Nie wiem, czy któraś z was spotkała się z podobną sytuacją, ale kilka dni temu mój narzeczony wyszedł z naprawdę nietypową propozycją. Otóż zapytał, czy to on mógłby przyjąć moje nazwisko po ślubie. Nie odwrotnie, nie nazwisko podwójne — tylko właśnie moje.
Szczerze mówiąc, czuję się z tym trochę dziwnie i nie do końca wiem, co o tym myśleć. Zawsze wydawało mi się, że takie sytuacje zdarzają się bardzo rzadko, a jednak… tutaj jestem.
Kiedy zapytałam go o powody, odpowiedział tylko, że swojego nazwiska „nigdy nie lubił”, a moje „brzmi ładnie”. I niby rozumiem — nie każdy lubi swoje nazwisko — ale mam wrażenie, że coś w tym może być głębszego. Moje nazwisko jest stosunkowo znane; można powiedzieć, że praktycznie każdy w szkole na lekcji historii o nim słyszał. Zastanawiam się więc, czy to rzeczywiście chodzi tylko o brzmienie, czy może o jakiś prestiż, symbolikę, albo coś, o czym mi nie mówi.
Nie ukrywam, że mam mieszane odczucia. Z jednej strony czuję się wyróżniona, bo to pokazuje, że nie ma problemu z przełamaniem tradycji. Z drugiej — zastanawiam się, czy nie będę czuła się z tym dziwnie w przyszłości, albo jak zareaguje rodzina i otoczenie. Nie chcę też, żeby wyglądało to tak, jakby on próbował się podpiąć pod „znane nazwisko”, choć może po prostu przesadzam i doszukuję się czegoś, czego tam nie ma.
Dlatego jestem ciekawa waszej perspektywy:
Czy któraś z was była w takiej sytuacji?
Jak to według was wygląda — normalnie, dziwnie, neutralnie?
Czy przyjęcie nazwiska żony przez mężczyznę mogłoby dla was oznaczać coś więcej niż tylko formalność?
No i jak byście się czuły na moim miejscu?
Chętnie poczytam wasze opinie i doświadczenia, bo naprawdę nie wiem, czy przesadzam, czy wręcz przeciwnie — powinnam coś dostrzec, zanim tę decyzję podejmiemy.
