Związek, miłość, ale brak już seksu

Mnie też trudno sobie wyobrazić, żeby taki związek mógł być szczęśliwy, znam jednak małżeństwo (dodam, że całkiem młode), które świetnie się rozumie, widać, że jest im ze sobą dobrze, oboje są dla siebie atrakcyjni, kochają się, wspierają, a jednak obojgu seks nie jest potrzebny, więc praktycznie ze sobą nie współżyją. Dla mnie zupełnie niepojęte...

niestety nie jestem w kilkuletnim związku ale może wypowiem się chociaż co o tym myślę.
Wydaje mi się że  : zaniedbywanie siebie czyli brak atrakcyjności, zrzędzenie, stwarzanie sobie problemów, zbyt duże wymagania co do pracy ( facet wraca scharowany i ma ochote iść spać), poświęcanie więcej uwagi dziecku ( przyzwyczaja się do tego i wie ze i tak nic nie będzie). sądzę że główny przełom jest wtedy jak żona rodzi dziecko...wszystko się zmienia...niektórzy tracą ochotę na seks. ale z własnych obserwacji to tez problemy powoduja brak chęci... na cokolwiek.

No właśnie...
Jesteśmy kilkanaście lat po ślubie. Mamy dzieci, dom pracę itd.
Żona coraz częściej powtarza mi że jestem beznadziejny. Z byle powodu robi awantury. Ostatni sex był rok temu. Teraz tłumaczy, że nie ma takich potrzeb i że to bez sensu. Aktywna w łóżku była głównie przed ślubem lub przy "robieniu dzieci". Wtedy czułem się jak inseminator. Później stawiała coraz większy opór i była pasywna. Teraz sexu już nie ma. Ja bym chciał i czasem próbuję to rozpocząć, ale żona nie pozwala się nawet dotknąć. Jak ja ją dotknę to próbuje mnie bić i grozi mi, że mnie posądzi o gwałt.
Jakiś czas temu byliśmy na terapii małżeńskiej (z mojej inicjatywy) bo żona chciała rozwodu i postrzegała rozwód jako lekarstwo na wszystkie problemy. W trakcie terapii sex wrócił. Potem okazało się, że było to nieszczere. Terapeuta wskazał potrzebę terapii indywidualnej żony na co ona się zgodziła, ale potem się wycofała i na tym się skończyło. Podejrzewam, że większość problemów wynika z jej niskiej samooceny. To co mnie podnieca to ona nienawidzi (swój duży biust).
Jestem coraz bardziej załamany.

Żona jest przekonana, że jest nieatrakcyjna. Nie dopuszcza do siebie myśli, że może mnie pociągać. Nie przejmuję się jej lekką nadwagą. Nie jest to dla mnie istotne. Mówi, że to nie ona mnie pociąga, tylko to z braku sexu. Że mógłbym "przelecieć" wszystko łącznie z dziurą po sęku. Przed ślubem była bardzo szczupła, potem utyła z powodu stresu i rodzenia dzieci....Mi to nie przeszkadza.

beznadziejniebeznadziejny Powiedz jak zachowujecie sie w ciagu dnia, jak i czy okazujesz zonie czulosc ?
Jak to wyglada u nas - rano zanim wyskoczymy z lozka poprzytulamy sie pare minutek i pocmokamy, w ciagu dnia chwytamy sie za rece, przytulamy, lapiemy za rozne czesci ciala czesto mowimy sobie "kocham" "ladnie wygladasz" " ladnie pachniesz" On komplementuje moj lakier na paznokciach. Robisz takie rzeczy? Moze Twoja zona nie czuje sie pozadana po prostu?

Oh, to przykre. Widzisz ja tez kiedys mialam problem z okazywaniem uczuc, przyjmowaniem komplementow. Moj partner byl cierpliwy i z zasada,ze kropla skale drazy (ale mi brakuje polskich znakow!!) doczekal sie mojej przemiany. Nie mam zadnych kwalifikacji terapeutycznych ale moze uczep sie jednego powiedzenia np. "moja zonko kochana" czy cos w tym stylu ,nie za bardzo nachalne ale mile i nie zrazaj sie jej warczeniem , powtarzaj je kilka razy dziennie, codziennie , az sie przyzwyczai i wprowadzaj powolutku nowe formy czulosci np. cmok jak wracasz z pracy. Zalezy Ci i to dobry znak, badz cierpliwy . powodzenia.

To miłość może tak po prostu wygasnąć? Czy to było takie długotrwałe zauroczenie? Czy też może niszczy ją depresja lub coś w tym rodzaju?
Zakończyliśmy terapię małżeńską, bo Ona stwierdziła, że już nie chce rozwodu, a ja stwierdziłem, że relacje się na tyle poprawiły, że już nie potrzebujemy pomocy. Jak za jakiś czas trzeba było znów pójść na terapię żeby sobie wyjaśnić pewne sprawy przy pomocy terapeuty to okazało się, że "nie bo nie".
Ostatnio wyciągnąłem z niej, że jednak dalej chce cały czas rozwodu, a jedyne co ją powstrzymuje to dzieci i brak środków do życia. Okazywanie wredności czasem sięga absurdalnych pułapów, np nie chce razem ze mną oglądać telewizji. Nawet ja nie mogę bez słowa patrzeć na to co Ona ogląda. Od razu jest atak, miganie kanałami lub wyłączenie.

Uważam że związek w którym wypaliła się chęć seksu, namiętności i bliskości fizycznej to nie powinien nazywać się związek, bardziej może przyjaźń jeśli dobrze się dogadują

Beznadziejny sam odpowiedziałeś sobie na swoje pytanie. Skoro żona nawet telewizji z Tobą nie chce oglądać to chyba sam przyznasz, że ona już w najmniejszym stopniu nie chce spędzać z Tobą czasu. Nie sądzę, że jej miłość ot tak wygasła, niewątpliwie próbowała również ratować wasze małżeństwo, skoro po terapii stwierdziła, że nie chce już rozwodu. Myślę, że życie ją rozczarowało, nie tego oczekiwała, nie tak wyobrażała sobie małżeństwo i teraz nie radzi sobie już z tym wszystkim i winą za ten stan rzeczy obarcza Ciebie. Z twojej wypowiedz wynika też, że Twoja żona jest tchórzliwa, boi się zostać sama z dziećmi po rozwodzie i bez środków do życia i jak uważam, że to jest jedyny powód dla, którego ona to wszystko jeszcze ciągnie. Z rozwodu też zrezygnowała prawdopodobnie tylko dlatego. Nie wiem czy jeszcze uda Ci się coś zmienić, szczerze w to wątpię, ale życzę powodzenia.

Przypominam, że w wątku zostało zadane konkretne, główne pytanie, którego celem było uzyskanie na nie odpowiedzi, tymczasem odnoszę wrażenie, że dyskusja coraz bardziej od niego odchodzi. Dlatego bardzo proszę o trzymanie się myśli przewodniej tematu, dla której został on założony. Z góry dziękuję za dostosowanie się i pozdrawiam. Moderatorka Olinka .

Właśnie dlatego ja się buntuję przeciwko tej sytuacji (jak w temacie) bo przed ślubem libido u żonki było a teraz już nie ma. Mój móżdżek też tego nie ogarnia. U mnie libido jeszcze jest.

beznadziejniebeznadziejny - sprawa nie jest prosta , ale wbrew temu co niektórzy piszą ja uważam że to nie jest kwestia tego że żona cię nie kocha, nie chce z tobą być czy po prostu została z tobą (jak ktoś sugerował) ze względu na kasę.
Przed ślubem wulkan namiętności, zero wstydu, kompleksów, dobre małżeństwo normalna kochająca się para i od jakiegoś czasu prach!!! fochy, agresja, złośliwość, brak chęci na sex i każde twoje slowo czy działanie spotyka się z atakiem i posądzeniem o złe intencje za tym schowane - chyba to tak wygląda o ile dobrze zrozumiałam
a skoro tak jest to dopiszę:
praca, sprzątanie, pranie, zakupy, opieka (lekcje) z dziećmi, obiad, kolacja, wieczór TV, i wreszcie kolejny punkt w programie sex...... i taki charmonogram tydzień, miesiąc, rok i nic się nie zmienia, codzienność. I tu szukałabym przyczyny ona patrzy na wasze życie i wlos staje dęba monotonia, rutyna, wszystko do przewidzenia, patrzy w przeszłość i widzi siebie zadbaną uśmiechniętą i patrzącą z nadzieją na tajemniczą przyszłość ale ta przyszłośc już nie ma w sobie tajemnicy , jest do bólu przewidywalna stąd nawet sex kojarzy jej się nie z tym że ją nadal pragniesz jako kobiety ale z kolejnym "obowiązującym" punktem w rozkładzie dnia. Czy nie tak to może wyglądać????

Kiedyś ktoś ładnie to ujął, że u kobiety "seks" zaczyna się tuż po przebudzeniu i to w głowie, u meżczyzny to potrzeba chwili nie analizowana wydarzeniami całego dnia. Miałam tak samo, jeśli od rana słyszałam same epitety pod moim adresem a także pretensje, to wierzcie, wieczorem modliłam się o to by on już spał, kiedy wchodziłam do sypialni. Zaraz po ślubie poprosiłam męża znając swój charakter o to aby dwa razy "ugryzł" się w język zanim słownie sprawi mi przykrość, ponieważ jestem pamiętliwa, niestety chyba o tym zapomniał.

teraz kiedy nasze małżenstwo jest już fikcją on zadaje najgłupsze z pytań, "dlaczego"? Ano właśnie między innymi dlatego, ale to już temat na inny wątek.

Co się dzieje z takim małżeństwem ?
Olinko , na podstawie swojego przykładu , autopsji mogę śmiało odpowiedzieć. Ból. Niemoc. Jestem w "białym małżeństwie" ponad 12 lat. Nawet nie zauważyłam kiedy "to" się zaczęło. Wprowadziliśmy się do wymarzonego , pięknego domu. Nareszcie
duża , przytulna sypialnia. Dzieci w pokojach na górze .... pełna swoboda. I nagle przerwy we współżyciu były coraz dłuższe, to mnie jeszcze nie niepokoiło. W ciągu dnia było normalnie , miło , jak zawsze. Ale zauważyłam , że mój mąż czeka aż pierwsza pójdę spać , teraz wiem , że celowo siedział dłużej oglądając tv. Rano zawsze ja pierwsza wstaję , ale po dwóch m-cach przerwy w seksie postanowiłam "działać" ... i tutaj prośba męża , że się żle czuje , nie teraz itd. Dodam , że jestem kobietą atrakcyjną , zadbaną , wiem , że podobam się mojemu mężowi. Tłumaczył mi , że praca , stres (prowadzimy własną firmę). Czas mijał lecz nic się nie zmieniało. Ponowna rozmowa oczywiście z mojej inicjatywy , prośby do męża , żeby poszedł do specjalisty , mogę iść z nim. Ten temat powodował u niego furię, póżniej sam stwierdził , że pójdzie. Zrobił się nerwowy , niespokojny. Godzinami czytał  lub spał. Próbowałam wzbudzić w nim zazdrość , elegancko ubrana wychodziłam wieczorem , jechałam do koleżanki. Doszło do tego , że sam mnie namawiał , żebym gdzieś wyszła. Wiem , że nikogo nie miał i nie ma. Są to problemy
zdrowotne. Myślałam o odejściu , zdradzie. Ale my się kochamy , jest nam ze sobą na co dzień dobrze. Teraz już ja przestałam tęsknić za seksem. Nie radzę się co robić , tylko chciałam dać przykład , że takie małżeństwo może istnieć. Owszem , długo trwało zanim się z tym pogodziłam , nawet chodziłam do terapeuty. Buntowałam się. Wiedziałam , że mąż nic nie zrobi w tym kierunku. Musiałam dokonać wyboru  odejść lub zgodzić się na "białe małżeństwo". Nie żałuję , jesteśmy przyjaciółmi , nie ma u nas cichych dni. Nie istnieje tylko jeden temat: seks. Pogodziłam się z tym.

Kiedy właśnie u nas układa się wszystko dobrze. Mąż mnie szanuje , nie mam żadnych podstaw do podejrzeń. Wcześniej byłam czujna , myślałam , że coś się za tym kryje ( inna kobieta). Razem wychodzimy na kawę , wyjeżdżamy itp. Wiem , że to jest choroba , ale nie mogę go zmusić do wizyty u specjalisty.