Konserwatyzm kobiet - Netkobiety.pl

Ide do zakonu na 100%

Troche temat zaczepny.
Jednoczesnie pisze go bo moze przestawi uzyteczna perspektywe na zwiazki meskiej czesci uzytkownikow.

Uwazam, ze o ile kobiety w naszym spoleczenstwie czesciej identyfikuja sie z liberalizmem a mezczyzni z konserwatyzmem, to w rzeczywistosci ich myslenie jest dokladnie odwrotne.
Tzn. mezczyzni sa dzis bardziej liberalni a kobiety konserwatywne.

Konserwatywne spojrzenie na role kobiety w zwiazku jest mniej wiecej takie, ze mezczyzna jest obywatelem i tym, ktory dba o byt rodziny, podczas gdy kobieta jest zwyklym towarem luksusowym jak samochod czy kawa ze Starbuksa.

Liberalna perspektywa ma swoje zrodlo chyba w romantyzmie - rozni biedni pisarze, Don Juani, muzycy itp. ktorych nie bylo stac na utrzymanie kobiety (lub chcieli utrzymac wieksza roznorodnosc cial otaczajacych pochwe) nawijali niewyksztalconym Marysiom makaron na uszy o wyzszosci emocji nad ich interesem i bezpieczenstwem.

Symbolem liberalizmu zatem byla walka o to aby to nie ojciec wydawal za maz swoja corke w zaleznosci od finansowych interesow rodziny tylko aby kobieta miala mozliwosc sama wybrac sobie takiego partnera jakiego obdarzy "prawdziwym uczuciem".
Aby powyzsze bylo mozliwe, kobiety oczywiscie potrzebowaly zdolnosci do zarabiania pieniedzy samemu i nie bycia zaleznymi az dokonaja wlasnych wyborow dotyczacych partnera - na podstawie ich uczuc.

Obecna sytuacja wyglada tak, ze czesc bardzo mlodych kobiet nadal rzeczywiscie dazy za "uczuciami", romantyzmem i Don Juanami, ktorzy dobrze nawijaja makaron.
Natomiast myslenie o sobie w postaci dobra luksusowego i znalezienie mezczyzny, ktory w ten sposob kobiete potraktuje staje sie miara wlasnej wartosci dla coraz wiekszej grupy kobiet (zwlaszcza 20+).

I ja wcale nie uwazam, ze taki oglad kobiet (widzenie siebie jako towaru luksusowego) jest bledny - wrecz przeciwnie.
Kobiety nigdy w historii naszej cywilizacji nie pokazaly talentu w bycia powaznymi partnerami w zwiazku.
Wybor partnera na podstawie romantycznych uczuc umiejetnie wzniecanych w kobiecie przez biednego Don Juana tez nigdy nie skonczyl sie dla nich inaczej niz strata czasu i zdrowia psychicznego.

Kobietom bardzo dobrze wychodzi natomiast nabywanie uczuc do majetnego mezczyzny, ktory traktuje je jako towar luksusowy, dba o nie ale jednoczesnie krotko trzyma.

Rada, ktora chce przekazac z tego calego monologu dla mezczyzn brzmi nastepujaco:
1. Skup sie na pracy i nauce
2. Partnerstwa szukaj w przyjazni i biznesie z innymi mezczyznami
3. Jesli czujesz, ze mozesz sobie pozwolic na kobiete to sobie wybierz taka, ktora podoba Ci sie najbardziej (a nie taka, ktora wyraza zainteresowanie), powiedz jej konkretnie co jej oferujesz i korzystaj z niej tak jak z dobrego samochodu (zamiast oczekiwac jakis komunistycznych partnerskich ukladow z rownym wkladem w przyszlosc) - bo to jest drogie zobowiazanie, za ktorym musi stac duza przyjemnosc. Przyjemnosc, ktora nie jest zalezna tylko od kobiety ale tez tego na ile Ty potrafisz sie nia cieszyc.

I tyle. Oboje bedziecie szczesliwi.

Nie napisalem tego do Ciebie Stare_Niezamkniecie aka Mewcia.
To bylo do mezczyzn.

Konserwatyzm mężczyzn - wymagania co do kobiety.
1. Z dużym cycem i tyłkiem, ale chuda.
2. Ładna, ale tak, by nie podobała się innym facetom.
3. Maksymalnie 25 lat (czy tam 30, nie wiem, gdzie w końcu ta ściana), ale o tradycyjnych poglądach.
4. Mądra, ale tak nie za bardzo. Najlepiej bez własnego zdania. A jak się sprzeciwi, to powiem jej, że feminizm ją zmanipulował.
5. Chcąca urodzić piątkę dzieci, ale tak, by nie naruszyć punktu 1.
6. Dziewica z zasadami, ale tak, żeby to mnie oddała się na pierwszej randce. Najlepiej po godzinie. Oczywiście akceptująca moje przebieranie w kobietach. Dziewica, ale wyuzdana, bo nikt nie chce kłody w łóżku.
7. Ma dbać o dom. Jak wracam z pracy, to ma na mnie czekać ciepły obiad na stole i posprzątana chałupa. Oczywiście to wszystko połączone z pracą zawodową, rachunki dzielimy 50/50 (ale broń boże karierowiczka)!

Konserwatyzm mężczyzn - wymagania co do kobiety.
1. Z dużym cycem i tyłkiem, ale chuda.
2. Ładna, ale tak, by nie podobała się innym facetom.
3. Maksymalnie 25 lat (czy tam 30, nie wiem, gdzie w końcu ta ściana), ale o tradycyjnych poglądach.
4. Mądra, ale tak nie za bardzo. Najlepiej bez własnego zdania. A jak się sprzeciwi, to powiem jej, że feminizm ją zmanipulował.
5. Chcąca urodzić piątkę dzieci, ale tak, by nie naruszyć punktu 1.
6. Dziewica z zasadami, ale tak, żeby to mnie oddała się na pierwszej randce. Najlepiej po godzinie. Oczywiście akceptująca moje przebieranie w kobietach. Dziewica, ale wyuzdana, bo nikt nie chce kłody w łóżku.
7. Ma dbać o dom. Jak wracam z pracy, to ma na mnie czekać ciepły obiad na stole i posprzątana chałupa. Oczywiście to wszystko połączone z pracą zawodową, rachunki dzielimy 50/50 (ale broń boże karierowiczka)!

Obecna sytuacja wyglada tak, ze czesc bardzo mlodych kobiet nadal rzeczywiscie dazy za "uczuciami", romantyzmem i Don Juanami, ktorzy dobrze nawijaja makaron.
Natomiast myslenie o sobie w postaci dobra luksusowego i znalezienie mezczyzny, ktory w ten sposob kobiete potraktuje staje sie miara wlasnej wartosci dla coraz wiekszej grupy kobiet (zwlaszcza 20+).

1. Skup sie na pracy i nauce
2. Partnerstwa szukaj w przyjazni i biznesie z innymi mezczyznami
3. Jesli czujesz, ze mozesz sobie pozwolic na kobiete to sobie wybierz taka, ktora podoba Ci sie najbardziej (a nie taka, ktora wyraza zainteresowanie), powiedz jej konkretnie co jej oferujesz i korzystaj z niej tak jak z dobrego samochodu (zamiast oczekiwac jakis komunistycznych partnerskich ukladow z rownym wkladem w przyszlosc) - bo to jest drogie zobowiazanie, za ktorym musi stac duza przyjemnosc. Przyjemnosc, ktora nie jest zalezna tylko od kobiety ale tez tego na ile Ty potrafisz sie nia cieszyc.

I tyle. Oboje bedziecie szczesliwi.

Masz racje, bo ja tez taka bylam w wieku 20 kilku lat,żeby tylko dogodzic facetowi, zeby sie nie urazili, bo nie wypada tak mówić, bo sie obrazą,a tamto,a sramto,  skakanie nad nimi itd a po 30 tce babci sranie sie skonczylo

JohnyBravo777 napisał/a:

Obecna sytuacja wyglada tak, ze czesc bardzo mlodych kobiet nadal rzeczywiscie dazy za "uczuciami", romantyzmem i Don Juanami, ktorzy dobrze nawijaja makaron.
Natomiast myslenie o sobie w postaci dobra luksusowego i znalezienie mezczyzny, ktory w ten sposob kobiete potraktuje staje sie miara wlasnej wartosci dla coraz wiekszej grupy kobiet (zwlaszcza 20+).

Mam kontakt z młodszymi osobami od siebie, powiedzmy w przedziale 25-30 lat i moje obserwacje są dokładnie odwrotne, nad czym z kolei jako kobieta ubolewam.
Mianowicie: obserwuję, że spora liczba młodych kobiet zdecydowanie NIE postrzega siebie jako "dobro luksusowe", a przeciwnie - na rowni, a często niżej niż facetów. Widze jak starają się facetom nadskakiwać, czy raczej "sprostać" wymaganiom coraz wiekszej grupy panów, którzy w pewnym momencie zostali kompletnie poniesieni przez ideologie redpilla itp., gdzie kobieta traktowana jest jak jeden z przedmiotów uzytkowych, ktore wymienia się w mgnieniu oka gdy przestaje spełniać "męskie potrzeby".
I rozczarowaniem i niepokojem obserwuję jak ta tendencja coraz bardziej wykoślawia się, od źle pojmowanego - wypaczonego rozumienia partnerstwa, po sytuację, gdzie panowie każdy najmniejszy wysiłek i inicjatywe po swojej stronie kwitują: "przecież jest równouprawnienie, niech babka sie o mnie stara".
Niestety kobiety łykneły tą ideologie, czy mówiąc językiem redpilla "weszły w rame" jak w masło, czego skutki będa opłakane dla obydwu stron za jakis czas. Myslę, że prędzej niż później.
Szczęsliwi ci, którym udalo się tego pokractwa ideologicznego uniknac i sa w szczęsliwych zdrowych związkach.

1. Skup sie na pracy i nauce
2. Partnerstwa szukaj w przyjazni i biznesie z innymi mezczyznami
3. Jesli czujesz, ze mozesz sobie pozwolic na kobiete to sobie wybierz taka, ktora podoba Ci sie najbardziej (a nie taka, ktora wyraza zainteresowanie), powiedz jej konkretnie co jej oferujesz i korzystaj z niej tak jak z dobrego samochodu (zamiast oczekiwac jakis komunistycznych partnerskich ukladow z rownym wkladem w przyszlosc) - bo to jest drogie zobowiazanie, za ktorym musi stac duza przyjemnosc. Przyjemnosc, ktora nie jest zalezna tylko od kobiety ale tez tego na ile Ty potrafisz sie nia cieszyc.

I tyle. Oboje bedziecie szczesliwi.

Szkoda, że dając identyczną dobra radę w tym stylu kobietom mozna zostać za to zlinczowanym, no bo jakże to tak. Vide wątek niejakiego keceva

Bert44 napisał/a:

Giaa2 napisał/a:

Mam kontakt z młodszymi osobami od siebie, powiedzmy w przedziale 25-30 lat i moje obserwacje są dokładnie odwrotne, nad czym z kolei jako kobieta ubolewam.
Mianowicie: obserwuję, że spora liczba młodych kobiet zdecydowanie NIE postrzega siebie jako "dobro luksusowe", a przeciwnie - na rowni, a często niżej niż facetów. Widze jak starają się facetom nadskakiwać, czy raczej "sprostać" wymaganiom coraz wiekszej grupy panów, którzy w pewnym momencie zostali kompletnie poniesieni przez ideologie redpilla itp., gdzie kobieta traktowana jest jak jeden z przedmiotów uzytkowych, ktore wymienia się w mgnieniu oka gdy przestaje spełniać "męskie potrzeby".
I rozczarowaniem i niepokojem obserwuję jak ta tendencja coraz bardziej wykoślawia się, od źle pojmowanego - wypaczonego rozumienia partnerstwa, po sytuację, gdzie panowie każdy najmniejszy wysiłek i inicjatywe po swojej stronie kwitują: "przecież jest równouprawnienie, niech babka sie o mnie stara".
Niestety kobiety łykneły tą ideologie, czy mówiąc językiem redpilla "weszły w rame" jak w masło, czego skutki będa opłakane dla obydwu stron za jakis czas. Myslę, że prędzej niż później.
Szczęsliwi ci, którym udalo się tego pokractwa ideologicznego uniknac i sa w szczęsliwych zdrowych związkach.

Szkoda, że dając identyczną dobra radę w tym stylu kobietom mozna zostać za to zlinczowanym, no bo jakże to tak. Vide wątek niejakiego keceva

Dziwne te czasy. Wszytko się poplątało.

Z jednej strony piszesz o podejsciu młodych dziewczyn usługujących facetowi a z drugiej strony dziesiątki wątków facetow którzy przez pół roku trzy pary na tinderze maja i z tego wychodzi zero spotkan bo sa niewystarczajacy

Bo są tacy co moga miec dziewczyny i tacy co.miec nie moga. Co tu duzo rozumieć?

Konserwatyzm mężczyzn - wymagania co do kobiety.
1. Z dużym cycem i tyłkiem, ale chuda.
2. Ładna, ale tak, by nie podobała się innym facetom.
3. Maksymalnie 25 lat (czy tam 30, nie wiem, gdzie w końcu ta ściana), ale o tradycyjnych poglądach.
4. Mądra, ale tak nie za bardzo. Najlepiej bez własnego zdania. A jak się sprzeciwi, to powiem jej, że feminizm ją zmanipulował.
5. Chcąca urodzić piątkę dzieci, ale tak, by nie naruszyć punktu 1.
6. Dziewica z zasadami, ale tak, żeby to mnie oddała się na pierwszej randce. Najlepiej po godzinie. Oczywiście akceptująca moje przebieranie w kobietach. Dziewica, ale wyuzdana, bo nikt nie chce kłody w łóżku.
7. Ma dbać o dom. Jak wracam z pracy, to ma na mnie czekać ciepły obiad na stole i posprzątana chałupa. Oczywiście to wszystko połączone z pracą zawodową, rachunki dzielimy 50/50 (ale broń boże karierowiczka)!

Mam kontakt z młodszymi osobami od siebie, powiedzmy w przedziale 25-30 lat i moje obserwacje są dokładnie odwrotne, nad czym z kolei jako kobieta ubolewam.
Mianowicie: obserwuję, że spora liczba młodych kobiet zdecydowanie NIE postrzega siebie jako "dobro luksusowe", a przeciwnie - na rowni, a często niżej niż facetów. Widze jak starają się facetom nadskakiwać, czy raczej "sprostać" wymaganiom coraz wiekszej grupy panów, którzy w pewnym momencie zostali kompletnie poniesieni przez ideologie redpilla itp., gdzie kobieta traktowana jest jak jeden z przedmiotów uzytkowych, ktore wymienia się w mgnieniu oka gdy przestaje spełniać "męskie potrzeby".
I rozczarowaniem i niepokojem obserwuję jak ta tendencja coraz bardziej wykoślawia się, od źle pojmowanego - wypaczonego rozumienia partnerstwa, po sytuację, gdzie panowie każdy najmniejszy wysiłek i inicjatywe po swojej stronie kwitują: "przecież jest równouprawnienie, niech babka sie o mnie stara".
Niestety kobiety łykneły tą ideologie, czy mówiąc językiem redpilla "weszły w rame" jak w masło, czego skutki będa opłakane dla obydwu stron za jakis czas. Myslę, że prędzej niż później.
Szczęsliwi ci, którym udalo się tego pokractwa ideologicznego uniknac i sa w szczęsliwych zdrowych związkach.

AquariusMist napisał/a:

Konserwatyzm mężczyzn - wymagania co do kobiety.
1. Z dużym cycem i tyłkiem, ale chuda.
2. Ładna, ale tak, by nie podobała się innym facetom.
3. Maksymalnie 25 lat (czy tam 30, nie wiem, gdzie w końcu ta ściana), ale o tradycyjnych poglądach.
4. Mądra, ale tak nie za bardzo. Najlepiej bez własnego zdania. A jak się sprzeciwi, to powiem jej, że feminizm ją zmanipulował.
5. Chcąca urodzić piątkę dzieci, ale tak, by nie naruszyć punktu 1.
6. Dziewica z zasadami, ale tak, żeby to mnie oddała się na pierwszej randce. Najlepiej po godzinie. Oczywiście akceptująca moje przebieranie w kobietach. Dziewica, ale wyuzdana, bo nikt nie chce kłody w łóżku.
7. Ma dbać o dom. Jak wracam z pracy, to ma na mnie czekać ciepły obiad na stole i posprzątana chałupa. Oczywiście to wszystko połączone z pracą zawodową, rachunki dzielimy 50/50 (ale broń boże karierowiczka)!

A w praktyce chyba każda kobieta jaką znam będąca w związku nie spełnia nawet połowy tych niby oczekiwań. Powiem więcej, rzadko się zdarza by choć jeden z tych punktów się zgadzał, a jednak są w związkach. Wniosek z tego taki, że albo te wymagania to ściema albo mężczyźni idą w te związki mimo braku ich spełnienia przez kobietę.

Giaa2 napisał/a:

Mam kontakt z młodszymi osobami od siebie, powiedzmy w przedziale 25-30 lat i moje obserwacje są dokładnie odwrotne, nad czym z kolei jako kobieta ubolewam.
Mianowicie: obserwuję, że spora liczba młodych kobiet zdecydowanie NIE postrzega siebie jako "dobro luksusowe", a przeciwnie - na rowni, a często niżej niż facetów. Widze jak starają się facetom nadskakiwać, czy raczej "sprostać" wymaganiom coraz wiekszej grupy panów, którzy w pewnym momencie zostali kompletnie poniesieni przez ideologie redpilla itp., gdzie kobieta traktowana jest jak jeden z przedmiotów uzytkowych, ktore wymienia się w mgnieniu oka gdy przestaje spełniać "męskie potrzeby".
I rozczarowaniem i niepokojem obserwuję jak ta tendencja coraz bardziej wykoślawia się, od źle pojmowanego - wypaczonego rozumienia partnerstwa, po sytuację, gdzie panowie każdy najmniejszy wysiłek i inicjatywe po swojej stronie kwitują: "przecież jest równouprawnienie, niech babka sie o mnie stara".
Niestety kobiety łykneły tą ideologie, czy mówiąc językiem redpilla "weszły w rame" jak w masło, czego skutki będa opłakane dla obydwu stron za jakis czas. Myslę, że prędzej niż później.
Szczęsliwi ci, którym udalo się tego pokractwa ideologicznego uniknac i sa w szczęsliwych zdrowych związkach.

Wychodzi na to, że jestem jednym z tych szczęśliwców bo w moim związku nie ma tego ideologicznego pokractwa. A jednak nie jedna osoba z forum twierdzi, że mój związek nie ma zbyt wiele wspólnego z byciem zdrowym.

Czy traktowanie samego siebie jako "dobro luksusowe" nie byłoby przesadą? Myślałem, że właśnie powinno się traktować na równi z innymi, a już zwłaszcza z partnerem/partnerką. Czy nie powinno być tak, że oboje starają się po równo?

Troche temat zaczepny.
Jednoczesnie pisze go bo moze przestawi uzyteczna perspektywe na zwiazki meskiej czesci uzytkownikow.

Uwazam, ze o ile kobiety w naszym spoleczenstwie czesciej identyfikuja sie z liberalizmem a mezczyzni z konserwatyzmem, to w rzeczywistosci ich myslenie jest dokladnie odwrotne.
Tzn. mezczyzni sa dzis bardziej liberalni a kobiety konserwatywne.

Konserwatywne spojrzenie na role kobiety w zwiazku jest mniej wiecej takie, ze mezczyzna jest obywatelem i tym, ktory dba o byt rodziny, podczas gdy kobieta jest zwyklym towarem luksusowym jak samochod czy kawa ze Starbuksa.

.

Od zawsze kobiety marzą o bogatych książętach, a wiążą się z partnerami, którzy je szanują, niekoniecznie z pokaźnym kontem bankowym.

Dziś kobieta jest samodzielna, ma szansę się wykształcić, wzbogacić, a pomimo tego za ważniejsze uznaje związek i rodzinę. Te kobiety, które do czegoś doszły, są znane same przyznają, że gdyby nie mąż lub partner nie osiągnęłyby tego, co mają. To musi być taki dobry team, który pozwala kobietom na samorealizację.

Inne, te ktore maja psychiczne uposledzenie nie pozwalajace im na adaptacje do rzeczywistosci, pozostaja z tak rozjechanymi oczekiwaniami w stosunku do mozliwosci, ze nie potrafia stworzyc zwiazku z zadnym mezczyzna i poprzez dysonans poznawczy probuja oklamywac siebie i innych, ze takie samotne zycie jest lepsze.

.

Julka - po pierwsze to Ty o zakonie tylko piszesz.
Czy w rzeczywistosci w nim bedziesz, to sie jeszcze okaze - gdybys naprawde chciala w nim byc to juz bys tam byla zamiast pisac na forum.

Po drugie, nawet pozostajac w sferze wyobrazni, rozwazasz zakon nie dlatego, ze chcesz pomagac tylko dlatego, ze nie chcesz byc samotna (przez co tez spedzasz duzo czasu na forum).
Ty z wlasnego wyboru probowalas zbudowac sobie zycie z mezczyzna - tylko Ci nie wyszlo.
Nie wiedzac jak to zrobic, w swoim rozczarowaniu dotychczasowymi rezultatami, doszlas do wniosku, ze lepsze bedzie cos innego.

Ale nie doszlas do tego wniosku majac realna mozliwosc stworzenia zwiazku opartego o wzajemna milosc na cale zycie.
Doszlas do niego dlatego, ze Ci sie nie udalo i boisz sie sprobowac jeszcze raz.

Gdyby zagadal Cie jakis przystojny, majetny facet i bylabys przekonana, ze ma w stosunku do Ciebie powazne plany to bys jutro leciala do paczkomatu zwrocic swoje rozance i odebrac zestaw korkow analnych.

Tamiraa napisał/a:

Od zawsze kobiety marzą o bogatych książętach, a wiążą się z partnerami, którzy je szanują, niekoniecznie z pokaźnym kontem bankowym.

Ale co jest powodem?
Oczywiscie nie jest to egzotyczny rozjazd miedzy tym o czym kobieta "fantazjuje" a czego chce w rzeczywistosci.
Tylko miedzy jej aspiracjami (usiedlenie bogatego ksiecia) a rzeczywistymi mozliwosciami.
Niektore kobiety, te ktore maja mozliwosc, wiaza sie z bogatymi mezczyznami, ktorzy je szanuja badz nie - jak ta nowa dupa Bezosa.
Niektore, te ktorych mozliwosci sa bardziej ograniczone, wiaza sie z biednym mezczyzna, ktory je szanuje.
Niektore, o jeszcze gorszych mozliwosciach, wiaza sie z biednym, ktorych ich nie szanuje.
Inne, te ktore maja psychiczne uposledzenie nie pozwalajace im na adaptacje do rzeczywistosci, pozostaja z tak rozjechanymi oczekiwaniami w stosunku do mozliwosci, ze nie potrafia stworzyc zwiazku z zadnym mezczyzna i poprzez dysonans poznawczy probuja oklamywac siebie i innych, ze takie samotne zycie jest lepsze.

Tamiraa napisał/a:

Dziś kobieta jest samodzielna, ma szansę się wykształcić, wzbogacić, a pomimo tego za ważniejsze uznaje związek i rodzinę. Te kobiety, które do czegoś doszły, są znane same przyznają, że gdyby nie mąż lub partner nie osiągnęłyby tego, co mają. To musi być taki dobry team, który pozwala kobietom na samorealizację.

O ile frazes "samorealizacji" jest gleboko zakorzeniony juz w naszej kulturze, patrzac z szerszej perspektywy, nie jest to zaden naturalnie sluszny cel.
Koncept realizacji jest nieodlacznie powiazany z planem.
Oznacza on, ze wyobrazajac sobie jakis pozadany stan (wizja), wyobrazilismy sobie sekwencje akcji (kurs akcji), ktora wykonujemy w swiecie naturalnym (realizujemy), aby stan swiata naturalnego stal sie tozsamy z nasza wizja (dzieki czemu staje sie "zrealizowana").

Zatem mowic o jakiejs "realizacji" jest sens jedynie w kontekscie jakiegos planu.

Termin samo-realizacji, sugeruje ze moze istniec jakis plan w stosunku do nas samych - ze powinnismy stac sie kims zgodnie z jakims planem.
Ponad to, ten plan wymyslilismy sobie we wlasnej glowie.

Patrzac na to z przymrozeniem oka, trudno nie odniesc wrazenia, ze ludzie ktorzy sie "samo-realizuja" sa jak dziecko, ktore wymyslilo sobie misje przerzucenia piasku z piaskownicy do domu i walczy z rodzicami, ktorzy mu ten piasek wynosza z powrotem do piaskownicy.

Powyzsze jest jedynie jedna z alternatyw w zyciu.
Inna jest realizacja planu, ktory zostal dla nas zbudowany przez komunistyczny rzad, szefa w firmie czy meza.

W rozny sposob mozna spedzic to swoje zycie, ale jesli chodzi o malzenstwo, w ktorym obie osoby sie kochaja to konfiguracja, w ktorej zona realizuje plan zbudowany przez meza zamiast cos co sama sobie wymyslila jest stabilniejsza bo istnieje mniejsze ryzyko, ze plan meza dotyczacy ich obojga i zony dotyczacy jej samej "samorealizacji" beda niespojne.

Zatrzymałam się dłużej przy myśli, że w związku plan mężczyzny ma być ważniejszy niż kobiety. Uważam, że  tego płeć nie determinuje, a charakter i osobowość.  Owszem kobietom czasem bywa wygodnie być "szyją" a nie "głową", lecz nie dotyczy to wszystkich kobiet i wszystkich mężczyzn. W związku sobie wybieramy określone role. Jeśli mnie jako kobiecie dobrze jest być przy mężu, a mężowi dobrze być finansowym guru i decydować o prawie wszystkim, to czemu nie. Natomiast jeśli to kobieta  jest tą, która prowadzi związek, a mężowi to pasuje, to też czemu nie. Wszystko jest do ustalenia. Pytanie czy kobieta może się spełniać przy mężczyźnie. Uważam, że tak.

Edytuję. Edytuję, żeby nie pominąć problemu samotności. Czy rzeczywiście samotność jest tylko ta zła czy my tylko jej nie doceniamy. Człowiek przebodźcowany samotności pragnie i nie tęskni za byle jakim związkiem, także kobieta  
Być może niektóre kobiety i niektórzy mężczyźni chcą być w związkach, no bo znajomi są, bo im się wydaje, że będzie im lepiej. Związek to przecież ciągła praca, pielęgnacja, nie ma tam miejsca, że mnie się czegoś nie chce lub odpoczywam od związku,  a potem wrócę albo nie czy decyduję się na emigrację wewnętrzną. Poza tym w związku też można być bardzo samotnym. Dlatego  nie ma co marzyć o jakimś wymyślonym związku tylko realnie spojrzeć na swoje możliwości.

Znamy, po prostu, inne kobiety i innych mężczyzn. Kobiety, na ogół w tych czasach, nie chcą być liderami, bo przeważnie są liderami mężczyzn. Od kobiet się wymaga, że mają być piękne i młode, a niekoniecznie mądre. Ta wspaniałość to młodość i uroda, która ma trwać jak najdłużej. Aha, i jeszcze sprytne mają być.

Odniosłam wrażenie, że wyrośliśmy już dawno z mitu o matkach Polkach, a dopada nas syndrom  "madki" , która też chce mieć coś z życia, a dzieci najchętniej by oddała komuś na wychowanie, a przecież partner nadal pozostał w tym samym miejscu czyli nieobecny w życiu rodzinnym tatuś. Owszem, on wie, że ma takie obowiązki, nie wstydzi się iść na wywiadówkę, ale i tak, to matki chodzą na wywiadówki, kupują dzieciom ubrania, dbają o nie.

Czy kobiety mogą być liderami? Zawsze mogły, nie zawsze chciały. Zresztą wychowywanie młodego pokolenia nie jest takie nieważne, nawet ważniejsze od bycia gdzieś  tam liderem.
Podałam wcześniej przykład znanej alpinistki Wandy Rutkiewicz. Czy ona nie czerpała satysfakcji z tego, czym się zajmowała?

Tamiraa napisał/a:

Znamy, po prostu, inne kobiety i innych mężczyzn. Kobiety, na ogół w tych czasach, nie chcą być liderami, bo przeważnie są liderami mężczyzn. Od kobiet się wymaga, że mają być piękne i młode, a niekoniecznie mądre. Ta wspaniałość to młodość i uroda, która ma trwać jak najdłużej. Aha, i jeszcze sprytne mają być.

Kazdy od kazdego, w zamysle dlugotrwalej relacji, oczekuje nie bycia glupim.
Mylisz to czego sie oczekuje od kobiet do malzenstwa z tym na co sie zwraca uwage gdy celem jest zaspokojenie seksualne.
Zaczynam watpic czy kobiety maja w mozgu komponent, ktory pozwala im to rozroznic xD

I tutaj jest identycznie wsrod plci, bo kobiety rowniez do ruchania szukaja sobie mlodszych, przystojnych niekoniecznie madrych chlopakow.

Tamiraa napisał/a:

Odniosłam wrażenie, że wyrośliśmy już dawno z mitu o matkach Polkach, a dopada nas syndrom  "madki" , która też chce mieć coś z życia, a dzieci najchętniej by oddała komuś na wychowanie, a przecież partner nadal pozostał w tym samym miejscu czyli nieobecny w życiu rodzinnym tatuś. Owszem, on wie, że ma takie obowiązki, nie wstydzi się iść na wywiadówkę, ale i tak, to matki chodzą na wywiadówki, kupują dzieciom ubrania, dbają o nie.

90% kobiet jest beznadziejna w wychowaniu dzieci.
Mezczyzni nie moga robic wszystkiego... ale w moim doswiadczeniu gdziekolwiek mezczyzna pelnil ta funkcje (np. zarowno jako opiekun jak i nauczyciel) to dzieci stawaly madrzejsze i szokujaco lepiej artykuowaly swoje mysli.
Mysle, ze moja teze rowniez poparloby spojrzenie na dzieci wychowywane przez samotne matki vs samotnych ojcow.

Tamiraa napisał/a:

Czy kobiety mogą być liderami? Zawsze mogły, nie zawsze chciały. Zresztą wychowywanie młodego pokolenia nie jest takie nieważne, nawet ważniejsze od bycia gdzieś  tam liderem.
Podałam wcześniej przykład znanej alpinistki Wandy Rutkiewicz. Czy ona nie czerpała satysfakcji z tego, czym się zajmowała?

No nie. Poziom absurdu twoich wypowiedzi zwieksza sie geometrycznie... brniesz juz na oparach aby dowodzic bledne, popularne frazesy i tylko coraz bardziej widac po tym ich absurdalnosc.

Nie kazdy i nie zawsze moze zostac liderem.
Prowadzenie wymaga tego aby ludzie chcieli byc prowadzeni.
Ludzie chca byc prowadzeni tylko gdy ufaja osobie, ktora ich prowadzi.
A zaufanie to najlatwiejszy w straceniu i najtrudniejszy w zdobyciu sentyment u ludzi.

Feministki agresywnie walczyly i walcza aby kobiety dostaly wiecej szans do bycia liderami.
Ale - w tym caly sek - kobiety chca tylko benefitow, ktore przychodza z byciem liderem (swobody wyboru, pozycji) ale nie chca ich odpowiedzialnosci.
Mezczyzni - w tym ja - dawali kobietom wiele szans i wsparcia tylko po to aby zblizyly sie do poziomu przecietnego mezczyzny w tej kwestii.
I te kobiety za kazdym razem ponosily kompletna porazke.

W pewnym momencie trzeba postawic kropke i ograniczac straty przed brnieciem w ten spoleczny masochizm.
Kobieta ma swoje miejsce. Ale to mezczyzna musi jej je wyznaczyc bo przedsiebiorczosc jej samej sprowadza sie do zrobienia sobie tatuaza, powiekszenia ust i krzyczenia, ze jej porazki sa wina mezczyzn, kapitalizmu czy innych kobiet.

Ograniczenia kobiet sa OK - w koncu zostaly stworzone przez Boga tylko po to aby dac przyjemnosc mezczyznie.
I w powyzszej kwestii - jesli nie stana sie poprzez wplyw feministycznych frazesow bezuzytecznymi, zagubionymi maszynami do przetwarzania pozywienia w kal i fotki w social mediach - moga sprawdzac sie wysmienicie.
Mezczyzni, ktorzy potrafia wziac za cos odpowiedzialnosc (a tych tez coraz mniej w sfeminizowanej kulturze) musza troche wstrzasnac tym swiatem aby wszystko wrocilo na miejsce.
I nie mam watpliwosci, ze osiagniemy to. I wszyscy beda szczesliwsi.