szczesliwe zwiazki?

11go minęły 2a lata, jak najbardziej udany, jest wielkim wsparciem dla mnie, nie zawsze jest kolorowo. Bardzo duzo znaczy dla mnie, jest wszystkim co mam, jest najwazniejszy dla mnie.

początki były trudne, głównie przez zazdrość z mojej strony. nie mogłam uwierzyć, ze taki mężczyzna jak On, pragnie tylko mnie, że jestem dla niego najpiękniejsza, najlepsza. miałam bardzo niskie poczucie własnej wartości. on to zmienił. przez pierwsze miesiące  docieraliśmy się, poznawaliśmy. nigdy się nei pokłóciliśmy. były jakieś małe foszki, takie na 2 godziny, bo dłużej nie możemy wytrzymać ;p
myślę, ze sukcesem naszego związku jest szczerość, mówienie o wszystkich uczuciach, potrzebach. teraz tak się złożyło, że jesteśmy bardzo daleko od siebie, ale  to paradoksalnie jeszcze bardziej nas zbliżyło.

My jesteśmy razem 3 lata i jeden miesiąc.

Mamy gorsze dni,a le to nie do uniknięcia. Ale jeszcze nigdy się nie kłóciliśmy. Na bieżąco rozmawiamy i rozwiązujemy wszystkie problemy, żeby nagromadzone nie wybuchnęły. W tej chwili jest ciężko z tego powodu, że rzadko mamy okazję się spotkać, ale cały czas powtarzam sobie, ze każdy dzień zbliża nas do ślubu, a wtedy w końcu będziemy mogli razem zamieszkać.

małżenstwo, od 3lat i 8 m-cy, poznaliśmy się w ciągu trzech dni, potem poznawalismy sie przez... telefon, ponieważ obecny już mąż musiał wracać do pracy zagranicę, przez 64 dni dzwonił do mnie codziennie, później spędziliśmy razem dwa miesiące po czym wyjechaliśmy razem zagranice gdzie wzięliśmy ślub. Jak to być szczęśliwym?? hmm, trzeba przede wszystkim dbać o to co się ma, doceniać się nawzajem, każdego dnia mówić jak sie siebie bardzo kocha, nie popaść w rutynę typu praca-dom-dom-praca, robić coś wspólnie, a kiedy pojawią się problemy (a problemy są nieuniknione, bywają tylko różne), dużo ze sobą rozmawiać i koniecznie jedna osoba w związku powinna być optymistą, by tego drugiego wspierać. Kłócę sie czasami z mężem, myśle że nie ma pary, związku gdzie nie ma kłótni, nie są to kłótnie na wielką skale bardziej o jakieś drobnostki, ale zawsze tą kłótnie poźniej obracamy w żart. Szczęście nasze zależy też od partnera. Jakim jest człowiekiem, jakie ma wartości, czym dla niego jest życie i jak chce by jego życie wyglądało. Mówią że nawet w najepszych małżeństwach zdarzają sie zdrady, niepowodzenia a na końcu rozowdy... no cóż pewnie mają rację, nikt nie jest idealny ale też nikt tego nie przewidzi. Należy ceszyć sie kazdą godziną, każdym dniem i nie myśleć co będzie za 10 lat.

U mnie bylo baaardzo podobnie. My sie nie kłocimy, moze takie male sprzeczki o bezsensowne rzecze. Wszystko jest dobrze, a jezeli jest zle - to tylko przez ta odleglosc tak ...

Naprawde, zazdroszcze

Ja też. Uważam jednak, że szczęście należy pielęgnować dlatego co jakiś czas jak sielanka staje się monotonna upuszczamy sobie trochę krwi dla odświeżenia relacji

U nas 7 lat minęło, od półtora miesiąca małżeństwo.

Bywało i bywa różnie. Raz cudownie, raz niemalże rozpad.

Ale mimo wszystko, nie zamieniłabym męża na żadnego innego.

Jestem szczęśliwa

To i ja się pochwalę: od ponad 5 lat w szczęśliwym związku, od ponad roku w małżeńskim.

Przepis na szczęście dla dwojga:

- solidna dawka mieszanki tolerancji, zrozumienia i otwartości
- nieskończone pokłady bezwarunkowej miłości
- seks do smaku (tak często jak mamy apetyt)
- wielka porcja wspólnego hobby
- szczypta cierpliwości
- garść asertywności

Jeśli do gara wpadnie zazdrość, pretensje, czy zachowania z gatunku "czepiam, byle się czepiać" - wyłowić niezwłocznie.

Co jakiś czas zamieszać dodając małą sprzeczkę. Tak by, życie miało też odrobinę gorzki smak.

A dziękuję, dziękuję

Jaki jest przepis na szczęście?
Chyba to, że oboje rozumiemy, że małżeństwo/związek to nie tylko cudowne chwile i obsypywanie prezentami. To wielokrotnie momenty załamania, kłótni, niezgodności. Czasem mam ochotę "udusić" mojego męża i oczywiście wzajemnie.

A na koniec ta radość, że kolejne trudności pokonaliśmy razem, dochodząc do wspólnego konsensusu.

Cały czas uczymy się rozmawiać konstruktywnie, bez nerwów. No i każde z nas pracuje nad sobą nieprzerwalnie.

5 lat udanego związku chociaż nie zawsze jest łatwo:) ale trzeba się starać i prawda jest taka że dwoje ludzi, którzy są ze sobą tak naprawdę poznają się co dziennie... docierają do siebie ciągle... wystarczy się dobrać odpowiednio i załatwione:) a odpowiednie dobranie się = szczęście:)

Zgadzam się w całej rozciągłości co do rozmowy. Bez tego ani rusz.

Ale np.mój mąż uwielbia rozmawiać! Jak jesteśmy zbyt zabiegani to sam zwraca uwagę na to, że nie mamy okazji usiąść i pogadać! więc nie tylko ja

Glock, ale moj maz tez uwielbia gadac. To znaczy lubi gadac ze mna, bo tak to generalnie jest malomowny. On lubi do mnie mowic, ja uwielbiam go sluchac Tak niewiele a ile szczescia w domu

To gratuluje Wam, ze podczas napiętych sytuacji, które na pewno się zdarzają, potraficie usiąść i spokojnie porozmawiać.:) My tez, tylko najpierw muszę znaleźć ujście emocji, np na worku treningowym lub coś w tym stylu . W skrócie: Nikt tak jak On nie potrafi mnie uszczęśliwić i nikt tak jak On nie potrafi mnie wkur... . Ale jesteśmy razem ponad 7 lat, mieszkamy razem od 7, nikt z nas nie ma uszczerbku na ciele ani na psychice, czyli ostatecznie potrafimy dojść do porozumienia .

Albo koleś, który miał temperamentną kobietę w domu . Lub odwrotnie.

W tym roku stuknęło nam 25 lat małżeństwa plus dwa lata związku przed ślubem.

O wielu sprawach rozmawialiśmy jeszcze nie planując ślubu, a zatem coś o sobie juz wiedzieliśmy.
Wiedzieliśmy, że oboje mamy wybuchowe charaktery, choć ja wybucham od razu, a mąż po czasie.

Nie będę oryginalna jak napiszę, że podstawą udanego związku jest wzajemny szacunek (oprócz miłości).

Problemy, owszem były i bywają nadal, ale nauczyliśmy się je rozwiązywać. Rozmową. Dodam, że to własnie mój mąż jest z reguły osobą inicjującą rozmowy w razie problemów. Kupuje moje ulubione wino i zamykamy się w bibliotece żeby dzieci nas nie słyszały.

Trochę zdrowego egoizmu w małżeństwie też nie zaszkodzi, a wręcz przeciwnie. Nie wyobrażam sobie wspólnego życia, w którym jedno dla drugiego jest "całym światem". Każde z nas ma zupełnie różną pracę, różne środowiska, różnych znajomych. Spędzamy czas zarówno razem jak i osobno. Ja czasem muszę pobyć sama co mój mąż rozumie. Zabiera wtedy gdzieś dzieci i wyjeżdżają na weekend.

Kolejna sprawa to zaufanie. Ja wyjeżdżam służbowo, on wyjeżdża na konferencje i nie ma z tym problemów i nigdy nie było.

Dodam jeszcze, że dla mnie, po tylu latach, mój mąż nadal jest najbardziej fascynującym mężczyzną i jednym z najbardziej inteligentnych, a inteligencja u faceta to dla mnie afrodyzjak.

Każdy facet jest inny tu juz jest potrzebne podejście indywidualne.

MY? jesteśmy ze sobą 1,9miesięcy już niedługo druga rocznica i dalej zakochani i razem?

Jesteśmy nadal szczęśliwi mieszkamy ze sobą prawie od samych początków przeszliśmy już troszkę tak zwane przecieranie i takie tam....
Szczęśliwy związek moim zdanie powinnien być oparty na szacunku do siebie i szczerości nawet w tych złych chwilach a też bywały,jesteśmy dla siebie oparciem w dobrych i złych chwilach zawsze mogę na niego liczyć jak i on na mnie za to go Kocham szalenie?
Też nie doceniałam siebie jak już wspomniała któraś z was wyżej a on zawsze mi powtarza,że dla niego jestem idealna,śliczna wręcz piękna i kocha mnie? to są jego słowa...:):)Jak widać istnieją jeszcze szczęśliwe związki :)

?03-12? 2lata dokładnie razem będzie:P:)

MIŁOŚĆ+PRZYJAŻŃ+WZAJEMNY SZACUNEK=udany związek

Nigdy nie jest z górki.
"Przecieranie" to dopiero początek.

Muszę przyznać, że nie mieliśmy takiego czasu. Wiem, że większośc par tak ma gdy zamieszkuje ze sobą, widziałam to u znajomych i czekałam wręcz na ten moment "docierania się" ale nie nastąpił. Od początku było OK.

Na pewno!

ja pomimo wszystkiego co tu napisałam jestem szczęśliwa w swoim związku, co prawda nie ma on jeszcze roku ale jesteśmy już zaręczeni i mieszkamy razem, wiem że to ten, problemy wynikają jedynie z mojego poczucia niskiej wartości, nie widzę problemu w nim, tylko w sobie, na co dzień jeśli nie dopadnie mnie jakaś schiza to jest super i jestem szczęśliwa on z tego co mówi też

Ja w związku jestem od nieco ponad siedmiu lat. Czy jest on udany? Zdecydowanie TAK. Oczywiście było wiele wzlotów i upadków, głównie z mojej winy. Mam bardzo wybuchowy charakter i przez to zdarza mi się najpierw mówić potem myśleć - chociaż pracuję na tym i coraz rzadziej mi się to przytrafia.

Przez te 7 lat dowiedziałam się wiele o sobie, zmieniłam się i dojrzałam. Tak samo mój partner. Kiedy zaczynało się to wszystko byliśmy bardzo młodzi, nasze doświadczenia były niewielkie, więc tak naprawdę wszystkiego uczyliśmy się razem i od siebie. Ma to swoje plusy i minusy, ale w ogólnym rozrachunku myślę, że tych plusów jest więcej.

Kluczem do udanego związku są moim zdaniem:
- miłość,
- wzajemny szacunek i zaufanie,
- tolerancja i zrozumienie - każdy jest tylko i aż człowiekiem i każdy popełnia błędy,
- akceptacja - każdy ma jakieś wady i zalety, nie wolno nikogo zmieniać na siłę,
- rozmowa - moim zdaniem bez umiejętności rozmawiania i słuchania nie ma szans na zbudowanie czegoś trwałego i prawdziwego.

Ważne jest także to aby mieć jakiś "swój mały świat", żeby całe życie nie kręciło się tylko wokół partnera. Trzeba mieć jakąś część przestrzeni tylko dla siebie.