Jeden w życiu, drugi w głowie. Czyli jak zapomnieć...

Współczuję..naprawdę trudna sytuacja. Nie zabieraj tej decyzji na po ślubie.

Zdradziłaś swojego faceta z którym byłaś tyle lat... niby tyle trudności... widocznie tyle lat nie znaczy dla Ciebie tyle ile byś chciała.
Jeśli tak łatwo było przespać się z kimś kto przez tyle lat Cie olewał... to teraz tchórzysz? a jakby on Ci coś takiego zrobił?
Moim zdaniem powinniśmy płacić za swoje decyzje... nie będę Cie wspierać i głaskać po głowie, bo zrobiłaś największe świństwo jakie kiedykolwiek mogłaś zrobić... już bardziej nie da się skrzywdzić...
Co gorsza nie widać po Tobie wyrzutów sumienia...

powinnaś postawić sprawę jasno! Nie kochasz go, jesteś przyzwyczajona, jest Ci z nim dobrze ALE GO NIE KOCHASZ...
z szacunku dla niego nie potrafiłaś załatwić sprawy jak należy... to przynajmniej z szacunku dla lat i przeżyć zostaw go... bo wyrządziłaś mu najgorszą rzecz, jaką mogłaś...  a na tym związek nie polega.
wymaż R a nie Ł...

Cześć przeczytałam to co masz nam do powiedzenia,i moje zdanie jest takie że nie powinnaś układać sobie życia z obecnym partnerem,bo ewidentnie widać ze nie będziesz szczęśliwa.A w przyszłości i R nie będzie szczęśliwy bo na pewno go skrzywdzisz.Gdy na horyzoncie pojawi się Ł. Nie warto jest budować związku na kłamstwie ,po co masz krzywdzić R jeszcze bardziej.Jeśli ci na nim zależy nierób mu tego.Wciąż myślisz o Ł jak widać coś tu jest niechalooo .Nawet jeśli się ożenicie te małżeństwo długo nie przetrwa .Moim zdaniem albo walcz o to co naprawdę kochasz ,za czym tęsknisz póki nie jest za pózno  bo potem przez całe życie będziesz żałować.Moim zdaniem lepiej żałować że się  zrobiło niż żałować że się nie spróbowało.Albo 2 wyjście zapomnij o nich dwóch daj im żyć bez ciebie jeśli będą szczęśliwi .A ty ułóż sobie życie na nowo z kimś innym.A oni niech zostaną tylko dobrym dawnym wspomnieniem .

Sama nie wiem dlaczego tak zywo go wspominam. Z jednej strony pogodziłam się z sytuacją. Nie będe z nim, bo on też kogoś ma. I wygląda na szczęśliwego. A ja dobrze czuje się z R. Chciałam od niego odejść.. nawet to zrobiłam, ale tesknilam przeokropnie. Snułam sie po domu sama. Próbowałam wtedy spotkać się z Ł, ale on jest daleko w jednostce, nie udało się. Wrocilismy do siebie z R i tak jakby jest miedzy nami lepiej niz wczesniej. Ale wciaz mysle o drugim mezczyznie i nie moge go wymazac z pamieci..

zerwałaś- tęskniłaś okropnie, ale że nie było Ł to sobie wróciłaś jednak na pociechę
zdradziłaś- nie masz nawet wyrzutów!!!! to jest przerażające
Podchodzisz do tego tak egoistycznie!!! wybacz ale według mnie czytanie dalej tego tematu tylko zachwieje moją wiarą w ludzi, związki i  "miłość"...
Jesteś straszną egoistką...
ZDRADZILAS!!!! nie kochasz

"Modzia7 , myslisz sie, kocham go. A ze go zdradziłam... "

przeczytaj jeszcze raz co tu napisałaś i przemyśl...

Ty chyba nie zdajesz sobie sprawy co zrobiłaś... żałosne
Nie wiesz czego chcesz i wykorzystujesz tylko R... straszne

tyle w tym temacie, nie mam ochoty czytać tego więcej, jestem tylko zniesmaczona Twoim brakiem wrażliwości...
Sama sobie wpierasz że go kochasz, a jak się kogoś kocha to NIE idzie się z innym do łóżka i NIE myśli się o innym zasypiając ze "SWOJĄ MIŁOŚCIĄ"
zalatuje mi tu brakiem szacunku
nie usprawiedliwiaj się, bo nic Cię nie usprawiedliwia.
tyle w tym temacie, nie musisz tego komentować

Ty chyba go nie masz... moralności chyba też
tak mam inne poglądy... i Bogu dzięki, bo bym nie potrafiła spojrzeć w lustro.
Dziewczyno Krzywdzisz tylko faceta! nie widzisz tego? To Cie w ogóle nie boli? Widzisz tylko swoje potrzeby? a co z jakąś lojalnością?

haha... masakra jaka jesteś płytka...
Mam nadzieje że trafisz na wartą siebie osobę, a Twojemu współczuję... nie do zobaczenia

I właśnie z takich historii drogie dzieci biorą się rozwody...

Uchowaj boże trafić na taką....

No wlasnie..bylo i minelo. O tym pamietaj i nie odswiezaj tej historii caly czas. Niech zostanie w twej pamieci ale jak souvenir z podrozy jakiejs, pamiatka z przeszlosci, ladna ale lekko zakurzona i bez wiekszego obecnie znaczenia. Nie odkurzaj jej.

A moze napisz mail pozegnalno-wyjasniajacy do niego? ale niech to nie bedzie pretekst do nawiazania kontaktu. Zaczekaj az sie odezwie pierwszy i wtedy szczerze, grzecznie ale stanowczo pozegnaj go jako dawna milosc. Zycz mu szczescia z ta druga i napisz, ze wspomnienia waszej znajomosci zawsze bedziesz cenic ale juz czas ruszyc przed siebie i odciac sie od przeszlosci. Po przyjacielsku ale konkretnie. Bo byc moze Ciebie i to kusi i to neci. I jednego kochasz ale i drugiego chcialabys skosztowac... A niestety z dwoch srok za ogon lapanych zadna Ci w reku nie zostanie. Jedna wypusc na wolnosc a druga pielegnuj. Albo daj obu odleciec. To juz Twoj wybor.

Arwen!

Mialam kiedys rozterke moze nie podobna a moze wlasnie podobna. Bylam kiedys z mezczyzna ale nam nie wyszlo i rozstalismy teraz wiemy, ze wina lezala po obu stronach. Zlamalam mu serce bo to ja odeszlam z wielkim hukiem. Zaraz potem probowalam zapomniec o nim i bylam z kims. Ale on czekal. Nie byl z nikim, ciagle mial nadzieje, ze wroce. Na szczescie moj nowy zwiazek to byla jedna wielka porazka w zyciu. Wtedy zrozumialam, ze nie jestem w stanie zapomniec o tamtym ktorego kiedys porzucilam. On mi pozwolil wrocic. Obiecal, ze wybaczyl i jesli bede go kochac jak on mnie to pozwoli mu to zapomniec. Od kilku miesiecy jestem jego zona. I zaluje kazdej chwili spedzonej bez niego. Kazdej. Mimo tego, ze wydawalo mi sie, ze dla nas obojga bedzie lepiej jak nie bedziemy razem. Moze moja historia nie jest dokladnie taka sama jak twoja. Ja cie nie oceniam, ja mysle, ze jesli nie umiesz zapomniec o tamtym pierwszym nawet nie wiem jak bardzo szczesliwa bedziesz z kolejnym tamten zapadl ci w serce za gleboko. Moglabym ci dac rade....spotkaj sie z tamtym pogadaj. Ja po takim spotkaniu z moim bylym wrocilam do niego i od tamtego dnia nie umiemy sie rozstac. Moglabym ci dac rade ale pytanie co chcesz?

______________________________________________________

Wieczne Miasto BG

Nie da się zapomnieć. Ani o tamtym którego bzykałaś jako 16latka, i jak było cudnie, i o tym jaki fantasyczny film sobie w głowie nakręciłaś ze sobą i nim w rolach głównych. Nie zapomnisz również o tym jakie parszywe świństwo wykręciłaś facetowi, z którym zamierzasz spęzić swoje życie. Zestarzeć się, mieć dzieci i tym podobne dupakwasy. Sumienie Cię zżera, albo Cię zeżre wkrótce. Będziesz sobie kręcić następny film pt.: "Mój mąż ma mnie prawo walić w rogi, bo ja też go waliłam. I to wcale nie znaczy że mnie nie kocha. Wprost przeciwnie. Kocha. Robi dla mnie WSZYSTKO".

I takim to sposobem, aby moralnie być w porządku i generalnie fair, musisz temu rogatemu R pozwolić na co najmniej jeden skok w bok plus namolne myślenie o jakiejś wylenialej pindzie, co mu w głowie zawróci. Ale to absolutnie i w żadnym wypadku nie będzie znaczyło że on Cię nie kocha. Przeciwnie. Bardzo kocha. Normalnie wrażliwy typ, co tu kocha, a tam puka. Ma w sobie ten "kobiecy pierwiastek od żony nabyty". Bo to co dajesz - otrzymujesz w zamian. A świat wcale nie jest pełen frajerów.

Moja rada jest taka: dopóki nie uporządkujesz sobie w głowie zasad normalnego, zdrowego i partnerskiego związku, na którym można budować malżeństwo - po prostu się za związki nie zabieraj. Pukaj to tu to tam, wymyślaj scenariusze, słuchaj muzy i kręć brazylijskie teledyski. Jesteś młoda - wolno Ci jak najbardziej. Jak nie teraz - to kiedy. O małżeństwie zapomnij, bo na razie ani na żonę ani na matkę się nie nadajesz. Pohulaj i zastanów się czego tak naprawdę Ci potrzeba. R i Ł i jakie tam jeszcze mistyczne literki - to sobie odpuść. Szkoda facetów na przemiał.

Przykro czytać to wszystko co piszecie... Według was jestem przypadkiem beznadziejnym, nie potrafie kochać, dbać o faceta. Rzeczywistość wygląda inaczej. R uważacie za świętego, biednego i zdradzonego. O nim też nie znacie prawdy, a macie obraz - ja = zło, on = dobro. Ale nie będę pisać historii swojego związku bo stwierdzicie żebyśmy dali sobie ze sobą spokój, że jesteśmy zakłamanymi gówniarzami.
Wiecie jak wygląda moja codzienność? Wstaje o 5.30 i robie mu śniadanie. Wychodzi. Mam godzinę żeby mniej więcej posprzątać, potem szybko się ubieram i idę do pracy. Wracam 2 godziny wcześniej do domu niz R. Robię więc wszystko co do mnie należy - gotuję, sprzątam, wyprowadzam psa, nauszczam mu wodę do wanny. Kiedy on przychodzi, kąpie się, je obiad, siada na godzinę do komputera i idzie spać. Tak w pracy jak i w domu jestem sama. Weszłam na forum żeby tę samotność trochę rozwiać. Niestety tu też nie spotyka mnie nic miłego... Więc chyba nie ma sensu, żeby tu zostać.

Ech trochę sie we mnie gotuje jak czytam takie rewelacje!

Teksty typu, że robie wszystko co do mnie należy mnie powalają.  Wszystko sama robisz? Nawet chłopięciu wode do wanny napuszczasz?
Wiesz, ja nawet mojemu dziecku wody nie leję, bo ma dwie zdrowe ręce i sama potrafi to zrobić!
A Twój facet to raczej traktuje Ciebie jako maszynę wielofunkcyjną do obsługi. A gdzie jego udział w domowych obowiązkach?
Nic dziwnego, że czujesz sie samotna!

arwen, ja Cie w ogole nie oceniam ani nie potepiam o tamto dawne lato. Byliscie w gruncie rzeczy dzieciakami, z R spotykalas sie czasem a nie mieszkalas i slubowalas. Zdradzilas go ale takie rzeczy sie zdarzaja i nie ma ludzi swietych. Masz sie ukamienowac za to? Zalujesz, ze do tego doszlo ale ja jestem w stanie pojac jakiemu zauroczeniu uleglas tamtego lata jako mloda dziewczyna. Lato, slonce, hormony, obok wciaz pojawia sie kochany od dawna chlopak, bylas sama bo ten obecny wyjechal na dlugo..coz, stalo sie.  Tak bywa. Dobrze jednak, ze jestes szczera ze soba i ze zalujesz tamtego czynu. Na tym koniec o zdradzie i letniej nocy.

Nie o to tu w tym wszystkim przeciez chodzi. Bylo i minelo. Ty sie martw o teraz i to co bedzie. Sama usiadz przed lustrem i spytaj sie: kocham R czy nie? A co czuje do L- milosc czy wspomnienie niespelnionej milosci? Czy jesli iles lat po slubie i po jakiejs malzenskiej klotni z R. w moim progu stanie nagle L i zechce mnie dla siebie...czy ulegne mu?

Bo jesli masz jakies co do tego watpliwosci to Twoje malzenstwo z R nie przetrwa.

"A Twój facet to raczej traktuje Ciebie jako maszynę wielofunkcyjną do obsługi. A gdzie jego udział w domowych obowiązkach - nie no czasem coś robi, jak jestem w szkole to a to psa wyprowadzi, czasem śmieci wyrzuci. Tak zostaliśmy wychowani. Moja mama też zajmowała się domem i 4 dzieci. Nie przeszkadza mi to że muszę sprzątać, lubię jak gotuje, a on zadowolony wstaje od stołu. Jedyne co mnie drażni to to, że całe dnie rozmawiam jedynie z psem, albo Panią z sklepie pod domem...

Nie potrafię wyborazić sobie sytuacji że Ł staje w moich drzwiach i mówi coś takiego. Albo bym zemdlała albo zamknęła drzwi i myślała że mam zwidy...
Czego chcę? Najbardziej chciałabym mieć dwa życia, jedno przeżyć z R drugie z Ł.
Zrobiłam 1 krok i napisałam do Ł długi mail, opisałam co czuje, co dzieje się w mojej głowie.. Teraz czekam na odpowiedz

I dlatego pozostaje Ci wyobrazania.
A tam siedzi kto? Niespelniony L.

Rusz, kochana, swojego Kawalera i zacznijcie robic cos we dwoje. Przegoncie ten marazm.
Jak postanowicie cos ruszyc w swoim zwiazku, przede wszystkim rozmawiac, to Pan L wyparuje Ci z glowy.

Jak wyobrażam sobie życie? Dokładnie wiem jakie ono będzie, jak moich rodziców.

Jaki jest Ł? Nie wiem jak wygladałoby mieszkanie razem. Ale Ci dwaj to zupełnie inne charaktery. Ale macie racje, nie wiem jakby wyglądało nasze życie.

Poczekam aż odpisze.. Wtedy podejmę decyzje. Napewno się nią z wami podzielę...

To ja może też się wypowiem, może coś wniosę co Ci pomoże wybrać.
Zacznę od tego, że całkowicie popieram Modzie7, ale wynika to z tego że, ciężko szanować ludzi, których się nie rozumie. Mnie i pewnie jeszcze parę osób na forum po prostu szokuje to co piszesz i nie szukam nigdy w człowieku usprawiedliwienia typu: młodość, hormony i wrzody na mózgu. Musisz się pogodzić z tym, że jest tu cała masa zupełnie odmiennych charakterów od Twojego.
A teraz do rzeczy:
Zawsze jak jest problem pt. "nie wiem kogo wybrać" / "kocham obu" itd., to wystarczy jasno spojrzeć na sytuację - przecież jeśli z kimś jestem i myślę ciągle o tamtym, to kogo ja kocham? No rzecz jasna - tamtego przyjaciela i kochanka w jednym, z którym spędziłaś kupę lat. To jest prawdziwa miłość, a nie R, który nie przyćmił nawet uczucia do Ł. Żyjąc jak Ty, za kilkanaście lat mogłabyś mieć masę mężczyzn, których kochasz, a o Ł będziesz dalej myślała w kategorii "co by było gdyby". R miał być Twoim lekarstwem na Ł, ale nie wyszło. Ty po prostu chciałabyś kochać R
PS: Proponuję Ci obejrzeć sobie "Pocahontas 2". Osobiście byłam bardzo zawiedziona wyborem bohaterki, bo to bajka, a nie życie i tak być nie powinno... ;D Ale podjęła swoją dojrzałą decyzję i była szczęśliwa czego życzę również Tobie. Pozdrawiam.

Nie kupuję rzewnej historii o napuszczaniu wody do wanny, sprzątaniu itede. Czysta manipulacja żeby wszystkim którzy mają odmienne zdanie od Autorki zrobiło się przykro. Bo takie nieczułe z nas mendy. Pic na wodę fotomontaż. Problem albo jego brak ocenia się nie po tym co Autorka miała na myśli, co zataiła, a czego nie podała do wiadomości. Piszący odnoszą się do faktów opisanych w postach. Proste.

Skoro robisz za służącą - to jest to Tylko i wyłącznie Twój wybór. Jak okazuje się, ze podjęta rola nie pasuje - to albo się z roli wychodzi albo się wychodzi ze związku. Hodujesz sobie pasożyta i jestem bardzo ciekawa jak widzisz siebie za 5 lat z gromadką dzieci, którymi trzeba rzeczywiście się zająć. I z pasożytem przyzwyczajonym do nicnierobienia. I w tym wszystkim Ty - nieszczęśliwa, niedoceniona, zaniedbana (no bo kiedy?) i zgorzkniała. Załamka.

Porwę się z motyką na słońce i stwierdzę, że nie kochasz swojego partnera - tego któremu robisz kanapki i przygotowujesz kąpiel. Jeśli się kogoś kocha, to inny nawet nie przemknie przez myśl. Bo się kocha. Dobro osoby kochanej stawia się baaardzo wysoko w hierarchii wartości. I robi się wszystko aby tej osoby nie zranić. A już z pewnością nie świadomie. Kochaną osobę się szanuje i liczy z jej zdaniem. Nie ma to nic wspólnego z praniem skarpetek z udręczoną miną. To życie które opisujesz jest życiem moherowych emerytów, a nie młodych ludzi tuż przed podjęciem życiowej decyzji o małżeństwie. Chyba ze zamążpójście z góry traktujesz jak papier powiązany z tymczasowym wyrokiem - do czasu aż albo trafi się coś lepszego na horyzoncie, albo już nie wytrzymasz i szlag Cię trafi.

Życie nie jest czarno-białe. A już tym bardziej nie ma odcieni szarości. Życie jest kolorowe, wspaniałe i zapiera dech.

Kolejny Twój post, który przeczy poprzedniemu.
W tym poprzednim przecież opisywałaś, jak bardzo poświęcasz się dla swego wybranka. Teraz napisałaś, że czynisz to z przyjemnością.
A gdzie jest prawda?

Uskarżasz się na samotność, na brak przyjaciół.
Ludzie do Ciebie sami nie przypełzną, sami nie przyjdą do Twojego domu.
Możesz mieć znajomych, przyjaciół. Jedna tylko drobna sprawa: musiałabyś w jakichś ludzi zainwestować. Decydujesz się?

Możesz mieć życie nieciekawe i monotonne. Możesz mieć ciekawe i kolorowe.
Powtarzam jak mantrę. Twoje życie, Twój wybór, Twoje konsekwencje.

Arwen, możesz wierzyć lub nie, ale są kobiety, które zamiast usługiwać partnerowi - wolą sprawiedliwy podział obowiązków, który pozwala na zaoszczędzenie czasu i energii. A z oszczędnosci w ten sposób poczynionych korzystają w następujący sposób:
1. Mają z facetem wspólne zainteresowania wykraczające poza jeżdżenie na szmacie i składanie skarpet, dzięki temu obydwoje są dla siebie ciągle ciekawym obiektem do zdobywania i adoracji.
2. Same są na tyle wesołe i sympatyczne - bo mają więcej czasu i energii - że ludzie autentycznie do nich lgną.
3. W końcu same mają własne hobby i własny kawałek przestrzeni - taki tylko dla siebie, dzięki temu nie mędzą facetowi przez ramię, kiedy ten oddaje się pierdzeniu w fotel przed kompem, a pięknie ubrane i z zabójczym makijażem wychodzą w miasto - by spotkać się z ludźmi. W realu. Wówczas facet rzuca kompa i pierdzenie i zaczyna zajmować się swoją kobietą - żeby mu jej przypadkiem nikt nie poderwał, bo ciekawa z niej laska.
Tak. Są takie kobiety.

Nie mam pojęcia dlaczego od momentu kiedy się związałaś nie masz przyjaciół. Wytłumaczeniem byłoby przywiązanie na stosunkowo krótkim łańcuchu do kaloryfera.  Im większe miasto - tym większe mozliwości. Mając własne hobby - w dużym mieście nietrudno wyjsć i je realizować, jednocześnie poznając nowych ludzi. Można też ich poznać w necie i spotkać się w realu.
Jednakże żeby to zrobić - trzeba umieć gospodarować i własnym czasem i własnym charakterem. Życie masz dokładnie takie jakie podejmiesz wybory i decyzje. Jak podejmujesz monotonne i nieciekawe - to sama właśnie wpadasz w pułapkę i oglądasz się za siebie. I kto tam jest? Ano ten były. Naiwnie myślisz że za dotknięciem jego czarodziejskiej różczki zmieni się Twoje życie. A od zmieniania swojego życia to jesteś TY.

I przeczytałam całe Twoje 13 postów.

nikt z nas nie jest w stanie ocenic jak naprawde wyglada sytuacja bo mamy jedynie strzepki informacji
sa dwa proste rozwiązania

pierwsze - jesli twój obecny facet zaniedbuje cię, czujesz sie niekochana, zmęczona życiem,to ten związek nie ma sensu,tym bardziej małżeństwo, jeśli chodzi o tą zdradę z przeszłości, czy on juz wtedy był dla ciebie taki? może po prostu idealizujesz  przyjaciela z dzieciństwa, może to tylko pretekst żeby nie zostać z obecnym facetem, a może należysz do kobiet które boja sie zostać same i dlatego trwasz w obecnm zwiazku

drugie - jeśli to wyglada tak,że zdradziłaś go dawno temu, pomimo,ze on cie kochał, to nie powinnaś go oszukiwac. Bo to nie był "błąd", którego załujesz, bo stale myślisz o tamtym. Robisz mu krzydę i sobie
nie można zjeść ciastka i mieć cistko, zastanów się
albo kończysz obecny związek i starasz sie o dawnego przyjaciela
albo zostajesz w obecnym zwiazku i nie grasz na boku z kimś innym

Zrobilas sobie drugie konto żeby sie bronic, sprytne

Troche sie zakałapućkałaś w tym wszystkim.
Zyjesz sobie z R, który jest Tobą znudzony, bo dziewczyna -sprzataczka-kucharka szybko sie nudzi, nie macie wspólnych tematów, nie macie wspólnych zajeć, żyjecia obok siebie , on zje co zrobiłas i siada przed kompem, ty siedzisz sobie w kuchni czy innym ulubionym pomieszczeniu domowym i roisz sobie o Ł i o tym jak wasze zycie wspaniale by wyglądało.
Marnujesz swój czas i czas R, bo on zasługuje na ciekawszą kobieta a ty na ciekawsze zycie.
Ale zeby nasze zycie zmieniło sie- to tylko my to mozemy zrobic i dziwe sie , ze tak młoda dziewczyna godzi sie na taką egzystencje, gdzie marnują sie najfajniejsze jej lata, których nikt juz Ci nie zwróć, żyjesz przeszłoscią a gdyby Ł myślał o Tobie to umiałby znaleźć sposób by dac Ci znać o tym.

Po 1 - nie zakładałam nowego konta żeby się usprawiedliwiać!
Po 2 - Tak, masz rację Atinasarz, nie zamknęłam tamtego rozdziału swojego życia.
Po 3 - Odpisał. Właśnie przeczytałam wiadomość... Sami powiedzcie co sądzicie. Przekopiuje, żebyście mieli PEŁNY obraz...

"Witaj,

Po pierwsze chciałem powiedzieć że bardzo zaskoczyłaś mnie tym listem. Nigdy nie przypuszczałem Moja Droga, że coś takiego od Ciebie usłyszę. Przepraszam, że tak długo to trwało zanim odpisałem, ale musiałem to wszystko przemyśleć. I oczywiście ubrać w słowa to, co myślę.

Nie myśl, że przez te wszystkie lata zapomniałem o Tobie. Nigdy się tak nie stało. Przecież wiesz... zawsze byłaś moją księżniczką.
Zacznę więc od początku. Długo nie potrafiłem o Tobie zapomnieć. A raczej o tym co między nami było, jak napisałaś, odkąd pierwszy raz się zobaczyliśmy. Od pierwszej klasy. Długo nie potrafiłem do Ciebie podejść jak powinienem. Zresztą pamiętasz te moje końskie zaloty. Udało mi się chociaż być Twoim przyjacielem. Aż do tamtego sylwestra. Pamiętasz? Wtedy u Michała pierwszy raz Cię pocałowałem. Cholera, wiesz jaki byłem z siebie dumny? Byłem takim małolatem. A ty miałaś takie piękne, długie włosy. Szkoda, że je skróciłaś, chociaż i tak wyglądasz zjawiskowo. Ale do rzeczy. Nie mogłem sobie potem wybaczyć, że ta suka Anka nagadała CI takich głupot. A najbardziej nie mogłem sobie potem darować, że JA jej uwierzyłem. Nawet nie wiesz co czułem kiedy nauczycielka w gimnazjum chciała posadzić nas w tej samej ławce, a Ty błagałaś "byle nie z nim". Tamten rok był beznadziejny. Ale kiedy wreszcie znów się do siebie zbliżyliśmy, kiedy już chciałem powiedzieć Ci co czuje, pojawił się R. (skróciłam imię) Oddalałaś się ode mnie ale podświadomie czułem, że nie jesteś z nim tak szczęśliwa jak powinnaś. Teraz widzę, że miałem rację.
Tamte wakacje.. te 4 piękne miesiące, które spędziliśmy razem. Miałem nadzieję, że skoro jesteś z nim tak krótko to go zwyczajnie zostawisz. Do dziś śnisz mi się czasem, jak stoisz na skarpie w tej czarnej sukience. Z nikim nigdy nie umiałem rozmawiać tak jak z Tobą. Chaotyczne to wszystko, ale nie mogę pohamowac emocji. Wszystko na bieżąco mi wraca do głowy. I ta noc, kiedy kibicowałaś mi razem z chłopakami, szampan, spacer.. nieporadny a zarazem tak cudowny seks. Nigdy nie zapomne tego jak po wszystkim wtuliłaś się we mnie, nie zapomne zapachu twoich włosów.
A potem historia z R. bratem. Tak bardzo płakałaś. A ja nie mogłem na to patrzeć. Pozwoliłem Ci odejść bo on Cię potrzebował. Tyle, że ja też potrzebowałem Ciebie . Jak powietrza.
Potem pojawiła się Monika. Przypominała mi Ciebie. Miała pasje, była inteligentna. Nie była wprawdzie Tobą, ale była dobra. Tylko, że za nią tak nie tęsknie, choć jest wiele kilometrów ode mnie. Chociaż widuje ją dwa razy w miesiącu. Teraz wiem, że za Tobą tęskniłem bardziej. Zdałem sobie sprawę, że to nie jej zdjęcie noszę w portfelu, tylko Twoje. Schowane głęboko, tak żeby nikt prócz mnie o nim nie wiedział. To nie o niej myślę, kiedy słyszę Yellowcard. Myślę o Tobie i o tym jak słuchaliśmy tej piosenki razem, dawno temu.
Jeżeli to możliwe to błagam. Spotkajmy się! Spotkajmy, porozmawiajmy, przemyślmy. Pisałaś że w piątek jedziesz do rodziców. Będę czekał w naszym miejscu o 19.

I chcę żebyś wiedziała, że nadal jesteś moją księżniczką. Nieważne co zrobisz. Zawsze mówiłaś, że jesteśmy jedną duszą w dwóch ciałach. I tak zostanie. Bez względu na wszystko.

Ł."

Taką otrzymałam wiadomość. I nie wiem co mam zrobić.

Dziewczyno...
Zostaw Ty tego swojego R. (bo i tak to przyszlosci nie ma - zwlaszcza, ze masz tylko 21 lat).
Predzej czy pozniej i tak by to wszytsko pryslo (z tego co napisalas).

Spotkaj sie z tym L. czy wam wyjdzie czy nie, wazne, ze sprobujesz, przestaniesz oszukiwac R. i siebie, i moze w koncu zaczniesz zyc i czerpac radosc z zycia.

Przeciez bardzo tego chcesz. I wiesz o tym dobrze.

tak w ogóle, jakim prawem można publikować czyjeś osobiste maile do wiadomości publicznej?

Ja uważam, że nie wykazując żadnych wyrzutów sumienia, co do swoje wcześniejszej zdrady (wiem, każdy popełnia błędy - ale jakąś skruchę chociaż przed samą sobą należy mieć) myślisz o Ł. i gdyby Ci naprawdę zależało na zapomnieniu o nim, zapomniałabyś już dawno.
Może lepiej będzie jak się z nim spotkasz, a potem wszystko powiesz R.? Tylko delikatnie, bo chłopak będzie miał złamane serce. I już współczuje R., trochę bardziej jak Tobie, bo to on będzie czuł się wszystkiemu winny.
I może wyjaśnij mu wszystko?
Już za dużo złamanych serc na tum forum i poza nim.

Powodzenia.

Modzia7 i wszystkie tu osoby z przerosnietym ego. Nikt tu zdrady nie broni, ja niczego nie bronie, ale przestancie sie zachowywac jak alfy i omegi, dopoki nie przezyjecie tego samego co arwen to g. wiecie. Lacznie ze mna. Mozna cos doradzic, mozna powiedziec jak to wyglada z czyjegos punktu widzenia, ale osadzac nikt wam prawa nie dal. Zreszta nawet jakbyscie byli w podobnej sytuacji to i tak nia nie jestescie wiec na 100% nigdy nie bedziecie wiedziec jak to jest. I Modzia, ociekaja jadem Twoje wypowiedzi, niestety.

Arwen, idz dziewczyno zrob co uwazasz, zadna decyzja tu dobra nie bedzie. Nikt Ci nie powie co masz zrobic bo to tylko Ty mozesz wiedziec. Jak to zawsze bywa w trojkatach, ktos zostanie skrzywdzony. Ale masz tylko 21 lat, ja juz troche wiecej prawdopodobnie przezylam, wiec przyjmij jedna moja rade, zrob tak zebys nie skrzywdzila siebie. Bo nawet jak teraz bedziesz chciala byc taka altruistka i zrobic to co sluszne to za rok, 10 lat albo nawet 50, tylko Ty za to zaplacisz.

Powodzenia!

Nie przesadzajmy. Nie zawsze tak jest.

A dziewczyna jest mloda. Skoro jest nieszczesliwa to co? Dalej ma gnic w tym co jest jak myslami odplywa gdzie indziej?
Poki nie ma dzieci, meza niech idzie za glosem serca (nie znaczy to, ze rozum nie ma nic do powiedzenia).

A czy bedzie szczesliwa, czy bedzie plakala to juz jej sprawa, jej zycie.
W kazdym razie teraz sie usmiecha i robi to co chce.
Jej wola.

Kazdy jest inny, kazdy inaczej rozpatrzylby te sytuacje gdyby go spotkala.
Jednym bedzie sie decyzja"podobala" innym nie...ale to juz inna kwestia.

Pozdrawiam

Atinasarz, czy wiesz jak to jest tesknić za kimś, kogo nie moze się miec? Wiesz jak to jest pozwolic odejsc komus, kogo się kocha?
Wiesz jak to jest oszukiwac siebie i cały świat?
Ciekawe.

Mussuka - dzieki, gdyby nie Twoja rada z napisaniem do niego, nigdy bym tego nie zrobila.

Niebawem do was zajrzę.
A teraz uciekam do mojego księcia.

Według mnie powinnas szczerze porozmawiac ze swoim byłym dowiedziec się czy jeszcze cos do ciebie czuje, bo ty ewidentnie go kochasz i nadal jest ci bliski. Wydaje mi się, że obecny partner jest dla ciebie zabezpieczeniem przed samotnością, ale tak naprawde nie będziesz z nim szczęśliwa. Nie może byc tak,że ciągle myślisz o swoim byłym bo tylko krzywdzisz swojego partnera. A jaj byś się czuła gdyby to on myślał non stop o innej dziewczynie będąc z tobą...

Arwen! mam nadzieje ze sie spotkaliscie. Nie wiem czy przeczytalas mojego posta ale ja bylam za. Za spotkaniem, za kontaktem. Bo sama kiedys tak zrobilam. I jestem szczesliwa. Dzis z mezem pieklismy ciasto bo zima zasypala nas tutaj na Balkanach i nudzilismy sie w domu. Tak poprostu. I tak go kocham za to ze umie po sobie i po mnie posprzatac. Czy mialabym tak z innym? Nie wiem. Ale wiem jedno ze on jest dla mnie a ja dla niego. A ja go kiedys zostawilam......ale juz tego nigdy nie zrobie.

Trzymam kciuki za to spotkanie. O 19 w tym samym - waszym miejscu!

_______________________________________________________________________

Wieczne Miasto BG