netkobietyWszystkie działy
Kultura

Ejajowe wiersze i poematy

21 odpowiedzi1 309 wyświetleńzałożony przez Legat, 27.05.2026

Napisz odpowiedź
Dołącz do Forum Kobiet Netkobiety.pl! To miejsce zostało stworzone dla pełnoletnich, aktywnych i wyjątkowych kobiet, właśnie takich jak Ty! Otrzymasz tutaj wsparcie oraz porady użytkowniczek forum! Zobacz jak wiele nas łączy ...

Szukasz darmowej porady, wsparcia ? Nie zwlekaj zarejestruj się !!!


Forum Kobiet » KULTURA » Ejajowe wiersze i poematy

Strony 1

Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź

Posty [ 22 ]

1

Temat: Ejajowe wiersze i poematy

No cóż ostatnio nawet Olga Tokarczuk przyznała, że korzysta z AI. To dlaczego my mali nie mamy z tego korzystać? Przynajmniej będą przez nas zlecone, reżyserowane i tego się tutaj trzymajmy. smile  Zaczynam pierwszy ejajowy poemat. smile

Cygańska wróżba

Wróżka siedziała przy oknie,
noc miała kolor herbaty zbyt długo parzonej.
Za szybą deszcz rozmazywał ludzi,
jakby wszystkich można było jeszcze poprawić.

— Powiedz mi — pytam —
czy ona mnie kocha?

A wróżka spojrzała tak zwyczajnie,
jak patrzy kobieta zmęczona życiem,
co już widziała i powroty, i walizki przy drzwiach,
i mężczyzn mylących tęsknotę z miłością.

Potem rozłożyła karty.
Jedna była ciemna od wina,
druga pachniała dymem,
a trzecia miała w sobie coś z samotności.

— Kocha — powiedziała cicho. —
Ale nie ciebie całego.
Kocha to, że jesteś spokojny,
że przy tobie nie trzeba się bać jutra.
Że umiesz słuchać.
Że nie tłuczesz talerzy i drzwi.

Bo tamten — ach, tamten —
to nocny ptak z rozdartą koszulą,
co wraca pijany nad ranem
i jeszcze potrafi rozpalić jej serce
jednym niedobrym słowem.

I choć przy tobie jest cisza,
ciepła lampa i herbata,
to kiedy znowu usłyszy jego kroki,
pójdzie.
Tak po prostu pójdzie.

Bo są kobiety,
które wybierają burzę,
nawet kiedy mokną od niej całe życie.

A ty zostaniesz przy stole,
z pytaniem trochę za późnym
i z nocą, która nie umie
powiedzieć prawdy delikatnie.

2

Odp: Ejajowe wiersze i poematy

Koniec świata

Na ulicy pachnie chlebem i deszczem,
tramwaj przecina wieczór spokojnie,
ktoś podlewa pelargonie na balkonie,
ktoś szuka zgubionych kluczy w kieszeni płaszcza.

I tylko niebo, zbyt jasne jak na wrzesień,
stoi nieruchomo nad dachami.

Staruszka niesie siatkę jabłek,
dziecko zasypia w autobusie,
pies przeciąga się leniwie przy kiosku,
a sprzedawca gazet układa jutro
w równe stosy papieru.

Nie będzie huku.
Żadnych aniołów z płonącymi mieczami.
Tylko zegary na chwilę zapomną
o swoim tykaniu.

Ktoś jeszcze zdąży powiedzieć „wrócę”,
ktoś odstawi herbatę niedopitą do końca,
ktoś zamknie książkę palcem pośrodku zdania,
jakby wszystko miało trwać dalej.

A przecież już wtedy
świat będzie odchodził cicho
między śmiechem w otwartym oknie
a światłem ostatniego sklepu.

I może właśnie tak wygląda wieczność —
nie jak ogień,
lecz jak zwyczajny dzień,
który nie wie,
że jest ostatni.

3 Ostatnio edytowany przez Legat (2026-05-30 09:47:44)

Odp: Ejajowe wiersze i poematy

Ballada o wygodnych lustrach

Na rynku stały lustra dwa,
każde z ramą ze złoconych słów.
Jedno szeptało: „skrzydła mam”,
drugie: „to tylko ciężar snów”.

Ona, gdy nocą zgubił się
wspólny płomień pod domowym dachem,
poszła za śpiewem obcych gwiazd,
nazywając drogę własnym ptakiem.

Mówiła wiatrom: „wolność to ja,
nie zamkniesz rzeki w brzegów prawie.
Jeśli zakwitłam gdzieś indziej dziś,
to tylko dowód, że żyję ciekawiej.”

A lustro kiwało srebrnym szkłem,
aż metafory pęczniały jak żagle,
i nawet cień, co znał prawdziwy ślad,
udawał, że nic nie widzi nagle.

On zaś wędrował przez mglisty bruk,
niosąc naręcze męskich westchnień.
Trafił do domu, gdzie kupić można
uwagę na godzinę i uśmiech wcześniej.

Przyszedł podobno wyłącznie po słowa,
by wylać żal jak deszcz z chmury ciężkiej.
Lecz pech był wielki, świat się zachwiał,
i zdarzył się romans... całkiem przypadkiem ziemskim.

„To nie zdrada” — mruczało lustro —
„to tylko rozmowa zboczyła z trasy.
Jak liść nie zdradza drzewa dlatego,
że spadł na chwilę w sąsiednie lasy.”

Więc stali oboje pod własnym szkłem,
czyści jak śniegi w opowieściach zimy.
Każde niewinne, każde wzniosłe,
każde ofiarą własnej przyczyny.

A prawda siedziała opodal cicho,
bez transparentów, bez wielkich racji.
Patrzyła tylko, jak ludzie haftują
aureole z nici usprawiedliwień.

Bo człowiek jest mistrzem osobliwej sztuki:
gdy sam się potknie — to taniec losu,
gdy bliźni upadnie — to znak charakteru,
i tak od wieków, słowo słowu nierówne.

https://suno.com/s/1r1l6LKddpWQZUwC

4

Odp: Ejajowe wiersze i poematy

Nie zachwyca

Mówią:

to ważne,
to modne,
to będzie przyszłość.

Mówią:

patrz,
podziwiaj,
nadążaj.

Więc patrzę.

Na twarze oświetlone ekranami,
na ludzi biegnących
od powiadomienia do powiadomienia,
na nieustanny szmer rzeczy pilnych.

I nie czuję zachwytu.

Wtedy zapada niezręczna cisza.

Jakby ktoś powiedział coś niestosownego.

Bo można się mylić,
można nie wiedzieć,
można nawet nie rozumieć.

Ale nie zachwycać się?

To już brzmi jak sprzeciw.

Więc kiwam głową,
uśmiecham się czasem,
milczę częściej.

A jednak gdzieś pod tym wszystkim
trwa uporczywa myśl:

że może życie
nie jest po to,
by zachwycać się tym samym
co wszyscy.

5

Odp: Ejajowe wiersze i poematy

Noc zachowa

Są wieczory, gdy wiatr zna moje imię,
a milczenie siada obok bez pytania.
Miasto gaśnie powoli jak niedopalona gwiazda,
a ja liczę światła, których nie da się zatrzymać.

Nad dachami płyną ciężkie chmury,
jakby niosły cudze historie.
Patrzę za nimi długo,
choć wiem, że żadna nie wróci.

Rankiem znów przywdzieję kamienny płaszcz
i będę szedł pewnym krokiem przez hałas ulic.
Lecz noc zachowa dla siebie
to, czego nie powiedziałem nikomu.

6 Ostatnio edytowany przez Legat (2026-06-01 14:45:19)

Odp: Ejajowe wiersze i poematy

Dzień Dziecka

Czerwiec rozpiął nad światem jasne niebo,
a wiatr niesie zapach trawy i rozgrzanej ziemi.

Wyszedłem na zewnątrz
i znów poczułem ten sam nurt —
cichy, niewidzialny,
przepływający przez gałęzie, ulice i ludzkie twarze.
Nie pyta o zgodę.
Nie zawraca.

Każdy dzień odpływa jak łódka z papieru,
coraz dalej od brzegu dzieciństwa.

A jednak właśnie dziś,
gdy świat należy do dzieci,
czas wydaje się mniej surowy.

Słychać śmiech na podwórkach,
piłkę odbijającą się od chodnika,
rowery pędzące ku wieczorowi,
głosy lekkie jak skrzydła jaskółek.

Nie wiedzą jeszcze,
jak kruche są godziny.
I dobrze.

Bo może po to istnieje dzieciństwo —
aby przez chwilę wierzyć,
że lato jest nieskończone,
że zmierzch zawsze poczeka,
że wszystko, co piękne, będzie trwało.

Patrzę na nich i myślę,
że kiedyś nasza pamięć rozpłynie się w czasie
jak ślad stopy po deszczu.

Lecz pozostanie ten śmiech.
To zdumienie światem.
To pierwsze spojrzenie ku niebu.

I może właśnie dlatego
w Dzień Dziecka łatwiej pogodzić się z przemijaniem:

bo choć odchodzą lata,
życie nieustannie zaczyna się od nowa
w oczach dziecka biegnącego przed siebie,
jakby przyszłość była tylko kolejną zabawą.

https://suno.com/s/muanH78MhurwAJTr

7

Odp: Ejajowe wiersze i poematy
Legat napisał/a:

No cóż ostatnio nawet Olga Tokarczuk przyznała, że korzysta z AI. To dlaczego my mali nie mamy z tego korzystać? Przynajmniej będą przez nas zlecone, reżyserowane i tego się tutaj trzymajmy. smile  Zaczynam pierwszy ejajowy poemat. smile

Cygańska wróżba

Wróżka siedziała przy oknie,
noc miała kolor herbaty zbyt długo parzonej.
Za szybą deszcz rozmazywał ludzi,
jakby wszystkich można było jeszcze poprawić.

— Powiedz mi — pytam —
czy ona mnie kocha?

A wróżka spojrzała tak zwyczajnie,
jak patrzy kobieta zmęczona życiem,
co już widziała i powroty, i walizki przy drzwiach,
i mężczyzn mylących tęsknotę z miłością.

Potem rozłożyła karty.
Jedna była ciemna od wina,
druga pachniała dymem,
a trzecia miała w sobie coś z samotności.

— Kocha — powiedziała cicho. —
Ale nie ciebie całego.
Kocha to, że jesteś spokojny,
że przy tobie nie trzeba się bać jutra.
Że umiesz słuchać.
Że nie tłuczesz talerzy i drzwi.

Bo tamten — ach, tamten —
to nocny ptak z rozdartą koszulą,
co wraca pijany nad ranem
i jeszcze potrafi rozpalić jej serce
jednym niedobrym słowem.

I choć przy tobie jest cisza,
ciepła lampa i herbata,
to kiedy znowu usłyszy jego kroki,
pójdzie.
Tak po prostu pójdzie.

Bo są kobiety,
które wybierają burzę,
nawet kiedy mokną od niej całe życie.

A ty zostaniesz przy stole,
z pytaniem trochę za późnym
i z nocą, która nie umie
powiedzieć prawdy delikatnie.

To o mnie? tongue ladne, ladne

8 Ostatnio edytowany przez Legat (2026-06-02 13:08:42)

Odp: Ejajowe wiersze i poematy
Gosiawie napisał/a:

To o mnie? tongue

Przecież Ty wybrałaś inną drogę. Nie mów, że byłaś u wróżki?

9

Odp: Ejajowe wiersze i poematy

Pod ścianą

Idę tam, gdzie muzyka rozlewa się po sali,
Gdzie wirują sukienki i błyszczą męskie buty,
A ja stoję przy ścianie, jak stali odlew trwały,
Jak strażnik cichych marzeń, trochę smutny, trochę dumny.

Patrzę, jak kroki splatają się w taneczne opowieści,
Jak dłonie znajdują dłonie pośród śmiechu i gwaru,
I choć nie jestem królem parkietowych przestrzeni,
To w sercu noszę własną melodię i własny żar.

Ściany znają me sekrety, bo często je podpierałem,
Gdy odwagi brakowało, by wejść między tańczących,
Gdy zazdrościłem tym, którzy już dawno odnaleźli
Swoje miejsce pośród świateł, rytmów i spojrzeń gorących.

Lecz los bywa figlarzem i lubi zmieniać role,
Przesuwa pionki nagle na nieznanej planszy świata.
Wystarczy jedno zderzenie, jeden przypadek na sali,
By samotność się zachwiała, by odwróciła się karta.

Więc stoję jeszcze pod ścianą, lecz już trochę inaczej,
Bo wiem, że nawet milczący może zostać zaproszony.
A kto dziś tylko podpiera, jutro może tańczyć walca,
Gdy przypadek albo serce wskażą właściwą stronę.

10

Odp: Ejajowe wiersze i poematy

Uwaga będzie religijnie. smile

Boże Ciało

Idą ulicą chorągwie i śpiew,
a lato rozsypuje światło po trawie.
Brzozy szumią jak dawna modlitwa,
kwiaty pochylają głowy w łagodnym powiewie.

Potrzebujemy obrzędów -
nie dlatego, że zamykają tajemnicę w słowach,
lecz dlatego, że uczą patrzeć.
Pokazują, że zwykła droga może stać się święta,
a codzienny krok - pielgrzymką.

Dywany z płatków, zielone gałązki,
zapach ziemi po porannym deszczu.
Wszystko zdaje się mówić językiem,
którego nie zapisano w żadnej księdze,
a który rozumie serce.

I myślę czasem:
może Bóg nie jest dalekim blaskiem za gwiazdami,
lecz objawia się także tak -
jak kwiaty kołyszące się na wietrze
w pełnym świetle słońca.

Może jest w ich cichym tańcu,
w barwach tak żywych, że aż niewiarygodnych,
w złocie dnia, które spływa po płatkach
jak niewidzialne błogosławieństwo.

Procesja mija, śpiew powoli cichnie,
lecz pozostaje zachwyt.
Bo obrzęd nie kończy się przy ostatnim ołtarzu -
trwa dalej w polach, ogrodach i drzewach,
gdzie Stwórca ukrywa swoje ślady.

A człowiek, patrząc na piękno świata,
odgaduje je przez chwilę:
że za światłem jest jeszcze większe Światło,
a za każdym kwiatem poruszonym wiatrem
kryje się Miłość, która dała mu rozkwitnąć.

11

Odp: Ejajowe wiersze i poematy

Tym razem będzie króciutkie opowiadanie.

Byłem pewien, że między mną a Pauliną coś się rodzi. Te spojrzenia, które trwały odrobinę za długo. Uśmiechy rzucane ukradkiem. Rozmowy, które ciągnęły się do późna. Wszystko wyglądało jak początek czegoś pięknego.

A jednak od początku czułem dziwny zgrzyt. Paulina nigdy nie była sama. W pracy, po pracy, na spotkaniach ze znajomymi — zawsze obok niej była ta sama koleżanka. Traktowałem to jako zwykłą przyjaźń. W końcu ludzie mają bliskich przyjaciół.

Pewnego lata nadarzyła się okazja. Wspólny wyjazd na weekend do domków nad jeziorem. Grill, muzyka, śmiech i ciepłe wieczory. Atmosfera była tak lekka, że wydawało mi się, iż wreszcie będę mógł powiedzieć Paulinie, co do niej czuję.

Drugiego wieczoru, gdy impreza powoli przenosiła się z tarasu do środka, poszedłem poszukać jej nad jeziorem. Widziałem, jak wcześniej oddaliła się z grupy.

Znalazłem ją za jednym z domków.

Siedziała na kolanach swojej koleżanki. Ich twarze były tak blisko, że przez chwilę nie rozumiałem, na co patrzę. A potem zobaczyłem, jak całują się namiętnie, jakby na świecie nie istniał nikt poza nimi.

Zamarłem.

W jednej chwili wszystkie długie spojrzenia, wszystkie uśmiechy i gesty nabrały nowego znaczenia. Może nigdy nie były tym, czym chciałem, żeby były. Może widziałem w nich coś, czego tak naprawdę nie było.

Cicho się wycofałem. Nie zrobiłem sceny. Nie miałem nawet do kogo mieć pretensji. Bardziej niż zazdrość czułem dziwne rozczarowanie sobą — że tak bardzo uwierzyłem we własną wersję tej historii.

Wieczorem siedziałem przy ognisku ze wszystkimi, również z Pauliną. Uśmiechała się jak zwykle, a ja po raz pierwszy patrzyłem na nią bez nadziei.

I choć bolało, poczułem też ulgę. Wreszcie wiedziałem, skąd ten dystans, którego wcześniej nie potrafiłem zrozumieć.

12

Odp: Ejajowe wiersze i poematy

Klucz

Była jak dom o zapalonych oknach,
którego drzwi od lat pozostawały zamknięte.
Światło płynęło na zewnątrz,
lecz nikt nie znał kształtu pokoi.

Szła przez lata za cieniem miłości,
niosąc w dłoniach jej imię
jak kruche naczynie z porcelany.
Pragnęła, by ktoś je odebrał,
lecz gdy zbliżały się czyjeś dłonie,
cofała własne.

Więc wybierała wiatr.

Przychodził bez pytań,
tańczył w jej włosach,
rozrzucał pościele i obietnice,
a potem znikał za horyzontem,
zanim zdążył dostrzec
jak bardzo była samotna.

A ona zostawała
wśród cichnących fal,
zbierając muszle słów,
których nigdy nie wypowiedziała.

Ci, którzy umieli budować ogrody,
omijali jej ścieżki.
Nie dlatego, że nie byli blisko,
lecz dlatego, że rosły tam
zbyt wysokie żywopłoty milczenia.

Wiedziała o tym.

Nocami dotykała własnych murów
i rozumiała,
że nie chronią już przed burzą,
lecz przed słońcem.

Lecz niełatwo zdjąć z serca zbroję,
która przez lata
stała się drugą skórą.

Dlatego wciąż wyglądała przez okno,
gdy kolejne pory roku
przemijały pod jej parapetem.

A miłość —
ta prawdziwa —
nie pukała gwałtownie.

Czekała cierpliwie
po drugiej stronie ogrodu,
aż któregoś dnia
odważy się przekręcić klucz
i pokazać komuś
nie światło w oknach,

lecz cały dom.

13

Odp: Ejajowe wiersze i poematy

Granica światła

Nie każdy słyszy,
jak rośnie las.

Dla jednych jest w nim
szmer wieków,
dla innych tylko wiatr
uderzający o liście.

Nie każdy widzi głębię rzeki.
Niektórzy patrzą na wodę
i są przekonani,
że poznali jej dno.

A potem mówią.

Mówią lekko,
jakby słowa nic nie ważyły.
Jakby można było zmierzyć ocean
patykiem zanurzonym przy brzegu.

Nie ma w tym nawet złośliwości.

Jest tylko ten stary błąd człowieka:
uznać granice własnego rozumienia
za granice rzeczy.

Więc gdy spotykają coś większego od siebie,
nie pytają.
Nie słuchają.
Nie wchodzą głębiej.

Mówią tylko:

„Nic tam nie ma”.

Jak nocny wędrowiec,
który zgasił lampę
i uwierzył,
że wraz z jej światłem
zniknęły gwiazdy.

14

Odp: Ejajowe wiersze i poematy

Dwie drogi

Szli przede mną wydeptaną drogą,
więc mówili:
„Idź tędy.
Tu jest bezpiecznie.
Tu kwitną róże.
Tu nie kaleczą stóp kamienie.”

Patrzyłem na swoją ścieżkę —
wąską,
pełną korzeni,
prowadzącą przez mgłę,
jakby sama nie wiedziała,
dokąd zmierza.

A tamta lśniła.
Szeroka, jasna,
obsadzona cudzym zachwytem.
Rodzice wskazywali ją dłonią,
otoczenie stawiało przy niej drogowskazy,
a ja,
z każdym krokiem,
uczyłem się nazywać ich pragnienia swoimi.

Chciałem tego, czego chcieli oni.
Marzyłem o tym, o czym kazali marzyć.
Pragnąłem pochwał,
które miały znaczyć szczęście.

Więc szedłem.

Ubierałem cudze wymagania
jak własną skórę.
Nosiłem je tak długo,
że przestałem pamiętać,
gdzie kończą się ich głosy,
a zaczyna mój.

Lecz każda róża na tej drodze
nie pachniała mną.
Każdy wygodny krok
oddalał mnie od siebie.

I choć mówiono:
„Patrz, jak pięknie.
Patrz, jak łatwo.
Patrz, jak dobrze wybrałeś.”

Czułem pod stopami pustkę.

Bo nawet najpiękniejsza droga
jest ciężarem,
gdy prowadzi do cudzego celu.

A moja —
ta gorsza,
krzywa,
pełna błota i zwątpienia —
wołała mnie z daleka.

Nie obiecywała wygody.
Nie obiecywała zachwytu.
Nie obiecywała niczego.

Poza jednym:

że będzie moja.

15

Odp: Ejajowe wiersze i poematy

Ostatni pociąg do przeszłości

I. Zawieszenie
Deszcz padał tak, jakby świat od dawna nie miał już nic do powiedzenia, a mimo to uparcie powtarzał tę samą historię.

Na małym dworcu, którego nazwa wyblakła na tablicy, światła latarni rozpływały się w kałużach. Z rynien spływała czarna woda. Powietrze pachniało mokrym kamieniem, rdzą i parą, która unosiła się znad torów niczym oddech czegoś pogrzebanego żywcem.

Zegar nad wejściem wskazywał dwadzieścia po dziewiątej.

Wskazywał tę samą godzinę od jedenastu minut, choć nikt nie zauważał jego bezruchu.

Na dworcach czas nie płynie tak jak gdzie indziej. Tutaj przeszłość ma własne perony, a człowiek, który czeka wystarczająco długo, może doczekać się samego siebie — młodszego o czterdzieści lat, z twarzą pełną planów, których jeszcze nie zdążył zniszczyć.

W barze przy poczekalni siedział mężczyzna. Przed nim stygnęła herbata.

Nie wiedział, że na drugim końcu sali właśnie otworzyły się drzwi.

II. Rozpoznanie
Najpierw usłyszał kroki.

Potem szelest mokrego płaszcza, stuknięcie parasola o podłogę i głos kobiety pytającej, czy pociąg do Krakowa jest opóźniony.

Nie podniósł głowy. Nie było powodu. Świat od czterdziestu lat dostarczał mu podobnych głosów, podobnych pytań, podobnych kobiet, które odchodziły, nie wiedząc, że pozostawiają po sobie pustkę o precyzyjnie określonym kształcie.

Dopiero kiedy usłyszał jej śmiech, poczuł, że coś w nim pęka.

Nie był to już ten sam śmiech. Tamten miał w sobie lato, otwarte okna i bezczelność ludzi, którzy są przekonani, że życie nigdy nie wystawi im rachunku. Ten był cichszy, przygaszony, jakby ktoś przez lata ścierał z niego kolejne warstwy światła.

Podniósł wzrok.

Ona również go rozpoznała.

Przez chwilę patrzyli na siebie z wyrazem twarzy właściwym ludziom, którzy spotykają ducha i nie mają pewności, czy należy się przywitać, czy przeprosić za to, że się jeszcze żyje.

Jej oczy były mniejsze, niż je pamiętał. A może to jego pamięć przez lata powiększała wszystko, czego nie mogła już dotknąć.

Usiadła naprzeciwko.

— Nie wiedziałam, że tu bywasz.

— Ja też nie wiedziałem.

Uśmiechnęła się lekko.

Poprawił szal, chociaż nie było mu zimno.

Jej dłonie spoczywały na filiżance. Kiedyś znał każdą linię tych dłoni. Wiedział, jak układają się na jego ramieniu, jak zaciskają się w gniewie, jak bezwiednie szukają jego palców pod stołem.

Teraz trzymały porcelanę.

I niczego więcej nie potrzebowały.

III. Rozmowa o pogodzie
— Dużo pada — powiedziała.

— O tej porze roku zawsze pada.

— Nie pamiętam, żeby aż tak.

— Pamięć bywa zawodna.

Spojrzała na niego. Przez moment miał wrażenie, że chce się roześmiać, lecz zamiast tego upiła łyk herbaty.

Rozmawiali o rzeczach, które nie miały żadnego znaczenia. O cenach mieszkań. O jej córce, która mieszkała za granicą. O jego emeryturze, o bólu kolan, o remoncie dworca, który rozpoczęto przed trzema laty i którego nikt nie potrafił doprowadzić do końca.

Wspomnieli nawet o znajomych.

Nie wspomnieli o sobie.

Pociąg do Warszawy miał czterdzieści minut opóźnienia. Informację tę podano z głośnika głosem tak obojętnym, jakby chodziło o opóźnienie wschodu słońca.

— A więc nadal podróżujesz — powiedziała.

— Czasami.

— Zawsze chciałeś zobaczyć Paryż.

— Byłem tam.

— I jak było?

Popatrzył na nią ponad filiżanką.

— Ładnie.

Skinęła głową.

Mogła zapytać, czy pamięta ich rozmowę o Paryżu. O małym mieszkaniu pod mansardą, o kawie pitej rano przy otwartym oknie, o tym, że będą biedni, ale szczęśliwi, bo szczęście miało być przecież niezależne od pieniędzy.

Mogła zapytać, czy kiedykolwiek próbował odnaleźć ją w tłumie obcego miasta.

Nie zapytała.

On mógł powiedzieć, że przez pierwsze lata po jej odejściu nie potrafił słuchać deszczu, ponieważ przypominał mu dzień, w którym ostatni raz widział ją na peronie. Mógł opowiedzieć o listach, których nie wysłał, o adresie, który przez lata nosił w portfelu, choć wiedział, że dawno jest nieaktualny.

Mógł powiedzieć jej prawdę.

Zamiast tego zapytał:

— Dolejesz sobie herbaty?

Pokręciła głową.

I właśnie wtedy, w tej odmowie tak zwyczajnej, tak niegodnej czterdziestu lat oczekiwania, zrozumiał, że nie ma już między nimi niczego, co można by ocalić.

Nie dlatego, że przestali się kochać.

Dlatego, że miłość, która nie znajduje ujścia w życiu, z czasem staje się czymś innym. Pamięcią o sobie samej. Pięknym, zamkniętym pomieszczeniem, do którego nikt nie wchodzi, choć drzwi pozostają uchylone.

IV. Liść w bursztynie
Przez chwilę nie słyszał dworca.

Zamiast żółtego światła neonów zobaczył słońce nad łąką. Był lipiec, a trawa, świeżo skoszona, pachniała tak intensywnie, jakby ziemia próbowała zatrzymać lato w każdym źdźble.

Ona miała wtedy dziewiętnaście lat i biegła przez pole boso, trzymając buty w ręku. Odwróciła się do niego i zawołała coś, czego po czterdziestu latach nie potrafił już sobie przypomnieć.

Pamiętał za to, jak wyglądała, kiedy się śmiała.

Pamiętał, że obiecał jej wtedy wszystko.

Nie wiedział jeszcze, że człowiek może dotrzymać wszystkich obietnic składanych innym, a mimo to złamać tę najważniejszą — tę, którą składa samemu sobie.

Tamtego lata wierzyli, że przyszłość jest przestrzenią, którą można dowolnie urządzić. Że wystarczy odwaga, trochę pieniędzy i dwie pary młodych rąk.

Potem przyszły inne rzeczy. Rodzice, obowiązki, lęk przed biedą, duma. Jedno zdanie wypowiedziane za ostro. Drugie, którego nie wypowiedziano wcale. I ten list, który nigdy nie dotarł, choć każde z nich przez lata było przekonane, że drugie nie odpowiedziało.

Nie było jednej wielkiej zdrady. Nie było dramatycznego pożegnania, burzy ani rozbitej szyby.

Było mnóstwo małych ustępstw wobec życia.

Tak małych, że każde z osobna wydawało się niewinne.

Aż pewnego dnia obudzili się w innych miastach, w innych łóżkach, obok innych ludzi, i zrozumieli, że ich wspólna przyszłość wydarzyła się wyłącznie w czasie przyszłym.

Ich miłość przypominała liść zatopiony w bursztynie.

Zachowała kształt, żyłki i najdrobniejsze pęknięcia. Można było oglądać ją pod światło i podziwiać, jak pięknie przetrwała.

Tylko że od dawna nie było w niej życia.

— O czym myślisz? — zapytała.

Drgnął.

— O niczym.

Uśmiechnęła się z wyrozumiałością, która zabolała go bardziej niż jakikolwiek wyrzut.

— Zawsze tak mówiłeś.

V. Odjazd
Głośnik zatrzeszczał.

Pociąg do Krakowa wjeżdżał na drugi peron.

Oboje wstali niemal równocześnie. Ona zapięła płaszcz, on poprawił szal. Przez chwilę stali naprzeciwko siebie, niezdecydowani, jakby należało wykonać jakiś gest, który usprawiedliwiłby to spotkanie.

Czterdzieści lat wcześniej objąłby ją bez słowa.

Teraz żadne z nich nie zrobiło kroku.

— Dobrze było cię zobaczyć — powiedziała.

Zabrzmiało to jak zdanie wypowiadane na zakończenie wizyty u dalekich krewnych.

— Ciebie też.

— Uważaj na siebie.

— Ty również.

Wyciągnęła rękę, jakby chciała go dotknąć, ale w ostatniej chwili poprawiła pasek torebki.

On zauważył ten ruch.

Ona zauważyła, że zauważył.

I może właśnie w tej krótkiej wymianie spojrzeń wydarzyło się wszystko, co przez ostatnie czterdzieści lat nie znalazło słów.

Potem odwróciła się i ruszyła w stronę pociągu.

Nie obejrzała się.

Wiedział, że nie zrobi tego nie dlatego, że nic już do niego nie czuje, lecz dlatego, że przez całe życie człowiek uczy się pewnych gestów na pamięć. A odwracanie się za kimś, kto odszedł, było gestem, z którego dawno temu oboje zrezygnowali.

Wsiadła do wagonu.

Drzwi zamknęły się z krótkim sykiem.

Pociąg ruszył, powoli nabierając prędkości, a jej twarz przesunęła się za szybą jak obraz wyświetlany na ekranie, którego nikt już nie ogląda.

Potem zostały tylko czerwone światła.

Patrzył, aż rozpłynęły się we mgle.

Na peronie zrobiło się pusto. Deszcz nadal padał, a zegar nad wejściem wciąż wskazywał dwadzieścia po dziewiątej.

Mężczyzna wrócił do baru i usiadł przy stoliku, na którym stała jego zimna herbata.

Dopiero wtedy zrozumiał, że przez całe życie czekał nie na nią, lecz na chwilę, w której będzie mógł jeszcze raz być człowiekiem, który ją kochał.

Nie chciał jej odzyskać.

Chciał odzyskać siebie z tamtego lata.

Ale tamten człowiek od dawna nie żył, a nawet gdyby żył, nie rozpoznałby mężczyzny siedzącego przy oknie.

Za szybą deszcz zmywał z peronu ślady jej kroków.

Miasto powoli połykało resztki ich wspólnej historii.

A czas, który na chwilę stanął, ruszył dalej, nie czekając na nikogo.

16

Odp: Ejajowe wiersze i poematy

Przedział

Pociąg jechał przez noc. Za oknami przesuwały się ciemne pola, pojedyncze światła odległych domów i odbicia twarzy pasażerów. W przedziale panowała cisza, przerywana jedynie stukotem kół i szumem powietrza.

Siedziałem przy oknie. Naprzeciwko mnie moja żona, obok niej jakiś mężczyzna. Nie znałem go. Byłem tego pewien.

Przez pierwsze kilkanaście minut nikt się nie odzywał. Żona przeglądała coś w telefonie, mężczyzna patrzył przez okno. Potem nagle podniosła głowę i spojrzała na niego z uśmiechem.

— Więc jednak się spotykamy — powiedziała.

Mężczyzna odwrócił się powoli.

— Mówiłem ci, że kiedyś to nastąpi.

— Nie sądziłam, że właśnie tutaj.

— Ja też nie. Ale może tak miało być.

Zdziwiło mnie to. Mówili do siebie z taką swobodą, jak ludzie, którzy znają się od dawna. Chciałem zapytać żonę, kim jest ten człowiek, ale coś mnie powstrzymało. Może ciekawość. A może dziwne przeczucie, że nie powinienem się wtrącać.

— Pamiętasz, co mi wtedy powiedziałaś? — zapytał.

— Pamiętam więcej, niż ci się wydaje.

— I nadal tak myślisz?

Uśmiechnęła się, ale tym razem był to uśmiech, którego nie znałem. Spokojny, trochę prowokujący.

— A ty nadal zadajesz pytania, na które znasz odpowiedź.

Mężczyzna pochylił się w jej stronę.

— Niektóre odpowiedzi warto usłyszeć ponownie.

Poczułem się nieswojo. Siedziałem tuż obok, a mimo to miałem wrażenie, że jestem niewidzialny. Rozmawiali tak, jakby w przedziale nie było nikogo poza nimi.

— Zastanawiałam się czasem, co by było, gdybyśmy wtedy nie przestali — powiedziała cicho.

— Ja nie muszę się zastanawiać.

— Naprawdę?

— Niektóre chwile zostają w człowieku na długo.

Spojrzała na niego uważnie.

— Nawet jeśli minęły lata?

— Zwłaszcza wtedy.

Nie wiedziałem już, co myśleć. Chciałem wstać, przejść się po korytarzu, zrobić cokolwiek, co przerwałoby tę osobliwą scenę. Nie potrafiłem jednak oderwać od nich wzroku.

Żona odłożyła telefon.

— A gdybym ci teraz powiedziała, że nic się nie zmieniło?

— Zapytałbym, dlaczego tak długo milczałaś.

— Może czekałam na odpowiedni moment.

Mężczyzna wyciągnął rękę i delikatnie dotknął jej dłoni. Nie cofnęła jej. Przeciwnie, przesunęła palcami po jego palcach, jakby był to gest zupełnie naturalny.

— Wiesz, że nie powinniśmy — szepnęła.

— Wiem.

— A jednak…

Nie dokończyła.

Pocałowali się.

Odwróciłem głowę, po czym natychmiast znów spojrzałem w ich stronę. Nie potrafiłem uwierzyć w to, co widzę. Najdziwniejsze było jednak nie samo ich zachowanie, lecz reakcja pozostałych pasażerów.

Starszy mężczyzna siedzący przy drzwiach czytał gazetę. Kobieta po drugiej stronie przedziału przymknęła oczy. Nikt nie zwracał na nich uwagi. Jakby wszystko było najzupełniej normalne.

W końcu nie wytrzymałem.

— Przepraszam — powiedziałem, zwracając się do żony. — Czy mogłabyś mi wyjaśnić, co tu się dzieje?

Odwróciła głowę. Przez chwilę patrzyła na mnie tak, jakby dopiero teraz przypomniała sobie o mojej obecności.

— Co masz na myśli?

— Dobrze wiesz, co mam na myśli.

Mężczyzna uśmiechnął się lekko.

— Może powinieneś zapytać ją, a nie mnie.

— Pytam właśnie ją.

Żona przyglądała mi się z dziwnym spokojem.

— Kochanie, przecież nic się nie dzieje.

— Nic się nie dzieje? Przed chwilą…

— Przed chwilą co?

Zamilkłem.

Miałem wrażenie, że grunt usuwa mi się spod nóg, choć siedziałem nieruchomo. Jej twarz wydawała się znajoma i obca zarazem. Jak twarz kogoś, kogo kochałem przez całe życie, a kogo właśnie spotkałem po raz pierwszy.

Pociąg wjechał do tunelu.

Światła zamigotały i zgasły.

W ciemności usłyszałem jej głos, tuż przy moim uchu:

— Nie wszystko, co widzisz, jest prawdą.

Potem rozległ się cichy śmiech mężczyzny.

Kiedy światło wróciło, przedział był pusty.

Nie było mężczyzny. Nie było pozostałych pasażerów. Nie było nawet żony.

Zostałem sam, naprzeciwko pustego siedzenia.

A potem otworzyłem oczy.

Leżałem we własnym łóżku. Przez zasłony wpadało poranne światło. Obok mnie spała żona, spokojna i nieruchoma.

Przez dłuższą chwilę patrzyłem na nią, próbując uporządkować myśli.

Wreszcie poruszyła się i otworzyła oczy.

— Co tak patrzysz? — zapytała zaspanym głosem.

— Nic. Miałem dziwny sen.

— Jaki?

Zawahałem się.

— Długi. I bardzo realistyczny.

Uśmiechnęła się, po czym odwróciła na drugi bok.

17

Odp: Ejajowe wiersze i poematy

Gdybyś przyszedł jedną jesień wcześniej

Morze po sezonie miało w sobie coś z człowieka, który przestał już udawać, że jest szczęśliwy.
Nie było kolorowych parawanów, dziecięcego śmiechu ani rozmów urywanych przez szum fal. Zostały tylko mokry piasek, krzyk mew i wiatr, który plątał włosy, jakby chciał rozwiązać wszystkie myśli, z którymi człowiek przyjeżdżał nad morze.

Spotkali się w połowie października.

Ona szła brzegiem, trzymając buty w dłoni. On siedział na drewnianej ławce przy zejściu na plażę i patrzył na horyzont z takim skupieniem, jakby właśnie tam miało wydarzyć się coś, na co czekał całe życie.

Zauważyła go, kiedy zawróciła przed zimną wodą.

Uśmiechnął się pierwszy.

— Też uciekasz przed czymś, czy tylko przed zimnem? — zapytał.

— A jest jakaś różnica?

Roześmiał się cicho.

I może właśnie tak zaczynają się najważniejsze historie. Nie od pioruna, nie od wielkich słów, lecz od zwyczajnego pytania, na które ktoś wreszcie chce odpowiedzieć szczerze.

Spotykali się potem codziennie.
Czasem rozmawiali godzinami, siedząc na piasku, czasem szli przed siebie w milczeniu. On opowiadał jej o miejscach, do których nigdy nie pojechał. Ona o marzeniach, które kiedyś miała, a które z biegiem lat nauczyła się nazywać nierealnymi.

Było w nich coś podobnego — nie smutek, lecz zmęczenie ciągłym zaczynaniem od nowa.

Ona miała za sobą miłość, która nauczyła ją ostrożności.

On związek, w którym przez lata był obecny ciałem, a nieobecny sercem.

Żadne nie szukało wielkiej miłości.

A jednak pewnego wieczoru, kiedy wiatr przyniósł pierwsze krople deszczu, on zdjął szalik i owinął nim jej szyję.

— Zmarzniesz — powiedział.

— A ty?

Wzruszył ramionami.

— Ja już chyba trochę przywykłem.

Spojrzała na niego wtedy uważniej. Pomyślała, że są ludzie, którzy mówią o samotności, i tacy, którzy nauczyli się nosić ją tak długo, aż stała się częścią ich sylwetki.

On należał do tych drugich.

I chyba właśnie wtedy zaczęła się go bać.

Nie dlatego, że mógł ją skrzywdzić.

Dlatego, że mogła przy nim przestać się bronić.

Ostatniego wieczoru siedzieli na plaży, patrząc, jak morze ciemnieje pod ciężkim, jesiennym niebem.

Następnego dnia miała wyjechać.

Wiedzieli o tym od początku, ale żadne nie chciało wypowiedzieć tych słów na głos. Jakby przemilczana prawda mogła jeszcze przez chwilę nie stać się rzeczywistością.

— Wiesz, co jest najgorsze? — zapytała w końcu.

— Co?

— Że gdybym spotkała cię kilka lat temu, pewnie wszystko wyglądałoby inaczej.

Patrzył na nią długo.

— A gdybyś spotkała mnie za kilka lat, może też byłoby inaczej.

— Więc dlaczego spotkaliśmy się właśnie teraz?

Nie odpowiedział od razu. Fala podeszła do ich stóp i cofnęła się, zabierając ze sobą cienką warstwę piasku.

— Może dlatego, że dopiero teraz potrafimy rozpoznać coś dobrego — powiedział. — Nawet jeśli nie umiemy już zatrzymać tego przy sobie.

Poczuła, że łzy napływają jej do oczu, i odwróciła twarz ku morzu.

Nie chciała, żeby zobaczył.

Ale on i tak zauważył.

Przysunął się bliżej, nie dotykając jej, pozostawiając między nimi tyle miejsca, ile potrzeba, żeby człowiek mógł sam zdecydować, czy chce zostać.

To wystarczyło.

Oparła głowę na jego ramieniu.

I siedzieli tak długo, aż zgasło ostatnie światło nad promenadą.

Nie pocałowali się.

Może bali się, że wtedy trudniej będzie odejść. A może wiedzieli, że są takie chwile, których nie trzeba nazywać, żeby stały się najważniejszym wspomnieniem życia.

Rano morze było spokojne.

Na mokrym piasku leżały pojedyncze liście, przyniesione przez nocny wiatr. Ona stała przy zejściu na plażę z walizką u boku, a on przyszedł pożegnać ją bez kwiatów i bez obietnic.

— Zadzwonisz? — zapytała.

— Jeśli chcesz.

— Chcę.

Przytulił ją wtedy mocno, jakby przez tę jedną chwilę próbował zapamiętać wszystko: zapach jej włosów, ciepło dłoni, sposób, w jaki oddychała, kiedy przestawała się bać.

Potem odsunęła się i poszła w stronę samochodu.

Nie obejrzała się.

Dopiero kiedy ruszyła, pozwoliła sobie zapłakać.

On został na plaży jeszcze długo po tym, jak zniknęła za zakrętem.

Morze znów wyrzucało na brzeg swoje małe, bezwartościowe skarby: muszle, kawałki drewna, fragmenty rzeczy, których nikt już nie szukał.

Pomyślał, że może miłość jest trochę podobna do morza.

Nie wszystko, co zabiera, oddaje.

I nie wszystko, co oddaje, potrafimy zatrzymać.

18

Odp: Ejajowe wiersze i poematy

Pociąg do innego zakończenia

Stałem na peronie, otulony gęstymi oparami parowozu. W powietrzu unosił się zapach węgla, a gdzieś w oddali rozlegał się gwizd lokomotywy. Ludzie w eleganckich płaszczach i kapeluszach mijali mnie w pośpiechu, jakby każdy z nich miał przed sobą ważny cel. Ja jednak nie wiedziałem, dokąd zmierzam ani jak właściwie znalazłem się w tym miejscu. Miałem na sobie staromodny surdut, a w kieszeni czułem zegarek na łańcuszku. Wszystko wyglądało tak, jakbym przeniósł się do innej epoki.

Wtedy ją zobaczyłem.

Stała kilka kroków ode mnie, przy krawędzi peronu. Jej jasna suknia delikatnie poruszała się na wietrze, a włosy opadały na ramiona. Była niezwykle piękna. Przez chwilę miałem wrażenie, że znam tę twarz, choć nie potrafiłem sobie przypomnieć, skąd. Dopiero po chwili zrozumiałem, że przypomina mi Izabelę Łęcką z Lalki, której historię niedawno oglądałem na ekranie.

Co dziwniejsze, sam czułem się jak Stanisław Wokulski. Nie potrafiłem jednak wyjaśnić, dlaczego. W głębi duszy nadal byłem sobą, człowiekiem, który znał historię bohatera i wiedział, jak nieszczęśliwie zakończyła się jego miłość. Mimo to stałem przed tą kobietą, jakbym naprawdę spotkał ją w dziewiętnastowiecznej Warszawie.

Podszedłem bliżej.

— Długo pani czeka? — zapytałem, próbując ukryć zakłopotanie.

Uśmiechnęła się delikatnie.

— Trochę. Ale teraz już nie muszę.

Jej odpowiedź wydała mi się dziwnie znajoma. Rozmawialiśmy przez chwilę o podróży, o pogodzie i o pociągu, który miał wkrótce odjechać. Nie pamiętałem dokładnie naszych słów, ale czułem, że łączy nas coś więcej niż zwykła znajomość. Patrzyła na mnie tak, jakbyśmy spotykali się od dawna, a ja coraz bardziej zapominałem, że przecież powinienem być jedynie widzem tej historii.

Nagle spoważniałem.

— Nie powinniśmy tego robić — powiedziałem cicho.

Kobieta spojrzała na mnie ze zdziwieniem.

— Ale czego?

— Tego wszystkiego. Naszej znajomości, tej miłości, która może się między nami narodzić. Przecież wiem, jak to się skończy. Znam tę historię. Jestem Wokulskim, a pani... pani jest Izabelą. Nie możemy być razem. Nasza miłość musi zakończyć się tragicznie.

Przez chwilę milczała. Spodziewałem się, że odwróci wzrok albo odpowie mi chłodno, tak jak potrafiła odpowiadać bohaterka powieści. Ona jednak roześmiała się cicho i pokręciła głową.

— Głuptasie, przecież to sen. Tutaj będzie inaczej.

Jej słowa zabrzmiały tak zwyczajnie, że aż zabrakło mi odpowiedzi. Rzeczywiście, dlaczego miałbym przejmować się zakończeniem książki, skoro znajdowałem się we śnie? Przecież nic nie zmuszało nas do powtarzania historii, którą ktoś już napisał. Mogliśmy po prostu być razem, bez nieszczęść, rozczarowań i bolesnych pożegnań.

Spojrzałem jej w oczy. Uśmiechała się do mnie, jakby znała wszystkie moje obawy i uważała je za zupełnie niepotrzebne. Zrobiła krok w moją stronę, a ja delikatnie ująłem jej dłoń. Przez moment staliśmy bez słowa, wsłuchując się w stukot kół dobiegający z sąsiedniego toru.

Potem przyciągnąłem ją do siebie i pocałowałem.

Odwzajemniła pocałunek. Objąłem ją mocniej, a ona oparła dłonie na moich ramionach. Było w tym pocałunku coś niezwykłego, jakby na krótką chwilę zniknęły wszystkie granice między snem a rzeczywistością. Nie myślałem już o Wokulskim ani o Izabeli Łęckiej. Nie zastanawiałem się, co powinno wydarzyć się później. Liczyła się tylko ona i ta dziwna pewność, że tym razem wszystko może potoczyć się inaczej.

Wtedy rozległ się głośny gwizd lokomotywy.

Odsunęliśmy się od siebie. Pociąg stojący obok peronu powoli ruszył, wyrzucając z komina kłęby ciemnego dymu. Patrzyłem na jego wagony i nagle poczułem niepokój. Przypomniałem sobie historię, którą znałem. Podróż pociągiem, rozpacz Wokulskiego i wydarzenia, które mogły doprowadzić go do ostatecznego nieszczęścia. Wszystko zaczęło układać się w mojej głowie.

Przecież to właśnie ten pociąg miał nas zabrać.

A jednak nie wsiedliśmy do niego.

Dopiero teraz zauważyłem, że stoimy na peronie sami. Pasażerowie dawno zajęli swoje miejsca, konduktor dał sygnał do odjazdu, a pociąg oddalał się coraz bardziej. My natomiast pozostaliśmy na miejscu, trzymając się za ręce.

— Spójrz — powiedziałem, wskazując znikające w oddali wagony. — Gdybyśmy pojechali, wszystko mogłoby skończyć się tak, jak w tamtej historii.

Kobieta spojrzała na mnie spokojnie.

— Ale nie pojechaliśmy.

— Czyli... uniknęliśmy tego?

— A czy to takie ważne, co wydarzyłoby się, gdybyśmy wsiedli? — zapytała. — Przecież teraz jesteśmy tutaj.

Nie potrafiłem znaleźć odpowiedzi. Patrzyłem na nią i zastanawiałem się, dlaczego wcześniej tak bardzo bałem się przyszłości. Przecież nie wiedziałem nawet, kim naprawdę była ta kobieta. Może tylko przypominała Izabelę, ponieważ wcześniej oglądałem film. Może mój umysł połączył jej twarz z historią, którą znałem, i stworzył opowieść, w której sam mogłem uczestniczyć.

Ale czy miało to jakiekolwiek znaczenie?

Wziąłem ją za rękę. Ruszyliśmy wzdłuż peronu, oddalając się od torów. Opary parowozu powoli znikały, a światło latarni stawało się coraz bledsze. Nie wiedziałem, dokąd idziemy, ani co czeka nas za rogiem dworca. Po raz pierwszy jednak nie próbowałem przewidywać zakończenia.

— A jeśli to wszystko jednak skończy się źle? — zapytałem po chwili.

Kobieta zatrzymała się i spojrzała na mnie z rozbawieniem.

— To wtedy będziemy się tym martwić. Ale nie dzisiaj.

Uśmiechnąłem się. Miała rację. Nie musiałem być Wokulskim do samego końca. Nie musiałem kochać tak, jak kochał on, ani cierpieć dlatego, że cierpiał bohater powieści. Mogłem po prostu przeżywać własny sen.

Ruszyliśmy dalej, a ja poczułem, że jej dłoń powoli wymyka mi się z ręki. Chciałem coś powiedzieć, zatrzymać ją, zapytać o imię, którego przecież wciąż nie znałem. Nie zdążyłem jednak. Dworzec rozpłynął się w białej mgle, a jej twarz zaczęła oddalać się ode mnie.

Otworzyłem oczy.

Leżałem we własnym łóżku. W pokoju panowała cisza, a za oknem powoli budził się nowy dzień. Przez chwilę nie poruszałem się, próbując przypomnieć sobie każdy szczegół snu. Pamiętałem parowóz, chłód peronu, jej uśmiech i pocałunek. Nie potrafiłem jednak odtworzyć jej twarzy. Nie wiedziałem nawet, czy rzeczywiście przypominała Izabelę, czy tylko tak ją zapamiętałem.

W końcu usiadłem na łóżku i uśmiechnąłem się do siebie.

Może to tylko sen. Może zwykła historia, którą mój umysł stworzył z obrazów zapamiętanych podczas oglądania filmu. A jednak pozostało we mnie dziwne uczucie, jakbym naprawdę spotkał kogoś wyjątkowego.

Pomyślałem o pociągu, który odjechał bez nas.

I wtedy zrozumiałem, że wcale nie musieliśmy zmieniać zakończenia Lalki. Wystarczyło, że nie wsiedliśmy do tego samego pociągu.

Nie wiedziałem, dokąd zaprowadziłaby nas dalsza droga. Nie wiedziałem też, czy kiedykolwiek jeszcze spotkam tę kobietę, choćby we śnie. Wiedziałem tylko, że przez krótką chwilę mogłem uwierzyć, że nie każda historia musi kończyć się tak, jak została napisana.

19

Odp: Ejajowe wiersze i poematy

Pociąg do innego zakończenia — część II

Bilet, którego nie powinno być
Przez cały dzień nie mogłem przestać myśleć o kobiecie ze snu. Podczas śniadania wracałem myślami do jej uśmiechu, a kiedy wychodziłem z domu, miałem dziwne wrażenie, że zaraz zobaczę ją na ulicy. Oczywiście nigdzie jej nie było. Mijałem zwyczajnych przechodniów, samochody i zatłoczone przystanki, a świat wyglądał dokładnie tak, jak powinien.

Mimo to coś się zmieniło.

Dopiero wieczorem, kiedy sięgałem do kieszeni płaszcza, żeby wyjąć klucze, natrafiłem na przedmiot, którego wcześniej tam nie było.

Był to bilet kolejowy.

Znieruchomiałem.

Papier był pożółkły, brzegi miał lekko postrzępione, a nadruk wykonano starannymi, czarnymi literami. Przez chwilę obracałem go w palcach, próbując znaleźć jakiekolwiek wyjaśnienie. Nie pamiętałem, żebym kupował bilet, a już na pewno nie taki, który wyglądał, jakby pochodził sprzed ponad stu lat.

Na jego przedniej stronie widniała nazwa stacji, której nigdy wcześniej nie słyszałem: Warszawa — Stacja Końcowa.

Poniżej znajdowała się data.

Jutrzejszy dzień.

Poczułem nieprzyjemny dreszcz. Odwróciłem bilet i wtedy zauważyłem odręczny napis, wykonany delikatnym, kobiecym pismem.

„Tym razem nie pozwól mi odejść”.

Nie musiałem się zastanawiać, kto go napisał.

Tej nocy długo nie mogłem zasnąć. Przewracałem się z boku na bok, aż w końcu zmęczenie wzięło górę. Kiedy zamknąłem oczy, usłyszałem znajomy gwizd lokomotywy.

Znów stałem na peronie.

Tym razem nie było jednak mgły ani tłumu podróżnych. Dworzec tonął w półmroku, a nad torami wisiał ciężki, czarny dym. Na zegarze zawieszonym pod dachem widniała godzina za pięć dwunasta.

W dłoni ściskałem bilet.

— Wiedziałam, że przyjdziesz.

Odwróciłem się gwałtownie.

Stała kilka kroków dalej, ubrana w tę samą jasną suknię. Jej twarz wydawała się jeszcze piękniejsza niż poprzednio, ale tym razem nie uśmiechała się. W jej oczach dostrzegłem smutek, którego wcześniej nie zauważyłem.

— Kim ty właściwie jesteś? — zapytałem. — Naprawdę Izabelą Łęcką?

Przez chwilę patrzyła na mnie w milczeniu.

— A czy to ma znaczenie?

— Ma. Jeśli jesteś tylko postacią z książki, nie możesz przecież...

— Nie mogę czego? — przerwała mi. — Czuć? Bać się? Pragnąć czegoś innego niż tego, co dla mnie napisano?

Nie wiedziałem, co odpowiedzieć.

W oddali rozległ się gwizd. Na sąsiedni tor wjechał parowóz, ciągnąc za sobą długi sznur ciemnych wagonów. Zatrzymał się z przeciągłym zgrzytem, a z pierwszego wagonu wysiadł konduktor w czarnym mundurze.

Spojrzał na mnie, potem na kobietę.

— Bilety do kontroli.

Podałem mu swój. Przyjrzał mu się uważnie, po czym jego twarz nagle spoważniała.

— Ten bilet nie jest dla pana.

— Jak to?

Konduktor wskazał kobietę.

— Jest wystawiony na pannę Izabelę Łęcką.

Spojrzałem na bilet. Rzeczywiście. Pod nazwą stacji, której wcześniej nie zauważyłem, znajdowało się jej imię i nazwisko.

— W takim razie ona powinna jechać — powiedziałem.

— Owszem — odparł konduktor. — Ale tylko jeśli pan pozwoli.

Poczułem, jak serce zaczyna mi szybciej bić.

— Co to znaczy?

Mężczyzna poprawił rękawiczki.

— Każda historia ma swój koniec. Niektóre kończą się szczęśliwie, inne tragicznie. Ten pociąg przewozi tych, którzy chcą dotrzeć do zakończenia, jakie zostało im przeznaczone. Jeśli panna Łęcka wsiądzie, wszystko potoczy się tak, jak powinno. Jeśli jednak pozostanie tutaj...

Nie dokończył.

— Co wtedy? — zapytałem.

— Wtedy ktoś inny będzie musiał zająć jej miejsce.

Spojrzałem na kobietę. Stała nieruchomo, a jej dłonie drżały.

— Nie chcę już tam wracać — wyszeptała. — Nie chcę ponownie przeżywać tej samej historii. Nie chcę, żeby ktoś decydował za mnie, kogo mam kochać i jak mam skończyć.

Przypomniałem sobie jej słowa z poprzedniego snu: „Tutaj będzie inaczej”.

Wtedy wydawały mi się tylko pocieszeniem. Teraz zrozumiałem, że była to prośba.

— A jeśli nie wsiądziemy? — zapytałem konduktora.

Mężczyzna spojrzał na zegar.

— Macie czas do północy.

W tej samej chwili wszystkie światła na peronie zamigotały. Zegar przesunął wskazówki o jedną minutę, choć nie usłyszałem żadnego tykania.

Za minutę miało wydarzyć się coś, czego nie potrafiłem przewidzieć.

Ująłem kobietę za rękę.

— Chodźmy — powiedziałem.

— Dokąd?

Spojrzałem na tory, potem na ciemne przejście prowadzące poza dworzec.

— Nie wiem. Ale tym razem nie pozwolę, żeby ktoś napisał za nas zakończenie.

Ruszyliśmy przed siebie.

Za plecami usłyszałem głos konduktora:

— Jeśli przekroczycie granicę tego dworca, nie będzie już powrotu!

Nie zatrzymałem się.

Biegliśmy przez pusty peron, mijając stare ławki i żeliwne latarnie. Kobieta trzymała mnie mocno za rękę. Po chwili dobiegliśmy do niewielkich drzwi ukrytych za kolumną. Były uchylone, a zza nich sączyło się blade światło.

Otworzyłem je.

Po drugiej stronie nie było ulicy ani kolejnego peronu.

Była biblioteka.

Ogromna, cicha sala, wypełniona regałami sięgającymi sufitu. Na półkach stały tysiące książek, a na każdej widniało nazwisko innego człowieka. Wokulski. Rzecki. Łęcka. Prus. Obok nich dostrzegłem również własne nazwisko.

Podszedłem do regału i wyciągnąłem książkę.

Na okładce widniał tytuł: „Pociąg do innego zakończenia”.

Otworzyłem ją na ostatniej stronie.

Widniało tam jedno zdanie:

„O świcie bohater obudzi się i zapomni o wszystkim”.

Zamarłem.

Przecież dokładnie tak zakończył się mój poprzedni sen.

— To znaczy, że ktoś nas obserwuje? — wyszeptałem.

Kobieta pokręciła głową.

— Nie. Ktoś próbuje zdecydować, co stanie się dalej.

Wtedy zauważyłem, że ostatnia strona zaczyna się zmieniać. Litery znikały jedna po drugiej, a na ich miejscu pojawiały się nowe słowa.

„O świcie bohater obudzi się, ale tym razem nie będzie sam”.

Odwróciłem się w stronę kobiety.

Nie było jej.

Na podłodze leżał tylko stary bilet kolejowy. Podniosłem go drżącymi palcami i zobaczyłem, że na odwrocie pojawił się kolejny napis.

„Jeśli chcesz mnie odnaleźć, nie budź się”.

W oddali rozległ się dźwięk budzika.

Zamknąłem oczy i zacisnąłem dłonie na bilecie.

Po raz pierwszy w życiu bałem się nie tego, że sen się skończy.

Bałem się, że kiedy się obudzę, ona naprawdę przestanie istnieć.

A gdzieś za regałami, wśród tysięcy zapisanych historii, ktoś właśnie przewracał stronę.

20 Ostatnio edytowany przez Legat (2026-10-21 19:27:31)

Odp: Ejajowe wiersze i poematy

Pociąg do innego zakończenia — część III

Ostatnia strona

Nie otworzyłem oczu.
Leżałem nieruchomo, zaciskając palce na starym bilecie, i wsłuchiwałem się w dźwięk budzika. Dochodził jakby z bardzo daleka, przytłumiony, niemal nierealny. Wiedziałem, że jeśli pozwolę sobie choć na chwilę zapomnieć o tym, co wydarzyło się w bibliotece, obudzę się we własnym łóżku, a cały niezwykły świat zniknie bez śladu.

Nie chciałem na to pozwolić.

Przypomniałem sobie ostatnie słowa zapisane na bilecie.

„Jeśli chcesz mnie odnaleźć, nie budź się”.

Otworzyłem dłoń i spojrzałem na pożółkły papier. Napis powoli bladł, jakby ktoś ścierał go niewidzialną gumką. Próbowałem odczytać jeszcze pojedyncze litery, ale po chwili nie pozostało po nich nic. Bilet był pusty.

Wtedy budzik umilkł.

Zapadła cisza.

Otworzyłem oczy.

Nie znajdowałem się już między regałami biblioteki. Stałem na niewielkiej stacji kolejowej, której wcześniej nie widziałem. Nie było tam ani zegara, ani ławek, ani nawet dachu chroniącego przed deszczem. Wokół rozciągała się szara przestrzeń, a tory znikały w gęstej mgle.

W oddali dostrzegłem sylwetkę kobiety.

Stała odwrócona do mnie plecami, ubrana w jasną suknię, którą znałem z poprzednich snów.

— Zaczekaj! — zawołałem.

Nie poruszyła się.

Ruszyłem w jej stronę, ale odległość między nami wcale się nie zmniejszała. Im szybciej szedłem, tym bardziej oddalała się w mgle.

— Proszę! Muszę z tobą porozmawiać!

Wreszcie zatrzymała się i powoli odwróciła głowę.

— Dlaczego tak bardzo chcesz mnie odnaleźć? — zapytała.

Jej głos zabrzmiał znajomo, a jednocześnie inaczej niż wcześniej. Nie było w nim ani smutku, ani strachu. Słyszałem w nim raczej zmęczenie.

— Ponieważ nie chcę, żebyś zniknęła — odpowiedziałem. — Nie chcę, żeby ta historia skończyła się w taki sposób.

Przez chwilę patrzyła na mnie bez słowa.

— A jaki sposób byłby dla ciebie odpowiedni?

Zawahałem się.

— Chciałbym, żebyśmy mogli być razem. Żebyśmy nie musieli się rozstawać. Żebyśmy mogli opuścić tę stację i pójść gdzieś, gdzie nikt nie będzie nam mówił, co mamy robić.

Uśmiechnęła się lekko.

— Zawsze chcesz wiedzieć, jak wszystko się skończy.

— Boję się, że skończy się źle.

— A jeśli nie poznasz zakończenia? Jeśli będziesz musiał żyć, nie wiedząc, co wydarzy się jutro?

Nie odpowiedziałem. Jej pytania przypominały mi rozmowę, którą odbyliśmy podczas pierwszego spotkania. Wtedy również próbowałem przewidzieć przyszłość, zanim jeszcze zdążyliśmy przeżyć cokolwiek naprawdę.

— Kim jesteś? — zapytałem w końcu. — Chcę wiedzieć, kim naprawdę jesteś.

Kobieta spuściła wzrok.

— Czy musisz znać moje imię, żeby ze mną rozmawiać?

— Nie. Ale chciałbym wiedzieć, czy jesteś prawdziwa.

— A co to znaczy być prawdziwym?

Nie potrafiłem odpowiedzieć. W moim świecie wszystko miało swoje wyjaśnienie. Sen był snem, książka książką, a człowiek człowiekiem. Tutaj jednak granice zacierały się tak bardzo, że przestałem ufać nawet własnym wspomnieniom.

Kobieta zrobiła krok w moją stronę.

— Chodź ze mną — powiedziała.

Tym razem nie próbowałem jej dogonić. Po prostu ruszyłem obok niej.

Szliśmy wzdłuż torów, aż mgła zaczęła ustępować. Przed nami pojawił się budynek, którego wysokie okna przypominały wejście do dawnego pałacu. Kiedy podeszliśmy bliżej, rozpoznałem go natychmiast.

To była biblioteka.

Ta sama, w której znalazłem książkę z własnym nazwiskiem.

Drzwi stały otworem.

Weszliśmy do środka.

W bibliotece panowała cisza, ale tym razem nie była ona tak przytłaczająca jak poprzednio. Między regałami paliły się niewielkie lampy, a na drewnianych stołach leżały otwarte książki. Niektóre miały pożółkłe strony, inne wyglądały tak, jakby dopiero przed chwilą wyszły spod ręki drukarza.

Na jednym ze stołów leżało pióro.

Obok niego znajdowała się księga oprawiona w ciemną skórę.

Na okładce widniał znajomy tytuł:

„Pociąg do innego zakończenia”.

Podszedłem bliżej.

— To ta sama książka — powiedziałem.

Kobieta stanęła obok mnie.

— Tak.

— Ale dlaczego znajduje się tutaj? Przecież wcześniej widziałem ją na półce.

— Ponieważ wcześniej szukałeś odpowiedzi na niewłaściwe pytanie.

Otworzyłem księgę.

Pierwsze strony zawierały opis dworca, parowozu i mężczyzny, który nie wiedział, jak znalazł się w dziewiętnastowiecznej Warszawie. Przeczytałem kilka zdań i poczułem nieprzyjemny dreszcz.

To była moja historia.

Każde wydarzenie, każda rozmowa, każdy szczegół pierwszego snu zostały zapisane z niezwykłą dokładnością. Nawet myśli, których nikomu nie wyjawiłem, znajdowały się na papierze.

Przewróciłem kilka stron.

Znalazłem opis drugiego snu, pożółkłego biletu i konduktora w czarnym mundurze. Później pojawiła się biblioteka, kobieta i zdanie, które przeczytałem na ostatniej stronie.

„O świcie bohater obudzi się, ale tym razem nie będzie sam”.

Zatrzymałem się.

Pod tym zdaniem widniało kolejne, zapisane drobnym pismem:

„Bohater zacznie szukać autora, nie wiedząc, że od początku sam nim jest”.

Przeczytałem te słowa kilkakrotnie.

— Co to znaczy? — zapytałem.

Kobieta nie odpowiedziała.

Spojrzałem na pióro leżące na stole. Obok niego znajdował się niewielki kałamarz, a na jego brzegu dostrzegłem ślad zaschniętego atramentu.

Powoli wyciągnąłem rękę.

W chwili, gdy dotknąłem pióra, w mojej głowie pojawiły się obrazy.

Zobaczyłem siebie siedzącego przy biurku. Za oknem padał deszcz. Na stole leżała otwarta książka, a obok niej filiżanka zimnej kawy. Pisałem coś w skupieniu, zatrzymując się co kilka zdań, jakbym próbował odnaleźć właściwe słowa.

Potem obraz się zmienił.

Siedziałem w pustym pokoju, trzymając w dłoni kartkę papieru. Byłem smutny, choć nie potrafiłem przypomnieć sobie dlaczego. Przed sobą miałem kilka zapisanych stron. Przeczytałem je, pokręciłem głową i zacząłem pisać od nowa.

Wreszcie zobaczyłem własną twarz odbitą w ciemnej szybie.

Nie byłem już młodym człowiekiem z pierwszego snu. Wyglądałem na zmęczonego, jak ktoś, kto zbyt długo szukał odpowiedzi na pytania, na które nie istnieją proste odpowiedzi.

Obraz zniknął.

Odsunąłem rękę od pióra.

— To niemożliwe — wyszeptałem.

Kobieta spojrzała mi w oczy.

— A jednak.

— Czy to ja napisałem tę książkę?

— Tak.

Poczułem, jak ogarnia mnie dziwny niepokój.

— Ale nie pamiętam, żebym kiedykolwiek ją pisał.

— Może nie pamiętasz wszystkiego, co stworzyłeś. A może nigdy nie rozumiałeś, co naprawdę próbowałeś opowiedzieć.

Przesunąłem dłonią po twarzy.

— W takim razie ty również jesteś moim wymysłem?

Kobieta milczała przez chwilę.

— Czy jeśli ktoś wyobrazi sobie drugiego człowieka, oznacza to, że może zdecydować o wszystkim, co ten człowiek zrobi?

— Nie wiem.

— Właśnie dlatego musisz przeczytać do końca.

Wskazała księgę.

Przewróciłem ostatnie strony.

Były puste.

Nie znajdowało się na nich ani jedno słowo.

— Dlaczego zakończenie nie zostało napisane? — zapytałem.

Kobieta odsunęła się o krok.

— Ponieważ czeka na ciebie.

Usiadłem przy stole.

Przez dłuższą chwilę wpatrywałem się w puste strony, próbując zrozumieć, co właściwie ode mnie oczekiwano. Jeśli rzeczywiście byłem autorem tej historii, powinienem móc zdecydować o jej zakończeniu. Mogłem napisać, że kobieta zostaje ze mną na zawsze. Mogłem sprawić, że opuścimy bibliotekę, odnajdziemy spokojne miejsce i będziemy żyli bez strachu przed tym, co przyniesie przyszłość.

Mogłem również napisać, że budzę się we własnym łóżku i zapominam o wszystkim.

Wystarczyłoby kilka zdań.

Dlaczego więc nie potrafiłem ich napisać?

Podniosłem pióro, ale zatrzymałem je nad papierem.

— Jeśli napiszę, że zostaniesz ze mną, czy to się stanie? — zapytałem.

Kobieta stała przy oknie. Za szybą nie było już mgły. Widać było dalekie wzgórza, a nad nimi blade światło przypominające świt.

— Możesz napisać, co tylko zechcesz.

— To nie jest odpowiedź.

— To jedyna odpowiedź, jaką mogę ci dać.

Odłożyłem pióro.

— Chcę, żebyś została.

Kobieta odwróciła się do mnie.

— Wiem.

— Chcę, żeby ta historia skończyła się szczęśliwie.

— Wiem.

— Więc dlaczego nie możesz po prostu powiedzieć, że zostaniesz?

Przez chwilę wyglądała tak, jakby chciała coś wyjaśnić, ale ostatecznie tylko pokręciła głową.

— Ponieważ nie chcesz już usłyszeć mojego zdania. Chcesz usłyszeć własne życzenie wypowiedziane moim głosem.

Jej słowa zabolały mnie bardziej, niż się spodziewałem.

Spojrzałem na księgę.

Nagle zrozumiałem, że przez cały czas traktowałem tę historię jak zagadkę, którą wystarczy rozwiązać, żeby osiągnąć upragniony cel. Szukałem biletu, próbowałem przechytrzyć konduktora, uciekałem z dworca, przeszukiwałem bibliotekę. Wszystko po to, żeby znaleźć sposób na zatrzymanie kobiety.

Ani razu nie pomyślałem, że może wcale nie chodzi o zatrzymanie jej.

— Czy ty chcesz odejść? — zapytałem cicho.

Kobieta spojrzała na mnie z zaskoczeniem.

— Nie wiem, dokąd prowadzi moja droga.

— Ale chcesz móc sama o tym zdecydować?

Skinęła głową.

Wziąłem głęboki oddech.

— W takim razie nie będę pisał za ciebie.

Po raz pierwszy od początku naszej rozmowy uśmiechnęła się naprawdę.

Nie był to uśmiech pełen obietnic ani zapewnienie, że wszystko będzie dobrze. Był w nim raczej spokój, którego wcześniej nie potrafiłem dostrzec.

— Teraz rozumiesz — powiedziała.

— Chyba dopiero zaczynam.

Spojrzałem ponownie na ostatnią stronę.

Wziąłem pióro i zanurzyłem je w atramencie. Przez chwilę zastanawiałem się, od czego zacząć. Chciałem napisać coś pięknego, zdanie, które zamknęłoby wszystkie wątki i sprawiło, że cała historia nabrałaby sensu.

Ostatecznie napisałem tylko:

„Nie wiem, co wydarzy się dalej”.

Atrament rozpłynął się na papierze.

Czekałem, aż pojawią się kolejne słowa, ale strona pozostała pusta.

— To wszystko? — zapytałem.

Kobieta podeszła do stołu.

— A czy to mało?

Przeczytałem zdanie jeszcze raz.

Przez całe życie, a przynajmniej przez czas, który potrafiłem sobie przypomnieć, próbowałem przewidywać, co wydarzy się później. Nawet w zwykłych sytuacjach układałem w myślach możliwe scenariusze. Zastanawiałem się, co powiedzieć, jak się zachować i czego unikać, żeby nie popełnić błędu.

W tej historii robiłem dokładnie to samo.

Znałem los Wokulskiego i chciałem uniknąć jego cierpienia. Bałem się tragicznego zakończenia, więc próbowałem zmienić bieg wydarzeń. Kiedy odkryłem, że ktoś zapisuje moją historię, natychmiast zacząłem szukać autora, żeby odzyskać kontrolę.

A teraz siedziałem przed pustą stroną i po raz pierwszy nie wiedziałem, co napisać.

I może właśnie tego potrzebowałem.

Nie kolejnej odpowiedzi, lecz zgody na to, że nie wszystko da się przewidzieć.

Zamknąłem książkę.

W tej samej chwili gdzieś daleko rozległ się gwizd lokomotywy.

Kobieta spojrzała w stronę drzwi.

— To już czas — powiedziała.

Poczułem ukłucie strachu.

— Dokąd idziesz?

— Nie wiem.

— Czy jeszcze się spotkamy?

Przez chwilę milczała.

— Jeśli nasze drogi znów się skrzyżują, nie będziesz musiał tego wcześniej zapisywać.

Chciałem ją zatrzymać. Chciałem poprosić, żeby została jeszcze chwilę, żebyśmy porozmawiali, żeby powiedziała mi coś, co pozwoliłoby mi uwierzyć, że nie tracę jej na zawsze.

Ale tym razem nie wyciągnąłem ręki.

Pozwoliłem jej odejść.

Kiedy dotarła do drzwi, odwróciła się jeszcze raz.

— Dziękuję — powiedziała.

Nie wiedziałem, za co mi dziękuje. Może za to, że wreszcie przestałem próbować decydować o jej losie. Może za to, że pozwoliłem jej być kimś więcej niż postacią w mojej opowieści.

A może po prostu chciała się pożegnać.

Nie zapytałem.

Patrzyłem, jak znika w korytarzu.

Po chwili zostałem sam.

Nie wiem, jak długo siedziałem w bibliotece.

Kiedy wstałem od stołu, światło za oknami było już znacznie jaśniejsze. Podszedłem do drzwi i wyszedłem na zewnątrz.

Nie było tam ani wzgórz, ani mgły.

Stałem na peronie.

Przede mną ciągnęły się tory, a na jednym z nich czekał stary parowóz. Jego czarny komin wypuszczał kłęby dymu, które powoli unosiły się nad stacją. Przy wejściu do wagonu stał konduktor w czarnym mundurze.

Rozpoznał mnie.

— Tym razem ma pan bilet? — zapytał.

Sięgnąłem do kieszeni.

Wyjąłem pożółkły papier.

Na jego powierzchni nie było już nazwy stacji ani nazwiska Izabeli Łęckiej. Widniało tylko jedno słowo:

„Dalej”.

Podniosłem wzrok.

— Dokąd jedzie ten pociąg?

Konduktor uśmiechnął się lekko.

— To zależy od pana.

Przez chwilę patrzyłem na otwarte drzwi wagonu.

W pierwszym śnie bałem się wsiąść, ponieważ znałem historię Wokulskiego. W drugim uciekałem przed pociągiem, bo chciałem ocalić kobietę przed przeznaczeniem. Teraz wiedziałem już, że nie muszę ani uciekać, ani próbować kontrolować wszystkiego, co może się wydarzyć.

Mogłem po prostu wybrać.

Wsiadłem.

Wagon był niemal pusty. Zająłem miejsce przy oknie i spojrzałem na peron. Przez chwilę wydawało mi się, że dostrzegam w oddali jasną suknię, ale kiedy mrugnąłem, nikogo tam nie było.

Pociąg ruszył.

Nie wiedziałem, dokąd jadę. Nie znałem nazwy stacji końcowej ani czasu podróży. Nie wiedziałem nawet, czy po przyjeździe cokolwiek będzie wyglądało tak, jak sobie wyobrażam.

Tym razem jednak nie próbowałem znaleźć odpowiedzi.

Oparłem głowę o szybę i zamknąłem oczy.

Usłyszałem stukot kół, równomierny i spokojny. Przypominał mi bicie serca. Z każdą chwilą dźwięk stawał się cichszy, aż w końcu niemal całkowicie zniknął.

Poczułem, że odpływam.

A potem usłyszałem jeszcze jeden głos.

— Nie zapomnij o mnie.

Otworzyłem oczy.

Naprzeciwko mnie siedziała ona.

Nie miała już na sobie dziewiętnastowiecznej sukni. Ubrana była w zwyczajny płaszcz, a jej włosy opadały swobodnie na ramiona. Wyglądała inaczej niż w poprzednich snach, ale jej spojrzenie pozostało takie samo.

Przez dłuższą chwilę nie potrafiłem wydobyć z siebie ani słowa.

— Czy to nadal sen? — zapytałem w końcu.

Uśmiechnęła się.

— A czy to ma znaczenie?

Tym razem nie próbowałem znaleźć właściwej odpowiedzi.

Po prostu odwzajemniłem uśmiech.

Pociąg jechał dalej, a za oknem przesuwał się świat, którego nie znałem. Nie wiedziałem, czy ta podróż potrwa kilka minut, czy całe życie. Nie wiedziałem też, czy kobieta siedząca naprzeciwko mnie była prawdziwa, czy powstała z moich wspomnień, marzeń i tęsknot.

Wiedziałem tylko, że nie muszę już znać zakończenia, żeby pozwolić tej historii trwać.

Obudziłem się we własnym łóżku.

Przez chwilę leżałem nieruchomo, patrząc na sufit. Za oknem panował poranek, a na ulicy słychać było odgłosy budzącego się miasta. Wszystko wyglądało zwyczajnie.

Usiadłem i rozejrzałem się po pokoju.

Na stoliku leżał zegarek. Obok niego stała szklanka wody, a na krześle wisiał płaszcz, który założyłem poprzedniego dnia.

Wstałem i podszedłem do okna.

Nie pamiętałem dokładnie całego snu. W głowie pozostały mi pojedyncze obrazy: stary dworzec, biblioteka, otwarta książka i kobieta, której twarz wciąż próbowałem sobie przypomnieć.

Zastanawiałem się, czy naprawdę wypowiedziała te wszystkie słowa, czy też sam je wymyśliłem. Nie potrafiłem rozstrzygnąć, gdzie kończyła się wyobraźnia, a zaczynało wspomnienie.

Wtedy zauważyłem coś na biurku.

Leżała tam kartka papieru.

Podszedłem do niej powoli.

Była czysta, z wyjątkiem jednego zdania zapisanego czarnym atramentem.

„Nie każda historia potrzebuje zakończenia, żeby była prawdziwa”.

Przeczytałem je kilka razy.

Nie rozpoznałem pisma.

Przez moment pomyślałem o bibliotece i księdze, której ostatnią stronę pozostawiłem pustą. Przypomniałem sobie również pociąg, do którego wreszcie wsiadłem, choć nie wiedziałem, dokąd mnie zabierze.

Uśmiechnąłem się.

Potem odwróciłem kartkę.

Na jej drugiej stronie nie było już nic.

Położyłem ją na biurku i usiadłem przy oknie. Miasto powoli budziło się do życia. Ludzie szli do pracy, samochody przesuwały się ulicami, a gdzieś w oddali rozległ się gwizd prawdziwego pociągu.

Przez chwilę słuchałem tego dźwięku.

Nie poczułem strachu.

Nie próbowałem też wyobrażać sobie, dokąd jedzie ani kto siedzi w jego wagonach. Pozwoliłem mu po prostu oddalić się w porannym powietrzu.

Pomyślałem o Wokulskim i o jego miłości do Izabeli. Przypomniałem sobie, jak bardzo pragnął szczęścia, a jednocześnie jak często pozwalał, by jego wyobrażenia przesłaniały mu prawdziwą osobę, którą kochał.

Zrozumiałem, że nie mogę zmienić zakończenia jego historii. Nie mogę również wiedzieć, jakie zakończenie czeka mnie samego.

Mogę jednak zdecydować, jak przeżyję to, co dzieje się teraz.

Wstałem, ubrałem się i wyszedłem z pokoju.

Zanim zamknąłem drzwi, spojrzałem jeszcze raz na kartkę leżącą na biurku.

Nie zabrałem jej ze sobą.

Nie potrzebowałem już dowodu na to, że tamta noc wydarzyła się naprawdę.

Wystarczyło, że coś we mnie zmieniła.

Na ulicy zatrzymałem się na chwilę i spojrzałem w stronę dworca. Nie miałem biletu, planu podróży ani pewności, dokąd zmierzam.

Po raz pierwszy nie uważałem tego za problem.

Ruszyłem przed siebie.

A gdzieś daleko, w miejscu, którego nie potrafiłem już odnaleźć na żadnej mapie, pozostała otwarta książka. Jej ostatnia strona wciąż była pusta.

I być może właśnie dlatego ta historia mogła trwać dalej.

Koniec.

21

Odp: Ejajowe wiersze i poematy

Ale fajne te historie! smile

22 Ostatnio edytowany przez Legat (2026-10-24 18:06:09)

Odp: Ejajowe wiersze i poematy
Solaris napisał/a:

Ale fajne te historie! smile

Dzięki. smile
Wbrew pozorom, to też sztuka takie historyjki wymyślić.

Widzę, że netkobiety podchwyciły mój pomysł. big_smile

Posty [ 22 ]

Strony 1

Zaloguj się lub zarejestruj by napisać odpowiedź

Forum Kobiet » KULTURA » Ejajowe wiersze i poematy

Twoja odpowiedź

Masz podobne doświadczenia? Zaloguj się albo załóż darmowe konto, żeby odpowiedzieć. Po drugiej stronie jest prawdziwa osoba.

DołączZaloguj się


Mapa strony - Archiwum | O forum | Poradnik | Prawdziwe historie | Kontakt | Regulamin | Polityka Prywatności



© www.netkobiety.pl 2007-2026