Jak poradzić sobie z emocjami?

Zerknęłam do Twojej historii związku z obecnym facetem, przeczytałam to co dziś napisałaś i tak sobie myślę ... po pierwsze może nie jesteś zadowolona z tego związku, chyba nie do końca jest to to czego byś oczekiwała i czego pragniesz, macie problemy, być moze one się nawarstwiają, może masz pretensję o pewne sprawy z przeszłości? może z czegoś nie jesteś zadowolona, sama przyznajesz że Twoj chłopak nie nosi obrączki.. co Cię denerwuje. Widzisz jak coś dusimy w sobie, albo jak próbujemy zaakceptować coś na siłę to wówczas kumulują się w nas negatywne emocje i złości, które potem wychodzą, przy najbliższej okazji... robimy coś wbrew sobie Nie jest tak ? może się mylę, może jest idealnie, tylko w Ciebie wstępuje diabeł.. jesli tak jest, to znaczy że masz głębszy problem w sobie.. i powinnaś iść do specjalisty i pracować nad sobą również indywidualnie, bo najpewniej masz zwany potocznie syndrom focha. Z byle czego robisz problem i byle co cię denerwuje, wybuchasz nerwami zamiast wyluzować i brać życie w przymrużeniem oka.. możesz zrobic sobie też badania na poziom hormonów.

Wiesz , ale tak zerkam do tej Twojej historii : Brak porozumienia itd.. uważam, że niestety ale jakieś tam wasze konflikty ciagną się za Tobą, albo czegoś nie przebolałaś, nie wybaczyłaś, coś dzieje się źle i emocje biorą gorę..

Calą noc przepłakałam.. Dostalam pare wiadomości w których pisze, ze go zranilam, zdradzilam.. Ze potraktowalam jak smiecia itd. Tylko jak ja mam mu teraz udowodnić, że nic mnie z nikim nie łączyło? Wiadopmości byly z czasu kiedy on w ogole sie do mnie nie odzywal.. Kiedy myslalam ze to skonczone.. Od kiedy postanowilismy walczyc o nas naprawde prubuje i staram sie.

W jaki sposób moge mu udowodnić, ze jest najwzniejszym i jedynym facetem w moim zyciu??
Jestem zdezorientowana.. Nie wiem jak to rozegrac, zeby nic nie spieprzyc.. A w sobote mamy się spotkać.. Moje drogie czy bylyscie w podobnej sytuacji? Czy jakos z niej wyszlyscie? Czy jestescie w stanie mi pomoc?

Prawie dwa lata jestesmy razem..

Najgorsze jest to, że naprawde nigdy go nie zdradzilam. Nawet przez mysl by mi to nie przeszlo.
A on teraz mnie traktuje jakbym to zrobila.. Wyolbrzymil kazde slowo ktore napisalam..
Jak ja mam to zmienic? Chce ostatni raz spróbować.. Chce mu ostatni raz pokazać, że go kocham. Bo jest naprawdę tego wart.

Masz racje: się narobiło..

na jakiej podstawie takie wywody ?
i dlaczego włamał się na twoją pocztę ?

Dla niego to jest zdrada emocjonalna a reszte sobie dopowiedział

to teraz Twoim zadaniem jest WYTŁUMACZENIE MU TYCH SŁÓW

jak ty byś się poczuła czytając takie rzeczy ? hm

ale nie odpowiedziałaś na drugie pytanie ?

Udało mi się jakoś z nim dogadać w sensie, że chce w ogóle ze mną rozmawiać.. Uff..
Postawił mi bardzo dziwne warunki: nie mogę robić niczego o co kiedyś mnie prosił (rzeczy, które uwielbiał jak robiłam np. pocałunki itd..), dlatego żebym tego teraz nie użyła przeciwko niemu.. Zabronił mi mówić, że go kocham i uzywac w stosunku do niego słów, które były w wiadomościach.. Ogólnie anazlzując jego słowa nie mogę robić nic co robią osoby które są w związku i się kochają... Dodam, że zazwyczaj jak właśnie prosił mnie np o pocałunek 'taki jak lubi' zartowałam czy zasłużył.. Gdy prosił o miłe słowo ja nie potrafiłam na zawołanie tego zrobić.. Bardzo go to zabolało.
Zawsze miałam problemy z okazywaniem uczuć..

Jak myślicie?
Posłuchać go i przez jakiś czas się stosować do tego czego teraz wymaga? Czy zrobić to przeciwko jemu. Słów nie używam.. Znaczy nie bede używać.. Bo to tylko słowa.. Ale co z czynami? Skoro niczego teraz nie mogę zrobic? Pod rygorem tego, że odejdzie? Nie rozumiem..

Witaj. Bardzo dobrze Cie rozumiem, Twoje zachowanie- zbliżony mam charakter do Twojego. Również mam problem w "wyolbrzynianiem", potrafie czasem zrobić awanture tak naprawde o nic i tez bardzo mi z tym źle po czym szybko usiadamiam sobie ze znow przesadzam robie dziure w calym a przeciez kochajac go wcale tego nie chce.
Sądząc po Twoich wypowiedziach popełniłaś wiele błędów, ale zdajesz sobie z tego sprawe (co jest wazne) i szukasz rozwiazania. Mysle ze Twojemu facetowi zalezy na Tobie tylko wkoncu chcialby to zobaczyc, poczuc takze moze czeka na to az udowodnisz mu to. Skoro jest wrażliwym facetem zapewne bardzo zabolały go wiadomości jakie wysyłałas koledze (postaw sie na jego miejscu, jak Ty zareagowalabys widzac ze korespondowal z kolezanka wysylajac jej "ladne" słówka).
Nie wiem moze ustosunkuj sie do jego "wymagań" nie caluj, przytulaj jak sobie tego zyczy ale wyraznie dawaj mu do zrozumienia ze bardzo Ci tego brakuje okazuj swoja skruche i pokazuj ze jest dla Ciebie bardzo wazny.
Spokojna rozmowa jest wskazana w ktorej wytłumacz swoje niekontrolowane zachowanie, że wcale nie chcesz sie kłócić nie chcesz sie tak zachowywac a pomimo tego trudno Ci nad tym zapanowac...
Zycze powodzenia i trzymam mocno kciuki;)

Jak ja dobrze Cie rozumiem...

A czy ktoś ma podobnie do mnie - gdy sie zdenerwuje, to zaczynam plakać, mimo ze wcale na placz mi sie nie zbiera... Wystarczy, ze ktos mi zwroci uwage (tak na powaznie), albo zaczne sie z kims klocic, to zaczynam plakac. Strasznie chcialabym sobie z tym poradzic, ale jak?

Dziewczyny płaczecie o jest Wam przykro

Jesteście delikatnymi istotami i do tego wrażliwymi

Nie zamartwiajcie się takimi rzeczami

też mam problem z wyolbrzymianiem spraw i wygrzebywaniem starych brudów, nie potrafię przejść obojętnie gdy coś mi nie pasuje czasem nawet gdy to ja podjęłam jakąś decyzję potem mi się nie podoba to potrafiłam mówić, że to jego wina, obrażałam się za byle co wpędzająć go w poczucie winy, teraz to widzę i zazwyczaj też zauważałam ale dopiero po moim wybuchu i jego reakcji a potem żałowałam, nie wiem dlaczego taka byłam przecież Go kocham i nie chce nikogo krzywdzić a raniłam Jego i siebie samą.

Doszłam do wniosku, że trzeba rozładować gdzieś te emocje np. wysiłkiem fizycznym.
Ale czy to coś da? czy są jakieś inne sposoby?

Hmm.. Wiesz.. Może probuj wyobraźnia? Tzn.. Wyobrażaj sobie sytuacje, które przyprawiają Cię o łzy.. I wymyślaj sobie jak zareagować, żeby uniknąć łez? He.. Może to dziwne.. Ale ja w taki sposób mowiac do siebie przez lustrem sprawdzalam się i po jakims czasie na jakieś dziwne np zaczepki reagowalam albo kontratakiem albo smiechem..

Nemezys

Sprobuj nawet nie wiesz jak się ciesze, że komuś moje 'chore wybryki przed lustrem' moga w jakims stopniu pomóc małymi kroczkami a zobaczysz, że już niedługo nikt nie sprawi, że pociekną łzy!

Najgorsze?

Może teraz spróbuj Ty się do niego dostosować, odpuścić. Dobrze,że w ogóle zauważasz u siebie problem. W takim razie następnym razem jak będziesz chciała go zjechać, przemyśl, zastanów się, co nastąpi później. Napewno nie będzie miło. Więc mając tego świadomość, możesz temu zaopobiec. Wystarczy, że zamiast wygarnąć mu rzeczy, których potem będziesz żałować, spróbujesz się uspokoić. Policz do 10, pomyśl,że wcale nie chcesz mu tego mówić, zrób coś co powstrzymałoby Cię przed tym.
Pracuj nad sobą, bo w przeciwnym razie możesz go stracić. Facet może w końcu dojśc do wniosku, że nie wytrzyma z Tobą dłużej i odejdzie od Ciebie na zawsze. A przecież tego nie chcesz, prawda?
Mam nadzieję,że uda Ci się

Ehhh chore to wszystko. Mnie u mojego chłopaka wkurza jak mowie dokladnie jak Twoj chlopak zeby mnie pocalowal tak jak lubie a on na zlosc mi mowi "nie" a ja potrzebuje bliskosci i mnie to irytuje.Czasem tez powie cos w nieodpowiednim czasie ;/ jak potrzebuje cieplych slow. Twojemu moze sie nawarstwilo to, ze jestes taka oschla i dlatego robi Ci jazdy juz o wszystko. Moze powinnas mu pokazac jak Ci zalezy na nim, naucz sie tego dziewczyno, ale niestety zanim on sie przekona to potrwa troche czasu. Napewno to doceni jak zauwazy zmiane.Inaczej nie widze tego zwiazku, bedziecie sie ciagle klocili.

Cóż... Po napisaniu bardzo długiej wiadomości email otrzymałam w odpowiedzi następujący tekt:

"W tej chwili nie jestem w stanie dać ci tego czego oczekujesz. Co
jakiś czas pokazujesz mi ze jest ci zle i ja to rozumiem. Nie chce cie
trzymac na siłe przy sobie a jedyne czego jestem teraz pewien to to ze
nie mam siły i czasu na stałe zwiazki na oddanie sie komus i nie
chodzi tu o ciebie bo ty też sie liczysz ale wiem ze nie moge nic dac
a co bedzie dalej nie wiem moze bedzie jezcze gozej! Było miedzy nami
wiele zła duzo dziwnych rzeczy. Wydaje mi sie ze nie potrafimy być już
razem ale nie odbieraj tego jako nie wiem coś takiego ze ja nie chce
cie znac bo na prawde martiwe sie o ciebie co sie u coiebie dzieje i
zeby wszystko bylo u ciebie dobrze. Wiem ze sie dla mnie bardzo
zmielilas może nie potrzebnie bo nie potrafie tego docenic. Nie chce
zebys sie czuła ze traktuje cie jak przedmiot i non stop manipuluje
ale prosze nie ogladaj sie na mnie tylko ukłądaj sobie zycie tak wiem
co napiszesz" bo co ty tak robisz?" nie nie robie tego choc mozna tak
powiedziec bo ucze sie zycia na nowo czegos innego niestety. Wydaje mi
sie ze za ostro zaczelismy to wszystko i wiem ze cie zawiodłem i tego
sobie nie wybacze nigdy. Nie chodzi mi tu tez o to zebys sie do mnie
nie wiem nie oddzywała czy coś bo lubie wiedziec co sie u ciebie
dzieje ale nie jestem w stanie sprostać twoim oczekiwaniom i taka jest
prawda.  Wybacz mi"

Później jeszcze smsy typu: "nie chcę żebyśmy się nienawidzili, chce zebyśmy mogli się zawsze spotkać na kawie i spokojnie pogadać.." I "ale obiecaj, że będziesz się odzywać" itp..

Mimo że już parę razy do niego pisałam to już sie nie odzywa..
Sprawa wydaje się przesądzona.. On już ze mnie zrezygnował...

Tak sie zastanawiam.. Czy Twoj chlopak jest taki swiety,jak go opisujesz,czy faktycznie tylko Ty prowokujesz do klotni?
W tym kinie tez wkurzylabym sie na niego,ale szczegol.

Cześć cześć! Rozumiem, że masz trudności z kontrolowaniem emocji i reakcji, zwłaszcza w sytuacjach, gdy jesteś zdenerwowana lub sfrustrowana. To jest sytuacja, która może być wyzwaniem zarówno dla ciebie, jak i dla twojego partnera. Zrozumienie, co powoduje twoje emocje i jakie zachowania prowadzą do konfliktów, jest pierwszym krokiem. Rozważ, dlaczego reagujesz w określony sposób i staraj się zrozumieć, jakie potrzeby są związane z twoimi emocjami. Ważne jest, aby rozmawiać ze swoim partnerem w sposób otwarty i uczciwy. Staraj się wyrazić swoje uczucia i potrzeby bez oskarżeń i ataków. Słuchaj też jego punktu widzenia i staraj się zrozumieć, jakie są jego potrzeby. Pracuj nad umiejętnościami zarządzania stresem, takimi jak techniki relaksacyjne, medytacja, czy podejście do problemów w sposób bardziej spokojny. Jeśli masz trudności z samokontrolą i reagujesz impulsywnie, terapia może pomóc. Możesz rozważyć terapię indywidualną lub parę, aby pracować nad swoimi reakcjami emocjonalnymi i komunikacją. Zrozumienie i zmiana swojego zachowania może być procesem czasochłonnym. Warto dawać sobie i swojemu partnerowi czas na pracę nad poprawą sytuacji.