Studia położnicze - mając dziecko i męża.

MA to sens??NIkt tego na poważnie nie bierze a ja czuje że byłabym dobrą położną a nie takie które są zgryźliwe krzyczą itp. Chciałabym spotkać osoby które tak jak ja mają dziecko męża i studiują lub studiowały ten kierunek?

Też myślałam o położnictwie. Jeśli mieszkasz w dość dużym mieście, gdzie jest kilka szpitali, tzn kilka oddziałów połozniczych to ok. U nas niestety jest tylko jeden oddział i jeśli skończyłabym studia i nie dostałabym pracy to leżę i kwiczę. Dlatego zdecydowałam się na pielęgniarstwo, bo będąc pielęgniarką mogę pracować na każdym oddziale i nie muszę się martwić, że braknie miejsca. Szczerze chyba odradzałabym Ci takie studia na razie. Póki położnictwo i pielęgniarstwo było kierunkiem szkoł policealnych było w miare lekko. Zwłaszcza dla położnych, które uczyły się zawodu tylko 1,5 roku. Położne ucxzyly się tylko o macicy, jej funkcjach itd. Dziś studia nie opieraja się tylko na tej wiedzy. Trzeba znać całą natomię, fizjologię jest wiele trudnych przedmiotów. Zrezygnowało u nas 5 osób. I wszystkie dlatego, że nie miały czasu dla swoich rodzin a były właśnie bardzo młode. Pod czas gdy inne kierunki mają po 3 wykłady my siedzimy od 8 do 20 bez okienka. A kiedy przychodzi weekend to nawet nie myślimy o imprezie bo jedyne marzenie to spaaać i lenić się.

Wiesz, też myślałam, że będzie super. A prawda jest taka, że ile płakalam przez szkole bo na studiach w du*ie mają, że dzien po dni egzamin masz czy coś. Walą ile się da. Uczysz się i nic nie umiesz, bo musisz cały semestr wykuć. Jeśli bardzo chcesz to i tak to zrobisz ale ja bym poczekała aż dziecko troche podrośnie. Pierwsze lata są ważne. Nawiązuje się więź.

U nas na technicznych studiach dziewczyny sobie radziły, jedna miała nawet stypendium, tyle, że musisz mieć kogoś kto będzie się dzieckiem zajmował jak będziesz w szkole i jak będziesz się uczyć do egzaminów. W akademiku to wiesz zawsze ktoś miał czas żeby z dzieckiem posiedzieć, poza tym tam same rodziny były więc też się wzajemnie wspierały Ja wierzę, że dasz radę

Oj nie przesadzaj

Dużo osób młodych mających dzieci, dalej sie uczy, pomagaja im rodzice i nie słyszałam, żeby dziecko nie czuło z nimi więzi bo się uczą, bo poświęcają te 8h dziennie na naukę. Nie strasz autorki, zwłaszcza, że dziecko miałoby wtedy 3lata więc byłoby juz całkiem rozumne, w takim wieku ja już chodziłam do przedszkola, mama wtedy pracowała od 8-17, więc w przedszkolu byłam od 7.30-17.30/18.00 czyli jakieś 10/10.5h i nie miałam problemu z odczuwaniem więzi z własna matką

Kochana, nie odkładaj studiów na później, później nie będziesz miała już zapału, motywacji, będzie Ci ciężej jak odzwyczaisz sie od systematycznej nauki, której takie studia wymagają. Musisz się rozwijać bo za kilka, kilkanaście lat okaże się, że jesteś smutną, niespełnioną kurą domową, albo kobietą mającą slabą pracę, czującą rozgoryczenie z powodu niespełnionych marzeń i braku samorealizacji. Musisz się rozwijać - nie ważne czy będziesz położną, dziennikarką, inżynierem. Ważne, żebyś czuła się spełniona. Poza tym to bardzo ważne nie tylko dla Twojej przyszłości, ale tez dla przyszłości dziecka, żebyś była w stanie zapewnić mu wszystko. Nie wiesz jak się życie potoczy - może kiedyś zostaniesz sama z dzieckiem i bedziesz musiała je utrzymać. Nie bój się, dasz sobie radę - nikt nie mówi, że to będzie łatwe, ale ludzie sobie radzą Jeśli masz silną motywacje i dużo samozaparcia to jestem pewna, że sobie poradzisz.

Haha, ludzie celowo próbuja innych podniszczyć, czasem to próba dowartościowania, a czasem boją się, ze ktoś mógłby dokonać tego co chce i nie chcą do tego dopuścić, żeby nie czuć sie gorszymy. Nie daj się, sam fakt, że chcesz iść na studia, że myślisz o rozwoju świadczy o tym, że mądra z Ciebie dziewczyna. Zwłaszcza, że masz powołanie, czego wiekszości położnych i lekarzy brakuje. Ja wierzę w to, że Ci się uda. Ba! Po tym jak opisujesz jak pomagałas tamtej kobiecie to chciałabym trafić na osobe taką jak Ty gdy będę sama rodzić. A kto wie, może i trafie na Ciebie? Nawet nie będziemy wiedzieć że to my, a życie lubi płatać takie niespodzianki

Nie znam się dobrze na tym, ale zobacz to:

http://www.zawodowe.com/Polozna_-_jak_zostac_201
http://www.pielegniarki.info.pl/article/view/id/1470
http://www.wsuz.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=23&Itemid=26&lang=pl

Czyli tak jak piszesz - szkoła medyczna, a potem studia uzupelniające. Nie wiem z jakiego miasta jesteś i jakie tam są szkoły medyczne, ale na pewno wujek google Ci powie Bo faktycznie 50km to spora odległość, ale z drugiej strony, jeśli masz samochód, albo bezpośrednie połączenie, to nie powinnaś tam jechać dłużej jak godzinę Ja na swoją uczelnie też godzinę dojeżdżałam, a byla w tym samym mieście, w którym mieszkałam. Godzinka to nie taki straszny czas dojazdu, najwazniejsze, żeby połączenie bylo dobre. Chociaż, może faktycznie na razie lepiej zacząć od szkoły medycznej, zobaczysz czy w ogóle ten kierunek od strony teoretycznej Ci odpowiada, bo czasem to czego wymaga zawód, a to czego uczą Cię w szkole to dwie różne sprawy, Ja po studiach musiałam się wszystkiego od nowa uczyć do pracy

Ale najważniejsze to działać Zapisz się, zobaczymy, wszystko wyjdzie w praniu

Moim zdaniem, jeśli człowiek czegoś bardzo mocno chce, to jest w stanie wiele poświęcić, żeby to osiągnąć, a maturę ZAWSZE! warto mieć, nawet jeśli miałabyś później nie pójść na studia...Matura to nie tylko przepustka do studiowania...a jeśli chodzi o samo studiowanie, to masz DOPIERO 20 lat i całe życie przed Tobą, więc zabieraj się jak najszybciej. Jeśli zdecydujesz się na licencjant to 3 lata naprawdę szybko zlecą. Poza tym istnieje naprawdę dużo udogodnień na uczelniach dla młodych mam, jak np. inydwidualna organizacja studiów, wzelkegio rodzaju stypendia i zapomogi... a poza studiami istnieje coś co się nazywa "Centrum edukacji medycznej". Sprawdź, czy jest u Ciebie w mieście i co będzie dla Ciebie wygodniejsze... i jeszcze jedna rzecz, wydaje mi się dość istotna.. To bardzo fajnie, że pomogłaś tej rodzącej kobiecie, ale to nie oznacza jednoznacznie (ani oczywiście nie wykulcza), że będzie świetną położną i się w tym sprawdzisz, bo to naprawdę ciężki kawałek chleba, więc dowiedz się w szpitalu, czy mogłabyś zostać kimś na kształt wolontariusza, żeby sprawdzić, jak wszystko wygląda na co dzień...a i w trakcie samej nauki jest mnóstwo zajęć praktycznych w szpitalach, któe tak naprawdę wszystko weryfiukją...

a tak poza tym masz wsparcie ze strony najbliższych?

To prawda ale znam siebie wiem że byłabym dobrą położną a juz napewno pod wzglądem psychicznym tym kobiet..wsparcie sama nie wiem czuje że nie:((

najgorsze jest to żę jest tylko dzienne a ja mieszkam 60 km od rzeszowa i nie wiem jak to pogodzicP:((

pewnie tak:)szkoda tylko że nie wieże w siebie:( i mam taką samoocene ze szok;/;/;:(

Znam osobę, która kilka lat temu była w identycznej niemal sytuacji co Ty. Tylko, że ona w trakcie studiów urodziła synka (bóle porodowe dostala na egzaminie). Nie miała lekko ale z pomoca rodziny udalo jej sie zakonczyc studia z bardzo dobrym wynikiem (studiowala zaocznie). Uczyla sie nocami z lampka pod piezyna, a rano szla do pracy (po maciezynskim). Pracowala z swoim zawodzie jednak ukaonczyla jeszcze inne studia i teraz pracuje w szkole. Obydwie prace bardzo lubila jednak ta daje jej wiecej czasu na rodzine, dom. Mysle ze musisz wszystko uzgodnic z rodzina, poniewa tylko ic pomoc moze dac Ci szanse na te studia. Mysle ze jak zaczniec to na p[ewno je ukonczysz! Powodzenia!