Czy zostawił(a)byś chorego partnera?

ostatnio moj narzeczony zapytal mnie czy zostawilabym go gdyby stracil wzrok...od razu odpowiedzialam mu ze nie ze to nie jest powod do rozstania sie. jesli sie kogos kocha to powinno sie przy nim trwac. wlasnie w tych najgorszych momentach potrzebuje sie wsparcia bliskiej osoby takze nie ma w ogole mowy ze bym zostawila w przypadku jakiej kolkwiek choroby

To ja może napiszę z perspektywy kobiety, którą zostawił facet w chorobie (guz mózgu), a jednocześnie będącej obecnie w związku z chorym mężczyzną.

Zostawił mnie po pierwszej operacji, gdy czekałam na drugą. Nie przeżywałam jakoś tego strasznie. Miałam ważniejsze sprawy, moje życie, zdrowie. Płacz przyszedł dopiero wtedy gdy znalazłam listy od niego. Pisał, że mnie nie zostawi, pokonamy pasożyta itd. Jednak było inaczej. W sumie moja żałoba trwała tylko jeden dzień. Teraz czuję do niego jedynie wstręt i jestem szczęśliwa z tego powodu, że "wyszło szydło z worka". Kolejny raz okazało się, że ważniejsze są czyny niż słowa, nawet te pisane. Jestem także szczęśliwa, bo dzięki temu miałam okazję poznać fantastycznego faceta, z którym jestem obecnie.

O tym, że ma jaskrę dowiedziałam się na drugim albo trzecim spotkaniu. Oczywiście, że na początku się wahałam. Tylko z tego względu, że być może kiedyś pasożyt wróci i co zrobimy. Jednak kolejne spotkania tylko upewniły mnie, że oboje dzięki naszym doświadczeniom jesteśmy bardzo silni i pokonamy to co się złego kiedyś wydarzy. O ile wogóle cokolwiek się wydarzy złego Czuje się przy nim bardzo dobrze, mamy wiele tematów. Nawet jeżeli kiedyś nie będzie widział, to smutne wieczory nam nie grożą. Nie nudzimy się ze sobą. Tak na co dzień nie patrzę na niego przez pryzmat choroby, bo przecież jaskry nie widać. Tylko czasami sobie o tym przypominam, ale to sprawia że tęsknię za nim jeszcze bardziej.

Być może patrzę na tą sytuację z perspektywy osoby zostawionej przez kogoś w ciężkiej sytuacji. Wiem jak ważne jest wsparcie w takich momentach, poczucie że jest ktoś, kto kocha mimo wszystko. Były zapewnił mi przez chwilę złudzenie tego bezpieczeństwa. Opiekował się mną w szpitalu. Opowiadał jak to inni go chwalą za to, że jest ze mną mimo tego pasożyta. Jednak chyba na dłużą metę znudziło mu się to "męczeństwo" Jak potem powiedział, obawiał się że nie będę chodzić, mówić, widzieć itd. Nic takiego się nie stało. Chodzę na studia za 1,5 tyg zaczynam pracę. A on jak kiedyś mnie zobaczył na chodniku to się gapił, jakbym conajmniej kosmitkę przypominała   Pewnie był zdziwiony, że chodzę i co gorsza, poznaję go (czyli z moją pamięcią wszystko ok, w tym przypadku niestety )

Nie jestem za tym, aby zostawiać partnera w takiej sytuacji. Jednak jeżeli są jakiekolwiek wątpliwości, to lepiej odejść już na początku walki z chorobą. Bycie z litości można wyczuć. Rozstanie prędzej czy później i tak nastąpi. Lepiej na początku. Karmienie chorej osoby złudzeniami, jest gorsze niż odejście. Wtedy wiadomo, że można polegać tylko na sobie, nastawienie jest inne.

tak piszecie,a co by było gdyby Wasz ukochany facet miał wypadek i został np. sparaliżowany???
Taki człowiek potrzebuje mnóstwo opieki,prawdopodobnie w grę wchodzi rzucenie pracy,aby nim się opiekować.
Wybaczcie,że to napiszę,ale również brak seksu.Nie nie,nie jestem jakąś idiotką,która myśli tylko o  głupotach,ale zaprzestać seksu w  wieku 20 lat i żyć tak,a właściwie wegetować do końca życia?Myjąc i niańcząc partnera?

Do czego zmierzam: nie piszcie, że nie zostawiłybyście swojego partnera,jak to Wy go nie kochacie i w ogóle.Tak na prawdę to nigdy nie wiadomo co człowiek zrobi jak dowie się o chorobie ukochanej osoby.Wszystko się zmienia, poza tym,może nie dałybyście rady psychicznie.Niestety.

Chcę być ze swoim facetem i w zdrowiu i chorobie,ale właśnie nie wiem (i mam nadzieję,że nigdy się nie dowiem) co bym zrobiła gdyby ciężko zachorował. Czy nie byłabym za słaba psychicznie by nim się opiekować całe życie.Czy nie brakło by mi sił.

Dokladnie. Gdybanie na ten temat jest troche na wyrost. Czlowiek nigdy do konca nie wie jak sie zachowa w danej sytuacji, dopoki sie ona nie wydarzy.

Osoboscie nie chce sie nawet nad tym zastanawiac, zrobie to dopiero wtedy, gdyz zycie rzuci mi takie wyzwanie.

Pozdr.

Życie pisze różne scenariusze i myślę, że w sytuacji gdy jesteśmy ze zdrowym partnerem nie można się zarzekać, ja nie odejdę itd. Nie można rozważyć wszystkich możliwości. Pisałyście o wypadku-paraliżu, ciężkiej chorobie. Myślę, że jest wiele chorób powodujących takie ubytki fizyczne o jakich teraz nie mamy świadomości. Dla każdego inna choroba jest ciężka, wywołuje inne skutki. Mówić można wiele i tak życie to zweryfikuje. Oby nie, w takich przypadkach.

Owszem macie racje. W sierpniu mamy ślub, przyrzeknę mu, że będę z nim w zdrowiu i chorobie. Więc jeśli teraz nie mam mówić, że go nie zostawię jak nie daj Boże będzie chory (sparaliżowany czy Bóg wie co więcej) to po co te przysięgi? Po co w takim razie ślub i to wszystko? Wychodząc za niego za mąż ja przyrzekam mu, że go NIGDY nie opuszczę.

Na tym etapie mojego związku już dość dojrzałego, nie zostawiłabym go. Kocham go, i w tak ciężkich dla niego chwilach nigdy w życiu bym go nie zostawiła. On dużo dla mnie znaczy, zależy mi na jego zdrowiu i robiłabym co bym tylko była w stanie zrobić, by mu ulżyć. Tak samo nie zostawiłabym swojego chorego dziecka albo rodziców. Wydaje mi się, że jestem na tyle silna psychicznie, że podołałabym obowiązkom. Poza tym nie zostawiłabym nikogo bliskiego w tak trudnej sytuacji jaką jest ciężka choroba.

ludzie to nie zabawki, nie wyrzuca się ludzi, gdy coś się zepsuje. ja zostałam tak potraktowana, i na pewno wiem, że nie zrobiłabym tego nikomu!

Cassie zgadzam się z tobą ja za pare miesiecy również bede przysięgac mojemu A. ze bede z nim na dobre i na złe. kocham go a życie pisze różne scenariusze . po to jest własnie przysiega małeńska , decydujemy sie na slub nie po to zeby byc ze sobą na dobre ale również na złe.
Zmieniona91 u mnie jest dziadek sparaliżowany zajmuje się nim moja mama(pomagam jej kiedy tylko mogę ) kiedys powiedzila mi ze jesli cos sie jej takiego stanie zebym oddała ją do jakiegos osrodka.zapytałam tylko a czy ty oddałabyś dziadka z perspektywy czasu??? odpowiedziała ze nie. mimio ze nie jest łatwo to jest jej tata ,to jest też osoba którą kocha.
nie potępmiam osob które nie daja rady . nie kazdy jest zmienic swoje życie a czesem też sie poświecic.
kazda choroba to nieszczeście miejmy nadzieje dziewczyny ze nikomu z nas nic takiego się nie porzytrafi.