Krok do przodu-próbuję uwolnić się z chorego związku!

Dobrze zrobiłaś.
Nie miej jakichkolwiek wyrzutów sumienia.
Przestałaś wreszcie oszukiwać siebie i zaczęłaś o siebie i swój spokój, walczyć.

Bardzo dziękuję za odpowiedź.Nie wierzyłam że ktoś się mną zainteresuje .Najbardziej przeraża mnie to że moja córka nie chce nawet słyszeć o odejściu od swojego ojca.Kocha go nad życie pomimo tego że tyle bólu nam zadał a zarazem boi się go jak ognia.Rozumiem ją to jej tata i pomimo wszystko chce żeby było dobrze.Nie chcę nastawiać jej przeciw niemu.Jak mogę jej pomóc ma 11 lat i nie chce rozmawiać ze mną na ten temat.

Daj  jej  czas nie  nawiązuj do rozmów o  mężu  ,ona  wszystko przezywa podwójnie , z czasem  więcej  zrozumie. Rozmawiajcie  natomiast  na  tematy  o przyszłości  pytaj ja  co  chce robić , teraz     po-prostu  bądź  dla niej wsparciem i poproś żeby i ona nim dla ciebie była.

o wspieranie  w tym konkretnym przypadku  co do którego  ja pozwoliłam się  odnieść  mam  na myśli zrozumienie się wzajemne ,a rozumienie  wsparcia  jak widzę  każdy interpretować będzie na swój sposób ,nawet mi przez myśl nie przeszło ze to tak  można rozumieć   jak napisał wielokropek .

Kobieto i Ty masz jeszcze jakieś wyrzuty sumienia? Co takiego dobrego spotkało Cię z jego strony?
Już trzy lata temu powinni go wsadzić za próbę usiłowania pozbawienia Cię zdrowia i (lub) życia.
Musisz być cholernie odporna psychicznie, że nadal mieszkasz z takim psychopatą pod jednym dachem.
Rozumiem, że tego zajścia z rozpuszczalnikiem córeczka nie widziała?
Jeśli by widziała to nawet ośmioletnie dziecko potrafi odróżnić dobro od zła i wtedy nie była by tak za tatusiem.

Wielokropku pisałaś to z przekonaniem? Wierzysz w to, że ktoś, kto postępuje tak z własną żoną a matką swojego dziecka jest w stanie kochać?
Oczywiście dziecku nie można zabronić kontaktów z ojcem, jeśli tego chce, chociaż jak inni wiedzą lepiej (sądy), ale czy Ty po takim zdarzeniu z tym rozpuszczalnikiem byłabyś w stanie powierzyć własne dziecko jego ojcu?
Nie wiem może wyolbrzymiam problem, ale ten właśnie fragment czytałem parokrotnie, bo myślałem, że mam przewidzenia a takie sytuacje znam tylko z filmów.

Tak i to jest fakt, lecz faktem jest również to, że normalny człowiek tak nie postępuje.
Nie można przecież mieć gwarancji, że to, co zrobił żonie i matce własnego dziecka nie zrobi i dziecku, chociaż mam oczywiście nadzieję, że do tego nigdy nie dojdzie.

Zauważ, co napisała autorka:

Miłość miłością a córki na pewno, ale czy jego? Nie może być tak by dziecko żyło i dorastało w strachu w strachu o siebie i strachu o mamę.
Ten facet, jeśli kocha córkę to powinien iść się dobrowolnie leczyć. Nie wiem czy autorka tematu celowo napisała, że "pod wpływem alkoholu" czy też z rozpędu, lecz dla mnie to zabrzmiało trochę jak jego tłumaczenie.
Wiele osób próbuje wytłumaczyć swoje i innych zachowanie wypitym alkoholem, ale tu zasada jest prosta, bo skoro ktoś nie umie pić to nie powinien pić.

Przecież ja nie napisałem nigdzie o zabranianiu kontaktów dziecka z ojcem. To była tylko moja luźna uwaga, że ja na miejscu autorki nie spuszczałbym z córki oka czy raczej z tatusia w trakcie tych kontaktów, bo niemiałbym pewności, co i kiedy mu do łba szczeli.

Na mnie zapewne poleci grad kamieni za to, co napiszę. Ale mimo to zrobię.
Mnie osobiście zastanawia, dlaczego mimo takich silnych przeżyć autorka na nowo chciała tworzyć rodzinę z mężem? Poza tym skoro po tym okresie, kiedy w miarę było dobrze, ale na nowo zaczęło się psuć ( pijany mąż, awantura, inne kobiety), to niezwłocznie po tym wydarzeniu autorka poleciała na policję. Wiem, że kobiety w inny sposób postrzegają świat niż faceci. Ale czy wskazane jest donoszenie na naganne zachowanie męża na policję? Co takie zachowanie ma dać autorce? Satysfakcję, że nie wiem zamkną męża ( mało prawdopodobne), albo wzbogaci się przez to? Autorka pisze, że zastanawia się nad złożeniem pozwu o separację i alimenty. O ile takie działanie w zakresie alimentów jest zrozumiałe to składanie pozwu o separację całkowicie nie. Chcąc separacji potwierdzasz to, że liczysz na to, że mąż się zmieni. Ja nie chcę być złym prorokiem, ale według mnie się nie zmieni. Więc, po co Ci separacja? Dlaczego po prostu nie zachowasz się jak dorosły odpowiedzialny człowiek i nie odejdziesz od niego? Dla dziecka? Według mnie tkwienie w takim związku dla dobra dziecka też jest nie odpowiedzialne z Twojej strony. Bo to tylko daje przykład Twojej córce jak winna wyglądać rodzina. A zapewne nie tak powinna wyglądać normalna rodzina. Nie oceniam nikogo. Szukam jedynie odpowiedzi na pytania, które nasuwają mi się po przeczytaniu tego wątku. Mam też przekonanie, że skoro w związku kobieta jest tak źle traktowana powinna odejść a skoro tego nie robi to zapewne jest jej tak dobrze. Oczekuje tylko zrozumienia, wygadania się. No, bo czego innego może chcieć skoro nawet, gdy dostanie setki podpowiedzi i tak z nich nie skorzysta?

jak to przeczytałam to mój jedyny komentarz brzmiał: Boże...

wg mnie bardzo dobrze zrobiłaś, że postanowiłaś zgłosić wszystko na policję. wyrzuty sumienia? w żadnym wypadku. czy on je miał kiedy Cię maltretował? raczej wątpię...

a czy Ty byś się odważyła zostawić dziecko z takim człowiekiem? w życiu bym nie zostawiła swojego z kimś takim, kte chciał pozbawić mnie życia. w życiu! nigdy przenigdy bym tego dziecku nie zrobiła.

Zycie Twoje i córki jest przerażajace, dawno powinnas odejśc od tego człowieka, a teraz pozostaje Ci rozstac się z nim jak najszybciej ale przedtem koniecznie idz do psychologa i żebys nie popełniała tych samych błędów i miała siłę wyrwać sie wraz z córką z tej matni. Psycholog pomoże Ci nie tylko zrozumieć że nie powinnaś miec wyrzutów sumienia  ale tez ukierunkuje relacje córki z Tobą i jej ojcem. Dziecko potrzebuje oparcia , dlatego chwyta się mocno ojca bo wie że to on ma decydujący głos w tej rodzinie i zauważ że niezbyt liczy się z Tobą bo nieraz widziała wasze piekło i wie że na Ciebie liczyć nie może. Musisz z psychologiem dużo nad sobą pracować bo jak czytam ze masz wyrzuty sumienia że poszłaś na policję, to ręce opadają. W kazdym pokoleniu jest tak samo, kobiety dają sie manipulować, znecać się nad sobą psychicznie i fizycznie i jeszcze boją się ze krzywdę swojemu oprawcy robią. Życzę Ci powodzenia w pracy nad sobą, wszystko rozumiesz to weż sie za działanie a ze wszystkim sobie poradzisz.

źle mnie zrozumiałaś.
mówisz, że dziecko ma prawo do spotkać z ojcem. ok. z ojcem tak, ale czy z takim potworem? czy kogoś takiego można nazwać ojcem?
ja osobiście bym się panicznie bała zostawić dziecka z taką osobą. Ty mówisz o spotkaniach. ale na spotkanie muszą mieć ochotę obie strony i spotkanie to powinno się odbywać w sprzyjających i dobrych warunkach a osobą NORMALNĄ

Puchatku czasami nie daję rady lub ostatkami sił.Ty masz mamę przy sobie i mam nadzieję,że możesz liczyć na jej wsparcie.Ja mam wspaniałą przyjaciółkę która pomimo,że jest młodsza umie mądrze doradzić i razem szukamy wyjścia z tej chorej sytuacji.Jak pewnie czytałaś mojego posta byłam gotowa złożyć pozew o separację ale coś pękło w moim mężu i przyznał się,że jest chorym człowiekiem,że jest w stosunku do mnie potworem i wie jak wielka krzywdę mi wyrządza ale błagając prosił o jeszcze jedną szansę.Powiedział,że zrobi wszystko co zechcę,tylko żebym dała mu ostatnia szansę.I wtedy przypomniałam sobie,że moja przyjaciółka była kiedyś u księdza,który ma dar ducha świętego.Pomyślałam,że jeżeli on nam nie pomoże to już nikt.W środę popielcowa dzwoniła do niego od rana dopiero za którymś z kolei razem udało jej się dodzwonić i kr ótko przedstawić naszą sytuację.Kiedy jej wysłuchał powiedział,żeby zrobiła wszystko abyśmy jeszcze w ten sam dzień do niego dotarli,gdyż musi z nami koniecznie porozmawiać.Zawiozła nas do niego.Mój mąż przyznał,że jesteśmy tu z jego winy,że oddalił się od boga i już dłużej nie umie tak żyć.Ksiądz słuchał całej naszej historii z przerażeniem stwierdził,że to nie miłość,że to ogromne uzależnienie od siebie nawzajem.Nie umiem Ci wszystkiego powiedzieć co usłyszałam,gdyż targały mną tak silne emocje.pobłogosławił nas i oddał w opiekę Matce Boskiej,kiedy wyszliśmy poprosił moja przyjaciółkę aby weszła.Powiedziała,że podziękował jej że nas do niego przywiozła i,że moja miłość do męża jest tak ogromna,że jeżeli go zostawię będę najbardziej nieszczęśliwą osobą na świecie.Postanowiłam mężowi dać tą ostatnia szansę.Nie wiem czy to gra z jego strony i strach,że go zostawię,czy w końcu zrozumiał jak bardzo krzywdzi mnie i moja córkę.Pewnie niektórzy pomyślą-jaka naiwna znowu dała mu się oszukać,ale ja chcę wierzyć,że może w końcu coś się ułoży,że warto dawać ta ostatnią szansę,że warto spróbować,że tyle lat to znosiłam może dlatego,żeby doczekać lepszych dni.Dlatego Puchatku jeżeli gdzieś w głębi serca czujesz,że może się ułoży to walcz o szczęście i spróbuj z nim porozmawiać na spokojnie i szukaj różnych sposobów rozwiązania tej trudnej sytuacji.Na koniec napiszę,że mąż wrócił dzisiaj do domu dość mocno pijany,nie było wyzwisk upokarzania,zaczepek.Położył się spać pierwszy raz w spokoju.

agula123, dlaczego mielibyśmy Cię wyśmiać? że wierzysz? ja też wierzę, wiara czyni cuda. na Twoim miejscu też bym pewnie walczyła o miłość. zwłaszcza jeśli tak bardzo go kochasz
życzę powodzenia

Bardzo bym chciała żebyś miała rację .
pozdrawiam i trzymam kciuki