Mój chłopak pali marihuane... co zrobić?

Witaj Natalio, w sumie wychodzi na to, że ty potrafisz zrobić dla niego wszystko, ale on dla Ciebie prawie nic... Przykro mi to stwierdzać, aczkolwiek tak ta sytuacja wygląda...

Jeśli już zagroziłaś zerwaniem, a on się tylko poddał, no to coś jest z nim nie tak, że nie walczył o swoją kobietę jak Lew...

Czy on pali to przy Tobie?
Znajdź w internecie skutki i zagrożenia palenia marihuany, jakieś drastyczne itp. może to go obudzi...
No nie wiem sama...

Jeśli przyjdzie mi coś jeszcze do głowy to napiszę, bo widać że bardzo go kochasz...

Ale jeśli stres miałby na ludzi wpływać w sposób używkowy, to 99% ludzi była by alkocholikami, palaczami, narkomanami itp.

Nie masz się czym przejmować, wątpię, by cokolwiek zdziałało, nie pozostaje Ci nic innego na chwilę obecną, jak poprosić go, by palił nieco rzadziej. Nie rozumiem trochę dlaczego wszyscy czepiają się biednej Marysi, nieszkodliwa jest w zasadzie.. Chyba, że Twój chłopak daje z domestosem to pojawiają się problemy z koncentracją. Porozmawiaj z nim, nie wiem.. Postaw ultimatum, jeżeli jakoś bardzo Ci to przeszkadza.

u mnie gorzej sama tez jaram ;d ;//

Ja mam taką samo sytuacje;) mój chłopak też pali. Bałam się o niego aż w końcu postanowiłam spróbować i okazało się( tak jak Ty piszesz), że nie ma się czym martwić.. też tego nie pochwalam, ale ze swoim chłopakiem chciałabym czasem zapalić. Tak dla głupawki;) i  też uważam, że nie jest to jakieś straszne.
Pozdrawiam serdecznie!:))

O rany...
To nie taka tragedia, marihuana nie jest bardziej szkodliwa niż 3 mocne kawy dziennie...

Porozmawiaj w chłopakiem, skoro aż tak Ci to przeszkadza. Niech ograniczy palenie.

A to da się  po tym normalnie zachowywać? To chyba jestem jakaś inna, bo zawsze po tym miałam albo napady śmiechu, albo zwidy, albo doły, albo budziła się we mnie inwencja twórcza i wymyślałam wiersze .

Racja, palenie nie oznacza, ze ktoś jest złym człowiekiem. Ale tez nie znaczy, ze osoba która tego nie toleruje, ma nagle zacząć, bo większość to toleruje i jest to na topie .

taaa wlasnie ... a im mlodszy/sza jestes  tym wiecej  mozesz  wypalic .... nie tylko trzy  dziennie

rany zeby  glupota miala skrzydla....

Mój też pali oczywiście nie co dzień nie co dwa ale raz na miesiąc lub  dwa razy w miesiącu, ja również pale rzadko, mój brat natomiast dzień w dzień juz od kilku lat i uwierzcie mi że pali coraz więcej i kiedy ja nie mam "bani", spotykam się z nim to mnie denerwuje zachowaniem, nie moge z nim normalnie pogadać bo albo się ciągle śmieje gdy zaczynam coś mówić albo po prostu i nic sie nie odzywa tylko myśli, ja osobiście nie mam nic do trawki wiem jak to jest i lubię ten stan z tym że wszystko trzeba z umiarem im dłużej się pali tym trudniej rozmawia się z drugim człowiekiem. Ale to tylko z mojego doświadczenia.

Hej,
ja również mam chłopaka który pali i nie wiem juz czy to ja za bardzo negatywnie do tego podchodze czy jednak jest coś na rzeczy. Mam nadzieje ze pomozecie mi to ustalic. Otoz jestem ze swoim TŻ prawie od dwóch lat, wiedzialam ze pali ale obiecywal mi ze to sie zmieni. Jak pewnie juz sie domyslacie nie przestal przez caly czas byly klamstwa ktore ja niestety za szybko przebaczalam. Przy mnie oczywiscie jezeli ktos chcial z nim palic pytal sie mnie o zdanie i to ja decydowalam. Mogl to robic bardzo sporadycznie. Jednak od miesiaca mieszkamy razem w Londynie i wszystko sie zmieniło i to niestety z mojej winy. Otoz pozwalalam mu palic codziennie co gorsze zaczelam palic razem z nim. W sumie sama do konca nie jestem pewna dlaczego, moze myslalam ze jak bd mial kompana=mnie to wszystko sie ulozy, polepszy relecje miedzy nami bo tylko to bylo problemem. Myslalam tez ze bd wiecej czasu spedzali razem, gdyz od kiedy przyjechalam to nie mamy go dla siebie w ogole, praca rozumiem ale po niej czas poswieca nie mnie ale przesiadujac ze swoja siostra i jej chopakiem. Rozumiem ze jest to rodzina ale ja ciagle jestem na dalszym planie. Ja oczekuje tylko troche zainteresowania moja osoba a nie ciaglego myslenia z jego strony aby pojsc na gore i zapalic. Kiedy poprosilam go o ten czas to powiedzial "i co bd robic ? siedziec i zamulac ? Ja chodze do pracy i chce wykorzystac swoj czas jak najlepiej a nie go marnowac". Nie przeszkadzalo mi to ze pali az do czasu kiedy to sie zaczelo robic wazniejsze ode mnie, kiedy zaczal juz z tym przesadzac. Wczoraj zobaczylam go w takim stanie ze ledwo co siedzial az po prostu dostalam furii... Zostalam sama w pokoju a on dalej sie bawil totalnie mnie olewajac. Kiedys byl zupelnie inny i nie wiem co mam juz robic nie moge mu tego zabronic bo tylko mnie wysmieje. W sumie pytanie czy powinien to rzucic wiedzac ze jestem nieszczesliwa ? Czy moze ja musze to zaakceptowac i udawac ze wszystko jest ok bo sama do tego doprowadzilam. Po mimo tego ze mieszkamy razem czego chcielismy oboje juz od dawna czuje sie osamotniona nie mam nawet nikogo z kim moge porozmawiac tutaj a z nim sie nie da bo wszystko bagatelizuje. NIe mowie ze palenie jest naprawde az takie zle ale wszystko z umiarem ktorego on niestety nie ma. Moglabym przedstawiac rozne sytuacje ale i tak juz ta wiadomosc jest dosc dluga. Chce po prostu wiedziec czy powinnam odpuscic ? czy przedstawic jakies warunki. Z gory dzieki za odpowiedzi )

Pozwalajac mu na to po prostu myslalam ze to bedzie raz na jakis czas w sumie sam tak twierdzil a okazalo sie zupelnie inaczej... Przed jego wyjazdem (bo wyjechal wczesniej ode mnie) nie mowie ze bylo idealnie ale czulam ze jestesmy razem caly swoj wolny czas poswiecal mi a odkad tu mieszka wydaje mi sie jakbym w ogole nie znala tego czlowieka... I mam jeszcze jedno pytanie czy przez palenie mozna stac sie lekko agresywnym, nie wiem jak to nazwac moze wybuchowym ? czy to nie ma nic z tym wspolnego ?

Wiesz to z autopsji czy opowiadań?
Kontakt z marihuaną mam od około 8 lat.
Na początku paliłem całkiem sporo jak na mnie (kilka razy w miesiącu), później jeszcze więcej przez krótki okres.
Od około 5 lat pale okazyjnie. Przez ostatnie dwa lata zapaliłem może 5-6 razy.

Gdzie tutaj widać uzależnienie?
Uważasz, że picie piwa w weekend wieczorem przy filmie to też uzależnienie?

Zadziwia mnie, że z marihuaną najwięcej walczą ludzie, którzy nie mają o jej działaniu zielonego pojęcia .

Uważam, że jeśli ktoś pali kilka razy w miesiącu to nie ma większego problemu. Jakoś jak co weekend ktoś idzie na imprezę i w tygodniu jeszcze wypije piwko, to jakoś nie nazywa się go alkoholikiem? To czemu tej samej retoryki nie przyjąć przy rozmowach na temat palaczy?

Mialam tez taki problem bo tez moj chlopak palil marihuane..prosilam blagalam i grozilam rozstaniem nawet byl na leczeniu.. Tez mowil ze woli zapalic niz sie napic ze sa mniejsze skutki..Modlilam sie zeby z tym skonczyl no i skonczyl..obecnie nie pali kilka miesiecy.. ale pojawil sie inny problem..otuz moj ukochany postanowil ze pojdzie do zakonu ze czuje takie powołanie i ze lepiej zebysmy byli przyjaciolmi ze mu na mnie zalezy ale ze to jest silniejsze od niego.. i nie wiem co mam robic czy walczyc o niego zebysmy byli nadal razem mimo wszystko i dac mu czas zeby sie jeszcze zastanowil czy napewno chce stracic to co nas laczy.. Bardzo go kocham i chce byc z nim jak najdluzej bo mam nadzieje ze zmieni zdanie w tej kwestii pojscia do zakonu ze stwierdzi ze jednak to nie bylo powołanie.. czy lepiej dac sobie spokoj i czekac na to co sie stanie

Mialam tez taki problem bo tez moj chlopak palil marihuane..prosilam blagalam i grozilam rozstaniem nawet byl na leczeniu.. Tez mowil ze woli zapalic niz sie napic ze sa mniejsze skutki..
Modlilam sie zeby z tym skonczyl no i skonczyl..obecnie nie pali kilka miesiecy.. ale pojawil sie inny problem..otuz moj ukochany postanowil ze pojdzie do zakonu ze czuje takie powołanie i ze lepiej zebysmy byli przyjaciolmi ze mu na mnie zalezy ale ze to jest silniejsze od niego.. i nie wiem co mam robic czy walczyc o niego zebysmy byli nadal razem mimo wszystko i dac mu czas zeby sie jeszcze zastanowil czy napewno chce stracic to co nas laczy.. Bardzo go kocham i chce byc z nim jak najdluzej bo mam nadzieje ze zmieni zdanie w tej kwestii pojscia do zakonu ze stwierdzi ze jednak to nie bylo powołanie.. czy lepiej dac sobie spokoj i czekac na to co sie stanie

Witam, chce się podzielić z Wami moimi doświadczeniami z "nałogowym palaczem zielska", już kiedyś opisywałam moją historię na tym forum, ale teraz patrzę na to inaczej z perspektywy czasu,:)  osobiście uważam że z zielskiem jest tak jak z alkoholem, jeśli ktoś pali okazyjnie to nic złego się nie dzieje, upali się raz na jakiś czas żeby się "rozerwać" a potem wraca do normalnego życia, spraw codziennych i bycia z ukochanymi ludźmi, ale jeśli ktoś chodzi zjarany non stop to znaczy że cos już jest nie tak, ,,,Byłam jakis czas temu w związku z facetem którego wciąż kocham, bylismy z soba prawie 3 lata, na początku było cudownie, mielismy wspulne plany na przyszłość, chcielismy założyć razem rodzine, i wszystko się popsuło kiedy on zaczął palić,, wczesniej też jarał, ale to było co innego, bo palił co jakiś czas na imprezach, a potem zaczął to robić codziennie, zaczeły się kłamstwa, nie można było na nim juz polegać, bo zapominał ciągle o wszystkim,,, prosiłam go, błagałam, ale nic to nie pomagało, przestał pracować, zawalił studia, najważniejsze było dla niego to żeby sobie zapalić, jeśli nie miał akurat toważystwa do palenia, to palił sam ze sobą, nie potrafił o niczym innym mówić, wkońcu dałam mu ultimatum: "albo ograniczy albo koniec z nami", usłyszałam od niego, że są rzeczy z których nie da się zrezygnować, i odszedł, po paru tyg. zeszliśmy się znowu, twierdził że mnie kocha, tęskni i chce rzycić palenie dla mnie, ale niestety to było tylko kolejne jego kłamstwo, zaczął się na mnie wyżywać psychicznie kiedy nie był upalony, oskarżać mnie o zdrady, manipulował mną tak, że to ja czułam się cały czas winna, nigdzie razem nie wychodziliśmy, tak naprawde całe nasze wspólne życie było podporządkowane jego paleniu, gdy był upalony to nie mozna było sie z nim dogadać, a gdy nie palił to ciągle miał do mnie o cos pretensje i kłucilismy sie,,, wkońcu powiedziałam dość, i odeszłam, nie wiem czy zrobiłam dobrze, bo mineło juz 1,5 roku od tamtego czasu, a ja wciąż o nim myśle, i tęsknię, ale tak naprawde tęsknie za czł. którym on kiedyś był, a nie którym jest teraz, wiem jedno że mimo że czasami jest mi źle i czuje się samotna to wolę jak jest teraz niż jak było z nim przez ostatnie miesiące razem,,, Człowiek który nadużywa jakiejś używki,która go zmienia na stałe i nie potrafi myśleć o niczym innym (niezależnie czy jest to alkohol czy marihuana)jest nałogowcem,, niektórzy twierdzą że marihuana nie uzależnia, a to nie prawda, uzależnia!! tak naprawde nawet głupie gry komputerowe moga uzależnić,,, najważniejsze jest w tym wszystkim by nie tracić kontroli nad samym sobą i by nie krzywdzic przez to innych ludzi!!

Nie mogę tego czytać, jak ktoś pisze, że to gówno, czyt. zioło, nie jest szkodliwe. Ludzie, co wy piszecie, rozumiem, zapalić raz na miesiąc, ale nie codziennie!!! To jest nałóg i to duży nałóg..., z tym nie da się wygrać, miałam kiedyś faceta który palił, też obiecał, że z tym skończy, że już nie pali. itd. i co? Po 4 latach nasz związek się rozpadł, wygrała marihuana, pali do dziś a nie jesteśmy razem z 7 lat. Ryje bańkę i to bardzo!!!

powiedz mu zeby palil rzadziej, nie ograniczaj go zbytnio bo popsuje sie wasza milosc

Witam.
Mój problem polega na tym iż mój narzeczony kilka razy w tygodniu pali marihuane.
Nie jestem w stanie sama mu tego wybić z głowy... Potrafi przy byle jakiej okazji powiedzieć mi ze sie zdenerwował i musi iść zapalić. Ja już chyba nie jestem w stanie dłużej z tym walczyć. Brak mi sił. Staram się ciągle z nim o tym rozmawiać i tłumaczyć że to szkodliwe dla naszego związku i naszej przyszłości.. Ale do niego mówić jak grochem o ścianę, bo jednego wieczoru on wszystko rozumie, przeprasza i obiecuje ze nie bedzie tego robil, a na drugi dzień powtarza się ta sama sytuacja. Już nawet nie potrafię mu zaufać jak mówi że jedzie do kolegów na pól godziny i że nie bedzie palil. Dochodzi do tego ze chce z nim założyc rodzinę ale się boje.. Bo co będzie jak przez jego lekkomyślnośc urodzi nam się chore dziecko, albo wogóle nie bedzie mógl go mieć... Sama juz nie wiem jak mam do niego mówić... Jesteśmy 4 lata razem, i nawet jak go proszę żeby tego nie robił a jesteśmy z jego kolegami to mówi że on sobie będzie używał życia jak chce, że ma do tego prawo a jak mi się nie podoba to lepiej bedzie jak sie rozstaniemy.. Ma 24 lata a zachowuje sie jak 17 letni gówniarz. Powinnam się z nim rozstać czy walczyć o to żeby wreszcie zachowywał się jak dojrzały facet?? a jeżeli mam walczyć to jak??

on miał już dużo czasu na przemyślenia, wolał mnie zostawić popłakaną w domu i iść zapalić do kolegów... zadne slowa nie docieraja

Cześć Kochane,

To mój pierwszy wpis na jakimkolwiek forum. Nigdy nie sądziłam, że będę czuła taką potrzebę, by szukać porad u nieznajomych, ale ocena będzie obiektywna, a tego potrzebuję.

Mam 22, mój chłopak 23 lata, oboje studiujemy. Jesteśmy ze sobą 2 lata. Nasze kłótnie spowodowane są, jak możecie się domyślać, marihuaną. Cała historia jest bardzo długa, pełna skomplikowanych sytuacji, dlatego wiem, że na pewno się tu rozpiszę i tym bardziej będę wdzięczna jeśli któraś z Was przeczyta ze zrozumieniem to, co tutaj umieszczę i odpowie na mój problem. No to do dzieła

A więc... te 2 lata temu nie traktowałam marihuany jako samo zło, sama raz na jakieś 2 miesiące lubiłam spotkać się z moimi dziewczynami na zielonym. Mojego chłopaka prosiłam nawet o to, aby mi to załatwiał na te okazje. Wiedziałam, że on to lubi, ale nie wiedziałam, że robi to raz na tydzień (czasem częściej), co mnie zszokowało, bo dla mnie wydawało się to bardzo często. Zauważyłam, że jego myśli zaczęły oscylować wokół marihuany, jeśli mówił, że chce ze mną pojechać na wycieczkę w góry, to dodawał, że super będzie sobie tam zapalić. Jeśli szliśmy na imprezę, to mówił, że marihuana wyostrzy jego zmysły, jeśli szliśmy na komedię do kina, to mówił, że po marihuanie będzie jeszcze śmieszniej, i w ogóle to jaka marihuana nie jest niesamowita... Na szczęście na słowach się zwykle kończyło, on nie pali przy mnie, tylko wtedy kiedy jeszcze dodatkowo są znajomi.

Jego myśli zaczęły napawać mnie obawą, czy to oby przypadkiem nie są początki uzależnienia. Zdecydowałam się na poważną rozmowę z nim. Przekonał mnie, że mogę być spokojna, bo on nie czuje przymusu palenia zioła, nie musi tego robić, tylko traktuje to jako alternatywę dla alkoholu, bo jako sportowiec, nie chce obniżyć swojej kondycji. Zaczął mnie przekonywać, że marihuana jest mniej szkodliwa niż alkohol (oczywiście w odpowiednich dawkach, tylko skąd mam pewność, że jest to raz na tydzień, czy raz na miesiąc?). Generalnie, chciałam, żeby przystopował i udowodnił mi, że to co mówi, to prawda. Poza tym, jego zachowanie po paleniu było tragiczne, miał rozbiegane oczka, żył w swoim świecie, nie mogłam się z nim dogadać, bo nie koncentrował się na tym co mówię, jego odpowiedzi odbiegały od tematu, czułam się jakbym rozmawiała ze ścianą. Jednak najbardziej bałam się, że jest to bardzo szkodliwe.

Najgorsze rzeczy zaczęły się dziać, kiedy pierwszy raz mnie okłamał. Spytałam się czy palił, odpowiedział, że nie. A poznaję doskonale po jego oczach i zachowaniu kiedy palił, kiedy nie. Potem przepraszał, że okłamał. Lawinowo zaczęły się kolejne sytuacje. Ja mówiłam, że nie chcę, żeby palił konkretnego dnia, on nie zgadzał się. Proponowałam alkohol zamiast tego, ale on nie chciał. I mnóstwo razy było tak, że mimo moich próśb, w kręgu znajomych wyciągał rękę po zielone, nie zważając na moje słowa.

Zaczął się straszny okres w moim życiu, nerwy brały górę, w kłótniach rozstawaliśmy się, ale nigdy nie rozstaliśmy się na dobre. Zwykle po ostrej wymianie zdań, dochodziliśmy do wniosku, że nie potrafimy bez siebie żyć. I zaczynały się spokojniejsze rozmowy. Ustaliłam pewną zasadę. Spytałam się czy jest w stanie być ze mną szczerym odnośnie palenia i informować mnie wcześniej kiedy będzie chciał zapalić i pytać też o moje zdanie. Powiedział, że tak. Ucieszyłam się.

Niestety nie na dlugo. W te wakacje wyjechaliśmy z jego znajomymi na tydzień na wakacje. Była nas spora ekipa. Większość to środowisko sportowe - palące... W każdym razie mój chłopak zapomniał tam o zasadach jakie ustaliliśmy. Ja wchodząc do domku widziałam jak siedzi z kolegą i zwija gibony. Zobaczył moje zniesmaczenie i wyszedł ze mną porozmawiać. Zapytał się czy nie mam nic przeciwko, ale to była proforma, bo zapalił, mimo, że powiedziałam, że wolałabym, żeby dzisiaj pił ze mną alkohol. Tak było przez 3 dni, kiedy palił, mimo, że wiedział, że ja wolałabym, żeby tego nie robił. To była presja otoczenia. 4-go dnia opamiętał się, przeprosił i co mnie zdziwiło to to, że kolejne dni był tylko ze mną, nawet nie gadał ze znajomymi, wychodził i wracał tylko ze mną. Odżyłam, to był balsam na moje zszargane nerwy. Jednak zaszokuje Was to, co przeczytacie teraz. Ostatniego dnia jedliśmy obiad, a potem deser. Przyniósł sernik i ciastka. Powiedział, żeby zjeść na pół. Przedzieliłam. Wzięłam gryz ciastka. I wyczułam zielone... Powiedziałam mu to, on zdziwił się i powiedział, że to niemożliwe, bo kupił w sklepie. Uwierzyłam. I tak zapewniał mnie cały wieczór. W pewnym momencie poczułam działanie trawy na sobie, on na sobie. Wtedy już byłam pewna, że to jego sprawka, ale on nadal upierał się, że nie ma z tym nic wspólnego. Kolejnego dnia wzięłam go na rozmowę i powiedziałam, żeby nie ściemniał. I miałam rację, przyznał się. Oj.... był to ciężki okres. Trudno było mi wybaczyć.

Nie odzywałam się. On zresztą też nie. To typ, który nie potrafi przyznać się do winy. Mimo, że go kochałam, nie mogłam nic zrobić. Odezwał się po tygodniu, chciał się spotkać. Kolejnego dnia w parku był bardzo pokorny i zrobił na mnie wrażenie, bo w końcu po tylu sytuacjach, w których mnie ranił, zrozumiał, że robił źle. A wiem to, bo opisał wszystko tak, jak ja to widzę, wczuł się w to co czułam i czuję. Uwierzyłam mu. Zaczęliśmy nowy etap

On zmienił też swoje zachowanie po zielonym po moich uwagach, już mogłam z nim rozmawiać, zaczął być bardziej skoncentrowany, nie lekceważył mnie w towarzystwie, tylko był ze mną. I rzeczywiście mówił o tym kiedy i z kim chce palić.

Minęły dwa miesiące. Mieliśmy iść we dwójkę na miasto na pewne wydarzenie, on chciał zapalić, ale powiedziałam, że będzie mi to przeszkadzać i zaproponowałam piwka. On się zgodził. Jednak doszli jego znajomi z zielonym. I wyciągnęli do niego rękę. On bez namysłu wziął, nie bacząc na mnie i na to, co mi obiecał. Nie miałam ochoty się bawić, wróciłam do domu. Przyszedł i powiedziałam mu, że kocham go bardzo mocno, ale nie chcę walczyć z ziółkiem, bo nie mam już sił. I jeśli tak ma być, to chcę to skończyć. On już wychodził, ale cofnął się i spytał się czego oczekuję. Powiedziałam to samo, co kiedyś. Najpierw o swoich uczuciach, jak mnie rani, że posuwa się do kłamstw wobec mnie (np. z ciastkiem), żeby tylko zapalić. Powiedziałam że chcę, żeby był ze mną szczery, żeby nie palił, skoro umawialiśmy się, że nie będzie palił. A jeśli jest na to okazja, to żeby mówił mi wcześniej, żeby nie było tak, że nagle ni stąd ni zowąd wyciąga rękę po zielone. Że boję się o niego, bo go kocham i chcę wiedzieć jak często to robi. Powiedział, że przeprasza, źle się zachował, nie licząc się z moim zdaniem i że będzie ze mną szczery.

Widzicie Dziewczyny, moje problemy i obawy biorą się z tego, że nie mam pojęcia jak to jest z marihuaną. Jest mnóstwo artykułów na jej temat, większość z tych naukowych przemawia za tym, że nie jest bardziej szkodliwa od alkoholu w odpowiednich dawkach. Ale co to znaczy odpowiednich? Czy raz na tydzień to ok? Gdybym miała taką pewność, to rozwiązałyby się moje problemy. Dodatkowo przez to, że jest nielegalna, to boję się, że kiedyś mój chłopak trafi na jakiś shit, który będzie mocniejszy. Bo sprzedawcy tak robią, żeby ludzie szybciej się uzależniali i kupowali więcej.

Już na koniec, tak dla wyjaśnienia. Mnie teraz już nie chodzi o to, jak on się zachowuje po paleniu, teraz jest w porządku, chcę tylko, żeby szanował moje zdanie, informując mnie wcześniej o tym lub pytając o zdanie. Ja nie jestem totalnym przeciwnikiem marihuany. Ona teraz kojarzy mi się po prostu z naszymi kłótniami, omal przez nią zerwaliśmy. To jest rodzaj urazu, który chowam do zioła. Wiem, że w odpowiednich ilościach marihuana nie szkodzi bardziej niż alkohol. Dlatego nie chcę jej zakazywać mojemu chłopakowi. Chcę tylko mieć nad tym kontrolę, żebym  w razie czego mogła mu pomóc. Ja chcę też wyleczyć się z tych sytuacji, które miały miejsce kiedyś. Chcę mieć znów takie podejście, kiedy spotykałam się z moimi dziewczynami i sobie paliłyśmy jednego wieczora. Mój chłopak traktuje mnie teraz bardzo dobrze jak zapali. Jest przy mnie. I chcę dla niego znów się do tego przekonać. Nie pamiętać wyłącznie tych złych sytuacji. Bo inaczej nie dam rady zbudować z nim szczęśliwego związku.

Co o tym myślicie? Czy mam się czym przejmować czy może lepiej cieszyć się razem z nim i doceniać to, że potrafi być ze mną szczery?

Ściskam Was i czekam z niecierpliwością na jakąś odpowiedź.

Bez przesady..palenie zioła to nie koniec świata..jesli by brał coś ciężkiego to rozumiem

Witam nazywam się Natalia jestem z moim chłopakiem przez 15 miesięcy bardzo się kochamy planujemy przyszłość jesteśmy szczęśliwą parą ufamy sobie tylko jest problem bo on pali trawe nie nawidze jak chlopak pali zdrowie sobie tylko psuje nie wiem czy chce pokazac kolegom jaki to  on fajny jest bo pali i  chce zaszpanowac tym boli mnie to bardzo ze nie slucha mnie grozilam mu rozstaniem ale on jest przekonany ze nie odejde i grozi mi ze jak odejde to bedzie codziennie palil nie wiem co mam juz robic bardzo prosze o pomoc chce zeby skonczyl z tym raz na zawsze z trawa non stop mnie oklamuje duzo razy juz mi wpadl z klamstwem i zaczal sie pytac czy moze zapalic ale jak mowie nie obrazam sie itp to nic nie pomaga zrobi swoje na poczatku zwiazku nie mowil mi ze pali po kryjomu to robil i zabolalo mnie ze tak dlugo mnie klamal. Chce zeby byl zdrowym chlopakiem a jak zaproponowalam mu zeby poszedl na leczenie to od razu powiedzial nie wiele razy mowil ze to ostatni raz pali ale to sie powtarza non stop dawal slowa obiecywal i nic chcialabym odejsc pokazac mu ze odejde ale boje sie ze on zacznie codzinnie palic nikt z rodziny nie wie ze on pali tylko wiem ja i kuzynka jego ona tez mu mowila mi doradzala co mam zrobic ale to nic nie dalo ma duzo dlugow a wydaje pieniadze na to gowno nie wiem jak mam do niego dotrzec.

Drastyczne skutki palenia Marihuany? Hahahahahahahahahahhahahhahhahahahahahahahahaahahahahhahahahahaahah DOBRE. I co jeszcze może wstrzykiwanie THC w żyły? Radzę się doedukować.

Do autorki: Co konkretnie przeszkadza Ci w tym że pali? Sama napisałaś że jest wspaniały pod każdym względem, poza tym że pali trawę. Więc w czym problem? Namawia Cię do palenia?
Jego nałogi to jego sprawa, ciesz się że pali, a nie np wali kokainę, albo mefedron. Palenie Ganji nigdy nikogo nie zabiło, wielu ludzi sukcesu w każdej dziedzinie  życia (kucharze, artyści, prawnicy, sportowcy, politycy, aktorzy, pisarze) pali trawę i absolutnie w niczym im to nie wadzi. To bardzo źle że Twój chłopak namówił CIę na rezygnację z Twojej pasji, nie na tym polega związek żeby partnera ugniatać jak glinę. Ty próbujesz robić dokładnie to samo.  Skoro nie pasuje Ci taki jaki jest ( a jest palaczem trawy, skoro pali regularnie i tego nie rzuca) powinnaś się zastanowić nad dwiema opcjami: albo to zaakceptujesz, albo się rozstaniecie. Nie masz prawa wpływać na wolność osobistą drugiej osoby. Nie robi się tego komuś kogo się kocha.

Nie pal jeśli nie chcesz, pal jeśli chcesz. I na to samo pozwól swojemu facetowi. Co Wy wszystkie, naprawdę nie rozumiecie, że związek nie polega na zmienianiu drugiej osoby? W dodatku na siłę, bo Wam się coś nie podoba? Lubię grać na konsoli, gdyby ktoś spróbował mi powiedzieć że mam przestać, powiedziałbym mu że to nie jego sprawa. TYLKO MOJA, i tylko ja o tym decyduję. Lubię palić trawkę, nie palę mega często, ale zawsze kiedy mam okazję nie odmawiam sobie tego. Gdyby ktoś mnie próbował w tym ograniczać, powiedziałbym żeby się zajął własnym życiem a nie z buciorami próbował wbijać w moje.
Za kogo Wy wszystkie się uważacie? Na koniec cytat gościa, który każdą z Was by wyśmiał:
"Kiedy in­ni ocze­kują od nas, że sta­niemy się ta­kimi ja­kimi oni chcą żebyśmy by­li, zmuszają nas do zniszcze­nia te­go kim nap­rawdę jes­teśmy. To do­syć sub­telny rodzaj mor­der­stwa. Większość kochających rodziców i krew­nych po­pełnia je z uśmie­chem na twarzy. "

Więcej i więcej trzeba regularnym palaczom z powodu naturalnego dla organizmu mechanizmu nazywanego TOLERANCJĄ. Najwyraźniej nie wystarczy poczytać "na internecie" skoro ktoś używający tych słów wali farmazony niemające żadnego miejsca w rzeczywistości.
Uzależnić psychicznie może też kawa, czekolada, strzelanie palcami, ćwiczenia fizyczne, gry komputerowe, sok grejfrutowy, filety z Pangi, spacery z psem. To wszystko rozumiem powinno być zabronione, bo NIE WOLNO BYĆ UZALEŻNIONYM! BO UZALEŻNIENIE JEST ZŁE!
Jesteś  uzależniona od tlenu, radzę zerwać z tym paskudnym nałogiem.

Przepraszam za multi posting, postaram się tego w przyszłości nie robić.

P.S- jedna z dziewczyn napisała "Proponowałam mu zamiast tego alkohol"
To jest dopiero troska! Nie pal tego świństwa, napij się wódki która niszczy wątrobę, i zabija szare komórki w mózgu! Niech żyje Ciemnogród!

Postawienie ultimatum? Ultimatum to się stawia w polityce, nie w związku. Szczera rozmowa, zgodzę się. OBUSTRONNA. Niech dziewczyna wyjaśni czemu nie podoba się jej palenie marihuany przez partnera, a facet wyjaśni jej czemu pali, i ile to dla niego znaczy, jak to traktuje. Jeśli dojdą do kompromisu i siebie nawzajem ZROZUMIEJĄ ( Nie tak jak Wy kobiety z reguły pojmujecie zrozumienie, czyli zgodził się z moimi racjami i będzie robił tak jak powiedziałam, tylko ZROZUMIENIE STANOWISKA I UCZUĆ DRUGIEJ OSOBY), to wszystko spoko. Jeśli nie, pora się rozstać. Nie rozumiem desperatów/ki którzy są gotowi być kimś kim nie są, żeby utrzymać przy sobie partnera który ich nie akceptuje.

Dokładnie to miałam na myśli. Na początku szczera rozmowa, wymiana argumentów itd. jeśli nie podziała, to postawienie sprawy tak:

Jak nie ograniczysz palenia, będę zmuszona się z Tobą rozstać bo np.

Nie chcę aby moje dzieci uważały za wzór do naśladowania osobę, która pół życia chodzi zjarana.

Bo boję się o Twoje zdrowie i mam nadzieje, że rozstanie da Ci dużo do myślenia.

Bo zachowujesz się niedojrzale.

Jak facet nadal będzie upierał się przy codziennym paleniu, to będzie znaczyło, że marihuana jest ważniejsza od związku.
I tutaj poważnie zastanowiłabym się nad tym, czy chce spędzić z taką osobą resztę życia.

Jeśli przeszkadza Ci to, że pali, odejdź.
W ośrodkach uzależnień pełno uzależnionych od palenia, nawet tych bardzo znanych.

To zasługa chorego systemu prawnego, nie szkodliwości trawki.

Pozwól, że o szkodliwości trawki będą decydować sami uzależnieni Widocznie im szkodziło skoro z własnej decyzji znaleźli się w procesie leczenia.

I jeszcze, uzależnienie to choroba, gdzie jako pierwsza umiera silna wola więc o kontroli nie ma mowy. Nie wszyscy się uzależniają. Niestety nikt nie wie, czy się uzależni, czy nie, a palić uzaleznieni zaczynają jak inni, towarzysko.

Moje doświadczenie, to praca z osobami uzależnionymi.
Myślę, że więcej nie mamy sobie nic do powiedzenia.

Nigdzie nie pisałam, że umierasz, ani że kwalifikujesz się do leczenia. Uważam po prostu, że zupełnie inaczej rozmawia się i żyję z osobą  ciągle skutą.
Może, w twoim przypadku nie. Nie wiem- nie znam Cię.
Osobiście nie chciałabym żyć z osobą, która świata poza trawką nie widzi. Czułabym, że to ja w związku muszę mieć głowę na karku i o wszystkim decydować.   

"Oczywiście gdy obowiązki i okoliczności mi na to pozwalają."

Eureka!!
I o to mi chodzi. Palisz wtedy kiedy- nie masz rodziny na głowie, nie pracujesz, nie jeździsz samochodem, nie masz żadnych ważnych spraw do załatwienia. Większość dziewczyn w tym temacie ma problem z tym, że facet pali codziennie. Wątpię, aby ktokolwiek prowadził tak beztroskie życie, aby w przeciągu nawet kilku miesięcy nie musieć nic załatwiać.

Przykłady:

"No i zeby on chociaz wieczorem jednego,ale nie,od 13-ej potrafi.A jak pali po pracy,to nie zje najpierw,tylko musi zajarac no i wtedy posilek."

"On pali średnio co drugi dzień. Często zdarza się to codziennie"

"Mój problem polega na tym iż mój narzeczony kilka razy w tygodniu pali marihuane.".

No sorry. Ale ja bym świra dostała. Mąż wraca z pracy, i zamiast ze mną porozmawiać. To sobie jara, a później żyje facet w swoim świecie. ;/

Ps. A propos pomagania w lekcjach. Jak do mnie podeszłoby dziecko, bo nie potrafi rozwiązać zadania, to zamiast mówić, że to jego problem, to postarałabym się mu wytłumaczyć. Ale faktycznie, może to ja jakaś dziwna jestem. Po co pomagać w lekcjach? Od nauki jest szkoła. Po co wychowywać dziecko? Przecież to szkoła ma uczyć i wychowywać. To na cholerę mi dzieci? Aby się na nie popatrzeć?