Nowa relacja kosztem starego związku. - Netkobiety.pl

miałam podobnie, byłam w kilkuletnim związku i pojawił się ktoś kto mnie w pewien sposób "oczarował", jednak w porę zrozumiałam, że to co mnie "oczarowało" w nowym to cechy i zachowania których brakowało mi w moim związku. Ja się w porę opamiętałam i do niczego nie doszło, skończyło się na rozmowach prze telefon o pracy bo byliśmy z tej samej branży i facet mi imponował swoją wiedzą i doświadczeniem oraz ograniczyło się do kilku kaw i kilku spotkań na lunch ;-) ja ukróciłam tą znajomość do zwykłego koleżeństwa bo zdałam sobie sprawę, że od "podziwu" do miłosci daleka droga ;-)
koniec końców ... rozstałam sie z moim facetem a z kolegą po fachu mamy dobry kontakt i za każdym razem gdy się widzimy jest "chemia zawodowo-partnerska" ale nie chciałabym mimo to wychodzić poza te granice.

podsumowując - myślę, że jeśli jesteśmy w związku i ktoś zawróci nam na tyle w głowie że o nim myślimy, ciągnie nas do tej osoby to musimy mocno sie zastanowić co czujemy do osoby z którą jesteśmy w związku bo jak dla mnie to już pewien sygnał że czegoś brakuje lub nasze uczucia nie są do końca klarowne...

W mojej głowie pojawia się pytanie po ile mają lat ludzie z takim podejściem do związku, bo to jest zasadnicza kwestia.
Co innego jak jesteśmy 20 parolatkami w luźnym związku, który sobie trwa bo trwa i tak nic innego do roboty nie ma...
A zupełnie co innego jak jesteśmy 30-40 parolatkami w związku małżeńskim, gdzie są dzieci i cała masa wspólnych zobowiązań...
Co innego szczeniackie zakochanie, bardzo często opierające się tylko na seksie i presji bycia z kimś "w związku" na faceboku...
A zupełnie co innego dojrzała miłość, kiedy dorośli ludzie podejmują wspólnie świadomą decyzję o założeniu rodziny...
I tak dalej i tak dalej. Proponuję najpierw określić jakieś ramy dyskusji w których mamy się poruszać, tak będzie łatwiej.

Cóż... przypomina mi to wątek niejakiego Spensa. Tam wiele osób pisało, że żona nie była jego pierwszym wyborem.

Pewnie nie, ale co znaczy "pierwszy wybór" ?:) ile znamy osób o odpowiadającej nam płci i w pasującym nam przedziale wiekowym, kilkadziesiąt? W porównaniu z ilością potencjalnych partnerów/partnerek na świecie, jest to śmieszny ułamek. Oczekiwanie, że w akurat tej grupce jest osoba, która pasuje nam "najlepiej na świecie" jest - delikatnie mówiąc - naiwne

Łatwo wyobrazić sobie sytuację, gdy jesteśmy w związku i poznajemy kogoś takiego, jak nasz partner, ale z dodatkowymi kilkoma cechami, których nam w tym związku brakuje.

Ale czy warto skakać z gałęzi na gałąź jak małpa? moim zdaniem, o ile nie czujemy się nieszczęśliwi - nie. Bo zakochanie zawsze mija. Stan trwa od 3 miesięcy do 3 lat (jeśli wierzyć artykułom naukowym, które czytałem) i kończy się wygaśnięciem uczucia zakochania. Jeżeli jednak pokochaliśmy partnera/partnerkę, to taki stan zaakceptujemy, bo to naturalna kolej rzeczy i wiąże nas uczucie inne, głębsze, związane z przeżytym wspólnie życiem. Na takim etapie większe cycki, grubszy portfel czy większa pewność siebie potencjalnego "lepszego" partnera/partnerki po prostu nie mają znaczenia, bo jesteśmy już na innym poziomie, na poziomie sentymentalnym, gdzie nie liczą się cechy i przymioty danej osoby, ale sama osoba właśnie

Na przykładzie matki. Czasem łatwo wyobrazić sobie, że moglibyśmy mieć lepszą matkę, ale z oczywistych względów nie da się matki wymienić, bo łączy nas z nią coś więcej, niż wybór

I na takiej samej zasadzie, gdy z partnerem/partnerką połączy nas wspólne życie, wszelkie wielokryterialne mechanizmy doboru przestają mieć sens.

Taką mam teorię. Oczywiście, jeśli nigdy nie pokochaliśmy partnera, to powyższe nie ma racji bytu i wtedy rzeczywiście można oczekiwać przeskoku na "lepszą gałąź", gdy taka się pojawi

Pięknie napisane. Nic dodać, nic ująć. Doczepie się tylko przykładu z matką. Matki się nie wybiera. Matkę się ma . Tylko jedną.

Tyle, że jeśli chodzi o partnera to jest wybór. Z jakis względów wybieramy właśnie tę osobę, żeby z nią wejść w związek, a potem każdego dnia wybieramy ją ponownie trwając w związku

Nie tylko Ty tak masz

na tym polega wybranie partnera.
spotykamy się z wieloma różnymi ludźmi aż trafi się ten, który nam odpowiada.
Ja kiedyś zostawiłam kilkuletniego chłopaka dla nowego - ale fakt faktem, że z żadnym potem nie byłam - to nie było to. Długo myślałam aż wybrałam nowe zamiast starego.
Nie żałuję.
Za to żałuję że nie zostawiłam następnego, bo miałam jakieś głupie absurdalne poczucie że skoro powiedziałam tak, to mam już z nim być.... tego własnie żałuję, że byłam taka głupia.
Co innego gdy mamy już wspólne zobowiązania, zwłaszcza dzieci (bo kredyt by mnie na tym etapie życia juz nie zatrzymał), bo jesteśmy odpowiedzialni za kogoś zależnego od nas. Związek to nie tylko je bajka, to też trudne chwile.
kończąc - dopóki nie ma zobowiązań to powinniśmy robić dokładnie to co każą nam uczucia.

Zawsze pojawi się ktoś, kto może nas zaintrygować. ZAWSZE. Ktoś lepszy, ładniejszy, mający takie cechy charakteru, których nie posiada obecny partner. Po dwóch miesiącach, po pół roku, po dziesięciu latach związku. Niekoniecznie mamy na to wpływ. To kwestia tego, jak bardzo jesteśmy na to odporni, jak traktujemy swój obecny związek i jakie mamy podejście do związków ogólnie.
Jeśli był to związek "z braku laku" i tak naprawdę niewiele nas z partnerem/partnerką łączy, dlaczego wciąż z nim jesteśmy i dopiero osoba trzecia (która ZAWSZE może się nagle pojawić) jest w stanie skłonić nas do rozważenia jego zakończenia? Po co się na taki związek w ogóle decydowaliśmy?

Jeśli zależy nam na budowaniu dojrzałego związku, a czegoś brakuje nam w relacji z drugą osobą, o tym się rozmawia, nie szuka zastępstw. A jeżeli nie da się dojść do porozumienia, odchodzimy. Bo w wejściu w nowy, rzekomo dobrze układający się związek, za jakiś może się okazać, że znów pojawi się taka osoba, która zawróci nam w głowie na tyle, że po raz kolejny będą dylematy.

Z drugiej strony podobno w szczęśliwych związkach nie ma miejsca na trzecią osobę.

Kwestia określenia tego, na czym nam tak naprawdę zależy.

anderstud, nie powiedziałbym, że osoby młode nie myślą wcale. Nie generalizowałbym tutaj, bo osoba która ma przykładowo 30 lat może okazać się bardziej dorosła od tej która ma 43 lata. Już po raz drugi wspominasz tutaj o wieku i jeśli on jest dla Ciebie głównym czynnikiem tego w jaki sposób ktoś myśli, to nie wiem jak to mogę skomentować Wychodzi na to, że osoba w wieku 25 lat nie może stworzyć solidnego związku, bo  liczy się dla niej tylko seks, zabawa i nietrwałe relacje.

Nie chodzi tutaj o to, że w trakcie nowego związku poznajemy kogoś nowego, pojawiają się motylki w brzuchu i po tygodniu nowej znajomości rezygnujemy z wszystkiego na rzecz nieznanego. To jest głupie, dziecinne i niedorzeczne, ale tego chyba dopowiadać już nie muszę Tu chodzi o świadome i przemyślane decyzje, bo nawet zastanawianie się nad zakończeniem związku to sprawa, którą trzeba przemyśleć w każdy możliwy sposób i mieć na uwadze wszystkie konsekwencje. Tutaj też dochodzimy do tego co mówi katerine93, że w pierwszej kolejności powinniśmy naprawiać relację, gdy do takiej sytuacji dojdzie. Problem w tym, że nie zawsze się da. Czasem jest tak, że partner czy partnerka zmieniają się z wiekiem, zaczynają mieć inne cele i oddalają się od siebie. Dochodzi do tego, że są ze sobą z przyzwyczajenia i nie ma już miejsca na uczucia. Tutaj drugie pytanie... czy warto starać się o taki związek? Osobiście, myślę, że nie.

katherine93, Twoje podsumowanie to dobra puenta: "w szczęśliwych zwiazkach nie ma miejsca na trzecią osobę"

anderstud, wracając do Twoich pytań.
Autor wątku nie jest w związku, nie szuka też żadnego usprawiedliwienia dla siebie, ani dla swoich kombinacji. Celem jest tutaj dyskusja, poznawanie różnych punktu widzenia oraz historie innych związane z tematem wątku.

Iceni, związki poliamoryczne to temat na osobną dyskusje. Tutaj jest to świadomy wybór, który nikogo nie krzywdzi, bo osoby od samego początku umawiają się na taki rodzaj związku i wszystko jest jasne. No hard feelings

To prawda, łatwo jest generalizować, ale czasem trzeba  przeanalizować wiele za i przeciw aby dojść do świadomego wyboru, który nie jest pod wpływem emocji. Czasem decydujemy się na zakończenie związku, a czasem nie. Nie można też mówić, że decyzja o zakończeniu związku na rzecz nowej relacji jest czymś co zawsze jest złe. Wydaje mi się, że anderstud właśnie to chciał powiedzieć

No tak, chodziło mi tylko o te stwierdzenia, że w szczesliwych zwiazkach nie ma miejsca na inną osobę.

Myślę, że nie zawsze jest tak, że żeby pokochać inną osobę trzeba przestać kochać tę pierwszą. Czasem to może być bardziej skomplikowane.

Co do glownego tematu, to za chwilę

W zasadzie to nawet równanie 2+2 może być bardziej skomplikowane, pomimo tego że wynik jest znany, bo może być tylko jeden
Ja myślę, że jak ktoś jest w szęśliwym związku, to nie ma ani potrzeby, ani nie szuka sposobności, żeby "komplikować" proste sprawy.
Umiejętność dostrzegania w porę kierunku w jakim zmierza znajomość, to również nie jest jakaś szczególnie skomplikowany temat
i jeśli ktoś nie chce się wikłać w jakieś śliskie tematy, to się wikłać nie będzie, a jak komuś mało w życiu wrażeń, to niech nie buja,
że on biedny nie wiedział co się dzieje, nie zauważył kiedy się porobiło, nie o to chodziło, to wszystko jakoś tak samo się stało...
Samo się stało? W przyrodzie nic się samo nie dzieje. To są tylko tłumaczenia małego kazia, który narobił gnoju i nie wie jak wybrnąć.
90% przyłapanych na zdradzie nie wie jak to się stało, a bajeczka i przyjaciółce, która "stała się kimś więcej" jest juz tak oklepana,
że tylko na tym jednym forum w ciągu jednej minuty znajdę przynajmniej 10 takich historii z czego połowa kończy się najdalej po pół roku
jak koleś zostaje na lodzie z niczym, bo przyjaciółka już się z nim znudziła, a żona nie chce widzieć. Teraz lament na forum i płacz co robić.
Nie wiem co, może nowej przyjaciólki sobie poszukać, buehehe

Iceni, możesz opowiedzieć, mimo wszystko

anderstud, poznanie przyjaciółki, z którą wynika podobna sytuacja jak przedstawiona nie zawsze kończy się zdradą.
W zasadzie, nie rozmawiamy tutaj o zdradach. Chodzi bardziej o to jak dzięki niektórym zmienia się postrzeganie dotychczasowego związku, przy czym do zdrady nie dochodzi. Ewentualnie, do zakończenia związku.

Tak, anderstud, ale akuat nie pisałem o pochopnych decyzjach. Jeśli faktycznie podejmowałoby się w tej sytuacji pochopne i łatwe decyzje, to zastanowiłbym się najpierw nad jakością związku tych dwóch osób.
Wiadomo, że im dłużej z kimś się jest (a związek jest szczęśliwy), to nie myśli się o tego typu rzeczach, a cała nasza uwaga jest skupiona właśnie na tym związku i raczej nikt nie jest w stanie tego zmienić. Przynajmniej ja to tak odbieram.
Jednak, nie można powiedzieć, że każdy związek jest szczęśliwy i czasem mimo naszych prób pewnych rzeczy nie da się naprawić. Czasami też podświadomie czegoś nam brakuje i nawet nie zdajemy sobie z tego sprawy. Dla jednej osoby coś stanowi wielki problem, a druga problemu nie widzi w ogóle. Pewne rzeczy mogą wyjść dopiero po jakimś czasie- po kilku lub nawet kilkunastu latach.
Czy w takim wypadku posiadanie tego typu "przyjaciółki" czy "przyjaciela" nie popchnie Cię jeszcze bardziej do zweryfikowania swoich poglądów i podjęcia szybszej decyzji?
Jakie znaczenie w takiej sytuacji ma to czy osoba ma 25 lat i jest "wolnym ptakiem", czy może ma 30-40, dzieci żonę/męża i inne zobowiązania?
Sam pomyśl.

Wniosek: Nikt nie zrezygnuje ze związku, który uznaje za w pełni szczęśliwy. Sprawa się komplikuje gdy związek w którym jesteśmy, mógłby być zwyczajnie lepszy.

masajka, to akurat pisałem do anderstud, który, wydaje mi się że uważa, że jeśli już raz wejdzie się w związek, to trzeba w nim być. A bo to staż związku, a bo to dzieci, a bo to inne zobowiązania...

Po co tkwić w nieudanym związku? A może po to, żeby spróbować coś naprawić, by nie podjąć pochopnej decyzji, o której była mowa i nie odejść za wcześnie? (nawet jeśli chcielibyśmy się wtedy skupiać na nowej znajomości)

Nie mówię, niektórzy zbyt długo próbują coś naprawiać.

He he, ale kręcisz kolego, jak nie w tą, to w drugą mańkę
Do wpisu #27 cały czas była mowa o szczęśliwym związku, gdzie nie wiadomo skąd pojawia się przyjaciółka,
która nam uświadamia, że ten nasz szczęśliwy związek wcale taki szczęśliwy nie jest, więc sobie z niego wychodzimy.
I ja tej wersji cały czas się trzymam.
Dla mnie to jest lipa i szukanie usprawiedliwienia dla tego, który porzuca i sam wewnętrznie czuje że postępuje podle,
ale na zewnątrz musi być wszystko cacy, bo nie może wyjść na zwykłą szuję, zakłamaną kanalię i pospolitego zdradzacza.
No sorry, ale tak ja to widzę. Słabizna.

Wersja w której ten nasz związek jednak nie jest szczęśliwy i dlatego wolimy przyjaciółkę,
pojawia się dopiero teraz (wpis #28) i ma na celu... co przepraszam? Zrobić ze zwykłego zdradzacza męczennika,
który poświęcił swoje życie na podtrzymywanie fasady związku, w którym tak naprawdę tylko się męczył
i za ten bohaterski czyn należy mu się teraz medal albo chociaż jakaś atrakcyjna przyjaciółka w nagrodę,
a nie jakieś dziwne pretensje ze strony dotychczasowej partnerki, zdradzonej i porzuconej dla innej?
To jest jeszcze słabsze, bo jak związek kogoś męczy, to się o tym rozmawia i jak nie ma żadnej innej opcji,
to się taki związek kończy jak cywilizowani ludzie, każdy idzie w swoją stronę i sobie szuka kogoś innego.
I tak jest okej. To o czym tutaj rozmawiamy nie jest okej. Przynajmniej moim skromnym zdaniem.

anderstud, no cóż, jeśli przyjaciółka/przyjaciel jest w stanie uświadomić, że związek szczęśliwy nie jest, to tak naprawdę nigdy szczęśliwy nie był, a my tylko żyliśmy w przeświadczeniu, że szczęśliwy jest. Dlaczego żyliśmy w takim przeświadczeniu? Bo chcieliśmy, bo baliśmy się samotności, bo coś w pewnym momencie zaczęło się sypać, bo poznanie tej drugiej osoby, było motorem napędowym, który sprawił, że zaczęliśmy postrzegać ten związek inaczej (tak, to się zdarza). Przykłady można mnożyć.
Kolejny raz powtarzam, że zgadzam się ze stwierdzeniem, które tutaj padło: "w szczęśliwym związku nie ma miejsca na osobę trzecią." Czasem tylko musimy dogłębnie się zastanowić nad tym czy związek faktycznie jest szczęśliwy i tak jak pisze Iceni, w poprzednim poście, czasem druga osoba może nam pomóc w dojściu do odpowiednich wniosków.

Widzisz, w przypadku naszej rozmowy bardziej wdajemy się w ocenę tego czy te zachowania są dobre czy złe, a założeniem wątku były historie osób, takich jak angel92, które zwyczajnie w takie relacje wpadły. Czyli osób u których pojawiła się druga osoba, kiedy były w związku, ale także tych, które pojawiły się w czyimś życiu jako ta druga osoba, jako ten przyjaciel czy przyjaciółka. Bez oceny czy jest to sprawiedliwe, odpowiedzialne, dorosłe, czy tez jest zupełnie na odwrót.

Ponadto, Ty z mojej strony widzisz tylko "kręcenie w jedną lub drugą mańkę","kombinacje" i "próby usprawiedliwienia" czy nawet "zdrady" Tym bardziej, że mam tylko 25 lat, co oznacza, że zrywanie jest dla mnie, jak to stwierdziłeś: "na porządku dziennym i nie wzbudza żadnych refleksji". Idąc dalej, jestem młody, a jak uprościłeś: "młodzi myślą zupełnie inaczej, bo zasadniczo nie myślą wcale."
W takiej sytuacji, nie widzę sensu w kontynuowaniu naszej konwersacji

Pozdrawiam serdecznie.

Myślę, że albo nie byliśmy szczerzy sami  ze sobą i udawalismy, że nie widzimy, co się dzieje w naszym związku, albo szukamy usprawiedliwia dla siebie, gdy pojawi się ktoś trzeci.

Nie rozumiem takiego  podejścia, że ktoś nie jest szczęśliwy w związku,ale  nic z tym nie zrobi,  nie rozstanie się , że nie być samemu. Ale jeśli ktoś inny się pojawi , to wtedy już tak, bo nie odejdzie w próżnię, nie odejdzie ,,do niczego".

akurat tak jest najczęściej . Romans, motylki, zauroczenie są o wiele przyjemniejsze niż stary partner.  W zderzeniu z nieskazitelna nowa miłością jest jak stary , cuchnący i rozlatujący się kapec. Jest przeszkada do nowego lepsiejszego szczęścia . A pamięć podpowiada jedynie złe wspomnienia. Z nowa miłością nie ma złych wspomnień, jeszcze. Widać jedynie bezsens dotychczasowego związku

Ja tu nie widzę żadnej chęci konwersacji, tylko stawanie okoniem pod każdym argumentem, który jest nie po twojej myśli
i zmienianie wersji na "właściwą" w zależności od aktualnych potrzeb w dynamicznie rozwijającej się dyskusji
Może szybciej dojdziemy do ładu, jeśli napiszesz wprost o co się rozchodzi i co konkretnie chciałbyś tutaj przeczytać, nie wiem...
że można kogoś po latach ot tak rzucić w kąt jak starą brudną szmatę i wziąć sobie nową pachnącą prosto ze sklepu,
a na pytanie "dlaczego" rzucić na odczepnego wymyśloną w locie bajeczkę o boskim aniele który do nas zstąpił z niebios,
żeby nam pokazać w jak syfiastym związku do tej pory tkwiliśmy, bo nam samym nigdy coś podobnego do głowy by nie przyszło?
Masz rację, tak właśnie jest i nie ma w tym nic nadzwyczajnego, a każda porzucona osoba, która słyszy podobne brednie
momentalnie czuje się lepiej, bo ona też rozumie, że no skoro tak, to trudno, widocznie tak musiało być. To chciałeś przeczytać?
Wułala

Pozdrawiam również.

P.S.
Nie odpowiedziałeś na żadne z moich pytań, między innymi o to w jaki to cudowny sposób ta twoja "przyjaciółka"
ma ci raptem uzmysłowić jaki jesteś nieszczęśliwy będąc w szczęśliwym (przynajmniej do tej pory) związku?
Skoro znacie się tylko z doskoku i prawdopodobnie nie spędziliście ze sobą tak naprawdę nawet jednego tygodnia,
to co ty możesz o niej wiedzieć, żeby ją porównywać do tej z którą jesteś bez przerwy non stop przez jakiś tam czas?
Już samo to jest tak dziecinnie niedorzeczne, że dalsza rozmowa jest kompletnie bezprzedmiotowa, ale nie wiem dlaczego,
miałem jakąś cichą nadzieję, że może tym razem dowiem się czegoś nowego. Niestety, na próżno.

No toż przecież ci klaruję jak. Mam drukowanymi napisać? Nie róbmy sobie jaj z pogrzebu
W wielkim skrócie całą rzecz ujmując wszystko się sprowadza do pieprzenia.
Najpierw pieprzy się przyjaciółkę, a później pieprzy się głupoty, żeby nie wyjść na gnoja.
Te wszystkie pseudo przyjaźnie opierają się tylko i wyłącznie na chęci zaliczenia jedno drugiego
i tak długo taka przyjaźń będzie się rozwijać, aż w końcu do tego dojdzie. Klasyka i banał, za każdym razem to samo.
Cała reszta to jest owijanie gówna w sreberko i dorabianie wzniosłych hasełek do pospolitego kur...stwa.
Jak facet jest w szczęśliwym związku, czyli ma wszystko czego mu trzeba, to nawet mu do głowy nie przyjdzie
chęć posiadania jakiejkolwiek przyjaciółki, bo niby po co? Facet ma od tego ma kumpli. Faceci przyjaźnią się z facetami.
Kiedy facet zaczyna się kumplować z facetką, to można być niemal na 100% pewnym, że taka znajomość ma drugie dno
i przepraszam ale muszę to napisać W PEWNYM WIEKU takie rzeczy już się po prostu wie, podobnie jak to,
że ta cała otoczka pod tytułem "dopiero ona mi pokazała jak wygląda prawdziwe szczęście" to jest pierdzielenie głupot
przez kolesi napalonych na nowe cycki i zgrabniejszy tyłek, którym buzujące hormony chwilowo odcięły zdolność
rozpoznawania swoich czynów i kierowania własnym życiem. Często gęsto po kilku miesiącach wracają z podkulonym ogonem
i błagają o wybaczenie te same z którymi tak im było źle. Aż przyjaciółka musiała ich ratować i wyciągać z tej beznadziei...

Po raz ostatni - jak w związku jest dobrze, to jest dobrze. Jak jest niedobrze, to jest niedobrze. I to się samemu czuje i wie.
Żadna przyjaciółka ani nie jest potrzebna, żeby nam to uzmysławiać, ani nawet nie jest w stanie tego zrobić, bo nie ma takiej możliwości.
Od tego są wykwalifikowani specjaliści, do których z takimi problemami się idzie. No tylko że można trafić na faceta i co wtedy...

Ja jestem teraz w podobnej sytuacji. Kilka miesięcy temu poznałam w pracy starszego o 8 lat, żonatego faceta. Jest moim supervisorem, także głównie łączyły nas sprawy stricte pracowe, ale z czasem się zakumplowaliśmy - to on był osobą, która skracała dystans. Jestem 24 latką, także nigdy nie miałam za bardzo do czynienia z żonatymi, tym bardziej w ogóle nie patrzyłam na niego jak na mężczyznę na moim "radarze". Z czasem zaczął opowiadać mi więcej o sobie, podkreślać łączące nas podobieństwa (rzeczywiście, jesteśmy pod wieloma względami podobni charakterologicznie, tak jak i łączą nas wspólne zainteresowania). Mi niestety zaczęła podobać się ta atencja, komplementy, chociaż wiele jego tekstów przepuszczałam przez filtr, jak na przykład wstawki o żonie, która w przeciwieństwie do mnie nie grzeszy inteligencją i nie ma z nią o czym porozmawiać - typowe teksty, aby kogoś urobić, prawda? Zdarzyło mu się parę razy zagadywać do do mnie w nocy na facebooku (kiedy żona zapewne smacznie spała) i ze zwykłej rozmowy płynnie przechodzić do użalania się nad sobą i przeszłością - jak to kiedyś nie znał swojej wartości, nie przykłuwał uwagi ciekawych dziewczyn (na miarę swoich możliwości, sic!), a teraz po 4 latach małżeństwa doznał przebudzenia mocy i widzi, że się wpakował. To wszystko oczywiście między wierszami Kiedy zwracałam mu uwagę, że przekracza granice i przypominałam, że nie powinien tak pisać, od razu przyjmował postawę obronną. Raz nawet napisał, że chyba za bardzo sobie schlebiam... Ogólnie rzecz biorąc staram się teraz ograniczyć ten kontakt, byłam naiwna, że taka przyjaźń na dłuższą metę może wypalić. Facet ewidentnie ma jakieś braki i próbuje je sobie zrekompensować, a ja mimo, że go lubię nie chcę pchać się w takie problemy. Już i tak na samą myśl, że mój facet miałby tak mnie obrabiać za plecami sprawia, że tracę wiarę w związki.

Znaczy zaprzyjaźnia się rozumiem?

anderstud, w większości napisałeś to samo co wcześniej, tyle że trochę innymi słowami. W każdym razie, Twój punkt widzenia na sprawę już znamy

Hadar, ja też akurat tu wchodzę między przerwami. Fakt niestety jest taki, że za dużo sobie tych przerw robię, a obowiązki niestety wzywają...
Jesteś kolejną osobą, która mówi, że często odpowiadam dyplomatycznie. To prawda.
Poza tym, Hadar, Ty też już zdążyłaś nie odpowiedzieć mi na dwa pytania. Może zarówno u mnie jak i u Ciebie to kwestia lekkiej tajemniczości?

hmm, a teraz pytanie... co jeśli popatrzymy na cały wątek też z innej perspektywy. Właśnie z perspektywy tej "przyjaciółki" czy "przyjaciela", który nagle pojawił się w czyimś życiu? Czy to on jest odpowiedzialny za stawianie granic w znajomości, czy może bardziej osoba, która jest w związku?

Martinezkaz, teraz widzę, że napisałas posta i to Ty jesteś tą wspomnianą "przyjaciółką". Wydaje mi się, że postąpiłaś rozsądnie, tylko co Tobą kierowało, kiedy postanowiłaś utrzymać z nim kontakt na stopie koleżeńskiej? To że ma żonę i nie chciałaś rozwalać ich relacji czy może bardziej to, że użalał się nad sobą, przez co zaszufladkowałaś go jako człowieka niedowartościowanego?

Oj haha chyba się zagalopowałeś.....co to za monopol sobie zrobiłeś na bycie mistrzem dyplomacji?! Zresztą nawet jeśli, to teraz to jednak chyba jest tak że uczeń przerrósł mistrza
Jeszcze nie miałeś okazji poznać mych pełnych możliwości w całej okazałości i lepiej, żebyś nie poznał. Uwierz nie chciał byś
A co do twojego poprzedniego posta nie wiem o jakich pytaniach mówisz........
Ja zaś wiem, że moje znajduje się w tym wątku i wciąż czeka sobie niecierpliwie na odpowiedź
A zatem drogi "dyplomato" czy mój wniosek doczeka się pozytywnego lub jakiegokolwiek rozpatrzenia?

Masajka ma rację, niestety mam wrażenie, że tak to właśnie wygląda. Męcząca to rola, bo w końcu to nie ja będąc osobą wolną robiłam ruchy co do rozwijania znajomości w podejrzane rewiry. Czemu zostawiam tą relacje tak jak jest? Bo widzę, że koleś ewidentnie czegoś szuka, kombinuje, próbuje sobie zapełnić jakąś lukę. Jak opowiadał - ma piękną żonę, zaradną, pracowitą, gotującą - ideał, ale jak się tego słucha to ciężko nie odnieść wrażenia jakby traktował ją jak trofeum, takie dobrze wypełniające swoją rolę w małżeństwie. Przyjaźń, nawet z osobą w związku nie powinna polegać na byciu czyjąś tajemnicą, a tym bardziej jeśli ma się poczucie, że spełnia się rolę wypełniacza tego, czego nie daje związek - ciekawych rozmów z drugą połówką, dysput etc. Świadomość, że mam być taką sekretną przyjaciółką trochę podchodzi mi pod zdradę emocjonalną. A jak wiadomo, taka bywa nawet gorsza od fizycznej. Raz napisał mi, że lubi mieć poczucie, że się komuś podoba, szczególnie komuś wartościowemu. Drugi raz na odchodne stwierdził, że jestem najinteligentniejszą dziewczyną, która !UWAGA! zwróciła na niego uwagę. Co to za teksty? Na pewno nie przyjacielskie, a bardziej w stylu niedowartościowanego typa z poletkiem na którym pielęgnuje swoje liczne kompleksy.

Hadar, nie wiem czy się doczeka, od takich decyzji mam swoich ludzi, ale jeśli chcesz, mogę zrobić wyjątek i Twoją sprawę rozpatrzyć osobiście
Uczeń już przerósł mistrza? Skromność bije od ucznia tak, że muszę ubrać okulary przeciwsłoneczne
Nie miałem okazji poznać Twoich możliwości? Wow, czy mam się zacząć bać?
...

anderstud, ja ani razu nie zmieniłem frontu w tej dyskusji, w dodatku, w którymś tam poście jasno wytłumaczyłem wypowiedzi, które nie do końca były zrozumiałe np dla Hadar. A jeśli Ty, anderstud nie umiesz czytać ze zrozumieniem, to przepraszam, ale jest to tylko i wyłącznie Twój problem

W niektórych rzeczach masz moim zdaniem rację, nie mówię, że nie, tylko po co robić masło maślane i zaśmiecać wątek? Naprawdę, nikt tutaj nie jest niespełna rozumu i pewne rzeczy wystarczy napisać raz.

Poza tym, cały czas robisz jakiś przytyk w moją stronę, więc zwyczajnie jesteś nieuprzejmy i na ten temat raczej nie da się z Tobą porozmawiać normalnie. Jeśli od samego początku byłeś negatywne nastawiony do wątku i postanowiłeś mieszać z błotem osoby, których pogląd różni się od Twojego, to nie ma sensu, żebyś się dalej wypowiadał się w tym wątku, bo zwyczajnie irytujesz i uniemożliwiasz spokojną dyskusję!
Z mojej strony to tyle, bo w przeciwieństwie do Ciebie, nie mam ochoty powtarzać się w nieskończoność

wyczuwam tutaj pewną ironię, ale żeby nie było nieporozumień, uważam, że to osoba w związku jest odpowiedzialna za sytuację bardziej. To ona musi liczyć się z konsekwencjami swoich decyzji, gdyż (tutaj się muszę zgodzić z anderstud, to ona jest odpowiedzialna za drugą osobę, a każda decyzja musi być bardzo dobrze przemyślana. Przy czym musi się zastanowić, dlaczego chce być w tym związku, czy dalej warto w nim być itd. ale o tym już pisałem wcześniej.
I owszem, uważam, że druga osoba czasem może sprawić, że osoba która jest w związku zaczyna myśleć o związku inaczej. anderstud, mam prawo do tego, żeby mieć takie zdanie.

A co w takiej sytuacji robi "przyjaciel" czy "przyjaciółka"? Jeśli związek jest bardziej szczęśliwy niż nieszczęśliwy, pewnie po pewnym czasie będzie mieć wyrzuty sumienia, że negatywnie namieszał w czyimś życiu. W takiej sytuacji lepiej jest się odciąć, jak zrobiła to martinezkaz, ale jeśli związek nie jest do końca szczęśliwy? Czy przyjaciel robi wtedy coś złego? Wydaje mi się, że nie, ale to tylko moje zdanie. Ktoś inny może się na to inaczej zapatrywać

Poza tym martinezkaz, z tego co piszesz, wydaje mi się, że zawsze byłabyś dla niego tą drugą i pewnie nie byłoby dla niego problemem, aby zacząć zdradzać swoją żonę (bo on nie miał zamiaru od niej odchodzić, z tego co rozumiem), a tego typu układ byłby krzywdzący zarówno dla żony jak i dla Ciebie.

anderstud, swoje zdanie można wyrażać w sposób kulturalnie, nie doszukując się przy okazji machlojek z mojej strony. Poza tym, nie wkładaj mi w usta słów których nie powiedziałem, bo nigdzie nie padło stwierdzenie, że wszyscy muszą się ze mną zgadzać. Wręcz przeciwnie, kilka razy napisałem, że chcę poznać różne poglądy, ale to już oczywiście przeoczyłeś, żeby dorobić sobie teorię.

Jeśli przeczytasz posty jeszcze raz, zobaczysz też że moja dyskusja z osobami, które mają podobny pogląd do Twojego nie polega na tym, że oczekuję od nich, aby przyklaskiwali temu co mówię (to bardziej Ty tego oczekujesz, bo oburzasz się, jeśli ktoś nie do końca się z Tobą zgadza). Ponadto, jeśli już sugerujesz, że coś komuś tutaj narzucam, to podaj przykład wypowiedzi gdzie to robię...

Akurat mam szacunek do opinii innych, nawet jeśli jest sprzeczne z moimi (na tym polega prawdziwa dyskusja), ale jeśli ktoś zaczyna dorabiać sobie teorie na mój temat, tak jak Ty, to dyskusja niestety schodzi na psy. Zostałem już kombinatorem, tym który daje się manipulować, zdradzającym, niedorosłym, narzucającym swoje zdanie młodziakiem, który nic nie wie, krętaczem, kłamcą i nie wiadomo czym jeszcze... za takie coś czasami dostaje się bana.

Jedyną? Jeśli prześledzisz forum to zobaczysz, że zdanie angel92, pannapanna, i Iceni też różni się od Twojego. Nie jestem tutaj wyjątkiem, tak jak usiłujesz mi to wmówić.

Również pozdrawiam.

Hehe oj Lukas,
Coś czuję że jednak odpowiedź na moje pytanie będziesz musiał rozpatrzyć w trybie natychmiastowym osobiście, ponieważ odpowiedzi na to samo pytanie nie może się już doczekać druga osoba
Wobec tego podbijam pytanie, jakie były twoje motywację do założenia tego wątku, jeżeli nie jesteś w związku, a opisywane w nim sytuację nigdy cię nie dotyczyły?
Pytałeś się mnie wyżej czy powienieneś się bać, a masz coś na sumieniu? Jeżeli tak to niestety musisz....i to baaardzo
Tak wiem, że moja skromność jest wyjątkowa

Hej Lukas to jak? Bingo? Trafiony? Zatopiony?

Czyli tak jak od samego początku podejrzewałem.
Niedojrzały emocjonalnie bachor, który nie wie gdzie jest jego miejsce i pcha się z buciorami w czyjeś życie, bo właśnie ma taki kaprys.
Nie jesteś żadnym dyplomatą, tylko nieudolnym krętaczem, a swoim ostatnim wpisem akurat potwierdziłeś moje przypuszczenia.
I tym się właśnie różnią dorośli od dzieci. Dorośli już wiedzą, a dzieciom się wydaje że wiedzą. I mają rację. Tylko im się wydaje.
Bez odbioru.

P.S.
Rozgryzłem cię od razu, więc może pohamuj entuzjazm, bo do mistrzów (chyba trollowania na forum) jeszcze sporo ci brakuje.
Miszczu

A więc jednak bingo!
I nie ściemniaj , że ciężko pracowałeś, bo na innych wątkach się udzielales, tylko tu była cisza.