zakochać się po raz drugi...

Witaj Mariko.Widocznie to nie był ten,skoro się rozstaliście.Znam takie pary,będące w podobnej sytuacji do Twojej.Po jakimś czasie poznały odpowiedniego mężczyznę,ale z początku ostrożnie do tej znajomości podchodziły,po czym okazało się,że to właśnie ten na którego mogą i liczyć i mieć w nim prawdziwe oparcie.Głowa do góry i do Ciebie uśmiechnie się słoneczko,pewnie już gdzieś za rogiem się czai.Ta miłość,jednak nie była nią,to może była jedynie fascynacja.Przekonasz się jeszcze sama,jak zakochasz się tak na prawdę w odpowiednim człowieku,czego życzę Ci z całego serducha. Powodzenia,pozdrawiam i do usłyszenia.Trzymaj się,będzie okey.

Marika ja uważam, że szansa jest zawsze.
Uważam, że my kobiety wychodzimy z takich "nietrafionych" związków bogatsze o wiedzę, doświadczenie, umiejętności.
Jednak połowa sukcesu to spotkanie odpowiedniej osoby.

Myślę, że ja miałam szczęście - po małżeństwie poniżania, degradacji, braku wsparcia i rozmów, gdzie wojna sądowa trwa nadal i obecnie ze strony byłego jest tylko i wyłącznie robienie na złość - spotkałam mężczyznę, też po przejściach, ale dopasowanego do mnie.
Można powiedzieć, przypadek, łut szczęścia etc. Ok. Być może tak było, ale dzięki temu przypadkowi, od roku buduję pomału fundamenty bezpieczeństwa i spokoju (o szczęściu jakoś jeszcze boję się mówić).
Wiem, jednak że duża doza cierpliwości, uczciwość, mnóstwo rozmów i odpowiedniego nastawienia do drugiej osoby to część recepty jaką można stworzyć na własną potrzebę do osiągnięcia dobrego związku.
Wiem, że nie jestem osobą, z którą żyje się bezproblemowo, ale duża ilość rozmów, nawet tych nie łatwych o dużym zabarwieniu złości i niepewności daje potem pozytywne efekty.
Teraz otrzymuję wsparcie, bezpieczeństwo, miłość ale taką która daje pewność że to już na lata.
Mariko mój były mnie nie zdradził, na zewnątrz nikt nie mógł przypuszczać co się dzieje w 4 ścianach, bo ja się wstydziłam o tym rozmawiać, a w środku była przemoc psychiczna, patologia bez środków do życia (bo dla ludzi z jego wykształceniem nie ma pracy), z obwinianiem mnie o wszystko. Do tego w równoległym czasie zmarł mi tato i ogromna ilość jego obowiązków spadła na moje barki. Byłam całkowicie załamana ale mam córkę obecnie 5 letnią i dla niej każdego dnia zdobywam siłę by z tym wszystkim co jeszcze trwa walczyć. Teraz po dłuższym okresie widzę zmianę na lepsze i ona również dodaje niesamowitych sił.
Myślę, że i Tobie się uda.
Musisz tylko najpierw sama ze sobą się poukładać, zmienić dotychczasowe priorytety, potem już jest dużo łatwiej bo mamy świadomość że możemy na sobie polegać.
Fakt, ja do tej pory potrafię znienacka zapytać się G oto czy jest pewny że chce akurat ze mną być (efekt zniszczonego poczucia własnej wartości, które było systematycznie przez 4 lata dewastowane), wciąż potrzebuję się upewniać, że G jest świadomy tego naszego związku, konsekwencji i wszystkiego, ale ta jego pewność to dla mnie światełko w tunelu.
Dystans po zranieniu pozostaje spory ale można nauczyć się z nim żyć.

Życzę by i do Ciebie uśmiechnęło się słońce!

ja sie szybko pozbieralam po rozstaniu z bylym a jezeli chodzi o uczucia do kogos innego.hmm.....kiedys moze za pare tygodni napisze cos wiecej ,a po drugie jak beda latac  motyle nie bedziesz sie pytac,