze się wypowie...

To ja się wypowiem, bo również jestem w związku z o wiele starszym mężczyzną. Nie czytałam wszystkich postów, jedynie najstarsze i najnowsze, niemniej odniosę się do ostatniego, gdyż najbardziej mnie... hm... zaintrygował. Wypunktuje, żeby niczego nie pominąć. ;-)

1. Korzystanie z życia, a "spokojne lata starości".
Wydaje mi się, że Pani Kasia wypowiada się jedynie teoretycznie, a nie praktycznie. Owszem, masz sporo racji, bo tak, jak piszesz jest stereotypowo i jak się wydaje w większości. Ale, niczego nie można uogólniać. Skąd założenie, że partner Pani TryToRemember stanie się w przeciągu kilku lat "staruszkiem" przesiadującym przed telewizorem, a ona nagle stwierdzi, że mało jej szaleństw? Tak a autopsji - mam znajomego, jest po 50ce, i przynajmniej raz w tygodniu jeździ lub lata do innych krajów na wspinaczkę. To raczej mało spokojny tryb życia, prawda? Z kolei co do młodszej partnerki - chyba sensownym wydałoby się zaznaczyć, że wiek biologiczny to jedno, a dojrzałość psychiczna, to drugie. Są kobiety, które mając dwadzieścia kilka lat są w stanie powiedzieć, że się "wyszumiały", i że odpowiada im styl życia w pewnym sensie bardziej ustabilizowany. Choć i tak sądzę, że na brak szaleństw mogą narzekać również młode dziewczyny będące w związku z młodymi facetami, którzy niewiele mają w głowie zazwyczaj. By nie być gołosłowną - mam nieco ponad 20 lat, mój mężczyzna mógłby być moim ojcem, a przed nim z nikim tak dobrze się nie bawiłam, jak z nim. Trzeba tylko znaleźć wspólne zajęcia, coś, co obojgu sprawia przyjemność.

2. Co z tego, że miał żonę i dziecko? Przepraszam bardzo, ale czy miał czekać do 40tki, jak stary prawiczek, by w końcu poznać tą jedyną? Życie różnie się ludziom układa i nie mamy wpływu na to, w jakim momencie poznajemy daną osobę. Albo się godzimy z takim czy innym stanem rzeczy albo nie. Nie twierdzę, że przeszłość ułatwia budowanie szczęśliwego związku, wręcz przeciwnie. Myślę jednak, że w każdym związku są rzeczy, które trzeba zaakceptować lub nie, i jeśli ktoś spotyka osobę o wiele starszą, musi już na wstępie liczyć się z tym, że przeszłości nie wymaże. Jak ze wszystkim - trzeba sobie zdawać sprawę z tego, na co się pisze, a nie biadolić później, że się nie wiedziało...

3. Obrzydzenie. Tutaj kąciki ust podniosły mi się w ironicznym uśmieszku. ;]  Droga Kasiu, to tylko 20 lat, mężczyzna wciąż w sile wieku, nieco bardziej może stonowany, bardziej pewny siebie i świadom swoich możliwości. Z reguły starsi faceci bardziej dbają o siebie, gdyż chcą podobać się kobietom, ładnie pachną, dbają o higienę (czego nie można powiedzieć o wielu naszych rówieśnikach). Nie ma tutaj niczego obrzydliwego. Można raczej zazdrościć... prawie na pewno udanego życia seksualnego. I uczucia, że jest się traktowaną jak prawdziwa kobieta.

Życzę powodzenia TryToRemember, mam nadzieję, że Twoja mama zaakceptuje Twój związek tak, jak to zrobiła moja. Wiem, jakie to ważne. Ale pamiętaj, że nawet jeśli tego nie zrobi, to Twoje życie, Twoja decyzja, i tylko Ty masz prawo decydować o tym, z kim je przeżyć.

Podzielam to zdanie. To ja częściej wysiadam na parkiecie niż mój partner
Zachęcam Cię do badania, każda para jest na wagę złota. O badaniu w sąsiednim poście;)