Rozstanie, załamanie, a przesądy...

Nie wierzę w przesądy i zabobony. Nie wierzę też, że jakakolwiek siła wyższa kieruje naszym życiem. Myślę, że wierząc w takie rzeczy spychamy z siebie odpowiedzialność za swoje życie. Bo tak jest łatwiej, bo nie ma poczucia winy. Tymczasem tylko ty jesteś za siebie odpowiedzialna i ponosisz konsekwencje swoich wyborów życiowych, swoich czynów. Nie uprawiaj swoistej "spychologii".

Czy to naprawdę tak ważne, żeby wiedzieć, dlaczego facet cię zostawił? Dlatego, że był idiotą, chłopaczkiem, któremu zabrakło jaj, żeby zachować się fair. Na twoim miejscu nie przejmowałabym się nim i jego zachowaniem ani przez minutę. Wystawił sobie samemu świadectwo, nie tobie. Olej go.

Poznasz kogoś na pewno i na pewno się zakochasz. Facetów na świecie jest mnóstwo i nie tak znowu trudno trafić na jakiegoś porządnego. Ale to ty jesteś odpowiedzialna, za to co robisz, nikt inny. Ani Bóg, ani los, ani nikt inny nie postawi ci przed nosem nowego faceta, ani nie naciśnie magicznego guziczka w głowie z napisem "zakochaj się". Bo takiego guziczka nie ma. Jest jedynie twoja wolna wola.

Dziękuję za wsparcie dziewczynki:) Też tak sądzę ale chyba jestem strasznie słaba psychicznie i wszystkiego się już "czepiałam", żeby uzasadnic to co się stało... Byłam go za bardzo pewna i uzależniłam się od niego... a gdy odszedł świat mi się zawalił... no ale przecież założenie sukienki w wieku 4 latek nie ma z tym nic wspolnego no bo jak:( Ale z drugiej strony skąd się wziął taki przesąd ???:(

Ps.  Rozmawiałam też z koleżanką, ma chłopaka od ponad roku i go bardzo kocha, on niby ją też, ale czasem coś "odwala"... Ostatnio w ostatki. Ona czekała na niego cały dzień, aż coś napisze i się odezwie.. ok. godz 19 napisal i przyjechal po nią, ale gdy przyszli koledzy powiedział po prostu żeby sobie poszła i ją odwiózł... Ona nie ma swojego życia tylko uzależniła się od niego. Nawet jak ja byłam w bardzo złym stanie i w sobotę chciałam się spotkac to wymyślała coś a przecież dobrze wiem, że szła do niego... Co myślicie o jej zachowaniu Kobietki???

Witam Was po raz drugi!

Trochę czasu minęło i jakoś zaczęłam układac swoje życie od początku. Raz jest lepiej, raz gorzej ale jakoś leci...
Problem tkwi w tym, że jestem trochę pesymistką. I chyba za bardzo się wszystkiego obawiam...
Boję się, że będę sama i już nigdy nie poznam nikogo w kim się zakocham z wzajemnością:(  Owszem pojawiają się męszczyźni ale albo z mojej str "to nie jest to", albo gdy już mi się ktoś spodoba występują jakieś komplikacje.

Jak sobie radzic z tym pesymizmem? Jak pokonac w sobie te obawy, strach?????

Witam,

ja chyba też wierze, że spotkała mnie kara - za zdradę.

Poznałam mężczyznę kilka lat temu. Moje małżeństwo nie było udane więc zdecydowałam się i zaufałam. A teraz po 3 latach znajomości nie wiem sama co mam robić, chce być, spotykać się z tym człowiekiem ale męczy mnie to, ciągle mam do niego o coś pretensję. Nic od niego nie chce tylko prawdziwego uczucia, Chyba to zbyt wiele.   Pomimo, że On zapewnia mnie, ze kocha ja i tak mu nie wierze.