Jestem tu od niedawna, ale przeczytałam dziś kilka historii forumowiczów, niektóre są na prawdę trudne, ale chciałabym Wam opowiedzieć historię mojego życia, po to aby pokazać że czasami największa beznadzieja może dać nam coś dobrego.
Urodziłam się prawie 25 lat temu. W momencie moich narodzin mama miała 39 lat, a tata 55. Było między nimi 16 lat różnicy wieku. Gdy się urodziłam mieli już dwoje dzieci. Moja siostra jest starsza ode mnie o około 20 lat, a brat o 10. Kiedy rodzice dowiedzieli się o moim istnieniu mama podobno wiedziała że jest chora na raka. Podobno lekarze odradzali jej ciąże, ale ona postanowiła że woli krócej żyć, ale dać komuś nowe życie. Dzięki temu jestem na świecie. Choć ''moja bohaterka'', bo tak mówię o mojej mamie zmarła gdy miałam niecałe 3 lata. Wiem, że pod koniec swojego życia nie myślała o sobie tylko o mnie. Po śmierci mamy mój 58 letni tata został ze mną praktycznie sam. Moja siostra dała nogę, nie wiadomo gdzie i po co. Dziś wiem o niej tylko tyle że ma 7 dzieci. Dwoje jest z nią a reszta w domach dziecka. Dwoje dzieci podobno zmarło czyli w sumie miała ich 9. Nigdy się do mnie nie odezwała. Mój brat po śmierci mamy popadł w złe towarzystwo, dokuczał tacie tylko dlatego że tata skupiał się na mnie bo nie należałam do dzieci o dobrym zdrowiu. I tak brat trafił do poprawczaka, a ja zostałam z tatą sama. Choć tata popadł niestety w alkohol dbał o to, abym nie widywała go w ''tym'' stanie. Wolał mnie zaprowadzić na kilka dni do znajomej, niż abym widziała jak pije. Nie mam mu tego za złe, że pił. Stracił ukochaną kobietę, został sam z małym dzieckiem. Niestety alkohol doprowadził go do marskości wątroby. Od szóstego roku życia mieszkałam u ''przyjaciół'' mojego taty. U nich również tata zmarł. Ja miałam wtedy niespełna 7 lat. Mój świat legł w gruzach. W dodatku o śmierci taty dowiedziałam się od jego bratowej, która nie powiedziała tego zbyt dyplomatycznie przez to dziś leczę samoistne drżenie rąk, które wywołała tamta wiadomość. Zgodnie z ostatnią wolą taty (podobno taka była, choć ja dziś już wiem że testament został najprawdopodobniej sfałszowany) zamieszkałam z jego ''przyjaciółmi''. Fakt pierwsze lata były trudne, ale zawsze dobrze się uczyłam przynosiłam świadectwa z paskiem. Niestety dla mojej nowej rodziny to nie było wystarczające. Dodam że dostawali na mnie furę kasy i rentę po moim tacie ( z której nigdy nie widziałam ani grosza). Często dostawałam lanie (choć to nigdy nie były zwykłe klapsy, zawsze były przepełnione przemocą wyżywania się na mnie), często oberwałam w głowę, albo wuja tłuk nią o blat biurka. Było źle bo nie posprzątałam, jeśli to zrobiłam to było źle że nie poświęcam czasu nauce. Jeśli złapali mnie z książką która nie była podręcznikiem dostawali szału. Przed ludźmi grali doskonałych rodziców, ale niestety nie byli tacy. Dali mi dużo rzeczy materialnych, ale nie miłość i bezpieczeństwo. Dziś po latach dowiaduje się że znajomi ludzie nigdy nie nabrali się na to że oni są tacy doskonali. Wszyscy wiedzieli, ale nikt nie reagował. Nikt. Miłość w tej rodzinie dostałam tylko od przybranej babci, która starała się również w tajemnicy kontaktować mnie z moją prawdziwą rodziną od której zostałam całkowicie odizolowana. Również mój przybrany brat (starszy o 15 lat ode mnie) starał się dać mi poczucie bezpieczeństwa, często mnie bronił. W pewnym momencie wykorzystał przeciw mnie (chyba wiecie co dorosły facet może robić nastolatce). W dzień po moich osiemnastych urodzinach uciekłam od nich. Zabrałam tylko kilka ciuchów i zdjęcia z mojego rodzinnego albumu (te na których są moi rodzice). Temat moich rodziców był w tym domu tabu, nigdy nie mogłam zapytać o nich, dlatego długo nic o nich nie wiedziałam. Uciekłam z domu do mojego obecnego męża. Poznałam go 6 miesięcy przed ucieczką przez internet, w chwili mojej ucieczki byliśmy 3 miesiące parą. Wiem ryzykowna decyzja, ale nie miałam wyboru. Wszystko chyba wtedy było lepsze od piekła jakim był ''mój'' dom. Po przeprowadzce do mojego męża postanowiłam poszukać mojego prawdziwego brata, bo on w przeciwieństwie do siostry pojawił się na pogrzebie taty, a potem zniknął. Znalazłam go niestety dziś żałuje pojawił się w moim życiu narobił mi problemów i długów które do dziś spłacam i zniknął. W chwili obecnej od 5 lat jestem mężatką, również od prawie 5 mamą. Od 7 lat mieszkam z mężem. Od 7 lat jestem wolna od piekła mojego dzieciństwa. Utrzymuje kontakt z przybraną babcią i przybranym bratem. Mimo tego co zrobił gdy byłam nastolatką wybaczyłam mu. Nikt nie jest idealny, a on zrozumiał co zrobił. Pomógł mi. Pomaga do dziś. Wiem pewnie wielu powie że powinnam to co mi robił zgłosić w odpowiednie miejsce. Ale ja nie chce. Dziś on ma rodzinę. Cudowną żonę i dwoje synów. Wiem, że żałuje tego co się stało. Uwierzcie, ale do ''przyjaciół'' taty, którzy mnie wychowali nie mam żalu. Dali mi dach nad głową, nie trafiłam do domu dziecka. Ok zgotowali mi piekło na ziemi, ale Bóg kazał przebaczać. Nie utrzymuje z nimi kontaktu i nigdy nie będę chciała takiego kontaktu mieć, ale nie chce czuć żalu i pretensji. Bo to by zatruło moje życie. Pewnie przez to co przeszłam jestem o wiele dojrzalsza niż powinnam i wrażliwa na ludzkie cierpienia. Dziś nadal szukam informacji o moich rodzicach. Za pomocą portali społecznościowych odnalazła mnie kuzynka, która stworzyła mi namiastkę prawdziwej rodziny. Opowiada mi o mamie, bo się z nią przyjaźniła. Kuzynka ma prawie 50 lat. Wiecie co, mimo tego że wiele rzeczy nie wiem o mojej rodzinie. Mimo że niektóre urazy jakich doznałam w życiu wymagały leczenia, na które sama się zdecydowałam. Bo jestem po terapii psychologicznej (z własnej woli) i obecnie leczę neurologiczne skutki pewnych wydarzeń to muszę wam powiedzieć że czuje się szczęśliwa. Mam cudownego męża, syna. Myślimy o drugim maluchu. Mam przede wszystkich cudownych ludzi dookoła siebie. Od roku mam przyjaciółkę. Bo dopiero rok temu udało mi się przełamać na drugiego człowieka, na tyle żeby mógł stać się moim przyjacielem. Padło na Kasie. Kasia lada dzień zostanie mamą. Zna moją historię i pewne moje złe nawyki jej nie przeszkadzają. Często czytamy sobie w myślach. Mój mąż jest również moim przyjacielem. A synek kocha swoich dziadków (moich rodziców) mimo że ich nigdy nie poznał. No i teściowa. Cudowna kobieta. Kocha mnie jak córkę, a ja od pewnego czasu mówię do niej ''mamo''. Co w moim przypadku, gdy nie pamiętam mej prawdziwej mamy było bardzo ciężkim do wypowiedzenia słowem, ale się udało. Kocham ją. Może nie tak mocno jak ''moją bohaterkę'' ale ją kocham. Widzicie życie coś odbiera, ale może dużo dać. Pomyślcie o tym czasami. Gdyby ktoś chciał pogadać na życiowe tematy albo potrzebował wsparcia w trudnej chwili służę pomocą.
- Roskalinda
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Podobne tematy
aż się łezka w oku kręci:(
ale niestety tak jest,że życie daje nam kopniaki ,a dorośli,osoby,które miały być wsparciem ,być przy nas potrafią zranić nas najbardziej:(
a my?:(-cóż później cierpimy długie lata...
niektóre osoby nie potrafią sobie z tym poradzić,choć nie zawsze tak jest-czego Ty jesteś żywym przykładem:)
przeszłaś prawdziwe piekło a mimo to dostrzegasz "piękno" świata,życia ,nie chowasz urazy...
i za to Cię podziwiam:)
myślę,że Bóg wynagrodził Cię potrójnie:) masz kochającego męża,teściową no a przede wszystkim największy cud świata-syneczka:)
więc z całego serducha życzę Tobie a w sumie Wam wszystkiego co najlepsze:)
Roskalinda swoją historią pokazujesz,że w życiu trzeba o siebie zawalczyć:)
jak dla mnie jesteś wielka:) 
pozdrawiam:)
3 2011-05-12 22:26:03 Ostatnio edytowany przez sandra.sandra (2011-05-12 22:27:04)
- sandra.sandra
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Bardzo ciekawie opisałaś swoje życie. I podziwiam Cię za to, że do nikogo nie czujesz żalu i czujesz się szczęśliwa. Ja mimo, że rozmawiam ze swoją mamą, to mam jakiś żal do niej i nie tylko. Nie czuję się do końca szczęśliwa. Może źle postrzegam świat?
To cudowne, po tylu przejściach cieszyć się z bieżących sukcesów. Ty "łapiesz życie", to piękne, bardzo pouczające. Chciałabym tak umieć. Mi życie w małżeństwie nie ułożyło się. Nieistotne z czyjej winy (obopólnej?), ale już jest po wszystkim, bym czuła się szczęśliwa.
Czy recepta na to jest "wmówić sobie", ze jestem szczęśliwa i nie chcę pamiętać złego...? Czy z taką cechą trzeba się urodzić?
Życzę Ci wszystkiego dobrego, bys zatrzymała to szczęście na zawsze
- Roskalinda
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Dziękuję Wam za dobre słowa.
Czy recepta na to jest "wmówić sobie", ze jestem szczęśliwa i nie chcę pamiętać złego...? Czy z taką cechą trzeba się urodzić?
Co do tego to nie wiem. Ja chyba nigdy nie czułam żalu do nikogo. Nie wiem czy powodem jest jakaś cecha wrodzona czy po prostu moja wiara. Wierzę że Bóg dla każdego z nas ma jakiś plan. Fakt niekiedy te Boskie plany są dla nas dziwne i niezrozumiałe, bo zadają nam ból. Ale każdy ból uwrażliwia człowieka. Ja zawsze wiedziałam że to co mnie spotkało ma w sobie jakiś cel. Może dlatego nigdy nie przechodzę obojętnie obok ludzkiego nieszczęścia. Moi znajomi mówią że dla mnie nie ma rzeczy niemożliwych bo kiedy wywalają mnie drzwiami wchodzę oknem, a gdy to nie pomaga to zostaje dziurka od klucza.
Powiem Wam że żal chyba nam nie daje nic dobrego, bo to przytłacza nas a nie osoby do których to uczucie kierujemy, a więc czy warto!?
Pozdrawiam cieplutko dziewczyny i telepatycznie przesyłam Wam troszkę mojego optymizmu:)
popłakałam się..."Widzicie życie coś odbiera, ale może dużo dać."
chcę być taka,jak Ty Roskalinda...
- Roskalinda
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
chcę być taka,jak Ty Roskalinda...
To uwierz w siebie i odrzuć wszelkie żale jakie masz w sobie. Żal nam nic nie daje tylko zatruwa nasze życie. Jeśli chcesz możemy pogadać. Rozmowa też dobrze robi, a widzę po nicku że coś Cię gryzie moja droga.
- Roskalinda
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Moja siostra dała nogę, nie wiadomo gdzie i po co. Dziś wiem o niej tylko tyle że ma 7 dzieci. Dwoje jest z nią a reszta w domach dziecka. Dwoje dzieci podobno zmarło czyli w sumie miała ich 9. Nigdy się do mnie nie odezwała.
Otóż chodzi o moją siostrę. Napisała do mnie na NK, do teraz nie mogę się otrząsnąć bo widziałam ją na zdjęciu. Moja siostra chce się spotkać. Nie było jej w moim życiu praktycznie nigdy i nie mam pojęcia co ja mam teraz zrobić. Po tym co mój brat narobił gdy pojawił się w moim życiu troszkę się boję. Z drugiej strony wierzę że spotkanie z siostrą wiele w moim życiu by wyjaśniło, może by poprawiło. Pomóżcie, ja już nie mam pomysłu co robić.
- różyczka
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Roskalindo przeszłaś bardzo wiele, cierpiałaś a jednak wybaczyłaś.
Jednak musisz zdawać sobie sprawę że masz w sobie głód miłości, posiadania swoich korzeni. Ten głód spowodował że otworzyłaś serce na brata myśląc że cię nie skrzywdzi i dałaś się wykorzystać.
Nadal jest w tobie potrzeba ufania ludziom, a czasem nasi najbliżsi to największe dla nas zagrożenie. Chcesz być kochana, odtworzyć swoją rodzinę.
Ale ty masz już rodzinę, masz najpierw dbać o siebie , męża dziecko a potem może o przybraną rodzinę.Na końcu o swoich dawnych bliskich.
Staraj się podchodzić ostrożniej do relacji typu spotykasz się z siostrą jest miła czuła i kochana, a potem powie weź pożyć mi z 5tyś. No bo przecież ja cię kocham, a ty mnie kochasz tez prawda?
Ja poszła bym na to spotkanie , ale z mężem i synkiem, i zrobiła sobie listę pytań do siostry. Porozmawiała bym spokojnie, starała się ją poznać .
A gdyby wyskoczyła że jej ciężko bo ma 7 dzieci to bym powiedziała że mi tez ciężko.
Że ciężko mi bo byłam co najmniej 10 lat maltretowana, żyłam w strachu, do tego w młodym wieku zostałam mamą nie miałam w nikim rady.
Że mi ciężko bo spłacam długi brata które zrobiłam dla niego z miłości a on mnie oszukał.
Poza tym Roskalindo zastanów się , twoja siostra mogła cię zabrać do siebie jak zmarł ojciec. Albo rok czy dwa lata później. Miała rodzinę skoro narobiła sobie tyle dzieci.
Dlaczego nie obchodził ja los siostry?
Na te pytania poznasz odpowiedz spotykając się. Bo ja bym się spotkała i dała jej szansę odpowiedzi na te wszystkie pytania.
Jednak poszła bym z dużą dawką ostrożności. To osoba której nie znasz moja droga, siostra owszem ale to nie ty a zupełnie inny człowiek.
- Roskalinda
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
różyczka dziękuję za odpowiedź, zdaję sobie sprawę że choć jest to moja siostra to dla mnie jest to zupełnie obcy człowiek. Spotkam się z nią po to aby odpowiedziała na moje pytania, bo fakt jest dużo pytań na które ona zna odpowiedzi, a one pozwolą mi poukładać przeszłość. Tylko co po spotkaniu. Nie będę jej na pewno traktować jak członka rodziny, bardziej jako kogoś kto po prostu jest w moim życiu. Boję się że po spotkaniu ona będzie cisnęła na kolejne spotkania, a ja owszem może raz kiedyś się z nią będę spotykała, ale chyba wszystko zależy od tego co powie mi na pierwszym spotkaniu.
- różyczka
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Kochana zawsze możesz odpowiadać jak zapyta o spotkanie że umówicie się w jakimś terminie dogodnym.
Nikt nie może oczekiwać że zburzysz swoje życie bo ona chce się spotkać.
Możesz tez powiedzieć że to ty będziesz dzwonić i wtedy się spotkacie bo teraz np nie wiesz jakie plany ma mąż i nie możesz nic ustalać.
Tak myślę że to ona powinna zabiegać i być cierpliwa aż ty będziesz mogła się spotkać nie ty.
Można byc otwartym i powiedzieć że Czasem się spotkamy pogadamy.
Na tym spotkaniu staraj się nie deklarować w stylu "Teraz skoro się odnalazłyśmy, to będziemy spotykać się częściej , spędzać razem święta"
Postaraj się dowiedzieć czegoś o siostrze, może powiedz jej że jeśli ma jakieś zdjęcia rodziców niech weźmie na to spotkanie.
Wiesz twojej siostrę zabrano dzieci, więc myślę że albo jest w środowisku alkoholowym, może jeszcze coś innego. Możliwe że będzie chciała wsparcia finansowego.
Wtedy otwarcie powiedz "Nie mogę ci pomóc pieniężnie, ale zawsze możesz liczyć że wesprę cię duchowo i myślami"
Masz teraz swoją rodzinkę fajnego męża dziecko. To ich dobro jest najważniejsze. Więc staraj się nie stresować spotkaniem ale zaplanuj je z mężem. Zawsze to ogromne wsparcie mieć go wtedy obok.
- alexhome
- Do zakochania jeden krok
- Nieaktywny
Twoja historia wyciska łzy z oczu 
na szczęście dobrze się kończy...jesteś bardzo silną osobą. Poradzisz sobie i z siostrą. Różyczka ma rację. Całą swoją rodziną będziesz miała większą siłe, bo nie wiadomo co ona kombinuje...Tobie się poukłądało, a ona... ? Przemyśl sobie wszystko na spokojnie i zrób jak Ci rozum podpowiada, bo serce czasem zawodzi... Powodzenia !!!
- Roskalinda
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
różyczka dziękuję za pomoc spotkanie zaplanuje w najbliższym czasie, ale najpierw dokładnie przemyślę czego chce się dowiedzieć. Tyle co wiem, to dzieci jej nie zabrali tylko sama oddała, ale teraz powodzi jej się całkiem nieźle. Tyle o niej wiem. Ale wiem że to mało.
alexhome masz rację że serce czasem zawodzi.
Jak będę po spotkaniu na pewno napiszę jak poszło i pewnie będę potrzebowała ponownie wsparcia z Waszej strony
Podziwiam Cię za to, że potrafiłaś przebaczyć ludziom, którzy Cię skrzywdzili. Ja mojemu ojcu nie potrafię wybaczyć zdrady i opuszczenia nas raz na zawsze. A przecież ci ludzie byli gorsi, niż mój tato.
Gratuluję również tego, że nie przejęłaś złych nawyków z "domu" i darzysz wielką miłością męża i dziecko.
Klasa, wielka klasa.
- Roskalinda
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Dziękuję za dobre słowa. Dziś napisałam do siostry meila z pytaniami których wprost bałabym się zadać. Może nie tyle bała co by mi nie przeszły pewnie przez gardło. Zobaczymy co odpisze.
- alexhome
- Do zakochania jeden krok
- Nieaktywny
Czekamy na rozwój sytuacji i mocno trzymamy kciuki, zeby było po Twojemu
- Biała Gejsza
- Dobry Duszek Forum
- Nieaktywny
Jestes tak wspaniała kobieta takich ludzi jak ty brakuje na tym swiecie. W jednym juz posie ujelam ze cierpienie nas oczyszcza i zbliza do Boga co oznacza to ze Bog czuwa nad nami kieruje nas po doswiadczeniach i to bysmy sie wzajemnie kochali szanowali przebaczali. Dostalas wynagrodzenie od Bozi meza dziecko przyjaciol. Zazdroszcze tej Kasi ze ma taka przyjaciolke jak ty sama bym chciala tak miec. Twoja historia jest dowodem ze mimo piekla nadchodzi tez czas na niebo. Ciesze sie twoim szczesciem i zycze ci wiele dobrego oraz by 2planujacy maluch byl zdrowiutki jesli bys miala ochote ze mna porozmawiac na gadu bylo by mi nie zmiernie milo
- delphine
- Dobry Duszek Forum
- Nieaktywny
...Widzicie życie coś odbiera, ale może dużo dać. Pomyślcie o tym czasami. Gdyby ktoś chciał pogadać na życiowe tematy albo potrzebował wsparcia w trudnej chwili służę pomocą.
Jestes bardzo madra kobieta. ciesze sie ze tutaj sie znalazlas jestes wzorem dla wielu z nas. Tyle w Tobie dobra i milosci, przebaczenia. Podziwiam Cie.
witam wszytskich tutaj znajdujacych sie na tym profilu:) chciallabym opowiedziec wam moja rozwniez przykra historie ktora przezywam juz od dluzszego czasu i czasem sobiue juz nie daje rady takze chciallabym waszej rady moze wy mi pomozecie z moim problemme:( a wiec poznalalz faceta majac 17 lat w sumie on juz mial dziewczyne ale chcial sie ze mna rowniez sopotykac ja glupia robilam sobie nadzieje ze sie nam ulozy i bedziemy razem ale niestety tak nie bylo uminelo pare lat oni postanowili wziasc slub. a do tego czasu slubu nadal ze mna sie spotykal bylam troche zazdrosna o niego ale w koncu mi to przeszlo. gdy byl w zwiazku on nadal sie spotykal ze mna a ja sie zgadzalam na to poniewaz bylam zakochana w nim ale widocznie on tez musi cos czuc do mnie skoro siee nadal spotyka. minelo 4 lata jego slubu i jakby cos szczelilo wjego zwiazek zona odeszla od niego i zostawila go poniewaz dowiedzial sie ze spotyka sie na lewo i jeszce innych tam bylo pare problemow. za jakies kilka miesiecy rozwiedli sie a ja nadal z nim sie spotykalam bo wiedziallam ze skoro bedzie wolny to moze nam cos wkoncu wyjdzie ale zona nigdy nie wiedziala o mnie i o nim ze my sie tez spotykamy. kilka miesiecy temu dowiedzialalm sie ze on poznaje ciagle jakies nowe partnerki ale tylko dla rozrywki bardzo mnie to zabolalo poniewaz ja tyle lat spotykallam sie z nim mimo tego ze byl w malzenstwie ale jakos mi to nie przeszkadzalo. ale wiem ze nadal sie spotyka z rozymi partnerkami i bardzo mnie to boloi poniewaz jestem o niego zazdrosna bo bardzo mi na nim zalezy. ja juz niewiem co mam ze soba zrobic i jak mam o nim zapomniec?nie chce dalej z nim ciagnac poniewaz wiem ze sie mna bawi i juz od pewnego czasu i rani mnie przez to. odpowiedzcie mi na moja historie bo ja juz sobie z tym nie radze:(mam duzy zal do niego ze tak potrafil mnie wykorzystywac aja glupia sie dawallam:(
- Roskalinda
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Witajcie. Dziś jest ten dzień o 16 miałam spotkanie z moją biologiczną siostrą. Jak było!? Patrzysz na kobietę która siedzi na przeciw Ciebie a to Twoja siostra. Po spotkaniu jest rezerwa, bo dystans trzeba zachować w końcu to zupełnie obca osoba. Zobaczymy jak będzie na kolejnym spotkaniu, za 3 tygodnie kolejne spotkanie. Na spotkanie poszłam jednak bez męża i syna, ale na znajomy dla mnie grunt. Zabrałam ją do kawiarenki w której często bywam, aby czuć się bezpieczniej. Tyle na gorąco więcej może jutro jak przetrawię to co siedzi teraz w mojej głowie.