Zapomnijmy o micie, że kobiety pracujące nie interesują się niczym.
Przedstawiam utwory, które uratowały mi życie.
Rozwinę trochę:
Kiedy po raz pierwszy w życiu na poważnie zostałam na lodzie, nie pozwalałam nikomu nawet na siebie patrzeć. Zamknęłam się w domu na kilka dni z mocnym zamiarem skończenia ze sobą. Mówię poważnie.
Dziś wydaje mi się to śmieszne, ale wydawało mi się wówczas, że najpierw trzeba się wprowadzić w odpowiedni nastrój. Cisza był straszna, telewizora nigdy nie miałam, zaczęłam więc puszczać płyty, na chybił-trafił.
I, durna koza, zamiast planować zejście ze sceny, zaczęłam wsłuchiwać się w SŁOWA. Kiedy tylko przy jakiejś pieśni zaczynałam ryczeć jak bóbr, wiedziałam, że jestem o krok dalej od głupich myśli.
Oto, przy czym przeżyłam katharsis:
Porcupine Tree "Nine Cats"
Marianne Faithful "After The Ceasefire"
The Beatles "Strawberry Fields Forever"
Peter Hammill "Fireships" (Jezu, tak, tak, ale wyłam!)
Masters Of Reality "Bicycle" (i stąd te moje nocne jazdy)
David Bowie "Seven" ("my heart was never broken" - ha! ha!)
Twelfth Night "Love Song"
Elvis Costello "The Birds Will Still Be Singing"
Roger Waters "Hello I Love You".
Cóż, żadnej piosneczki lekkiej i przyjemnej. Podobno zresztą bardzo męski zestaw.