Trudny wybór - partner czy rodzina

Ja piszę zawsze szczerze.
Dla mnie to oni rodzicami nie mogą się już zwać skoro tak łatwo rezygnują z córki nieco na zasadzie: - jak sie zabije trudno, zrobimy drugie dziecko.
Zamiast powiedzieć: - Jakby jednak to nie był ten to możesz na nas liczyć.
Problem tez wtym, że to Ty znasz go 7 lat a oni wcale.
Może gdyby znali go od oczątku to mogliby sie przekonać?
O ile by chcieli oczywiście. Wszystko kwestią chciejstwa.
Nie są nawet ciekawi człowieka tylko osądzają go po wieku i sytuacji życiowej - dwojka dzieci.
Lecz jak rozumiem dzieci są pod jego opieką..czyli to, że jest sam to chyba raczej wina kobiety.. Zazwyczaj sądy przyznają praa matkom, zwłaszcza jeśli facet pokpił sprawę.
W sumie po 7 latach teoretycznie już znasz go na tyle by wiedzieć czy coś ryzykujesz czy nie.
Jeśli jesteś do niego przekonana wybierz jego.
Poz atym nie wiem wszystkiego. Jeśli pracujesz to możesz zawze w razie czego sobie coś wynająć czy coś..skoro na "rodzinkę" liczyć nie można.
Z czasem możesz poznać kogoś innego.
Lecz skoro znasz go tyle czasu to chyba nie powinien wywinąć żadnego numeru.
Gdyby nie długość znajomości..to mółbym wątpić w jego intencje.
A tak to wydaje się ok.

Jak tak to bym dał sobie spokój z rodziną.
W razie czego masz gdzie mieszkać, czyli do czego wracać.
Niestety niektórzy są świetsi od papieża i nie wytłumaczysz, że rozwód czasami to dobra sprawa nawet dla dziecka. Nie wyobrażam sobie jakby to było z ojcem pijakiem..to już w ogóle tragedia. Oczywiście tutaj nawiązuje do siebie.
No i nie jego wina, lecz cóż.. Wybierz jego w takim razie.

ps. rozumiem też, że dogadujesz się z tymi dziećmi.

O masz. Przypomnij im może Hymn o Miłości. Jest w Biblii.

Fragment:

Hymn o miłości (1 List Św. Pawła do Koryntian, 13,1-13)

Śmią podważać słowo Boże?

A jak to nie pomoże to trudno..wolą religię od córki.
I myślę, że to raczej ich wybór.
Już go dokonali, wolą stracić córkę niż przestać się gniewać i postarać się chociaż zaufać..
Wolą swoje przekonania i ideały od córki.
Zachowują się egoistycznie i nie myśla o twoim szczęściu tylko zapewne co ludzie o nich powiedzą a nie daj boże proboszcz..
I to jest ponoć religia miłości i ponoć to Islam taki zły..
Wybacz, lecz uważam, ze lepiej żyć zgodnie z sobą samym niż z doktrynami ograniczajacymi wolność niczym kajdany.
A ponoć Bóg dał wolną wolę..
Niech rodzice sobie dalej wierzą, tylko na wigilę może jednak wspomną córkę, której się wyrzekli..
Przykre to jest, wiem.
Jednak serca uwięzić się nie da ani zmusić.
Kochasz i moim zdaniem jest to ważniejsze od tego w jakim wieku jest czy też stanie(z wyjątkiem stanu zajętego).

ps.
Przypomniałem sobie jeszcze:

W sądzeniu unikajcie stronniczości, wysłuchujcie małego i wielkiego, nie lękajcie się nikogo, gdyż jest to sąd Boży. Gdyby wam sprawa wydawała się za trudna, mnie ją przedstawcie, abym ją wysłuchał.
(Księga Powt. Prawa 1:17)

A oni nawet nie chcą go wysłuchać..

Zanim sąd wydasz, zbadaj siebie samego, a w godzinę obrachunku znajdziesz przebaczenie.
(Mądrość Syracha (w) 18:20)

Niech więc wpierw zbadają sami siebie czy są tacy święci..

Upodoba sobie w bojaźni Pańskiej. Nie będzie sądził z pozorów ni wyrokował według pogłosek;
(Księga Izajasza 11:3)

gdy gnębi się w sądzie człowieka ? czyż Pan tego nie dostrzega?
(Lamentacje Jeremiasza 3:36)

I bardziej popularne:

Nie sądźcie, abyście nie byli sądzeni.
(Ew. Mateusza 7:1)

Bo takim sądem, jakim sądzicie, i was osądzą; i taką miarą, jaką wy mierzycie, wam odmierzą.
(Ew. Mateusza 7:2)

ps. 2
Jestem niewierzący, lecz do wierzących trzeba przemawiać ich językiem..

To fakt, że katolik powinien kochać bliźniego mimo jego rozwodu, ale nie oceniałabym rodziców tak surowo. To ich prosty wyraz (ich zdaniem) troski. Martwią się, że ten obleśny stary chłop sprowadzi Cię na złą drogę i wykorzysta, a Ty jesteś przez niego omotana. I mam nadzieję, że tak jest, bo jeśli po prostu martwią się co ludzie powiedzą, to są okrutni i chyba nie zasługują na miano rodziców.

Sprobuj z tym facetem. Jesli uwazasz ze to jest ten jedyny, do grobu i w ogole to idz za glosem ktory cie mocniej wzywa. Masz szanse na szczescie. A rodzicom, zadnym, nie pozwalalabym wybierac dla siebie partnera. Czasem tyle oni o naszych potrzebach wiedza co nic. Wybiora ci egoiste i damskiego boksera tylko dlatego ze bedzie kawalerem, a jak sprobujesz sie rozwiesc bo kolejny raz zlaman reka sie nie zrosnie to znowu stwierdza ze to "nie po Bozemu".

To można zrozumieć. Chodzi prawdopodobnie o mężczyznę niewiele starszego ode mnie.
Mimo wszystkich argumentów za, nie wyobrażam sobie odpowiedzialnego człowieka "w tym wieku" angażującego się w trwały związek
z kobietą młodszą o pokolenie.

Piszesz.

A znasz przyczyny takiego stanu rzeczy?

Możliwe, że po zapoznaniu się z nimi, Twoje uczucia względem wybranka mocno wystygłyby.
Nie chodzi mi o Jego punkt widzenia przyczyn rozpadu małżeństwa i nienawiści dzieci, ale o obiektywne fakty.

To uczciwe postawienie warunków, poza stwierdzeniem że "nie chcą Cię znać".

Dodam dla pełnej jasności, że nie jestem rozwodnikiem i niestety, ale nie mam dzieci.

Skoro jesteś przekonana do Swoich racji, nikt za Ciebie życia nie przeżyje.

P.S. Zwróć uwagę jak będzie wyglądało Wasze życie, za np. 20 lat.
       Gorące uczucia wystygną, Ty będziesz kobietą w pełni rozkwitu,
       a Twój ewentualny partner prawdopodobnie (jeżeli dopisze mu zdrowie),
       będzie się snuł obok, albo za Tobą sprawiając wrażenie, że jest Twoim Tatą albo Wujkiem.
       Prosiłaś o szczerość, mam nadzieję że tak odbierzesz mój wpis.

Życzę podjęcia dobrej decyzji i udanego życia.

Kasiu, coś mi się w Twoim opisie sytuacji nie zgadza: czy rodzie nakłaniają Cię do porzucenia Twojego mieszkania, pracy i powrotu pod ich skrzydła?

Rola rodziców polega na wychowaniu dziecka tak, aby umiało SAMODZIELNIE podejmować decyzje o tym, co dla niego najlepsze. I ta rola się kończy, kiedy dziecko staje się dorosłą osobą. Twoi rodzice zakończyli już swoją rodzicielską misję - teraz Ty powinnaś decydować o swoim życiu. Jeśli nie umieją tego zaakceptować - trudno. Tak jak ktoś wyżej napisał - to Twoje życie i to Ty będziesz się męczyć z pijakiem i tyranem (potencjalnie), którego wybiorą Ci rodzice.

Natomiast radziłabym dobrze przeanalizować słowa Amarka. Rozwodnik - ok, zdarza się. Była żona nie chce go znać - ok, też może się zdarzyć. Ale jeśli dzieci nie chcą znać swojego ojca - to chyba on taki wspaniały jednak nie jest...

O matko, ale wtopa... Autorka nie napisała, że dzieci jej lubego nie chcą go znać, tylko, że jej rodzina nie chce go znać. Nie wiem, skąd mi się taka interpretacja faktów wzięła.

Może z powodu tego co zacytowałeś?

Tylko nie wiadomo czy chodzi tu o dzieci czy rodziców.
Stawiam na to drugie i wprowadzającą w błąd kolejność zdań.
Każdy może się pomylić.

WIEK NIE MA TU NIC DO RZECZY !!!! Kochać można w każdym wieku i każdego w każdym wieku!!! Miłość jest najważniejsza.Twoi rodzice powinni chcieć Twojego dobra....jeżeli odwodzą Cię od szczęścia...to chyba coś tu jest nie tak 
To Twoje życie,jeśli rodzice nie potrafią tego zaakceptować....trudno.... nie możesz żyć,tak jak oni by chcieli...tak się nie da.
Rodzice są różni, do niektórych nic nie dociera....
Zaufaj sobie, idz za głosem serca , a będziesz szczęśliwa
Powodzenia !

Tak, przeprosiłem.

To nie są racjonalne argumenty.
Nie jestem w stanie zrozumieć stwierdzenia NIE BO NIE.

Jednak to Ty znasz Swoich Rodziców lepiej od nas.
Jeżeli nie masz obok siebie kogoś (rodzeństwo, przyjaciółka),
będziesz zdana w ostatecznym rozrachunku na siebie.
Musisz rozważyć wszystkie za i przeciw. Spróbuj "stanąć obok" (wiem, że to trudne)
i przyjrzyj się Waszemu związkowi.
Spróbuj wyobrazić sobie Was za ileś lat.
Jeżeli jesteś przekonana o słuszności wyboru, TO SKACZ!
Powodzenia.

Jakbym czytała o sobie... z tą tylko różnicą, że moi rodzice chociaż "niezachwyceni", to wybierać mi nie kazali Jestem bardzo im wdzięczna, że uszanowali wtedy mój wybór. Oczywiście, że rodzice uważali iż zasługuje na kogoś "lepszego", bez "przeszłości" i jej balastu...  Na szczęście publicznym "darciem szat", zajęła się dalsza rodzina oraz znajomi, którzy na tę okoliczność, składali moim rodzicom kondolencje    Bywało komicznie...

Moje małżeństwo nie przetwało. Wiem, że gdybym musiała wtedy wybierać, poszłabym za nim "na katorgę" Kochałam bardzo i ciesze się, że mogłam swoje wyobrażenie naszego związku, zweryfikować z rzeczywistością. Niczego nie żałuje, bo nikt nie da mi gwarancji, że gdybym wszyszła za mąż za równolatka bez "przeszłości", dziś byłabym szczęśliwsza...

Mam nadzieje, że Twoi rodzice zmiękkną...

Jak kochają to zmiękną.
A mi wybaczył kumpel co był na mnie mocno zły(po jakimś pół roku) a ma trudny charakter.
A jak nie to trudno, choć przykro.
Niestety życie nie składa się z samych przyjemności.

Tylko ten dresiarzem chyba nie jest.

Poza tym tu może być inny powód rozstania niż "dresiarstwo"(i znają się 7 lat i nadal cche być z nim).
Podobna, lecz nie identyczna sytuacja.
Może ułożyła sobie życie, tylko szkoda, że nr telefonu nieaktywny..

Długo nad tym wszystkim myślałam i stwierdziłam, że nawet jeśli mój partner okaże się tym złym, w co wątpię, bo go już dość dobrze znam,  to wiem jedno - chyba dobrze zrobiłam odchodząc z domu. Póki byłam grzeczną dziewczynką, przynosiłam 5 i 6 ze szkoły, a rodzice mogli się mną chwalić wszem i wobec było OK. Nagle zrobiłam coś wbrew nim i wbrew wszystkim zasadom jakie oni wyznają, a skoro tak, to powiedzieli mi żebym się wynosiła. Powiedzieli to teraz, a równie dobrze mogli powiedzieć za kilka lat i w innej sprawie. Stopniowo zaczynam godzić się z tym, że mnie od siebie odtrącili, chociaż nie jest mi lekko z tym, że nawet mamę nic nie interesuję. Od dnia w którym wyniosłam się z domu mama nawet nie zadzwoniła i nie zapytała co się ze mną dzieje. Moi bracia (a mam ich 3) również, o ojcu nawet nie wspomnę. Wszyscy się ode mnie odwrócili, więc wiem jaką mam rodzinę. Natomiast zgadzam się z tym, co napisała mominka 1. Gdybym ja związała się z człowiekiem, który najpierw zostawił żonę z dzieckiem, a później jeszcze dziewczynę z dzieckiem i miał takie cechy charakteru jak tamten, to sama bym się obawiała. Mój partner to zupełne przeciwieństwo tamtego człowieka o którym pisała mominka. On ma 2 córki. Starszą matka też wyrzuciła z domu, ponieważ nie chciała jej się podporządkować.  Wtedy my wzięliśmy ją do siebie. Dziewczyna skończyła szkołę, pomogliśmy jej, założyła własną działalność gospodarczą, poznała fajnego chłopaka i jest szczęśliwa. Ze swoją matką nie chce nawet rozmawiać. Jej młodsza siostra, całe życie była faworyzowana przez matkę. Skończyła 18 lat, szybko wyprowadziła się z domu i wyszła za mąż. Wolała mieszkać z teściami, niż z własna matką. Natomiast była żona mojego partnera została sama. Mój partner jest dobry dla obu swych córek, pomaga im ile może. Po rozwodzie wszystko zostawił byłej żonie i przede wszystkim dzieciom. Razem zaczynaliśmy od zera. Nie mieliśmy nic, ani nikogo poza sobą. Oboje pracujemy, kupiliśmy mieszkanie, urządziliśmy się. Teraz można myśleć tylko o przyszłości.