Netflixowy serial Lalka

Jestem po pierwszym odcinku, który oglądałam dosłownie wczoraj i też mnie nie zachwycił. Przyznaję, że mam duże oczekiwania od tej produkcji, a choć na tym etapie trudno oceniać całość, to widzę, że nie jestem w swojej opinii osamotniona.

Legat

Ze względu na słabe opinie netfliksowej wersji postanowiłam w ogóle jej nie oglądać. Zbytnio odbiega od oryginału i jest jego bardzo luźną wariacją. Na tyle luźną, że można by poddać krytyce sens nazywania serialu od nazwy książki - dla mnie to nie jest już inspiracja, a zwykłe chamskie małpowanie.

Skutecznie mnie zniechęciliście. Nawet czekałem ale nie będę oglądał.

To akuratnie nie jest zarzut, bo scenarzysta może mieć własną wizję zakończenia, ba własną wizję całej powieści. Np. Wokulski w oczach wielu, może zasługiwać na lepsze zakończenie. Chłopina był pracowity, wytrwały, długo zabiegał o rękę panny - no to w końcu spotkała go nagroda.
Tutaj problemem jest brak spójności. Gdzieś czytałem, że serial ma raczej formę luźnych skeczy/scen, które nie tworzą całości.
Wokulski jest potulny, naiwnie zakochany w Izabeli, ale też jest skecz, gdy siebie obrażają, wyzywają - nie wyjaśniając powodu kłótni.
Tak też jest z ostatnim odcinkiem. Nie pasuje do całości. Ma formę przemyślanej intrygi, która się udaje. Scenarzysta już zapomniał, że Wokulski i Izabela, obrażali siebie przed chwilą na śmierć i życie, używając paskudnego języka.

Jeszcze nie widziałam (czas) ale mnie zachęciliście. Odbrązawianie, dekonstrukcja mitu, inne spojrzenie... już jestem ciekawa. Klasyczną Lalką znam doskonale, jeszcze jednej sfilmowanej wedle tradycyjnej interpretacji to raczej nie obejrzę, bo ileż można wałkować to samo.

Z tego co czytałam, Priscilla, to ten serial nie miał być ekranizacją tylko produkcją "na motywach" czyli "Lalką" inspirowaną, co trochę zmienia postać rzeczy. O ile od ekranizacji mamy prawo oczekiwać jako- takiej wierności oryginałowi o tyle serial inspirowany książką ma pełne prawo do pójścia inną drogą.
Z tego co wiem to już we współczesnych szkołach interpretacja "Wokulski jako stalker" się zdarza i w sumie daje się to na gruncie współczesnej psychologii obronić.
Po prawdzie to ja uczciwie powiem, że nie mam pojęcia, jak ówcześni ludzie rozmawiali w tym ich realnym życiu. Wiem co pisali i tyle. Nie żebym uwielbiała rynsztokowe słownictwo płynące z ekranu, ale czy oni, nasi przodkowie  tak książkowo ze sobą rozmawiali na co dzień to zwyczajnie nie wiem. 

Zaczęłam oglądać... na pewno nudne nie jest. Kolejnej ekranizacji raczej nie obejrzę, dwie wcześniejsze w sumie niezłe mi wystarczą.

Masz rację, jeśli zakładano, że serial będzie produkcją inspirowaną "Lalką", a nie ekranizacją, to istotnie takie założenie rządzi się swoimi prawami. Ja tego nie wiedziałam, dlatego raczej oczekiwałam odświeżenia sobie fabuły powieści - mój błąd.

Jeżeli dopiero zaczęłaś oglądać i masz zamiar dotrwać do końca, to proponuję jeszcze wstrzymać się z opinią. Sama miałam taki moment, kiedy w duchu zastanawiałam się, o co chodzi z tą krytyką, przecież to jest całkiem ciekawe (pomijając odstępstwa od pierwowozoru) i czekałam na to, co zdarzy się dalej, ale po ostatnim odcinku poczułam wyraźny niesmak i teraz już wiem, skąd te recenzje.

Dla jednego jest, dla drugiego nie jest chyba, Legat. Dialogi z przedwojennych i powojennych filmów rażą sztucznością, teatralna wymowa w filmie też wielu razi.
Wystawy światowe w Londynie były dwie, w Paryżu więcej, co to za różnica? tu to się trochę chyba czepiasz. Czy w owym czasie snobowano się na język angielski? nie wykluczone, francuski było normą w pewnych sferach.
Odpowiednie wprowadzanie widza to mi sorki zalatuje "wiem lepiej" i w odległym tle zwykłą propagandą i tymi czasami, gdy wszystko szło przez pryzmat walki klasowej.

"Lalki" w kinie nie widziałam jeszcze, "Lalka" w reżyserii Pawła Maślony obejrzana sztuk jeden z serii, to znaczy zaliczony pierwszy odcinek.

Co mnie nieco zaskoczyło to uroda aktorki odgrywającej rolę Łęckiej. Sorry, ale dla takiej urody, będąc Wokulskim może poświęciłabym stratę powozu, gdyby zażądała, ale nie całego majątku ciężko zarobionego na wojnie z narażeniem życia. Ale to moja opinia, a jak zwykle postrzegam świat nieco przez pryzmat tego, co jest warte pieniędzy, a co nie

Poza urodą.. reszta gry tej pani jest nawet zadawalająca, zważywszy meandry scenariusza filmowego i nieco odstającą od literackiego pierwowzoru, ukazującego postać nieco ospałej rozkapryszonej panienki przyzwyczajonej do luksusu i zbytków.
Tylko jak sobie przypominam z czasu gdy czytałam książkę, Łęcka nigdy nie kojarzyła mi się z kobietą pustą i pozbawioną rozumu, o nie... Ona przecież zawsze kombinowała jak uratować rodzinny majątek. Miała bardzo ograniczone możliwości, bo co mogła tak naprawdę zrobić kobieta w XIX wieku? Kto czytał powieść, ten rozumie o czym mówię. Wersja "Lalki" Serialowej ukazuje właśnie bardziej sferę emocjonalną tak skrzętnie skrywaną  w powieści pod płaszczykiem poprawności.
Wszystko byłoby super, gdyby serialowi nie nadano tytułu "Lalka", tylko np. "Życie Wokulskiego", albo oś w ten deseń. Byłoby to nawiązanie do powieści, ale jednoczesne zaznaczenie, że nie korzysta się żywcem z powieści i pewnie nie wzbudziłoby to w Polakach takich emocji.

Aha!

Jeszcze chce sprostować, że tytuł "Lalka" nie dotyczy Łęckiej. Jeśli ktoś pisze, że Łęcka to ta tytułowa Lalka, to znaczy że powieści w ogóle nie czytał.