Ejajowe wiersze i poematy - Netkobiety.pl

Ballada o wygodnych lustrach

Na rynku stały lustra dwa,
każde z ramą ze złoconych słów.
Jedno szeptało: „skrzydła mam”,
drugie: „to tylko ciężar snów”.

Ona, gdy nocą zgubił się
wspólny płomień pod domowym dachem,
poszła za śpiewem obcych gwiazd,
nazywając drogę własnym ptakiem.

Mówiła wiatrom: „wolność to ja,
nie zamkniesz rzeki w brzegów prawie.
Jeśli zakwitłam gdzieś indziej dziś,
to tylko dowód, że żyję ciekawiej.”

A lustro kiwało srebrnym szkłem,
aż metafory pęczniały jak żagle,
i nawet cień, co znał prawdziwy ślad,
udawał, że nic nie widzi nagle.

On zaś wędrował przez mglisty bruk,
niosąc naręcze męskich westchnień.
Trafił do domu, gdzie kupić można
uwagę na godzinę i uśmiech wcześniej.

Przyszedł podobno wyłącznie po słowa,
by wylać żal jak deszcz z chmury ciężkiej.
Lecz pech był wielki, świat się zachwiał,
i zdarzył się romans... całkiem przypadkiem ziemskim.

„To nie zdrada” — mruczało lustro —
„to tylko rozmowa zboczyła z trasy.
Jak liść nie zdradza drzewa dlatego,
że spadł na chwilę w sąsiednie lasy.”

Więc stali oboje pod własnym szkłem,
czyści jak śniegi w opowieściach zimy.
Każde niewinne, każde wzniosłe,
każde ofiarą własnej przyczyny.

A prawda siedziała opodal cicho,
bez transparentów, bez wielkich racji.
Patrzyła tylko, jak ludzie haftują
aureole z nici usprawiedliwień.

Bo człowiek jest mistrzem osobliwej sztuki:
gdy sam się potknie — to taniec losu,
gdy bliźni upadnie — to znak charakteru,
i tak od wieków, słowo słowu nierówne.

https://suno.com/s/1r1l6LKddpWQZUwC

Noc zachowa

Są wieczory, gdy wiatr zna moje imię,
a milczenie siada obok bez pytania.
Miasto gaśnie powoli jak niedopalona gwiazda,
a ja liczę światła, których nie da się zatrzymać.

Nad dachami płyną ciężkie chmury,
jakby niosły cudze historie.
Patrzę za nimi długo,
choć wiem, że żadna nie wróci.

Rankiem znów przywdzieję kamienny płaszcz
i będę szedł pewnym krokiem przez hałas ulic.
Lecz noc zachowa dla siebie
to, czego nie powiedziałem nikomu.

To o mnie? ladne, ladne

Pod ścianą

Idę tam, gdzie muzyka rozlewa się po sali,
Gdzie wirują sukienki i błyszczą męskie buty,
A ja stoję przy ścianie, jak stali odlew trwały,
Jak strażnik cichych marzeń, trochę smutny, trochę dumny.

Patrzę, jak kroki splatają się w taneczne opowieści,
Jak dłonie znajdują dłonie pośród śmiechu i gwaru,
I choć nie jestem królem parkietowych przestrzeni,
To w sercu noszę własną melodię i własny żar.

Ściany znają me sekrety, bo często je podpierałem,
Gdy odwagi brakowało, by wejść między tańczących,
Gdy zazdrościłem tym, którzy już dawno odnaleźli
Swoje miejsce pośród świateł, rytmów i spojrzeń gorących.

Lecz los bywa figlarzem i lubi zmieniać role,
Przesuwa pionki nagle na nieznanej planszy świata.
Wystarczy jedno zderzenie, jeden przypadek na sali,
By samotność się zachwiała, by odwróciła się karta.

Więc stoję jeszcze pod ścianą, lecz już trochę inaczej,
Bo wiem, że nawet milczący może zostać zaproszony.
A kto dziś tylko podpiera, jutro może tańczyć walca,
Gdy przypadek albo serce wskażą właściwą stronę.

Tym razem będzie króciutkie opowiadanie.

Byłem pewien, że między mną a Pauliną coś się rodzi. Te spojrzenia, które trwały odrobinę za długo. Uśmiechy rzucane ukradkiem. Rozmowy, które ciągnęły się do późna. Wszystko wyglądało jak początek czegoś pięknego.

A jednak od początku czułem dziwny zgrzyt. Paulina nigdy nie była sama. W pracy, po pracy, na spotkaniach ze znajomymi — zawsze obok niej była ta sama koleżanka. Traktowałem to jako zwykłą przyjaźń. W końcu ludzie mają bliskich przyjaciół.

Pewnego lata nadarzyła się okazja. Wspólny wyjazd na weekend do domków nad jeziorem. Grill, muzyka, śmiech i ciepłe wieczory. Atmosfera była tak lekka, że wydawało mi się, iż wreszcie będę mógł powiedzieć Paulinie, co do niej czuję.

Drugiego wieczoru, gdy impreza powoli przenosiła się z tarasu do środka, poszedłem poszukać jej nad jeziorem. Widziałem, jak wcześniej oddaliła się z grupy.

Znalazłem ją za jednym z domków.

Siedziała na kolanach swojej koleżanki. Ich twarze były tak blisko, że przez chwilę nie rozumiałem, na co patrzę. A potem zobaczyłem, jak całują się namiętnie, jakby na świecie nie istniał nikt poza nimi.

Zamarłem.

W jednej chwili wszystkie długie spojrzenia, wszystkie uśmiechy i gesty nabrały nowego znaczenia. Może nigdy nie były tym, czym chciałem, żeby były. Może widziałem w nich coś, czego tak naprawdę nie było.

Cicho się wycofałem. Nie zrobiłem sceny. Nie miałem nawet do kogo mieć pretensji. Bardziej niż zazdrość czułem dziwne rozczarowanie sobą — że tak bardzo uwierzyłem we własną wersję tej historii.

Wieczorem siedziałem przy ognisku ze wszystkimi, również z Pauliną. Uśmiechała się jak zwykle, a ja po raz pierwszy patrzyłem na nią bez nadziei.

I choć bolało, poczułem też ulgę. Wreszcie wiedziałem, skąd ten dystans, którego wcześniej nie potrafiłem zrozumieć.

Granica światła

Nie każdy słyszy,
jak rośnie las.

Dla jednych jest w nim
szmer wieków,
dla innych tylko wiatr
uderzający o liście.

Nie każdy widzi głębię rzeki.
Niektórzy patrzą na wodę
i są przekonani,
że poznali jej dno.

A potem mówią.

Mówią lekko,
jakby słowa nic nie ważyły.
Jakby można było zmierzyć ocean
patykiem zanurzonym przy brzegu.

Nie ma w tym nawet złośliwości.

Jest tylko ten stary błąd człowieka:
uznać granice własnego rozumienia
za granice rzeczy.

Więc gdy spotykają coś większego od siebie,
nie pytają.
Nie słuchają.
Nie wchodzą głębiej.

Mówią tylko:

„Nic tam nie ma”.

Jak nocny wędrowiec,
który zgasił lampę
i uwierzył,
że wraz z jej światłem
zniknęły gwiazdy.