Chłopak zniechęcił się moją niedojrzałością i odszedł...

Dziękuję... trochę mi nieswojo... spróbuję.

Mam 25 lat i jestem jedynaczką. Takie niepozorne fakty, a kluczowe w mojej historii. Rok temu poznałam pewnego chłopaka (rok młodszy ode mnie)...wirtualnie. Od razu zaznaczam, że ani ja, ani on, nie zamierzaliśmy w ten sposób szukać partnera. Po prostu wymieniliśmy ze sobą przypadkowo kilka zdań... a że rozmawiało nam się dobrze, szybko zaiskrzyło w tak dziwny sposób. W zasadzie, że coś zaiskrzyło wypłynęło od niego, to on pierwszy oznajmił, że czuje coś więcej, niż sympatię. Wydaje mi się, że w ówczesnym momencie on bardzo potrzebował kogoś bliskiego, pół roku wcześniej porzuciła go dziewczyna (z którą był w związku 4 lata). Zapewniał, że choć bardzo cierpiał, ma już to wszystko dawno za sobą. Pomimo, że mieszkamy od siebie w odległości 500 km, już po 2 miesiącach spotkaliśmy się. Nie ukrywam, choć to dla mnie samej dziwne, mimo tego wirtualnego kontaktu tylko, nie był mi już obojętny, więc spotkania bardzo się obawiałam, moje poczucie wartości jest nijakie, byłam przekonana, że go rozczaruję i nic z tego nie wyjdzie. Bałam się okrutnie...

Stało się jednak inaczej. Już na pierwszym naszym spotkaniu bardzo, bardzo zaiskrzyło... Zostaliśmy parą, taką na odległość. Nie chcę go idealizować, bo każdy pomyśli, iż widzę go przez pryzmat różowych okularków. Być może i tak jest. Jednakże od początku wydawał mi się bardzo porządnym facetem, a to, że mimo swojego młodzieńczego wieku był już w związku o tak długim stażu, z jednej strony martwiło, z drugiej imponowało. Wiedziałam, że potrafi dochować wierności i być wytrwały w swych uczuciach.

Wszystko wyglądało pięknie i bajecznie. Przyznam, że pierwszy raz w życiu czułam się kochana. TAK kochana. Na pewno każdy z nas zna to uczucie, jak czasem próbujemy się komuś przypodobać, podświadomie udając kogoś, kim nie jesteśmy. Tutaj nigdy coś takiego nie miało miejsca, czułam się przy nim swobodnie, mogłabym być sobą, bo czułam się kochana, taka jaka jestem...

Lecz te kluczowe informacje z początku mojej wiadomości wszystko zaczęły psuć... 25 lat to mało, prawda? Taka niedojrzała małolata. Z drugiej zaś strony, dorosła kobieta, która ukończyła studia, a nie potrafi żyć własnym życiem i słucha się rodziców. No właśnie, rodzice. Od początku kładli kłody pod nogi, bo nie wyobrażali sobie myśli, że mogłabym się tak daleko wyprowadzić. Efekt, w skrócie, był taki, że przez 8 miesięcy, nie poznali mojego partnera. Ba, nie wprowadziłam go nawet do domu. Przyjeżdżał do mnie i nocował w hotelach. Chciał bardzo ich poznać, przekonać do siebie. Chciał też przedstawić mnie swoim rodzicom. Kurcze, naprawdę mu zależało. Jednakże ja przez całe 8 miesięcy nie ruszyłam swych szanownych 4 liter by do niego pojechać, bo rodzice się nie zgadzali... Wiem, dziecinne. On zaś popadał za każdym razem w smutek, gdy kolejny raz mówiłam, że nie przyjadę. Do tego dokładały się moje narzekania, marudzenia i przesadne zazdrości... Zostawił mnie, po 8 miesiącach. Twierdząc, że nie jest jednak tak cierpliwy jak myślał, że ma dość, że nie widać ani odrobiny inicjatywy przyjazdu z mojej strony, że się starał, działał, a ja prócz pięknych słów nie zrobiłam nic. Wiele w tym prawdy... Lecz naprawdę kochałam, kocham nadal...

Minęły ponad 2 miesiące od rozstania...
Płacze, lamenty, przekonywania go, że zrozumiałam i że się zmienię, byle tylko dał nam szansę. Nie molestowałam go dzień w dzień, starałam się robić to bez zbędnej presji, prosić o spotkanie, że jednak przyjadę, pogadamy. Był nieugięty.

W końcu zaprosił mnie na weekend majowy, zaznaczając, że nie jest pewny czy to wypali. Nie wypaliło, bo po kilku dniach odwołał, twierdząc, że będzie mieć inne plany, a woli "plany pewne, niż niepewne ze mną" (ciągle nie wierzył, że przyjadę i wcale się nie dziwię). Cóż, bardzo mnie to podirytowało...powiedziałam kilka gorzkich słów, porównując go niemalże do drania, po czym zażądałam, aby powiedział mi czy są jakieś szanse. Odpowiedział w złości, że nie. Spytałam czy mnie w takim razie już nie kocha? Usłyszałam "tak, dokładnie". Z tym, że nie uwierzyłam...

I postanowiłam działać...

Zaraz po weekendzie majowym spakowałam się i pojechałam (wow, jaki wyczyn na mnie...). Zatrzymałam się w akademiku, napisałam mu smsa, że jestem. Jakież było moje zdziwienie, gdy odpisał, że się ze mną nie spotka, bo po tym co mu ostatnio napisałam i jak przypięłam mu łatkę drania, nie ma ochoty na to spotkanie...
Załamałam się, ale stwierdziłam, że w imię miłości nie mam honoru i dumy. Następny dzień, kolejny sms z prośbą czy pójdziemy na kawę. Nie. Cóż miałam robić? Napisałam, że przepraszam, że w takim razie wywieszam białą flagę i że jutro wyjeżdżam, niech śpi spokojnie.

Po kilku godzinach dostałam odpowiedź, żebym została, że pójdziemy na kawę...
Zostałam. Poszliśmy.

Poświęcił mi aż 2h. Początkowo nie chciał patrzeć mi w oczy. Później nawet rozmowa się kleiła. Byłam uśmiechnięta, radosna, nie taka jaką znał mnie z ostatnich 2 miesięcy, gdy mu płakałam i go dręczyłam. Ani słowem nie zająknęłam się na nasz temat. Odwiózł mnie do akademika i zaznaczył, że nie chce zrywać naszego kontaktu, ale chce go po prostu w innej formie. Pokornie przytaknęłam, pożegnałam się i wysiadłam.

Była godzina 20...
Po 1ej w nocy dostałam smsa z pytaniem czy śpię. Nie spałam.
"To zaraz u Ciebie będę, nie potrafię inaczej..."

Euforia, euforia, euforia...

Przyszedł, usiadł obok mnie. Mówił niewiele, ja dużo, ale nieskładnie. Powiedział, że wczorajszy sms, że wyjeżdżam go poruszył, że dopięłam swego. W końcu mnie chwycił za rączkę, przytulił, pocałował i....
No. Ech. Jestem naiwna, przeklęcie naiwna... Ale w tych sprawach to mój pierwszy mężczyzna (długo z tymi sprawami czekałam, bo ubzdurałam sobie, że to musi być ten jedyny, pierwszy i ostatni), dla mnie było oczywiste, że jak mnie całuje już to, że mnie kocha i że jest to powrót do związku. Głupia, naiwna...

Rzadko kiedy mówił do mnie "kochanie". Zazwyczaj "żonko". Uwielbiałam to... Tej nocy też tak powiedział, raz...
Na łóżku leżało dużo chusteczek, przyznałam, że płakałam po naszym spotkaniu... Wychodząc powiedział, że je zabiera, że już nie będą mi potrzebne... Zabrzmiało jak deklaracja...

Przyjechał po mnie o 10tej rano, następnego dnia, by zabrać mnie na dworzec...Unikał mojego spojrzenia, nie padła żadna deklaracja. Na dworcu powiedział tylko "będziemy myśleć" i "jednak nie jesteś taka przewidywalna jak myślałem". Cóż.. niedługo minie drugi tydzień od tej nocy...jeden sms od niego, jedna rozmowa rozpoczęta na gadu. Teraz już tylko unikanie mnie. Nie potrafię być cierpliwa, podczas jednej rozmowy spytałam jak to z nami jest. Odpowiedział, że jak będzie znał odpowiedź na to pytanie to mi powie. I że humor jego upadł przez to pytanie bo "fajnie się rozmawiało" (istotnie, fajnie, ale rozmowa zapoczątkowana przeze mnie). Chciałam załagodzić sytuację, więc wybrnęłam, że chcę wiedzieć czy poruszymy ten temat czy pomijamy to milczeniem. "Nie pomijamy, ale nie rozmawiamy jeszcze na ten temat przez jakiś czas". Od tej pory cisza...

Jestem głupia. Nie docierają do mnie rady, żebym dała sobie spokój. Nie wierzę też w agresywne opinie na jego temat. (może jestem naiwna jednak?). Wiem, co usłyszę... wiem, że znów powie mi, że nie widzi nas razem.. Ale ja nie wierzę, że tę noc wykorzystał z premedytacją...ciągle mam wrażenie, że coś się jeszcze w nim tli, lecz się przed tym broni... 3 tygodnie temu w rozmowie powiedziałam, że nie jestem szczęśliwa, on powiedział "ja też nie bardzo, ale to przez wybory, które podjąłem"
Kocham. Kocham kocham kocham. Do utraty tchu. Tylko już troszkę tracę powietrze. Nie wiem, co robić.

Przepraszam, musiałam to z siebie wyrzucić. Choć to chyba żałosne...

Dziękuję... Tak, tak.. właśnie wskazówki, bardzo przydatne.. Bo ja jestem narwana i mam ochotę już go dręczyć, zadręczać i dopytywać, co dalej.. Nie ma we mnie odrobiny cierpliwości.. Z drugiej strony zaś myślę czy warto czekać i mu odpuszczać, w końcu jakieś wyjaśnienia mi się należą...

Nie wiem jak do niego dotrzeć, nie rozumiem go, a poddać też się nie potrafię, nie chcę...

Osiem miesiecy to juz jest kawalek czasu. Odleglosc robi swoje. Lata tez juz swoje macie. Nie jestescie dziecmi pod kontrola rodzicow, tylko doroslymi ludzmi, ktorzy musza wziac odpowiedzialnosc za swoje czyny. Zwiazek, czy to na odleglosc, czy nie, musi dawac obojgu partnerom perspektywy. A zwlaszcza, kiedy nie macie mozliwosci czestego spedzania czasu ze soba. Oboje partnerow musi miec swiadomosc i pewnosc, ze zwiazek ma przyszlosc, ze obojgu zalezy tak samo. Popelnilas kilka bledow, nie pozwolilas mu uwierzyc w siebie. Ale tez wykonalas krok w jego strone, powiedzialas, ze zrozumialas, ze chcesz naprawic. Wiem, ze serce rzadzi sie swoimi prawami, ale nie powinnas byc nadgorliwa, z czasem to moze obrucic sie przeciwko Tobie. Jego postawa tez pozostawia wiele do zyczenia, i wydaje mi sie, ze moze miec cos na sumieniu. Moge zrozumiec jego zal i rozgoryczenie, ale kiedy jest milosc, jest tez sklonnosc do wybaczania, a on wydaje sie bardzo powsciagliwy i jakby robil Ci wielka laske, ze ogole zaszczyci Cie rozmowa. Sugeruje cierpliwosc.

Ale to takie trudne... dla mnie. Nie potrafię być cierpliwa, nie potrafię nic nie robić. Od samego początku po rozstaniu układam w swojej główce plan, np. za tydzień napiszę mu "to", a za tydzień "tamto". Później odliczam tylko dni.

Teraz jak widzę, że sam nie wychodzi z inicjatywą i nie odzywa się, znów narzuciłam sobie czas. Męczy mnie to czekanie. Ustaliłam sobie dwa tygodnie i że jak w ciągu tego czasu nic nie drgnie to oświadczę mu, że mam dość i że się poddaję. Dobry duszku, to by się zgadzało z Twoimi słowami... Tylko ja się boję tego zrobić... A przez to on faktycznie ciągle wie, że ja na niego czekam... i ma mnie na każde kiwnięcie...

Nie wiem, co zrobić... dlaczego to musi być takie trudne? Myślałam, że wystarczy kochać, a tutaj miłość wygląda na jakąś grę, kto wygra, kto przegra, kto będzie górą...

Dziękuję za wszelkie porady, dają do myślenia.. może jakoś zmobilizuję się do cierpliwego czekania... a może wręcz oświadczę, że jednak się poddaję, bo ileż można...

Ostre słowa. Ale prawdziwe. Też doszłam do takich wniosków.

Owszem, byłam głupim dzieciakiem i nie zachowywałam się dojrzale, aczkolwiek próbuję to udowodnić swoim zachowaniem teraz, że się zmieniłam. Nie do końca też jestem przekonana o jego dojrzałości, skoro sam nie do końca wie, czego chce. Najpierw odmawiał spotkania (co jestem w stanie zrozumieć), w końcu się zgodził, w ostateczności przyszedł do mnie sam, spędził ze mną noc, a teraz... mnie unika znów? To chyba też nie jest dojrzała postawa, stąd moja frustracja, bo nie do końca wiem, na czym teraz stoję...

Mogę być cierpliwa, w zasadzie po tych wszystkich słowach, które tu padły czuję się zmobilizowana do tego by wytrwale poczekać. Tylko pytanie jak długo mam czekać i czy faktycznie to do czegoś prowadzi... Czy nie lepiej, tak jak radzi Dobry Duszek, wywiesić białą flagę...

Jeszcze jedno.
Pogadajcie sobie o waszych uczuciach. I to nie tylko o miłości, a o rozczarowaniu, niepewności, zazdrości i innych, które przeżywacie. Może Ty zacznij.

Powodzenia.

naiwna_M, usłysz, naprawdę usłysz to, co do Ciebie powiedział Twój chłopak:

Nie powiedział, że temat jest zamknięty. Poprosił o czas. Ale Ty, oczywiście, wiesz lepiej od niego czego on chce, bo napisałaś dalej:

Weź w garść , na krótką smycz swoją bujną wyobraźnię i tworzenie różnych scenariuszy. Do niczego dobrego to nie doprowadzi. Nie bujaj w obłokach, wyobrażeniach, tylko stań na Ziemi. Nie wymyślaj odpowiedniego terminu, nic nie przegapisz. Może zaskocz go swym zachowaniem i nie zaczynaj tematu.

Być może, nie muszę mieć racji, Twój chłopak zdecydował się, byś Ty zaczęła choć przez chwile przeżywać to, co on przeżywał przez 8 miesięcy. I, jeśli się kochacie, to uczucie mimo przerwy wytrzyma. Tym bardziej, że chłopak przez tyle miesięcy był bardzo cierpliwy i czekał na Twą decyzję.

Może też być to niezły sprawdzian Twojego szacunku do niego i liczenia się z jego zdaniem.

Moim zdaniem może być teraz taki brzydki test dla Ciebie - z jego strony. Skoro on przez osiem miesięcy nie mógł przekonać dorosłej baby do przedstawienia się rodzicom z obojga stron - to pomyśl sama jakie to mogło wróżyć dla niego perspektywy na przyszłość.

Pomyślmy - dorosła kobieta, 25 lat, mieszka z rodzicami i słucha się ich jak małolata - kierują jej życiem osobistym. Ponieważ rodzice mówią że 500 km to daleko - panna twierdzi - faktycznie, wobec czego nie ma sensu się przedstawiać - i tak gucio z tego wyjdzie. Facet się angażuje - baba niezdecydowana, odwleka, co tak naprawdę może zostać odebrane jak olewka.

W końcu facet mówi - dosyć do cholery nagłej! To ja tu się gimnastykuję, jeżdżę jak popapraniec i gucio z tego mam - fochy, zazdrość, zero deklaracji, zero powagi, zero bzykania. Bożesz jedynyż, tyle jest studentek, ba - nastolatek bardziej zdecydowanych, to jest dorosła baba - przecież jej nie będę zmieniał na siłę. Niech sobie dziewiczy dalej z rodzicami i czeka na księcia z bajki. Adieu!

A teraz Ty nagle dochodzisz do wniosku że wszystko można. Można pojechać, można czekać, być miłą, cierpliwą, wyrozumiałą - mało tego - idziesz z nim do łóżka. Wszystko na raz, a jak się starał to nie bylo nic. Czysta manipulacja.
I co ten biedny chłopina ma sobie pomyśleć?
A no kurna - jak chce to potrafi. No więc dlaczego nie chciała wcześniej jak się starałem jak wariat? Robiła sobie jaja? Dojrzała nagle przez te parę dni a nie mogła przez osiem miechów? Co to za laska dziwna. A jak tego sam nie wymyślił - to pewnie mu koledzy pomogli. No i jeszcze dziewica - pewnie od razu będzie się chciała hajtać teraz.

Facet jest po prostu mega zdziwiony i sam nie wie co o tym myśleć. Ja bym nie wiedziała - a tak wyglądają fakty. Jest jeszcze jedna opcja - być może kogoś poznał, tam na miejscu. No bo bądźmy szczerzy - jak sobie wyobrażasz dalszy związek? Przeprowadzki nigdy nie deklarowałaś - nic nie piszesz że on deklarował. Bronilaś się przed poważnym trybem związku - poznaniem rodziców, łóżkiem - to razem na pewno pomogłoby wyklarować dalsze plany. On chciał - Ty nie. Teraz on odpuścil - Ty znowu tupiesz nogą. Daj sobie na wstrzymanie kobieto i zastanów się jak widzisz Waszą przyszłość nie tu i teraz ale za 2-3 lata.

Co jesteś w stanie poświęcić by pójść na kompromis? Czy Twoi rodzice będą mieli aż tyle do powiedzenia do końca Twoich dni? Już widzę jak facet ma wizję - no tak wyprowadzić się nie chce, do tej pory sama nie mieszka - ani chybi będziem mieszkać na kupie. Przesrane.

Moja droga - wiem że mój post jest brutalny - moim celem nie jest obrażenie Ciebie, a zaserwowanie spojrzenia "z boku". Żeby stworzyć prawdziwy, dojrzały związek - trzeba najpierw dorosnąć, usamodzielnić się, pomiszkać razem - a Ty chciałaś randkować jak pensjonarka.

Nic nie piszesz jakie były jego oczekiwania, deklaracje dotyczące nawet nie Waszej wspólnej przyszłości ale jego planów na przyszłość. Czy była mowa o wspólnym życiu, czy on mieszka sam, czy deklaruje wspólne mieszkanie, dorosłe życie razem.

Łóżkiem tego nie załatwisz. Jak będziesz miała szansę - wykorzystaj ją raczej na poważną rozmowę.

Pozdrawiam.

Ja nie wiem czy zrobilą celowo, podświadomie i czy wogóle. Ja w jej glowie nie siedzę i materacem nie byłam. Ja tylko mówię jak to mogło zostać odebrane z boku przez kolesia który stawał na uszach i figę dostał, a jak zaserwował kopa w cztery - to dostał wszystko z zaległymi procentami. A wcześniej go nawet nie chciala wpuścić do domu. Nie tyle czas gra tu rolę co całokształt i wrażenie ogólne.

Moim zdaniem tak właśnie mógł pomyśleć. Nie że Autorka nagle dorosła, zrozumiala, pogodziła się z faktami i postanowiła że jednak chce (do czego ma oczywiście prawo) tylko że chce go zmanipulować żeby było jak było. To z kolei tlumaczyłoby dlaczego teraz wije się jak piskorz.

Witam, wiem jak to jest też jestem jedynaczką, od 12 roku życia wychowywaną przez mamę, nadopiekuńczą mamę... też nigdy w życiu nie pozwoliłaby mi gdzieś jechać, dlatego jak miałam 21 lat i zakochałam się po uszy w facecie ponad 20 lat starszym zaczęłam ją okłamywać i wyjeżdżałam z nim na weekendy mówiąc, że jadę do koleżanki. Nie dziwi mnie więc Twoje zachowanie, jesteś tłamszona przez rodziców. Co do nocy wiadomej to na pewno nie żałuj, kochasz faceta, działała w Twoim postępowaniu miłość. Dobrze, że zrobiłaś ten krok, że pojechałaś, nawet jeżeli nie przyniósł on oczekiwanych skutków, to ten wyjazd w pewnym sensie odciął Cię od rodziców, pokazałaś, że też umiesz postawić na swoim, w tym wieku już nawet trzeba przeciwstawiać się nadopiekuńczym rodzicom. Moja rada, nie dręcz tego faceta, pisz z nim jak z kolegą, odezwij się raz na tydzień, albo dwa, ze zwykłym "a co u Ciebie", albo jak chcesz dać mu coś do zrozumienia ale delikatnie np "dzisiaj jak szłam do pracy poczułam straszną ochotę, na kawę taką jak piliśmy u Ciebie" czy coś takiego, a z czasem "wiesz muszę coś załatwić w Twoim mieście jak będę, to może się spotkamy"

minia23, to prawda, tylko myślę, że gdyby poznał kogoś to jednak nie przespałby się teraz ze mną... Zaś jednak sobie wkręcam, że na tych juwenaliach kogoś pozna ;/ jestem wariatką. Ok. 3 tygodnie temu spytałam go czy są jakieś twarde przeciwwskazania, dla których razem być nie możemy, a on odpowiedział: "jeśli chodzi czy jest ktoś inny, to nie, nie ma". Więc do tej pory miałam pewność, że nie ma innej kobiety...

Kazina, dokładnie tak na to patrzę. Nawet jeśli się nie uda (co nie wiem jak przeżyję), to cieszę się, że odcięłam się od rodziców, że potrafiłam się przełamać, okazać swoją dorosłość. Wiem, że teraz byłoby już inaczej...

Wiem, że jest Ci ciężko i że to rozstanie Cię bardzo boli... nawet rozumiem te Twje obawy, że juwenalia, że studentki..
ale trochę więcej optymistycznego myślenia... może potrzebuje czasu, żeby znowu zrozumieć,że Ci na nim zależy, że się zmieniłaś...
ale faktycznie nie naciskaj... traktuj go "od tak" i bądź dobrej myśli..

Po przeczytaniu pierwszego postu autorki myśl miałam tylko jedną: "on już ma inną". Te teksty, że się z Tobą nie spotka, że ma dla Ciebie tylko 2 godziny, nagłe zmiany decyzji, niechęć do rozmowy o przyszłości... Dla mnie to bardzo źle wygląda.

Ciężko o optymizm, gdy dociera do mnie jak bardzo zawiniłam...
Ciężko, gdy widzę jak mnie oszukuje, twierdząc, że pracuje, a wiem, że tylko mówi tak, aby ze mną nie rozmawiać...
Ciężko... gdy jeszcze te juwenalia i oznajmił, że już idzie spać, a doskonale się domyślam, że gdzieś imprezuje i wciąż dręczy mnie myśl, że na pewno jakąś pozna...

Ciężko też odpuścić, gdy mój tok myślenia sprowadza się do tego, że to ideał, a ja okazałam się skończoną idiotkę, dlatego powiedział "dość".

Aaricia, cóż... może masz rację... tylko skoro ma inną to dlaczego przyszedł do mnie tej nocy? Nie mogę uwierzyć, że przespałby się ze mną, jeśli byłby już zainteresowany (zakochany) inną kobietą... ale kto wie... Spotkać się ze mną nie chciał, bo przed weekendem majowym wywierałam na nim presję, powiedziałam kilka gorzkich słów, myślę, że bał się, iż na żywo urządzę mu taką scenę...

dagy, dziękuję... lecz prawdziwie wzruszająca i piękna jest Twoja historia gratuluję i z całego serca życzę wszystkiego dobrego, dużo szczęścia i miłości Takie historię dodają otuchy, że może warto walczyć... choć, może i ja powinnam mu oznajmić, że się poddaję i odpuszczam? tylko czy to by go zmobilizowało...

wątpliwe..chciałabym to zaryzykować, ale obawiam się, że źle to odbierze, że tak szybko się poddaję.
Chciałabym też, aby było tak niektórzy tu piszą, że może wystawia mnie na taką próbę...w porządku, zasłużyłam, zniosę. Ale obawiam się, że on po prostu mnie nie chce, że dlatego unika, że dlatego okłamuje, że dlatego unika rozmowy... Mogę czekać? ale ile... w końcu będę musiała znów poruszyć ten temat, zresztą z moją niecierpliwością długo nie wytrzymam.. Nie wiem, co robić..

Możemy sobie tylko pogdybać i pogadać...

To w takim razie nic do mnie nie czuje. Minęły ponad 2 miesiące od rozstania. Fakt, średnio co 2 tygodnie pisałam mu, że zmądrzałam i czy da nam szansę, ale po 2 tygodnie milczałam i co? i nic, cisza, nie zatęsknił... Chyba próżne nasze pisanie tutaj, gdy on do mnie nic nie czuje. W takim razie nie rozumiem dlaczego ciągle robił mi nadzieję... Jak pisałam do niego to zawsze odpisywał "może kiedyś stwierdzę, że gdzieś się po drodze pogubiłem, ale na chwilę obecną nie widzę nas będących razem". Jak nacisnęłam raz mocniej to odpisał, że nie ma nadziei i mam przestać się łudzić. Po czym na tym ostatnim spotkaniu w końcu sam przyszedł, przytulał, całował i... no nie wierzę, że to było tylko wykorzystanie okazji, choć kto wie... z drugiej strony nie dociera też do mnie, że mógłby tak, gdyby nic a nic do mnie nie czuł. Ale może, jak mój nick wskazuje, jestem naiwna i faceci tak potrafią. Tak czy siak dało mi to ogrom nadziei! A teraz znów mnie zwodzi i mówi, że na razie na ten temat nie rozmawiamy... Może naprawdę powinnam wprost oznajmić, że się poddaję... bo nawet jak się nie odzywam to on doskonale wie, że ja na niego wiernie czekam i usycham z tęsknoty..fakt, przez 8 miesięcy związku postępowałam źle, ale myślę, że on dobrze wie, że mimo wszystko oszalałam na jego punkcie...

Przepraszam wszystkich, że tak zamęczam. To już jak natręctwo myśli. Wszędzie szukam ukojenia. A przez te juwenalia jeszcze bardziej rozmyślam...

Ba, tylko jak to zrobić, mając świadomość, że właśnie imprezuje (i będzie jeszcze przez najbliższe kilka dni) i może właśnie poznaje jakąś uroczą studentkę? To silniejsze ode mnie...

Może się nie zadręczaj tym aż tak... Weź gorącą kąpiel, posłuchaj energicznej muzyki... odpręż się, zrelaksuj i zapomnij chociaż na chwilę...

prawda jest taka, że doprowadziłaś do tej sytuacji przez własną głupotę. Facet zwyczajnie nie zdążył się konkretnie zakochać a ty już go wystraszyłaś swoją osobą. Ktoś tam podliczył ilość waszych wspólnych spotkań, jak możesz kogoś kochać praktycznie go nie znając? Bo ty go nie znasz!

Widywaliście się tylko ewentualnie w weekandy to jak zjazd z akademika do rodziców raz na miesiąc, gdzie jest podane do stołu nie ma kłótni są pączki , kakao i kieszonkowe i ukochany synuś, córcia.

Tak niestety jest! Wyjdź z internetu i poznaj typka na miejscu!

hehehehehehhehehehehhehehe, a powiedz mi naiwna ZA CO TY GO TAK BAAARDZO KOCHASZ, bo aż ciekawy jestem. Za 4 spotkania i pół roczne klikanie na klawiaturze? Ty co najwyżej możesz być zauroczona nim.

Już masz taką wyobraźnie, to współczuje tobie jak kiedyś twój mąż będzie musiał gdzieś wyjechać np. na tydzień

alter_ego słyszałeś, że nie kopie się leżącego? zresztą.. nieważne..

Ale ja nie liczę na klepanie po ramieniu, ani, że ktoś mi powie, że to wielka miłość. Sama powątpiewam w to, czy byłam prawdziwie kochana, skoro mnie jednak zostawił. Bądź co bądź padło w tym temacie dużo ostrych słów już. Fakt, dość przykre, ale przyjmuję to pokornie, troszkę mi te słowa już uświadomiły kilka spraw, może znajdę w nich "natchnienie" do dalszego działania.

Nie będę się sprzeczać czy kocham, czy nie. To nie ma sensu. Może za kilkanaście lat stwierdzę, że tylko mi się wydawało, a może już zawsze będę rozmyślać, że przegapiłam szansę (właściwie zmarnowałam) na coś pięknego w moim życiu? Moje serce uparcie twierdzi, że kocha, może jestem trywialna, banalna i niedojrzała, trudno. Nawet jeśli nazwiemy to zauroczeniem, nigdzie nie jest napisane, że gdybym zachowywała się do jasnej cholery jak przystało na 25letnią babę, nie rozkwitłaby z tego prawdziwa miłość i silne uczucie... Więc nazywajmy to jak chcemy i tak żałuję, i tak mi z tym źle...

nie przestraszył tylko zniecierpliwił i zniechęcił, pomyślał sobie, że jka teraz tak się słucha rpdziców to potem całe życie będą im podporządkowani dlatego teraz Autorka musi mu pokazać jaki ma stosunek do rodziców, ze się zmieniła

przewidywalność moim zdaniem dotyczyła nocy

brawo!

Może lepiej byłoby w ogóle nie pisać? Ja wiem- kochasz i tęsknisz, chciałabyś by było jak dawniej. Ale teraz to już raczej niemożliwe. Tym pisaniem pokazujesz mu, że nie jesteś taka silna jak myślisz. Kto wie, może on odczuwa to jako narzucanie się... Wszystko jest możliwe. Może po prostu teraz on zwątpił i nie chce już się starać za dwoje. Może uznał, że teraz Twoja kolej... Nie wiem. Nie chcę powtarzać tego, co Kriss napisała, ale ma 100% racji. Odpuść sobie, szanuj się. Tego kwiatu jest pół światu- jak to mówiła często moja znajoma. Jak nie ten, to inny...

tylko ty. Masz 25 lat, zero facetów przed nim, miłość z internetu, brak motywacji , bezgraniczne posłuszeństwo wobec rodziców, brak ochoty wyjścia z domu, w dodatku tworzysz sobie już filmy , że facet zabawia się ze studentkami. Masakra.

Co z tego, że go zrozumiałaś? Za późno. Przeżywasz rozstanie z chłopakiem, z którym widziałaś się może z 5 razy , raz z nim spałaś tak jakbyś się rozwodziła po 10 letnim związku małżeńskim.

Serio, nie obchodzi mnie to ilu miałaś, sądzę, że mało i jestem pewien. Ale to nie istotne i tylko i wyłącznie moje własne zdanie!! Napisałaś , sama, że tylko raz! To gdzie ja mam problem z czytaniem? Boli cie prawda, która sama wyjawiasz.

Wyśmiewam cie, nie po to , żeby zrobić ci przykrość , czy ze złości bo mam to w D, tylko żeby cie uświadomić aby taka uczuciowa osoba wzięła się w garść w końcu!