On chce odejść do innej kobiety !!!

Mimo, że go kochasz wystaw mu walizki za dzwi. Nie czekaj kiedy on Cię opuści. Ty przejmij inicjatywę i podejmij decyzję najlepszą, czyli jak najszybszy rozwód. Trzymaj się ciepło.

Obawiam się, że nie ma o co walczyć - do miłości, ani do pozostania w domu nikogo nie zmusisz. Najwyżej przedłużysz agonię
Jeśli jesteś w stanie przecierpieć wspólny wyjazd, to wyjedź, ale nie łudź się płonnymi nadziejami, że coś to zmieni. Jak się uparł i nie widzi sensu, to raczej go nie przekonasz.
Ojcem i to dobrym można być mimo rozwodu, więc tym argumentem też dużo nie zdziałasz.
Zastanów się nad pomocą psychoterapeuty w tej trudnej sytuacji, może to doda Ci sił do przetrwania.
Decyzję co do walki lub jej zaprzestania musisz podjąć sama - bo to twoje życie i Ty poniesiesz jej konsekwencje.
Ja niestety czarno to widzę, przykro mi.

po co się męczysz?
ja nie widze perspektyw.
zakończ ten rozdział.
proszenie o powrót, jak jakaś łaska, nie, nie, zapomnij, nie jesteś taka przecież.
masz szacunek i honor.
uciekaj.

Próbując go zatrzymać najprawdopodobniej tylko go do siebie zniechęcisz Musisz pokazać, że potrafisz być niezależna, że znasz swoją wartość. Związek istnieje tylko wtedy, kiedy dwie osoby go chcą. Nie możesz się starać za Was dwoje...

Przykro mi, ale uważam podobnie jak koleżanki. Z Twojego opisu wynika, że on już podjął decyzję. Kiedy w grę wchodzą uczucia wierzę, że inaczej się do sprawy pochodzi. My forumowiczki myślimy na sucho, uważamy, że nie powinnaś się poniżać, prosić go, wystawić jego walizki za drzwi. Ty pewnie nie chcesz tego kończyć i wcale mnie to nie dziwi... Miłość, wspólne lata, dzieci. I teraz miałabyś zostać sama z dziećmi. Bez mężczyzny, którego kochasz. Obawiam się, że gdybyś stawała na głowie to już nic nie da.
Jedyna rzecz jaka Ci pozostaje to wzięcie się w garść dla swoich pociech. Masz jakieś wsparcie? Może siostra, albo przyjaciółka Ci pomogą?
Pisz na forum jak tylko będziesz miała potrzebę wygadania się. Zawsze odpiszemy, może słowem pomożemy...
Trzymaj się pozdrawiam

Chce niech idzie. Nie zatrzymój go na siłę będziesz więcej cierpiała

Przykra sytuacja, ale chyba faktycznie nie mozna kogoś trzymać przy sobie "na siłe"...

Ty przedstawiłas mu swoje zdanie w tej sprawie, że byłabyś w stanie sie zmienić, on rówzniez przedstawił Ci swoje zdanie - że go to już nie interesuje. 

Decydując się na zdradę, a w konsekwencji tego na romans, i tak pokazał jaki jest naprawdę.  Nie uszanował tego że Ty go kochasz, że urodziłaś mu dzieci, że przysiegaliście sobie miłość. Nie uszanował tego tylko zdeptał okrutnie. Zdeptał Twoją miłość, POŚWIĘCENIE, chęć zmiany, a na końcu rodzinę. Pomyślał jak dzieci na to zareagują? Pomyślał w jakiej sytuacji pozostawia Ciebie? 

Myślę, że jeżeli chciałby uratować związek i jeżeli by mu zależało na nim,  to by przestał romansować.  Jemu natomiast co innego siedzi w głowie.

Gdzies przeczytałam, ze mężczyzna musi się starać ciągle o kobietę, taką ma naturę, dlatego też kobieta powinna dawać mu taką możliwość, powinna być tajemnicza, powinna pozwolić "się zdobywać"   -  i to jest prawda.

Przepraszam, że tak napiszę , ale o "tamtą" musi się starać (co prawdopodobnie go przyciąga do niej), a Ciebie "ma" , jesteś jego żoną  i wbrew pozorom wydaje mu się że nie musi sie o Ciebie starać. A jest w błędzie, prawda?

Podziwiam Cię, że masz wogóle siłę do tego wszystkiego lecz nie wiem co Ci poradzić... trudno jest dać komuś odejść jednocześnie kochając go.

Musisz zastanowić się sama czy nie lepszy byłby dla Ciebie spokój  od takiej sytuacji.  Musisz zastanowić się jak wyglądałoby Twoje życie bez niego, i czy jest wogóle sens (tak jak dziewczyny pisały wczesniej trzymac go na siłe). Nie funduj sobie nerwówki, spróbuj spojrzeć na to z innej strony, z lepszej strony, że życie jeszcze Cię miło zaskoczy.
Wiem, że teraz wydaje Ci się że życie bez niego nie będzie miało sensu, ale jeżeli faktycznie Cię zostawi pomału staniesz na nogii będziesz mogła żyć bez niego.

Osobiście zgadzam się z tym co napisała Majku:  "Próbując go zatrzymać najprawdopodobniej tylko go do siebie zniechęcisz  Musisz pokazać, że potrafisz być niezależna, że znasz swoją wartość" .
On Cię pokocha jeżeli sam tego będzie chciał, inaczej na nic Twoje starania. A pokazując mu ciągle, że Ci na nim zależy , osłabiasz swoją pozycję.

Radziłabym Ci jednak żebyś się nie martwiła tylko pozwóliła aby sytuacja sama się uspokoiła. Wrzuć na luz. A nóż widelec odwidzi mu się i zobaczy co cennego stracił, wróci i pokocha Cię jeszcze bardziej niż przedtem? 
A jeżeli nie będzie chciał wrócić to też nic się nie martw, w końcu "tego kwiatu jest pół światu" i na pewno nie byłabyś sama później. Uwierz mi.

Ale to Ty sama niestety musisz zadecydować. Trzymam kciuki za Ciebie. Życzę siły oraz powodzenia.  Pisz co u Ciebie

nie rozumiem o co Ty chcesz walczyc.
Przeciez nie kocha Ciebie. Wiec o co?

I Ty go nie kochalas...i to przez 15 lat???

Ale co Cię bellew dziwi?
Jeśli facet definitywnie zdecydował się wyprowadzić i skończyć związek to mamy doradzać - "rób mu na przekór, nie zgadzaj się? On nie wie co mówi, nawróci się?" Na pewno byłby zachwycony
Nie istotne w sumie jest CO ON myśli - bo ON powiedział wyraźnie CO CHCE. Prawda jest brutalna, ale nie ma przesłanek, żeby się oszukiwać.
A odpowiadamy na pytanie zainteresowanej, bo ON chyba nie ma dylematu - ON się nie pyta - On WIE

Mona123 twierdzę, że warto "walczyć". Byłam w podobnej sytuacji jak Ty, i teraz jesteśmy nadal razem. Też twierdził, że się zakochal, że mnie nie kocha, planował z nią przyszłość. Pomogły szczere rozmowy, rozmawialiśmy, płakaliśmy dniami i nocami, i......został. Już było tak daleko, że spakował wszystkie swoje manatki co do skarpetki, lecz bedąc w przedpokoju wrocił się i stwierdził, że zostaje, że żyć beze mnie nie może i juz nigdy mnie nie oklamie i nie oszuka. Takie współne oczyszczenie poprzez rozmowy duzo daje. Wczesniej przed zdradą nigdy tak szczerze nie rozmawialismy. Trzymam kciuki mocno za was, zerwać ze sobą można zawsze, a na odbudowanie związku macie ostatni i jedyny dzwonek. Nie zarzucisz sobie nigdy, że nie próbowałaś. pozdrawiam