Witam wszystkich. Jestem chyba młodym jeszcze Chłopcem, mam 22 lata i w tej chwili przechodzę rozstanie po ponad 4 latach związku który przebiegał w dość nietypowy sposób. Chciałbym na początku napisać, że w tej chwili muszę leczyć się psychiatrycznie, naprawić samego siebie ponieważ ślady przeszłości zniszczyły wszystko to, co dla mnie najważniejsze.
4 lata temu w wieku 18 lat spotkałem piękną 16 letnią Dziewczynę, Była cudowna po prostu Anioł na którego czekałem całe życie, tak naprawdę była moja pierwsza Miłością i od początku wiedziałem, że jedyna prawdziwą. Młodzieńczy związek przez jakieś pół roku przebiegał wspaniale, byliśmy szczęśliwi. Nigdy przedtem nie czułem się tak dobrze i nigdy wcześniej nie przypuszczałem, że może być z moja osobą coś nie tak. Stało się coś czego nie mogłem Jej wybaczyć, okłamała mnie, wtedy jak dla mnie w dość istotnej kwestii. Własnego dziewictwa, które straciła chwile przed tym jak się poznaliśmy, ze swoim byłym chłopakiem. Ta sytuacja obudziła we mnie ogromny gniew. Z jednej strony nie chciałem jej znać, z drogiej Kochałem Ją na tyle mocno, że nie byłem w stanie Jej opuścić i cała zła strona tego związku zaczęła się właśnie wtedy. Poczułem, że momentami coś dzieje się w mojej głowie, coś złego. Miewałem wahania, w których raz Kochałem Ją najmocniej na świecie, a raz nienawidziłem. Krzywdziłem, poniżałem, raniłem każdego dnia. Wiem, że moje życie wybiło wiele śladów na mojej osobie. W dzieciństwie poniżany, torturowany przez własną matkę, z która mieszkałem samotnie. Do Mniej więcej 8-11 roku mojego życia moja Matka była w niedoleczonej depresji, często jeździłem do Ojca i jego drogiej żony, która potrafiła godzinami siedzieć sama ze mną i wmawiać mi moją beznadziejność, do dziś to słyszę: "krzywo stoisz, rąk w kieszeni się nie trzyma, źle siedzisz, masz krzywe palce, odstające uszy, krzywe i brudne zęby," tego typu uwagi nie miały końca spędzałem tam po kilka tygodni w ciągu roku i takie coś miało miejsce nieustannie. Wracając do domu nie było lepiej, w chwili kiedy zbiłem szklankę mama wybuchała złością, biła mnie po twarzy, czasem kijem, czasem kazała mi klęczeć i nic nie robić, kiedy biła mnie po plecach listwą. Płakałem bardzo mnie bolało a ona siedziała i nic nie robiła, kiedy próbowałem się do niej przytulić odpychała mnie mówiąc, że jestem najgorszym wulgaryzm jakiego zna. Wszystko czego nauczyłem sie z domu to gniew, złość, przemoc, nienawiść, krytyka. Nikt nie nauczył mnie jak kochać. W trakcie naszego związku Ona zostawiła mnie na 3 bardzo długie miesiące spotykała sie z innymi, ja też próbowałem, ale to nie było to. Wiem, ze tylko Ona jest moja prawdziwa mityczna miłością. Wrócilismy do siebie z planem zaczęcia wszystkiego od nowa, tylko zrobiliśmy te same błędy, ona znowu mnie okłamała. Spotykała się z moim znajomym i nie powiedziała mi o tym, dowiedziałem sie w sumie tego od niego i mój gniew na nowo sie obudził wszystko zaczęło się od nowa. Krzywda, krytyka, poniżanie, nawet przemoc fizyczna. Nigdy Jej nie biłem, ale wiele razy dręczyłem, szarpałem sam nawet nie wiem, bo to tak naprawdę nie byłem ja. Nigdy nie umiałem sobie wybaczyć tego obrazu, tego kiedy ona płacze a ja stoje i drecze Ją dalej. Po pewnym czasie Ona postanowiła znowu od mnie odejść, opowiedziałem Jej moja krotka historie na temat mojego dzieciństwa i powiedziałem ze nie czuje sie normalnie, czuje ze potrzebuje pomocy ze musze cos z tym zrobic. Została przy mnie i probowalem sam cos z tym zrobic, nie poszedlem do nikogo, niestety nie udalo mi sie. Ciagle czułem swoja beznadziejnosc, ciagle krytykowalem Jej osobe, nie byliśmy szczęśliwi. Teraz wyjechaliśmy, od kilku miesiecy jestesmy w irl. Kilka dni temu powiedziałem ze chyba powinnismy sie rozstac a Ona powiedziała ze tak na pewno. Jestem pogrążony w totalnym smutku. Powiedziała żę nic sie nie zmienilo ze dalej jestem taki sam, mowilem ze wiem bo nic nie udalo mi sie zmienic. Wiem ze Kocham Ją bardzo mocno i ze nigdy nikogo tak nie pokocham jak Ją i boje sie że straciłem Ją na zawsze, boje się żę przez własne schorzenie spaliłem wszystko co najwazniejsze w moim zyciu. Nie wiem co moge myśleć o tym, czy Ona mnie Kochała czy tylko była ze mna z litości, czy nadal mnie kocha, czy pokocha na nowo, czy moge mieć nadzieje na to że kiedyś wylecze sie z tego i bede mógł z Nią być i żyć szcześliwie?
Zwracaj uwagę na pisownię i nie używaj wulgaryzmów. Proszę zapoznaj się z regulaminem forum. Pozdrawiam
moderatorka apoteoza
no ale przede wszystkim musisz się najpierw wyleczyć