Skuteczność psychoterapii

Witam Kaju ja chodze juz ponad rok na dynamicznąi szczeze Ci powiem nienawidze tam chodzic  .Łez wylałam juz duzo a ile jeszcze prze demną nie wiem.Miałam juz dwa kryzysy chciałam zerwac ,ale terapeutka zapewnia mnie ze tak byc musi i ona widzi poprawę.Widze tez ze jest poprawa przedtem nawet pisanie anonimowe nie wchodziło w gre.Pozdrawim Cie i jak zdecydujesz to pisz

Dziewczyny, przybliżcie mi proszę te pojęcia, którymi nazywacie terapię... Nie chodzi o regułki, ale Wasze odczucia, bo ja też potrzebuję...

Umówiłam się na czwartek..jak w ogóle wygląda taka pierwsza wizyta?

Nie mylcie psychologa z psychoterapeutą. Psycholog to osoba, która ukonczyła 5letnie studia, ale nie ma uprawnień do prowadzenia terapii. Aby je posiadać nalezy przejść min.4letnie szkolenie praktyczne, teoretyczne (w tym musi przejść własną terapię ). Warto  zapytać o kwalifikacje na pierwszej wizycie.
Pytanie do Elede - ukonczylaś terapię czy nadal pracujesz ? Możesz coś więcej na jej temat...?

dla mnie kluczowa jest osoba terapeuty. nie wiem w jakie nurty pchałam się wcześniej, ale dopiero teraz znalazłam się u kobiety u której czuję, że coś się dzieje. terapia jest w nurcie psychodynamicznym i nie brakuje empatii czy też odpowiednich komentarzy. owszem rozdrapuje się stare brudy, ale w zamian daje odpowiedź na odwieczne pytanie : dlaczego.

Bywało różnie, czasem to ja byłam inicjatorką sesji, bo miałam dużo do powiedzenia, ale bywało też tak, ze zupełnie nie miałam pomysłu i była cisza nieprzerywana przez terapeutę...Irytowało mnie odbijanie pytań, na moje "dlaczego" terapeutka odp. "a jak Ty myslisz, dlaczego" albo też jej "ulubiony" tekst " pt. " czego ode mnie oczekujesz ". Zazwyczaj sama tego nie wiedziałam.....chciałam gotowej recepty
Podobało mi się, że czasami sama inicjowała bliższy kontakt, gdy np. płakałam pytała " czy mogłabym Cię teraz przytulić" i okazywanie empatii jest rzeczywiscie spore (nie mylić z ciągłym głaskaniem po główce ).
Chyba w żadnym nurcie (poprawcie mnie jesli się mylę ) terapeuta nie wskaże gotowych rozwiązań, do sedna problemu, do przyczyny docieramy wspólnie, terapeuta prowadzi nas, ale nie udzieli konkretnych odpowiedzi.

Terapię ukończyłam już dawno. Była to terapia grupowa w nurcie psychodynamicznym, 2, 5 miesiąca, codziennie od 8 do 14, jak do pracy, do pracy nad sobą Z jednej strony było strasznie ciężko, sama miałam w sobie mnóstwo strasznych i skomplikowanych emocji, a tu trzeba jeszcze siedzieć i słuchać innych i jakoś im pomóc. Bardzo przeżywałam każdą historię i cierpienie innych. Z drugiej strony w ten sposób widziałam, że inni mają podobne problemy, że nie jestem jakimś kosmitą, że nie jestem nienormalna, że inni też przeżywają katusze z powodu swojej psychiki i pokręconego życia. Magiczna była atmosfera zaufania, zrozumienia i pomocy ze strony obcych przecież na początku ludzi. Ale to wszystko dzięki prowadzącym psycholożkom, one nakierowywały nas na właściwe tory, czuwały nad zasadami dyskusji, pomagały gdy się utknęło, mądrze podsumowywały i wyciągały wnioski.

Zgadzam się jednak, że kluczowa jest osoba psychologa, pani która kierowała tym zakładem ( publicznym zresztą, na nfz) to dla mnie niesamowita osoba, o ogromnej wiedzy i wręcz zdolności czytania w myślach. Chodziłam do niej z przerwami jeszcze prywatnie ok 2 lat i każda jedna z jej rad czy spostrzeżeń okazała się 100% słuszna.

Kluczowa jest jednak też nasza współpraca. Widziałam parę przypadków, kiedy ludzie bez słowa przerywali terapię, jeden był szczególnie dramatyczny, bo baliśmy się, że popełni samobójstwo ale na szczęści po prostu nie miał odwagi się odezwać i poinformować, że już nie wraca. Niektórzy nie są gotowi, mają zbyt silne mechanizmy obronne, zbyt silny jest ich opór.

Cała terapia bazuje na tym, że nerwica, depresja, anoreksja itp to objawy wewnętrznego, nieuświadomionego konfliktu. Jak ktoś tu pisał, ta forma terapii daje odpowiedź na pytanie, dlaczego tak dziwnie się zachowuję, boję się wyjść z domu,wymiotuję, wrzeszczę itp? Zazwyczaj wraca się do dzieciństwa, moim zdaniem jest to niezwykle potrzebne, to jak oczyszczenie głębokiej wrzodziejącej rany, dopiero po jej odkryciu można ją leczyć. Ale to dopiero początek, nie ma tu magii, terapeuta nie pstryknie palcami i powie - teraz jesteś zdrowa. Kiedy jednak wiesz, dlaczego, możesz (ale nie musisz ) coś z tym zrobić. Możesz dalej tkwić w starym schemacie, możesz próbować go zmienić. Zapewniam, warto próbować

Z perspektywy czasu - wielu lat czytania, myślenia, płakania, wkurzania się na niesprawiedliwość świata/losu/Boga, z perspektywy sporej kwoty wydanych pieniędzy stwierdzam, że nie ma lepszej życiowej inwestycji. Żeby było jasne - nie pozbyłam się do końca nerwicy ani jej objawów, ale nauczyłam się z nią żyć, kiedy czasem mi dokucza. Ale już nie dezorganizuje mi życia. Moje życie nie jest idealne, ale w końcu jestem szczęśliwa

Ta cisza mnie wkurza, krępuje, wtedy myślę sobie "matko, co ja tu robię, po co ja tu w ogóle przychodzę, to przecież nie ma sensu" itd.
Tylko, że to dotyczy tylko tej ciszy na początku sesji. Jeśli pojawia się ona później podczas spotkania na chwilę, bo potrzebuję coś przemyśleć, albo terapeuta też akurat nic nie mówi, bo czeka czy mam coś jeszcze do powiedzenia czy może już sam zacząć mówić to co ma do powiedzenia to wtedy jest ok. Wtedy nie mam takich odczuć. Wtedy ta cisza jest taka naturalna.

Ale ten początek, wchodzę, siadam w fotelu i .... ciszaaaa... nikt nic nie mówi - to mnie zabija. Terapeuta milczy, a ja naprawdę nie wiem od czego ja mam zacząć. Co jest ważne, a co nie. W głowie mam mnóstwo tematów o których trzeba powiedzieć, ale w tym momencie o każdym jak myślę to wydaje mi się nieodpowiedni na tą chwilę I myślę sobie "nieee, tego nie powiem, bo się wstydzę. Eee tego też nie, bo to przecież takie mało ważne. O tym to może za tydzień powiem, ale nie dzisiaj" i tak w kółko, a czas leci...
Terapeuta mówi, że mam strasznie silne działanie mechanizmów obronnych, które działają właśnie w ten sposób, że nie chcę w tym momencie się otworzyć, mówić i dać sobie pomóc. I że to też takie trochę masochistyczne, że zamiast się tym dzielić, zrzucić to z siebie, dać sobie szansę na zmianę, to ja się tym sama katuję, nie dopuszczam nikogo do tego i nie daję sobie pomóc - mimo, że tej pomocy rozpaczliwie poszukuję skoro tam przychodzę.

Tylko, że co z tego?? Co z tego, że ja to wiem? Ok, katuję się tym sama, ok moje mechanizmy obronne pracuję na najwyższych obrotach, ale co z tym zrobić? Jak to przezwyciężyć? Co zrobić żeby tak nie było? Heh, wiem co - zacząć mówić! Tylko, że tego nie potrafię. I tak właśnie koło się zamyka.
I to jest moja największa zmora jeśli chodzi o psychoterapię...

Witajcie cieplutko
Agness mam podobnie jak Ty  tak jakbym napisała to ja słowo w słowo .
Kaju ja rozmawiam ze soba dzien w dzien czasami musze sie kontrolowac czy nie mowie na głos  .Sama ze soba potrafie rozmawiac   nawet polubiłam i zauwazyłam ze teraz wole czę sto być sama ze soba .Pozdrawiam

taaak, sama ze sobą to też chętnie rozmawiam podczas całego tygodnia wydaje mi się że mam tyle do powiedzenia terapeucie, że nie mogę się doczekać sesji...obmyślam co mu powiem i nie mogę się zdecydować który temat wybrać. a wszystko mija jak tam wchodzę;)
Wiktoria, a chodzisz obecnie na terapię? Jak walczysz z tym milczeniem? Rozmawiacie o tej Twojej trudności?

Ja byłam wczoraj.
To moje w sumie 5 spotkanie z tym terapeutą. Postanowiłam zacząć od nowa właśnie miesiąc temu. I wczoraj coś się właśnie zadziało, coś co dało mi nadzieję, że można to zmienić, żeby tak nie było. To oczywiście nie moja inicjatywa tylko terapeuty, ale powiedział, że to jest teraz najważniejsze i nad tym musimy pracować. Wczoraj całą sesję rozmawialiśmy właśnie o tym. Tym razem terapeuta bardzo dużo mówił, ale ja też ! omawialiśmy to co mi ta cisza daje, jak się wtedy czuję, co to powoduje, jakie mogą być tego konsekwencje, do czego to będzie zmierzało jeśli tak pozostanie i wiele wiele innych. I zobaczyłam światełko w tunelu Wiem, że ta jedna rozmowa nie rozwiąże problemu, ale wiem też że wszystko inne idzie póki co na bok i to jest teraz najważniejsze. To jest pierwsza i najważniejsza rzecz którą musimy przepracować. Ehh, że też mój poprzedni terapeuta na to nie wpadł....

Agnes az Ci zazdroszcze ja ide dzisiaj i juz sie boje czy sobie poradze .Jestem juz nerwowa  i zła bo wiem  ze inaczej nie ruszymy dalej . jak sie calkowicie nie otworze .
Fajka2
Wiem ze terapeuta po to tam jest zeby mi pomógł i po to tam chodze , ale jeszcze nie o wszystkim potrafie rozmawiac miałam ciezkie  momenty w zyciu które schowałam pod dywan .Pozdrawiam was wszystkich cieplutko.

rozmawiajcie z psychologiem czego się boicie idąc do niego. moim zdaniem to najlepszy sposób by się do siebie "zbliżyć". ja tak oswoiłam swój odruch ucieczki przed wizytą, no ale sama musiałam o tym powiedzieć bo przecież pani nie czyta w moich myślach.
świetnie Agness teraz będzie tylko lepiej

no właśnie, nikt nie czyta w naszych myślach, a czasami mi się wydaje, że tak powinno być
dzięki fajka;) mam taką nadzieję, że jak coś z tym zrobimy to w końcu się otworzę i już będzie tylko lepiej w kwestii mówienia.

wiktoria51 - super!! w takim razie widzę, że przełom nie tylko u mnie cieszę się bardzo. A to, że droga jeszcze daleka to nic. Ważne, żeby powolutku ale do przodu.
a taki wątek faktycznie może fajnie wspomóc można się poradzić i takie wypowiedzi Wasze też dają do myślenia

Kaja a co z Tobą? Zdecydowałaś się na tą psychodynamiczną?

Jestem na psychodynamicznej, grupowej, która trwa 3mce, a sesje mamy 5godzin każdego dnia, więc wyobraźcie sobie jaka to harówka. Gdy zaczęłam być prawdziwa, ściągnęłam maski, to zaczęła się jazda..objawy somatyczne, które były w uśpieniu, totalne rozwalenie, brak wiary i siły. Terapeutka uspokaja, że to naturalne, że ciało również "puszcza" emocje, że musi boleć, inaczej się nie da...Chcę jedynie przeczekać, przetrwać ten najtrudniejszy  czas i nie poddam się, o nie !
Pociesza mnie myśl, że to co się dzieje ze mną to naturalna kolej terapii....
Zastanawiam się tylko nad tym, że na psychodynamicznej wychodzą na wierzch inne sprawy niż na gestalcie...
Trzymajcie się Dziewczynki !

Wow, no to faktycznie harówka. W takim razie trzymam kciuki za Ciebie !!

taaa, ja też się na terapii bronię jak mogę żeby za dużo nie powiedzieć o sobie przypadkiem i tak bardzo chcę się wyleczyć, ale coś mnie blokuje. ostatnio usłyszałam od terapeuty, że "pani niechęć do terapii widać już od naszego pierwszego spotkania i to się wcale nie zmienia" hmmm... Nie ma to jak chcieć ale nie chcieć jeśli mogę spytać na co chorujecie? Ja jestem DDA  i do tego mam nerwicę w pakiecie

Taa, te opory przed mówieniem są najgorsze. W terapii jestem od 1,5 miesiąca dopiero i bardzo mało do tej pory powiedziałam.
To moja druga terapia. Pierwsza okazała się niewypałem.

Moze stosujesz jeszcze takie mechanizmy obronne, które powodują, że nie ma dramatyzmu...? Na pewno zadałabym to pytanie terapeutce..A może oczekujesz szybkich i spektakularnych efektów i te mniejsze nie mają dla Ciebie większego znaczenia, albo je bagatelizujesz..? Takie moje wyobrażenia na Twój temat...
U mnie praca z emocjami...Dziwna rzecz, bo ostatnio reaguję mniej emocjonalnie, moje emocje są inne niż kilka lat temu...Jak byłam smutna to był to smutek obezwładniający i porażający, gdy byłam szczęsliwa, to na maksa...nic pośrodku.
A teraz...hmm, zupełnie inaczej, spokojniej, emocje są, ale wyciszone, nie wariują...
Co u Was ? opowiadajcie

witajcie.mam takie pytanko.. Czy psychoterapia wogole pomaga? pierwsze spotkanie mam w czwartek i troche boje sie tam isc..

pewnie ze dam.. szukam skutecznego sposobu na uwolnienie siebie od tragedii nktora mnie dotknela.. 8 lat bylam gwalcona miesiac temu ucieklam i sie ukrywam..

no to w tej sytuacji tym bardziej potrzebujesz pomocy. nie rezygnuj z tego.

Nikt Cię nie wysmieje, nie odrzuci, nie ma takiej opcji ! Zrobiłaś pierwszy krok, zrobisz kolejny...Dasz radę !
Masz kogoś bliskiego ?

Moja grupowa terapia ciągle trwa, konczę za 3tyg. Jest ciężko, żadnych spektakularnych zmian...Chyba zresztą nawet na to nie liczę i oczekiwanie od terapii, że zmieni nas całkowicie jest  podejściem błędnym. Bardziej chodzi o to, by zaakceptować siebie z całym tym bagażem emocji i uczuć...Na pewno terapia otwiera oczy, uświadamia pewne schamaty, a to jest już sporo.
pozdrawiam

Witaj .U mnie to samo mimo ze juz tak długo chodze .Mam tyle do powiedzenia a wtyd przed wyznaniem jestet tak silny ze wiem ze nie dam rady.Mam wrażenie że moja terapeutka mnie ma juz dość.Jestem jak małe dziecko bezradne .tak chciałabym żeby mnie ktoś pogłaskał po główce ,przytulił i powiedział będzie dobrze .Pozdrawiam wszystkich cieplutko

dopiero teraz zauważyłam, że możesz mieć rację. sama psycholog mi powiedziała, że opowiadam o trudnych sprawach z kamienną twarzą i w zasadzie dość obojętnie. tyle, że dla mnie ten temat jest rzeczywiście już obojętny. kiedyś długo się nad tym wszystkim zastanawiałam i doszłam do nieciekawych wniosków, które pogłębiły moją depresję i takie tam bla bla więc czy jest sens do tego znowu wracać z takimi emocjami?

ja mam wielki lęk przed samą wizytą i wyzbywam się go sukcesywnie wyrzucając go z siebie na samym początku wizyty. może też spróbujcie zacząć następną wizytę od powiedzenia, że czuję ogromny lęk przed mówieniem, że boję się że czegoś zapomnę, albo jak Ty wiktoria51 że czujesz się jak bezradne dziecko oczekujące poklepania i wsparcia. może akurat je dostaniesz

pozdrawiam was

Mechanizmy obronne bronią nas przed niechcianymi emocjami, przed lękiem itp...Zmierzenie się z nimi jest trudne, powoduje dyskomfort, więc o ile łatwej uciec w mechanizmy obronne. Ale na dłuższą metę jest to dla nas niekorzystne, bo niechciane emocje dają o sobie znać winny sposób, np. depresja czy nerwica..Poczytaj Freuda, to on wprowadził pojęcie mechanizmów obronnych,w necie jest sporo artykułów, dowiesz się ciekawych rzeczy, które mogą Ci wiele wyjaśnić. Tym bardziej, że właśnie przerabiasz ten temat...
Do Pink- Nie wim jak jest wporadni, ale pewnie podobnie jak prywatnie. Pani psycholog będzie chciala sie dowiedzieć z czym przychodzisz, jak się czujesz, jak długo to trwa...Być moze przeprowadzi testy dla lepszej diagnozy..?
Nie bój się, nie będzie źle. Pamiętaj, że psycholog jest tam po to, by Ci pomóc, jest dla Ciebie.
Trzymaj się

Pozdrawiam pink-lullaby-skorzystaj z tego skierowania (nawiasem mowiac do psychologa takowego nie potrzeba z tego co wiem),czego sie spodziewac - POMOCY dla rozwiazania tch jak to napisalas bardziej i mniej powaznych problemow ZE SOBA, nastepnie postronnego i fachowego podejscia  do nich czesto blachych (dla nas olbrzymich) a zaburzajacych nasze funkcjonowanie. Sama korzystam od panad roku z takich spodkan terapeutycznych indywidualnie i grupowo i bardzo mi pomagaja.Potakich wizytach czuje sie spokojniejsza, mam wiekszy dystans, moge bez oporow,mowic o tym co doskwiera co lezy na sercu co mi sie nie podoba np. zwiazku.Nigdy nie spodkalam sie z ironia, drwina, itp. Oczywiste jest to ze jedna czy dwie wizyty nie pomoga na wszystkie "bolaczki'.Ale warto i warto nie zmieniac psychologa i ciagle zaczynac od poczatku, A NAJWAZNIEJSZE SA WIARA i ABSOLUTNA SZCZEROSC i jeszcze raz szczerosc. BO jesli tylko zechcesz ton to wszystko zadziala. Pozdrawiam serdecznie i trzymam kciuki, ja jutro tez mam cotygodniowe indywidualne spodkanie.

Tabletki tłumią emocje, więc pewnie stąd Twoje "lepsze" samopoczucie...Pamiętam raz testy, które przeprowadzał u mnie psycholog, pamiętam mnóstwo różnych pytań. Na tym moja wiedza o testach konczy się

Mileva- kontrola to moje drugie imię. Napiszę o tym w mailu.

Ale się cicho zrobiło na wątku. Co tam dziewczyny słychać ?

Fajnie czytać takie pozytywne posty
A długo trwała Twoja terapia? W jakim nurcie jeśli mogę zapytać?

4 lata ?? wieeelki szacun! jak Ty to wytrzymałaś? ja po kilku miesiącach zazwyczaj zwiewam chociaż za każdym razem mam nadzieję, że tym razem się uda

Można sobie pomóc! Można! Wiem to po sobie.
Miałam nerwicę przez wiele lat, z bardzo różnymi objawami. Bałąm się niemal wszystkiego, wychodzenia z domu,ludzi, rozmów...chciałam żyć, ale jak tak żyć. Byłam u jakiekś pani psycholog i niewiele mi pomogła. Potem u drugiej.
"Pisanie o nerwicy pomaga, lecz na chwilę, krótką chwilę. Oczywiście też tak można, stworzyć sobie świat, w którym będzie mi znośnie. I dużo ludzi tak robi. Bardzo dużo. I wie Pani, co te osoby charakteryzuje, co jest ich częścią wspólną? Rozładowywanie napięcia poza przestrzenią, jak my to mówimy, poza światem, w którym mogliby rzeczywiście coś zrobić i nie ulegać tej iluzji, że to i że tamto, i że coś dla siebie robią. Z nerwicą, z lękami jak i z wieloma innymi zaburzeniami emocjonalnymi można sobie poradzić. Można. Tylko, wbrew pozorom, ludzie boją się psychoterapii, wolą kupić sobie kolejną nową rzecz i następną....tylko że te nowe rzeczy nic nie dają i potem trafia taki ktoś do gabinetu, bo już nie daje rady albo zycie się mu rozwala." - to fragment  wywiadu z krakowskim psychologiem i psychoterapeutą, specjalizującym się w terapii zaburzeń lękowych i nerwic, Dariuszem Rudasiem.
Znalazłam ten fragment, bo ten terapeuta w tym artykule jest bardzo chwalony. Umówiłam się do niego i nie dziwię się, że go chwalą. Naprawdę można sobie pomóc. Tylko trzeba się odważyć. W sumie byłam u jedenastu psychologów. Aż straciłam nadzieję. I gdyby nie moja mama, która ten artykół wygrzebała skądś tam, to może nadal bym siedziała i pisała, jak mi ciężko. Super terapia i super terapeuta. Inny niż wszyscy ci, u których byłam. Jak ktoś jest z Krakowa albo może do niego przyjeżdzać, to naprawdę polecam. Według mnie psycholog Dariusz Rudaś jest naprawdę wysokiej klasy specjalistą. Polecam!Polecam!Polecam!
Dziś cieszę się życiem