Witam

witaj, ale Ci się narobiło pisz tutaj, może znajdziez wskazówkę, pomoc i odnajdziesz się w tym chaosie. Czasem warto wyrzucić z siebie wszystko. pozdr i miłego postowania

Witaj na forum.

Czy ktoś zna odpowiedz na pytanie - jak przezwyciężyć złe dni w życiu?

Dzięki Słodka Czarodziejko za dobre słowo. I to ma wartość.Tak zdołowana to nie byłam jeszcze nigdy.Różne dziwne rzeczy zdarzały się jak każdemu ale to co się dzieje teraz to apogeum wszelkich problemów jakie by sobie ktoś mógł wymyśleć.Jak coś idzie żle to idzie. Zmieniłam prace i otoczenie. Myślałam że to pierwszy krok w stronę normalności, ale to tylko dało mi wątpliwą satysfakcje ,że się odgryzę za 11 lat straconych. Domowe kłopoty sa nieporównywalnie większe.

Witaj Kocia! Dobrze, że tu zajrzałaś. Na pewno dostaniesz tutaj słowa otuchy. Nie poddawaj się, bo musi być jakieś wyjście z twojej sytuacji. Obejrzyj na Youtobe film SEKRET. Tutaj na forum jest wątek poświęcony temu filmowi. Ja uważam,że to działa. W twoim przypadku całą energię skupiasz na problemach i może dlatego je przyciągasz. Zwróć się wieczorem  jak będziesz kładła się spać do swojej podświadomości lub do Boga o podpowiedź, co masz dalej  zrobić? I myśl o tym jak by było fajnie, jakby się twoje problemy rozwiązały. U mnie to zadziałało nie raz. Pozdrawiam ciepło.

Witaj kocia
widzisz - bardzo fajnie że córka się obroniła, powoli do przodu.dziunia ma rację - nie skupiaj się tylko na negatywnych emocjach. ja uważam że szczęście spotyka osoby pewne siebie, zadowolone, śmiało i optymistycznie patrzące w przyszłość - choćby było niewiadomo jak źle.
mówisz że wszyscy są przeciwko tobie - zobacz -tutaj każdy cię wspiera, zawsze możesz liczyć na dobre słowo !
powodzenia

Kolcia, napisz więcej, może jakoś poradzimy?

życie toczy się dalej mimo wszystkich problemów.Swiat jest dziwny.Nawarstwiającym sie problemom nie ma końca.Czy będzie kiedyś taki dzień, że słońce uśmiechnie się tez i do mnie? Myslenie pozytywne stwarza mi coraz to większy problem. Optymizm ucieka. Zawsze to ja wszystkich podtrzymywałam na duchu i mówiłam, że będzie dobrze, a teraz to mnie potrzebna jest pomoc.Odrobina dobrej woli i uśmiech, jakieś słowo też ma swoje znaczenie, Latwiej wyjść z dołka.Innych problemy też są ogromne a ja już nie potrafie im powiedzieć coś co by im pomogło bo sama mam takiego pecha i czarne fatum nad własną duszą, że nie wiem co robić?Wierzcie mi , że momentami sama dobrowolnie oddałabym wszystko by to zmienić.

Problemy! A kto ich nie ma? Chciałabym przeżyć jeden dzień bez natłoku myśli o tym jak to wszystko porozgryzać. Dla innych przestroga - uważajcie - nie wpadajcie w spirale długu bo potem z tego się wywinąć to wyższa szkoła jazdy!

Pamiętnik pamiętnikiem a życie się plącze i jak wydaje Ci się że już jako tako to bęc,

Ja się nie obrażam.Dawno, dawno temu w innych czasach i miejscach - pisałam rzeczywiście pamiętnik. To stare dzieje.Wprawdzie zaczynam być zgryżliwa i mimo starań nie zawsze wychodzi uśmiech ale myśle że albo mi to przejdzie albo będzie gorzej.Jutro znów ruszam w bój o przetrwanie.Zobaczymy co z tego wyniknie.Jak zwykle prosze - trzymajcie za mną!

Nowy problem,ale tym razem z innej beczki.Jak zmusić pewnych ludzi do opieki nad ojcem.Dowiedziałam się dziś że wystawili mu łóżko do takiej komórki pod schodami.On jest niepełnosprawny.Ma kłopoty z poruszaniem się.MOPS mi odpowiedział że najlepiej by się nim zajęła córka a oni dadzą jej 500 zł.Syn pije wraz z żoną(to ten co tam mieszka razem z ojcem).Był w domu opieki ale inny synalek przyniósł ojcu wódke i ten się spił a więc Ci go wywalili do domu.Mieszka wtej chwili jak w chlewku.Nikt się nim właściwie nie zajmuje.Ja mieszkam od nich 500 km.Jak zmusić kogokolwiek do interwencji?Przeciez to jest człowiek, który całe życie pracował i wychowywał dzieci. Teraz one wypieły się na niego.

I jest wóz.Zjadam 20 captoprili i z 6 ketonali i nic...i cp dalej...

jak ten świat jest popieprzony! Wszystko przeciw mnie.

witaj Kocia parę dni mnie nie było na forum, sorki, a widzę, ze tu sporo się działo u Ciebie. Lekomania to moze stać się Twój kolejny problem, a tych przecież masz juz dość, co? Zycie samo w sobie uwielbia gmatwać nasze plany i wierz mi niewielu ludzi wiedzie beztroski żywot. Kwestia naszej mocnej psychiki i podejścia. Czarnowidztwo niestety nie pomaga.....
Co do opieki nad tym staruszkiem, czy to Twoja rodzina czy martwisz sie o kogoś tak daleko mieszkającego z serca? Przykra ta sytuacja i urągająca ludzkości, ale skup się teraz na sobie, bo po każdej burzy wychodzi słońce....Musisz w to wierzyć i obiecaj nie brać tyle leków<<<<<<<<<<
pozdrawiam cieplutko i zyczę siły

Długo nie pisałam ale znów zbierają się czarne chmury.Jak zagrzmi to będzie tym razem koniec.

Dawno nie dawałam znaku życia, a więc żyje jeszcze... Kłopoty są moją domeną jak zwykle.Dziś mam imieiny i co Wam powiem, to to , że wszyscy prawie mnie olali (tak to się mówi teraz). Tylko dwie osoby złożyły mi życzenia. I co ja jestem warta? Póki miałam kase i młodość to pamiętali więcej lub mniej ale zawsze, a teraz ? Teraz została mi praca i obowiązki i ogromna ochota na to by wreszcie się zdecydować na rozwiązanie ostateczne.Nikt sie jeszcze nie urodził taki kto by odpowiedział na zasadicze pytanie czy jest potem jakieś potem i czy ma się wreszcie święty spokój?

Próbowałam dziś znów odejść.To druga próba.Mam nadzieje że za trzecim razem będzie finał.

Nie znam powagi twoich problemów ale widzę, że nagromadziło się w tobie mnóstwo negatywnych emocji. Wydaje ci się, że świat cię przerasta. Kiedy czuję podobne emocje potrzebny mi jest plan. Zupełnie nowy plan, który daje światełko w tunelu. W swoich odwiecznych poszukiwaniach natrafiłam ostatnio na filozofię buddyjską. Jest w niej taki spokój i skupia się na człowieku a nie na świecie zewnętrznym. Poczytaj, może natchnie cię optymizmem:
buddyzm.info.pl/?page_id=547
do tego polecam medytację, która napawa spokojem:
polski.wildmind.org/mantras/buddyjskie-mantry/sabbe-satta-sukhi-hontu
Jestem katoliczką i nie praktykuję buddyzmu, ale pragnę poznać różne filozofie życia. Ta filozofia niesamowicie podnosi na duchu.

Piszesz, że masz kłopoty finansowe. Znam ludzi, którzy też borykali lub nadal borykają się z ogromnym zadłużeniem. Nie zdajesz sobie może sprawy jak wielu ich jest wśród nas. Żyją. Przecież to tylko kasa. Nie jest miło, ale ziarnko do ziarnka. Ostateczne rozwiązanie to właściwie żadne rozwiązanie. Przecież masz córkę. Czy chcesz zrzucić swój ciężar na jej barki? Będzie to dla niej dużo gorsze, bo będzie się wiązało z bardzo bolesną stratą. Chcesz tego dla niej?
Ze spraw praktycznych polecam jeszcze to forum:
forum.gazeta.pl/forum/f,20012,Oszczedzamy_.html

Życzę powodzenia. Trzymaj się

Jutro znów cięzki dzień.Co ja mam robić? Czy to ostatni?

Co zrobić z typem, który wynajmował pokój mojej córce przez rok, a gdy przyjechała po wakacjach to w jej mieszkaniu był nowy lokator.Została na bruku dosłownie.Jej rzeczy z tego mieszkania były nie wiadomo gdzie? Istnieją telefony i poczta.Umowa była podpisana wg mojej córki z miesięcznym wypowiedzeniem a wg typa do końca września. Najlepsze w tym że dokument ten był w tym mieszkaniu w biurku a więc brak wglądu. Córka znalazła inny pokój u znormalizowanych ludzi. Ale zrobił się problem jak odzyskać rzeczy z tamtego mieszkania? Pojechałam i facet wywalił nam to w pudłach na chodnik przed budynkiem. Było już ciemno a więc nie mogłyśmy sprawdzić co tam jest. Po przejrzeniu okazało się że wiele rzeczy brakuje.Na następny dzień dowiózł jeszcze laptopa , 2 talerze i kosz.A co z resztą? Napisałam mu jeszcze raz sms-a ale brak odzewu.Podobno to wyrzucił. Nie wiem jak można wyrzucać niektóre nowe rzeczy albo stanowiące jakąś wartość ? Poza tym nawet drobiazgi stanowią dla studentki ogromną wartość.Teraz w tym mieszkaniu mieszka rodzina, która wynajeła całość. Ciekawe jest to co on zrobi któregoś dnia z nimi.Jak wynajął to komuś innemu to wydaje mi się że powinien przede wszystkim powiadomić nas a po drugie nie wolno wyrzucać rzeczy nie jego. To po mojemu jest delikatnie mówiąc przywłaszczenie aby tego nie nazwać złodziejstwem.

Nie wiem czy ktoś czasem czyta te moje posty? A właściwie to jest mi to obojętne. Trudno wszystkich męczyć na tym forum swoimi kłopotami. Jak się nie ma komu wyżalić to to właśnie tak wygląda.Wychodzę tu na największą marudę i narzekacza. A przecież ja taka nie jestem. Tu mogę sobie ponarzekać i pisać to co boli i co dokucza. W realnym świecie tego nie robię.To nie wypada a może brak odbiorców na takie problemy.

Dzięki dobry duszku.ZLo czai się zawsze i wszędzie ale dobre duszki też są.Pozdrawiam i życze spokojnych świąt.

Wciąż walcze chociaż mam coraz mniej sił i pomysłów na to jak się z tego bagna wygrzebać.Są chwile w których na moment pojawia się mini światełko, jakby mała iskierka , która się rozbłyśnie na moment, ale to tylko ułamek sekundy. To jest nic nieznacząca chwila, która zaraz przygasa i wpada się w ciemność.Takie życie jest bardzo trudne.Przecież życie jest to śmiertelna choroba jak to ktoś powiedział, a ja na nią cierpie od kilku lat wyjątkowo boleśnie.Wieczorem kłade się spać z myślą czy to już ostatni raz? A rano budzę się z następną myślą czy to już? I tak w koło.Jedno mnie hamuje - muszę wytrzymać jeszcze troszke by moja mała skończyła studia, A uśmiech pojawia się wtedy gdy wracam z pracy a na mnie czekają 2 koty.One prawdziwie,bez jakich kolwiek warunków - kochają.I to jest piękne.

Nie wiem kto wymySla te hasła przy moim logo? do zakochania jeden krok? ale śmieszne!

i mija dzień .a co jutro przyniesie?

Kocia, dołączyłaś do nas już jakiś czas temu więc chyba pora byś rozejrzała się po innych działów forum.

"Poznajmy się" to dział gdzie witamy się, piszemy dwa słowa o sobie a reszta dopowiadana jest w kokretnych działach tematycznych.

Proszę, nie róbcie bałaganu na forum!

Moderatorka Noelle