chce byc sama

w zwiazku sie wypalilam. Widze siebie zadowolona, spelniona, pelna spokoju tylko poza jakimkolwiek zwiazkiem.
Nie wzielo sie to samo z siebie - moje malzenstwo nie jest udane. Maz mial historie przemocy psychicznej, wywalania swych frustracji na mnie i moich synow - teraz sie uspokoil ale we mnie jest pamiec tego co sie wtedy wydarzylo, co zrobil, powiedzial, jaki byl jego stosunek do tego co dla mnie wazne... Ciagne ten zwiazek bo wlasciwie nie bardzo wiem co zrobic. Naleze do osob ktore potrafia znalezc wszedzie swoj kawalek miejsca - tak jest i w tym przypadku. Nie jestem nieszczesliwa, realizuje sie poprzez hobby, zainteresowania a do malzenstwa nie wnosze nic procz podstawowych, niezbednych czynnosci/obowiazkow. Nie mam ani sily ani tym bardziej checi na rozwoj w tym kierunku bo nie widze zadnych korzysci - ani dla siebie, ani dla synow - wylacznie dla meza.
Jestem zmeczona rozdawaniem siebie za darmo. Niedawno przekonalam sie ze osoba, ktora zaczelam uwazac za przyjaciolke tez chce mnie wykorzystac, "ogrzac sie przy moim ogniu" w zamian nie dajac nic. Juz mnie to meczy. Mam wokol siebie kilka takich osob ale znam ich motywacje i nie odkrywam sie z zaufaniem, nasze kontakty sa dosc ograniczone z mojej strony.
Mieszkam za granica, tutaj w Polsce mam mieszkanie i moglabym przeciez wrocic ale to nie takie proste bo z czego zyc? Tam jestem od ok 15 lat, mam ugruntowana pozycje, obywatelstwo, pomoc w trudnej sytuacji (zajmuje sie niepelnosprawnym dzieckiem). Jestem w stanie zyc godnie mimo trudnosci.
Czuje rozdarcie. Trudno mi to przyznac (a wlasciwie latwiej anonimowo) ze cierpie. Jestem teraz w Polsce na wakacjach, jutro wracam po ponad miesiacu pobytu w spokoju, wsrod bliskich ludzi gdzie kazdy jest szanowany i moze liczyc na druga osobe w kazdej sytuacji.
Maz jest osoba ktora psychicznie zabiera soba wiele miejsca, niejeden z moich znajomych/rodziny stwierdzil ze w jego obecnosci jest atmosfera ciezka, gesta i czuje sie napiecie. Mam tez wrazenie ze czasami mu przeszkadzamy i tylko opinia publiczna (oraz wygoda zycia z nami, nie samotnie kiedy trzeba wszystko samemu zrobic, zalatwic, zajac sie itp) powoduje ze ma zafalszowany obraz czego naprawde chce i do czego sie nadaje. Chodzil na terapie ale krotko i tylko dlatego ze po kolejnej awanturze zglosilam na policje (a ma juz zafajdane papiery u socjalnego i to od kilku lat), ale siedzi cicho, nie awanturuje sie, nie straszy samobojstwem ani nie odwaza sie na grozby w stosunku do mnie. Tylko, ze ja jestem juz do tego stopnia uprzedzona, iz spodziewam sie zmiany w najmniej oczekiwanym momencie, ze np wstanie w nocy ni tad ni zowad i zacznie wrzeszczec. Tak juz bylo.
Z chorym synem tez nie jest mi latwo i czesto czuje sie po prostu zmeczona. Dochodzi do tego codzienne dowozenie go do osrodka terpaeutycznego (lacznie 100km dziennie), powinien jezdzic minibusem ale czasami zachowuje sie w nim agresywnie, nie wiemy co jest przyczyna; tzn sa podejrzenia odnosnie kierowcy ale pewnosci nie ma. W weekend zostawiam syna z mezem tak jak wczesniej ustalilismy - jest w stosunku do niego OK, syn przestal sie go bac ale nadal boi sie agresywnych zachowan i podniesionego glosu.
Tutaj zawsze troche odpoczniemy a potem powrot do tej nerwowej atmosfery, ktora wlasciwie to my mamy w sobie jako forme uprzedzenia. Powinnismy sie stamtad wyniesc - OK, wiem co moze nam pomoc ale nie wiem jak to zrealizowac.
Nie mowcie ze to proste bo nie jest. Moge sie wyprowadzic - ale za tym kryje sie nie tylko zabranie szczoteczki do zebow (nie mam na mysli podzialu majatku itp bo od meza nic nie chce i nie chcialam nigdy; mieszkamy w jego domu i choc przepisal go na nas oboje to ja nie czuje sie jego wspolwlascicielem, nie czuje ze to moj dom). Mlodszy syn chodzi tu do szkoly sredniej (jeszcze dwa lata) i musialabym go dowozic albo wynajac mu kwatere (co wlasciwie na jedno wychodzi), gdybym wyprowadzala sie gdziekolwiek to tylko w poblize osrodka starszego syna zeby uniknac problemow z dowozem (teraz jazda busem troche trwa a gdybysmy mieszkali blizej to byloby raptem kilka minut i sadze ze problem z jego zachowaniem w busie tez by zniknal); nie chce mlodszemu zmieniac szkoly bo tam go juz znaja, on tez ma kolegow i jest przyzwyczajony. I jest jeszcze oplata za wynajem bo nie sadze bym dostala dotacje z socjalu skoro mam mieszkanie wlasnosciowe w innym kraju Unii a moja praca (czyli zarobek) zalezy od opieki nad starszym synem.
Sa tez zwierzeta z ktorymi jestem bardzo zwiazana i bez nich sie stad nie rusze.
Bede w posiadaniu kwoty wystarczajacej na kupno malego domku ale z czasem (mam do sprzedania dzialke budowlana w Polsce).
Maz tak szybko nie zrezygnuje bo mu z nami wygodnie. I co by ludzie powiedzieli (mieszkamy na wsi gdzie wszyscy sie znaja)...
Nie chce sie szarpac. Chce spokoju.
No i tak mnie przed wyjazdem na refleksje zebralo... Za dwa, trzy dni wskocze w swoja rzeczywistosc i pewnie bede sie z tego smiac, ale przyznam Wam sie ze nigdy tak podle nie czulam sie przed powrotem do domu - a jezdze dosc czesto. Byc moze coraz gorzej znosze podroze, byc moze dosc chybione wakacje dolozyly sie do obnizenia nastroju? Zwykle jezdze sama a tym razem kolezanka namowila mnie na wspolny wyjazd - oczywiscie ja wszystko zorganizowalam tak jak dla siebie i byloby Ok gdybym nie czula sie ograniczana przez czyjas obecnosc (ja na tych swoich wakacjach po prostu odpoczywam od ludzi ktorych mam na codzien w nadmiarze, robie co chce, chodze gdzie chce, zmieniam plany itp - jestem wolna od jakichkolwiek przymusow i obowiazkow - w taki sposob zwiedzilam juz kilka miast w Europie i zawsze wracalam zadowolona, wypoczeta psychicznie choc fizycznie padalam na pysk) a kolezanka nie jezdzi zbyt czesto wiec jest malo obeznana i chodzilysmy wiekszosc dni razem. Mnie to meczylo i ja pewnie tez - a bala sie na poczatku chodzic sama mimo iz startowalysmy z tego samego poziomu (ja rowniez nie znalam tego miejsca, to byl moj pierwszy pobyt). Wygladalo na to ze ja wiekszosc spraw, rzeczy zalatwiam (nawet kawe robie, bo ona jak robila sobie mnie nie zaproponowala ale jak ja robilam to mowi: zrob bo ja nie chce uszkodzic ekspressu jakby to byla jakas filozofia obslugiwac takie urzadzenie) a ona tylko korzysta bo zero zaangazowania, wysilku, inwencji. Wyleczylam sie ze wspolnych wakacji z kimkolwiek. Ale niesmak pozostal i to ze dalam sie podejsc i wykorzystac mimo iz wydawalo mi sie ze potrafie unikac takich sytuacji. Widocznie nie mam jeszcze systemu obronnego dostatecznie wyksztalconego i nadal pozwalam sie wodzic za nos...
Skoncze moze, bo sie robi elaborat. Zabije ten czas i obejrze jakis dobry film...