Czy krzywdzę dziecko odchodząc od męża?

10 lat temu poznałam swoją pierwszą miłość (wiecie pierwsze zauroczenie, imprezy, sex... którego się nie zapomina) były to czasy młodości więc szaleństwa i chęć poznawania czegoś nowego sprawiła, że się rozstaliśmy. On balował, a ja płakałam w poduszkę, że tak go kochałam, straciłam co najcenniejsze a on to olał (chociaż mieliśmy tylko po naście lat, niby młodzi i głupi)

Mijały dni, miesiące, lata... Ja w tym czasie wykorzystywałam mężczyzn, myśląc że jakoś odegram się na losie, aż trafiłam na faceta (później męża), który nie dawał za wygraną, przyjeżdżał, dzwonił, twierdził że kocha. Pochodzę z rodziny, gdzie że tak to nazwę ,,żyje się trochę stereotypowo". Pomyślałam sobie, zranione serce, straciłam swą miłość, może czas na nowo się zakochać i zapomnieć o przeszłości. Dałam mu szansę, stworzyliśmy świetny związek. On był w wojsku, ja czekałam... Czułam że jestem naprawdę kochana przez niego. Po 3 latach postanowiliśmy wziąć ślub.

No i już w wesele pojawił się pierwszy znak, że jego rodzina (mam na myśli mamusię) jest ważniejsza od świeżutkiej żony. Potem wiele innych znaków, gestów i czynów udowadniały mi gdzie jest tak naprawdę moje miejsce.
Zamieszkaliśmy u moich rodziców, nie brali od nas żadnej kasy, byśmy mogli się wybudować. Niby jak w normalnej rodzinie. Mój mąż miał 3 etaty, swoją pracę, pomoc u rodziców (mają duże gospodarstwo) no i budowa. Jak wracał do domu, to praktycznie czułam, że jestem od prania, gotowania i spełniania małżeńskiego obowiązku w łóżku. Mąż mył się, zasypiał. A przy dobrym wietrze miał ochotę na sex, zaspokoił się w 3 min i znów zasypiał...

Miałam już tego serdecznie dość. jak udało mi się znaleźć chwilkę w jego napiętym grafiku by pogadać, to zawsze dochodziło do sprzeczek. Ja byłam tą najgorszą, która nie docenia tego co on dla mnie robi. Jak tylko się odzywałam, wyzywałam go, że nie ma dla mnie czasu by nawet pogadać, to razem z moją mamą sprowadzali mnie na ziemię, że niby tak ciężko pracuje, a ja jeszcze robię mu jazdy.

Mi naprawdę zależało by wrócił ten facet którym był przed ślubem. Tak bardzo mnie kochał, uwielbiał, przytulał, całował. A od ślubu jakby piorun w niego wstąpił, włączyła mu się chora ambicja i nie dawała za wygraną.

Czy ja naprawdę zbyt wiele chciałam? Miałam przemilczeć to, że na każde piernięcie jechał do mamusi, siedział wszędzie z każdym tylko nie ze mną. Ja byłam tylko do łóżka i siedzenia cicho?
Teście mieli do mnie żal, że każdą wypłatę ładuję w studia, a mąż za swoją stawia dom, że niby pójdę na gotowe. Znosiłam obelgi za wszystko, musiałam im ustępować na każdym kroku...

Moja mama powiedziała mi kiedyś ,,Dziecko pamiętaj nigdy nie stawiaj męża przed wyborem: ja albo mama, bo tak się nie robi", więc milczałam nie chcąc rozpętać burzy. Pomyślałam innymi kategoriami. Może skoro studia skończyłam, budowa brnie powoli do przodu, mój i tak na mnie nie ma czasu, to może postaramy się o dziecko, wtedy zrozumie, że założył i ma rodzinę. Znów się pomyliłam. Jakimś cudem podczas tego naszego kilkuminutowego sexu zaszłam w ciążę. Mimo iż 9 miesięcy słyszałam: spójrz w lustro, jak ty wyglądasz, zadbaj o siebie, jesteś coraz większa... pomyślałam urodzi nam się maleństwo, to wreszcie mnie zauważy. Kolejna pomyłka. Od czasu gdy urodziła nam się córeczka zaczęłam oddalać się od męża, całą swoją miłość przelałam na nią. Od 4 lat jest najważniejszą osobą w moim życiu.

Mój  mąż pracuje w mundurówce, koledzy, imprezy stały się dla niego czymś. Poczuł się kimś, bo pomaga rodzicom, ma żonę, dziecko, budowa prawie skończona (nie wspominając że każdą wolną chwilę spędził na pucowaniu swojego auta, kupnie sobie coraz to nowszego auta itd). Typowy facet, założył rodzinę, ma dobrą pracę, ceniony za pomoc rodzicom, wybudował dom - zapewnił byt rodzinie.

Tak naprawdę przez te swoje chore plany naprawy świata i mylnej wiedzy o tym co to jest rodzina, tak naprawdę ja stracił. A ja głupia siedziałam cicho, bo moja mama stała za nim jak stróż. Powtarzała ,,Dziecko co ty chcesz od niego, chłopak tak się stara, zapierd... jak osioł, czasu nie ma na nic, postawił wam dom, pracuje, pomaga rodzicom, nie bije cie, nie zdradza... Gdzie ty byś takiego znalazła?"

Kochani... czy ja mam coś nie teges pod sufitem czy co? Mi naprawdę nie zależało na domu, samochodach czy coś. Ja chciałam mieć kogoś, żyć z kimś, zostawić wcześniejsze życie i zacząć nowe- z nim! Przez tyle lat brakowało mi rozmowy, przytulenia, czułości. Jedyny mój kontakt z nim to wybór płytek, kuchenki, farby. Jak chcieliśmy gdzieś wyjechać na wakacje to teście go powstrzymywali, mówiąc że szkoda kasy. Przecież mamy erę komórek, skoro nie miał czasu rozmawiać po ciężkim dniu, mógł wysłać sms. Ale nieeeeeee, jego mamusia wmówiła mu że używanie telefonów jest rakotwórcze........
To co pisze może wyglądać jak paranoja ale naprawdę tak było.....

Postanowiłam ułożyć sobie życie na nowo z kimś innym, gdyż różnica charakterów i ciągle odmienne zdanie oddaliło mnie od męża tak, że nie potrafiłam już go kochać, a sex z obowiązku wręcz odpychał mnie od niego. Poczułam, że miłość między nami wygasła, a nasze małżeństwo było przez tzw zasiedzenie, z przyzwyczajenia? Sama nie wiem jak to określić.  na dodatek ta jego nieodcięta pępowina z mamusią tak mnie wkurzała...
Gdy w wolnej chwili zajmowałam się małą, a u niego nie było kolegów to zaczął mnie zauważać. Ja by unikać konfrontacji sprzątałam, piekłam, gotowałam. Szłam spać jak on już chrapał.

Nie mogłam znieść myśli, że tak bardzo w życiu się pomyliłam, nie chciałam wiecznie ustępować miejsca jego nowej ,,bryce", kumplom albo jego rodzicom. Postanowiłam odejść od męża. Zaczęłam pisać sms z moim pierwszym chłopakiem (odświeżyłam tę znajomość- oboje wiedzieliśmy że nie ułożyło nam się, wciąż pamiętamy tamto uczucie sprzed lat), od spotkania do spotkania i nie wytrzymałam ,,noszenia płaszcza na 2 ramionach" i o wszystkim opowiedziałam mężowi. Powiedziałam mu, że już go od dawna nie kocham, rozstanie było tylko kwestią czasu, chcę odejść. Głupia- nie mogłam mu spojrzeć w oczy, więc przyznałam się do pisania z tamtym kolesiem. Sądziłam że po tylu latach należy mu się szacunek i powinien wiedzieć dlaczego odchodzę.
Przyznałam się, że brakowało mi jego wsparcia, czułości, nie zależało mi na imprezach czy godzinnym sexie, tylko na tym by czuć, że mam męża, na rozmowie, brakowało mi tej drugiej osoby. Nie miałam z kim pogadać, komu się wyżalić. Powiedziałam, że poczułam u tego drugiego faceta to czego brakowało mi u męża. 
Z początku mąż mnie przepraszał, mimo iż wiedział że nie dopuściłam się zdrady chciał bym została, chciał wynagrodzić mi te stracone lata.
A ja głupia myślałam, że może faktycznie dostrzegł mnie jako żonę, matkę a nie kobietę do łóżka.
Chciałam, naprawdę chciałam spróbować.. ale nie potrafiłam, już nic do niego nie czułam, nie chciałam go okłamywać, robić nadzieję, że jeszcze kiedykolwiek pokocham go i postanowiłam odejść.

Wyprowadzałam się z domu 3 razy. Przez ten rok w nowym domu żyłam pod presją. Każdy wmawiał mi, że powinnam spróbować dla dobra dziecka, że dla dobra córki mam wrócić, dziecko powinno mieć oboje rodziców pod jednym dachem. Szlag mnie trafiał od tego wmawiania mi gdzie jest moje miejsce. Jak moi rodzice dowiedzieli się, że jest coś nie tak, mam innego na boku, to namawiali mnie bym nie odchodziła od męża bo za parę miesięcy mój brat ma wesele i co ludzie powiedzą, taka tragedia w domu, wesele będą musieli odwołać... obłęd... więc wróciłam do męża, po weselu brata znów się wyprowadziłam, to mój mąż przyjechał za mną i zrobił awanturę, że zabierze mi dziecko, wyzywał od najgorszych i faktycznie dziecko zabrał mi siłą. Więc wsiadłam w auto i wróciłam za nimi. Tam zaczął się dramat, ciągłe wyzwiska, że jaka to ja nie jestem, co ja zrobiłam, wszystkich skrzywdziłam, jaką mam teraz na mieście opinię itd
Nie zależy mi na dziecku, wychowam ją tak jak mnie wychowali i inne oszczerstwa. Nie wytrzymałam tego, zaryzykowałam i odeszłam miesiąc temu na dobre. Wróciłam do rodziców a tu znowu dramat.

Myśleć się nie dało, mama wpadła w szał, schudła strasznie, nerwy i wstyd niszczą ją.
Bóg mi świadkiem do zdrady nigdy nie doszło, a tępią mnie wszyscy bo zawsze jest wina kobiety.
Teraz każdy ode mnie się odwrócił, każdy tępi moją decyzję, gadają że poleciałam na kasę, tu miałam wszystko (dom, rodzinę) a teraz nie mam nic.

Ludzie to co wyprawia teraz mój mąż, to obłęd. Nim wyprowadziłam się z domu był u adwokata i dopytywał się jak mnie załatwić. Mieszkam miesiąc u rodziców, znoszę to jakoś, staram się by mała nie odczuła tego aż tak bardzo (w końcu tu się wychowywała 3lata), a ten gra pod publikę i każdy się nabiera. Nawet umówił nas na wizytę u notariusza, bym oficjalnie zrzekła się jakichkolwiek praw do domu. Jego koledzy z pracy (ich znajomości) i rodzice (zawsze z kupą kasy-którzy zagrozili, że zrobią wszystko by mi zabrać i córkę) tak ślepo mu ufają, że równają mnie z błotem.

Czy ja aż tak muszę cierpieć, tylko dlatego że przytakiwałam całe życie na poczynania męża, dałam sobą manipulować, a jak tylko zdobyłam się na odwagę by to wreszcie zakończyć, to taką zapłatę dostaję???

Chciałam uzyskać poradę prawną, gdziekolwiek udałam się do adwokata, to odsyłali mnie z kwitkiem, bo obowiązuje ich tajemnica, a mój mąż był u nich już wcześniej, także nie mogą mi pomóc. Jego rodzice (fuul kasy) opłacili notariusza, u którego się nie stawiłam. No bo niby z jakiej racji mam się zrzec domu, ten pewnie opłaci świadków i zabiorą mi małą. Im naprawdę nie chodzi o dobro dziecka, tylko chęć dokopania mi że odważyłam się spojrzeć na innego.

Do czego zmierzam?
Nasza córka zaraz będzie miała 4 lata, od maleńkości tu się wychowywała, czy ja naprawdę wybrałam większe zło wprowadzając się tu?
Czy naprawdę tak dobrym rozwiązaniem byłoby to, bym wróciła do domu, udawała szczęśliwą (jak do tej pory) rodzinkę tylko dla dobra dziecka?
Czy te dziecko będzie szczęśliwsze mając razem oboje rodziców, mimo iż spalibyśmy osobno, nie rozmawiali, kłócili się? Da się w ogóle żyć w związku, gdy kocha tylko 1 osoba?

Czy warto tak się poświęcić bo inaczej odchodząc od męża skrzywdzę dziecko?

Mąż 2 tyg temu przywiózł mi do domu wszystkie moje rzeczy, wszystko co moje, a w walentynki rzucił mi pozwem rozwodowym z orzekaniem o mojej winie. Powiedział że nie chce mnie znać i od tamtej pory gra pod publikę. Wie że moja mama zawsze stała za nim więc jak przyjeżdża po małą co drugi dzień to mówi jak to bardzo mnie kocha, że wszystko mi wybaczy, bym wróciła. A tak naprawdę odwiedza adwokatów, notariuszy, kolegów i obmyśla plan jak pozbyć mnie wszystkiego. Jego chora ambicja została urażona, a to w jego rodzinie jest niedopuszczalne!
Przed innymi udaje jak to mnie kocha, a jak nikt nie widzi, nie słyszy wyzywa mnie od najgorszych i grozi.
Manipuluje mnie a ja już czasami mam dość wszystkiego!

Szkoda mi jest tylko córki, chcę dać jej normalne życie. Nie mam zamiary zabraniać jej wizyt u ojca, ani by nazywała nowego kolegę mamusi- tatusiem.
Mój mąż chodzi do pracy co 2 dzień i chce widywać dziecko w pozostałe dni. Powiedział, że jeśli na rozwodzie będę chciała mu ograniczyć prawa do widzeń z córką, to mnie załatwi. i od miesiąca córka praktycznie spędza czas w foteliku samochodowym. Jeden dzień u mnie drugi u niego.
Sory muszę odpasować, nie wyrabiam jak to piszę.

Teraz jest źle...ale dopiero teraz to widzisz, bo jest ktoś inny...

Mylisz się, byłam żoną od początku, do pracy chodziłam aż do 8 miesiąca jak byłam w ciąży, nigdy nie leniuchowałam w domu, jego nie interesowało nawet to co sie działo z małą gdy szłam do pracy a on był u mamusi.
Nie cieszyłam się z jego kasy. U rodziców robił za darmo a nasze wypłaty szły w budowe lub jego auta,
Od kilku lat jeżdżę cinkusiem, więc to chyba nie luksusowe auto, bez ogrzewania itd, mój mąż ma wypasione fury bo wstyd do pracy starym podjechać.

Nie pcham się w nowy związek
Nie odzywałam się wcześniej bo jak już wspomniałam nie miałam w nikim wsparcia, każdy był za nim- poważanym klawiszem. Komukolwiek mówiłam że brakuje mi rozmowy z nim, pomocy w czymkolwiek, to każdy odpowiadał mi ,,ale co ty od niego chcesz, to dobry chłopak, pomaga rodzicom, buduje wam dom, nie bije, nie pije"
Mi naprawdę zależało na życiu z kimś naprawdę a nie tylko formalnie.
Zaraz pomyślicie czy ja z mężem o tym rozmawiałam. Otóż tak- wielokrotnie mówiłam mu, że trzeba coś z tym zrobić, czuje się źle z tym że ciągle go nie ma. Ale on nie miał siły gadać, bo zasypiał na stojąco.

Przecież tydzień miał 7 dni, tak ciężko znaleźć w nim choć godzinę by porozmawiać? To naprawdę tak dużo? Każdy zamykał mi usta, bo dobrze trafiłam, a tak naprawde nikt nic o nas nie wiedział. Zajeb.... dobrze sie maskowaliśmy.

Zwykle, gdy ktoś opowiada swą historie o decyzji o zakończeniu toksycznego związku, kibicuję z całego serca. Przy czytaniu Twojej historii tak nie miałam.

Zaczęłam się zastanawiać nad przyczyną.
I dotarłam do niej.

W tej historii wszyscy są winni.
Twój mąż, bo pracował na kilka etatów zarabiając pieniądze na budowę waszego domu.
Twoi rodzice, a raczej twoja mama (ojciec jakiś niewidoczny), bo twierdziła, że nie doceniasz wysiłku męża.
Twoi teściowie, bo nie odwiedzali was.
Twój brat, bo namawiał Cię do powrotu do męża.
Jedyną osobą, która była w tym wszystkim osobą bezwolną, bezdecyzyjną, podporządkowaną, cierpiącą, szukającą rozwiązania, byłaś Ty.

I tu mi zgrzyta, bo rzeczywistość nie jest czarno-biała.
Poza tym, podpisuję się pod uwagami komy5.

to nie brat mnie namawiał do powrotu... moja mama zawsze znalazła powód bym wróciła do męża
(trwało to tyle czasu, bo szantażowała mnie nawet swoim życiem)
za wszelką cenę ratuje związek
ale czy można żyć na siłę z kimś?

Można!
Nie można tylko jednocześnie, w tej samej chwili, przeżywać dwóch skrajnych uczuć, ale w pewnym oddaleniu w czasie jest to możliwe i występuje to naprawdę często. Przecież u Ciebie było/jest podobnie.

Przypomnij sobie swoje uczucia do swego dziecka.
Czy zawsze je kochasz? Kochasz je w chwili, gdy coś celowo niszczy lub urządza histerie? Sama widzisz.

W czwartek jadę do adwokata- tym razem kobieta z wieloletnim stażem. Może u niej nie był?
Kurcze na każdym kroku widać kto ma plecy i ile jest w stanie załatwić mając kasę. Nie wiem czy wygram te wojnę którą mi wypowiedział, ale dla dobra małej naprawdę wolałabym wziąć winę na siebie, by te jazdy jak najszybciej się skończyły....
Chciałabym by skupił też uwagę na najłagodniejszym przeżyciu tego rozwodu córce, nie robieniu sobie na złość. To, że nie potrafiliśmy być zgodnym małżeństwem nie znaczy, że nie możemy być dobrymi rodzicami dla naszego dziecka (chociaż mieszkamy osobno)...

Co tu dziwnego?? Przecież jednak nie wróciłaś, choć Cię błagał. Czekał tydzień...

Ja w tej chwili nie spodziewałbym się jakiegoś racjonalnego zachwania męża.
Te wachania nastrojów od miłości do nienawiści są normalne u osób które kochały i zostały zdradzone. Mąż w tej chwili nie zachowuje się racjonalnie. On cierpi. Musisz czekać, kiedyś mu przejdzie, czas jest najlepszym lekarstwem.
Nie oceniam jak wyglądała ta Jego miłość. Ale to jego zachowanie wskazuje że chyba jednak kochał. Weź na to poprawkę w ocenie jego obecnego zachowania.
Za pół roku, rok jak już zobojętnieje na Ciebie sam oceni swoje zachowanie jako wyjątkowo głupie. Wtedy dopiero będziesz mogła z inm w miarę logicznie rozmawiać.

w ten dom ładowaliśmy całą kasę, 2 lata po ślubie robiłam mgr, więc tylko te czesne można odliczyć jako jedyne pieniądze, które nie szły na dom, poza tym oboje odmawialiśmy sobie wszystkiego by jak najmniej kredytu wziąć. Chodzi o to, że my jeszcze rozwodu nie mamy a on już kazał u notariusza zrzec się praw do tego domu. Jak miałam mu to oddać (zaznaczam że nie zależy mi na domu, chcę by moją część zapisał na córkę). Wiem, że ta budowa pochłonęła naszą miłość, więc skoro bardziej zależało mu na murach to mu je dam.
Najpierw chcę prawnie przejąć opiekę nad dzieckiem, potem niech zabiera ten dom dla siebie.

Nie rób żadnych kroków, nie podejmuj żadnych decyzji bez konsultacji z dobrym prawnikiem.

Wolniej wolniej ludzie którzy tak strasznie krytykujecie, że źle robi że odchodzi od męża. Powiem coś z perspektywy dziecka, którego rodzice się rozwiedli. Co prawda nie mieszkam z nimi już pare ładnych lat ale pamietam jak się kłocili, jak bardzo tego nie lubiałam (to najłagodniejsze określenie). Myślicie, że rodzice powinni mimo wszystko zostac razem tylko dla dziecka? mimo że będą razem nieszczesliwi, nie beda sie odzywac do siebie, nie beda pokazywac jak sie kochaja? a w czym przepraszam to niby dziecku pomoze? pokaze, że tak ma wygladac zwiazek... Dziecko autorki na razie jest małe, ale z czasem zacznie zauważać, że rodzice nie są szczesliwi a Ty dużo bardziej sie krzywdzi dziecko. Nie lepiej zalozyc nowy zwiazek i pokazac jak powinna wygladac milosc? zamiast ciaglych klotni, wyzwisk, oskrazen... uwierzcie, takie oszczerstwa duzo bardziej niszcza dziecko niz rozwod... bo dziecko dorastajac w takim domu mysli że taka wlasnie jest milosc, tak ma wygladac malzenstwo, w zwiazku nikt nie jest szczesliwy i albo wyrosnie na wielkiego samotnika, wieczna panna/ kawalera, albo wejdzie w zwiazek bedzie sie wiecznie klocic z druga osoba, pozniej bedzie nastepna osoba, az trafi na taka co kocha bezgranicznie mimo wszystko albo jest w desperacji i dlatego trzyma sie kurczowo toksycznego zwiazku zeby nie byc samą. Rodzi im sie dziecko i oto tworzy się lancuch bo kolejne dziecko chowa sie w patologicznej rodzinie, w ktorej WSZYSCY sa nieszczesliwi - bo dziecko widzac nieszczescie rodzicow rowniez jest nieszczesliwe - i sama wzoruje sobie taki model zwiazku i tak w kółko. I czy to jest dobre? raczej nie... to niszczy zarowno doroslych jak i dziecko...

andrzej61 są 2 przysłowia:
Stara miłość nie rdzewieje (każda kobieta pamięta swą pierwszą wielką miłość)
Nie wchodzi się 2x do tej samej rzeki.

Każdy tłumaczy to sobie po swojemu co o tym myśli
Ja uważam że nic nie dzieje się bez przyczyny.
Gdybym chciała tylko zdradzić by zobaczyć jak to jest z innym, to po prostu bym to zrobiła.
Ale nie, mi zależało na zakończeniu tego związku. Owszem nie byłam idealna- i kłamałabym gdybym się za taką uważała. Nie chcę popełnić 2x tego samego błędu. Myślę, że czas, doświadczenie i dotychczasowe błędy sprawią, że inaczej podejdę teraz do życia. Po prostu będę stanowcza i konsekwentna. Nie dam się manipulować nikomu i twardo będę stąpać po ziemi.

No tak. Zazwyczaj winne są obie strony, ale też nie zawsze. A co do Twojego pytania. To wszystko zależy dlaczego nas zostawiła. W młodym wieku to może być kwestia niedojrzałości, a pozniej... braku milosci, braku prawdziwej milosci. Jesli ją zdradzil (juz nie pamietam, a nie chce mi sie znowu czytac. Przynajmniej teraz nie mam czasu) to ja bym się wahała i to bardzo i nie wiem czy bym wrocila. Moze bym dala jedna szanse (pierwsza zmarnowal) i potraktowala to jak probe. Jesli by mi zalezalo. Jesli to bylo dlatego że mnie ponizał, upokarzal, wysmiewal itd. to bym nie chciala z nim byc. Chociazbym miala byc sama bo od meza tez chcialabym odejsc. Niestety serce niesluga i czasami ludzie sie tylko nim kieruja. Czasami to wychodzi na dobre, a czasami nie.

Witaj
Rzadko tu zaglądam ,ale zaciekawiła mnie twoja historia i powiem Ci szczerze ,że źle trafiłaś pisząc tu o swoich przeżyciach ,tak jak ja to zrobiłam ,nie dostaniesz tu oparcia ani współczucia ,twój temat jest pożywieniem  dla hien czekających na takie historie , typu "zdradziłam męża" bo zdrada oznacza tu potępienie ,mimo tego iż napisałaś ,że męża nie zdradziłaś.
I nikt tu nie zrozumie ile przeszłaś i ile wycierpiałaś.
Chce Ci tylko napisać ,że zazdroszczę Ci,że miałaś na tyle siły ,aby odejść od męża i zawalczyć o siebie i córkę ,zrobiłaś krok na przód i to jest krok do  zmiany swojego życia. Tak trzymaj!!

Lusi83 jeśli znajdziesz czas i ochotę zarazem, napisz jak ,,toczy,, się Twoje życie.
Pytam z punktu kobiety, która przeżyła bardzo podobną, miejscami gorszą historię. I nadal niestety gra w niej jedną z głównych ról.

Mam szczerą nadzieję, że się nie poddałaś.

za miesiąc sprawa rozwodowa... opieka nad córką, widzenia, alimenty... chyba nerwy się budza!

Brawo

Może i zostanę za to rozstrzelany, ale stwierdzę że podjęłaś słuszny wybór, że zakończycie Wasze małżeństwo...
Jesteś zapewne dobrą matką, trafiłaś po prostu na nieodpowiednią osobę.
Zawsze wyznaje w takich wypadkach jedno twierdzenie - lepiej pozostawić żonę czy męża i żyć dla dziecka, pomagać mu, wspierać dziecko w trudnych chwilach niż z nerw i stresu przyodziać drewnianą jesionkę.