Narzeczona walczaca z przeszłością

To jest bardzo trudna sytuacja i niestety boję się, że nie wróży zbyt dobrze waszej przyszłości, jeśli sobie z nią nie poradzisz.

Głupio zabrzmi i może przynieść dodatkowe "smutki", ale jeśli możesz to przełóż ślub. Spróbuj udać się jeszcze raz do psychologa- może innego. Najlepiej by był to polecony psychoterapeuta. Jedną wizytą nie rozwiążesz problemów ze swoimi emocjami. Obawiam się, że potrzebujesz dłuższej terapii.

E tam, pieprzenie. Jaka terapia? Jak nachodzą Cię takie myśli to wyobraź sobie jak byłaś z tamtym 4 lata i co robiliście i odwróć sytuację. Przywołaj swoje aktualne emocje do byłego i zastanów się czy Twój narzeczony ma się o co obawiać? Nie, prawda? Tak samo Ty nie masz co sie bać i o tym myśleć bo dla niego była znaczy tyle co dla Ciebie ex. Czyli nic.

Przełożenie ślubu nie wchodzi w grę - albo ślub, albo rozstanie. A rozstanie z takiego powodu byłoby infantylne. Sama to rozumiem. Dopóki patrzę na problem z dystansu, to wydaje mi się właśnie taki - infantylny.

Tisha - zdaję sobie z tego sprawę. Problem nie polega w tym, że ja jestem zazdrosna o mojego narzeczonego obecnie, że boję się iż on może wracać do tamtego czasu. Wręcz przeciwnie, on w żaden sposób do tego nie nawiązuje. Polega na tym, że te obrazy same się pojawiają, że w mojej głowie te wspomnienia co i rusz odżywają i ja sobie z tym nie radzę. W takich momentach emocje biorą górę, a ja tracę panowanie nad sobą. Mój ex - zero emocji dla mnie, lekkie muśnięcie dla mojego narzeczonego. Jego ex - zero emocji dla niego, niekontrolowany wybuch moich.

No przecież nie mogę tego związku rozwalić z takiego głupiego powodu. Tylko jak mam to zwalczyć i z tym żyć? Raz jeszcze powtórzę - z dystansu problem wydaje się infantylny, ale jak emocje wezmą górę, to ból serca jest jak najbardziej realny...

Odganiaj te myśli, szybko staraj się skierować je na inny tor. Nikt Ci tu nie da lepszej rady. Stopniowo musisz to zwalczać. Nikt Cię z tego nie odczaruje, musisz sama nad tym pracować. Małymi kroczkami do celu

może tak naprawdę właśnie mi o to chodzi - o ciepło słowo i podtrzymania na duchu w gorszych chwilach? Z bliskimi osobami nie mam co o tym rozmawiać, narzeczonego nie chcę już tym męczyć, bo sama wiem, że to sensu nie ma. Więc wszystkie emocje i myśli cały czas trzymam w sobie. Raz jest lepiej, raz gorzej, a w tych gorszych chwilach ważne są słowa wsparcia - dlatego dziękuję Wam za każdego powyższego posta.

A czasem po prostu przydaje się zimny kubeł wody na głowę, jak od Tishy - nikt mnie nie odczaruje, więc żyć z tym muszę - przecież miłość góry potrafi przenosić, nie ?

mksudol:
naturalne to do końca moim zdaniem nie jest. Żyjemy w czasie, gdy seks stał się towarem, a ludzie często dla niego lub przez niego zatracają siebie. Jeśli człowiek sam siebie szanuje, to byle komu (w tym, przypadkowym osobom) nie da dostępu do siebie: do swoich myśli, ani do swojego ciała. Seks daje również poczucie bliskości, a tym samym bezpieczeństwa. Ja ufam, nawet obecnie bardziej jemu niż sobie w gorszych chwilach. Ale masz rację - gdzieś w głębi duszy cały czas pojawia się natrętna myśl, że skoro nie jestem pierwsza, to nie koniecznie muszę być ostatnie. Brak mi poczucia wyjątkowości i wyłączności. Pewno mam zbyt wyidealizowane podejście do związku. Ale skoro zgadzasz się z psychologiem, to może zaryzykowałbyś wymyślenie jakiegoś podtekstu tych emocji? Może taka wspólna burza mózgów pomoże...?

pozdrawiam

Czułam to samo, co Ty, Paulina85. Jestem z moim chłopakiem prawie półtora roku, ale przez pierwsze trzy miesiące nie potrafiłam sobie poradzić z tym, że on kogoś już miał, a ja byłam dziewicą. Ale przeszło. Minęło, nie ma po tym śladu, i obecnie sama nie wiem, o co mi właściwie chodziło.

Problemem jest to, że to się ciągnie u Ciebie już 3 lata. Mimo to, obawiam się, że musisz sama sobie z tym poradzić, ewentualnie właśnie z pomocą psychologa. I nie męcz tym narzeczonego, bo to nie jest jego wina. Sama widzisz, że to wszystko związane z byłą narzeczonego jest po prostu... głupie. I kiedy cierpiałam na tę przypadłość, też tak właśnie myślałam- że to super głupie. Spojrzałam na siebie jak na jakąś zakompleksioną, śmieszną histeryczkę, poczułam się żałośnie... i przeszło. \o/

O. Co ciekawe, mój chłopak nigdy nie wyrażał się negatywnie o swojej byłej. Po jakimś roku zobaczyłam ponownie jej zdjęcie i uznałam... że jest sympatyczna. Sądzę, że gdybyśmy teraz się poznały, mogłaby nawet zostać moją kumpelą. I miała też fajne zdjęcia ze swoim obecnym chłopakiem. I dziwi mnie ta moja zmiana nastawienia, bo wcześniej miałam ochotę ją zadźgać.

Paulina85 - jak sobie siebie przypomnę z dawnych lat - "jak beze mgłę" wiem co czujesz. To można zwalczyć, ale musisz nauczyć się samokontroli. Po prostu kiedy czujesz że nachodzą Cię idiotyczne "obrazy" pomyśl o czymś równie intensywnie. Taki "wet za wet". Inaczej wykończysz i siebie i związek. Tak się nie da po prostu.

Wyobrażam sobie że cudnie dla Ciebie by bylo gdybyś Ty była dziewicą a on prawiczkiem. Choć coś mi mówi że i wtedy "coś" by się znalazlo abyś mogla się zadręczać. To bez sensu.

Wasz związek jest piękny. To nie second hand - jak Ci się pewnie wydaje.

Nie da się żyć w utopii. Myślę że masz tendencję do zadręczania się, uporczywego myślenia o przykrych dla Ciebie zdarzeniach. Dlaczego sama się katujesz? Wymyśl sobie jakąś enklawę spokoju, do ktorej będziesz wracać w myślach za każdym razem gdy najdą Cię czarne myśli.

Mnie bardzo pomagało przypominanie sobie miłych chwil które razem spędziliśmy. Takich bardzo miłych i bardzo wyjątkowych.  Łącznie z tymi intymnymi. Co wtedy mówił, jak się zachowywał. Że to JA go doprowadziłam do takich rozkoszy i to MNIE wyznaje dozgonną miłość i prawi komplementy. Było trudno, ale się udało. Wtedy - bo mimo zażegnania tego problemu pojawiły się inne - ale to już inna bajka. W każdym bądź razie przestałam się zadręczać i teraz - przy moim mężu - mam problem z bańki A każde miało za sobą to i owo.
Czego i Tobie życzę. Tego problemu z bańki.