Niby pierdoła, a jednak czuję się zazdrosna ? - Netkobiety.pl

Jesteś przewrażliwiona, nie porównuj się z dzieckiem. Ty też byś miała na tapecie męża, a nie dziecko? Pewnie powiesz razem, ale to jesteś ty i masz prawo wyboru tak samo jak mąż.
Ale jak się nie ma większych problemów, to te nieistotne urastają do rangi…

Czasy takie, że jak mąż Cię nie ma na fejsie czy insta to znaczy, że nie kocha

Zupełnie nie o to chodzi.

Ja oczywiście to rozumiem.

Ale pomyślmy sobie tak.
Gdyby Twój maż Twoje zdjęcie w telefonie (na tapecie) zamienił na zdjęcie Waszego psa - czy w jakiś sposób by Cię to ukłuło?
Jeśli tak, to oznacza że zabolała Cię jego hierarchia.

Nie chodzi o to, że porównuję psa do dziecka, zupełnie nie. Tylko o to że trochę może ukłuć, gdy jest się zamienianym na KOGOŚ INNEGO - nawet jeśli tylko w postaci zdjęcia.

Generalnie tak - problem z tematu jest z dupy i prawdopodobnie ja bym sobie tym głowy nie zawracała.
Ale czasami lubię się wczuć w miałkie problemy.

Według mnie to nie masz powodow do zazdrości o własne dziecko. To,że nie jesteś u niego na tapecie na zdjęciu nie oznacza, że kocha Cię mniej. Mój ex to akurat co czesto zmieniał tapete na telefonie raz byłam ja na tapecie,innym razem nasza corka, czasem wszyscy razem i jakoś nie przyszło mi do głowy, żeby być zazdrosna o dziecko,bo miał ja na tapecie np kilka dni czasu,zamiast mnie

Wiem, że porównywanie się do dziecka brzmi absurdalnie – i pewnie masz rację, że to 'pierwszy świat problem. Ale czasem te drobiazgi odsłaniają większe pragnienia: bycia zauważoną nie tylko jako rodzic, ale też jako partnerka. Może to kwestia języka miłości? Dla jednych to słowa, dla innych właśnie takie symbole. Dzięki za perspektywę – czasem warto usłyszeć, że się dramatyzuje.

Haha, no tak – wtedy byłby to dowód miłości w stylu XXI wieku. Ale serio: chyba wolę, żeby jego uczucia były widoczne w realu, a nie tylko w social mediach. Choć jeden post z serduszkiem by nie zaszkodził... śmiech przez łzy

Ta faza na księżniczki lubi pozostawać, o czym nie świadczy zdjęcie na tapecie ale jeśli faktycznie będzie wychowywał dziecko na córeczkę tatusia, to ta wejdzie mu na głowę i dobrze nie będzie, też w kontekście twojego samopoczucia.
Dlatego nie o zdjęciu w telefonie ale o waszych relacjach powinnaś z mężem porozmawiać czyli ty, dziecko i mąż, tym bardziej jeśli widzisz, że on nie kocha córki tylko jest w niej zakochany i czujesz się na drugim planie nie tylko dla męża ale też dla córki.

Nie wiem czy można mówić o końcu, ale często też tak bywa, że kobieta jak już ma dziecko to jest dla niej całym światem, a mąż jest odstawiony na boczny tor, choć nie przypięty do ostatniego wagonu i tu może być sytuacja odwrotna. Dlatego autorka odczuwa dyskomfort związany ze zbytnim zaangażowaniem męża i jakby pominięciem jej w równorzędnym wychowywaniu dziecka. A wszystko co jest związane z wychowaniem dziecka powinno być uzgodnione wspólnie, jeżeli jest dysonans.

Ja kiedys tez mialam takiego faceta pierdole .... ale gdy patrzyl na inne kobietki to bylam zazdrosna

Jak Cię poniesie wyobraźnia to rzeczywiście możesz sobie wyobrazić więcej, niż potrzeba.  Dalej uważam, że z dwojga złego, lepiej być w bańce zayebistości niż beznadziei. Z wymagań zawsze można zejść a w drugą stronę nie przeskoczysz często.

Jakoś będę musiała z tym żyć

Na pewno tak bywa, Ty jednak robisz regułę z tego, że wszystkim księżniczkom odjedzie peron z tego poczucia zayebistości. Nie każda księżniczka jest oderwana od życia. Bycie ksieżniczką tatusia pojmuję bardziej jako rozpieszczanie, ale nie ekstremalne typu, że tata spełnia wszystkie jej zachcianki i usuwa pył sprzed stóp, utwierdzajac w przekonaniu, że jest pępkiem świata, tylko dawanie poczucia pełnej akceptacji i budowanie wysokiej samooceny, żeby wzrastała w tej męskiej energii bez żadnych kompleksów, aby potem w kontaktach z mężczyznami czuła się jak ryba w wodzie. 

Poza tym weź pod uwagę, że dziecko obserwuje i czerpie wzorce z obojga rodziców, więc ważne jest też to, jaką relację ma ojciec z matką - jeśli normalną, to bez obaw, księżniczka będzie mieć dobry wzorzec jak powinna wyglądać relacja i żaden normalny facet nie będzie musiał się bać, że nie sprosta jej wymaganiom. 
Uważam, że bardziej przekichane mają te, które relacje z ojcem miały beznadziejne albo żadne, bo będą chwytać się byle gówna, w przekonaniu, że nie zasługują na nic lepszego. To one padają ofiarą cwaniaków, bajerantów, ruchaczy i rożnych matrymonialnych oszustów, którzy właśnie żerują na takich kobietach z niską samooceną.

A wracając do baniek - wciąż twierdzę, że lepsza bańka zayebistości niż beznadziei Dzieci trzeba wychowywać na zwycięzców, lepiej niech wierzą, że są wspaniałe, nawet, gdy nie są, bo z takim nastawieniem lepiej się żyje
Przepadło w czasie wiele talentów i geniuszy, bo czuli się jak przegrywy.

Falszywy czy nie, życie jest jakie jest, po co się spierać o formuły, fajnie sobie pofilozofowac jak być powinno itp. ale każdy chce przeżyć je jak najlepiej a co to dla niego znaczy - jego sprawa.
Tak samo jałowa dyskusja w temacie wyboru mniejszego zła. Zawsze znajdą się tacy, co będą dowodzić, ze nie ma mniejszego, większego a zło jest złem itd.
To samo rozwój... Już pomijając czym on dla każdego jest, dlaczego zakładasz, że każdemu na tym zależy? Tak to można dyskutować bez końca.
Świat to dźungla, życie to ruletka, dzisiaj tracisz czas na jakieś dociekania gdzie są jakieś granice a jutro samochód mnie lub Ciebie rozjedzie i tyle z tego będzie.
Ksieżniczki, nieksiezniczki...co mnie to... Ważne dla mnie, co mnie dotyczy.

To nie jest niebezpiecznie daleko, tylko to jest pragmatyczna definicja tego kim czlowiek jest - czlowiek (i kazdy inny byt) jest wylacznie tym czym jest suma zmian, ktore powoduje w otoczeniu.

To kim jest czlowiek i jaka jest jego wartosc to to samo.
Twoja definicja, ze wartosc czlowieka opiera sie na tym kim jest nie ma sensu bo w jaki sposob definiujesz to "kim czlowiek jest" jesli nie pragmatycznie (jaka jest jego wartosc).
Jesli sie nie zgadzasz to sprobuj odpowiedziec kim Ty jestes bez uzywania mdlych frazesow i religijnego mistycyzmu.

Trzeba miec w zyciu jakas wartosc nadrzedna.
Ja widze ja jako dobrze dzialajace spoleczenstwo, w ktorym zycie jest latwe a ludzie sa szczesliwi i zjednoczeni.

W kontekscie powyzszego, oczywiscie, ze trzeba marginalizowac tych, ktorzy zamiast do powyzszego sie przyczyniac, utrudniaja to nadmiernie priorytetyzujac wlasne potrzeby.
Tak samo nie kazdy powinien moc sie "obronic" - niektorzy musza polegnac.
Nie chcialabys chyba zyc w swiecie, w ktorym zlodziej czy gwalciciel ma w sobie wystarczajaco duzo sily aby "by obronić się przed światem, kiedy ten okazuje się nie być mu życzliwy".

Wartosc osoby, ktora okradla, zdradzila, zgwalcila nie jest taka sama jak zanim to zrobila.
Tak samo wartosc osoby, ktora zostala lekarzem, ktory leczy trudne choroby nie jest taka sama jak w dziecinstwie lub gdyby wybrala granie calymi dniami w gry komputerowe w domowej piwnicy jako swoj sposob na zycie.

Bardzo duzo masz w glowie pustych frazesow z filozofii humanizmu.

A co do spotykania ksiezniczek... moja stycznosc z nimi polega glownie na tym, ze zarzadzam zespolami, w ktorych takie sie znajduja.
Sa kosztem w budzecie prawie takim samym jak mezczyzni, przy 20% wartosci pracy, ktora dowoza.
Wiec zwalniam je i pozwalam byc ksiezniczkami gdzies indziej.
W samym tym roku juz ponad 10 kobiet (i 3 facetow) zwolnilem.

No ale najwazniejsze, ze sa tym kim chca byc w swojej glowie
Choc na ogol to roszczeniowosc droga do szczescia nie jest

To Ty jestes szefem firmy jakies, ze ludzi zwalniasz ?

Odchodzilam nie bylo mnie tu jakis czas,ale wrocilam już
IT to dobra praca jest

Zamiast sie tutaj produkowac, zapoznaj sie z filozofia pragmatyzmu. Przeczytaj Peirce'a (przede wszystkim "HOW TO MAKE OUR IDEAS CLEAR" https://en.wikisource.org/wiki/Popular_ … ience_II).

Po co? Bo pomoze Ci to zrozumiec, ze "aby móc funkcjonować w świecie na zdrowych zasadach" nie potrzeba jakiejs "sily" tylko umiejetnosci poukladania sobie w glowie.
A aby poukladac sobie w glowie nie trzeba nawet wiedziec duzo wiecej, tylko raczej odrzucac glupie i naiwne idee zamiast sie nad nimi mentalnie masturbowac.

Mieszkajac w Wawie (do ktorej ciagnie za kariera wiele mlodych osob) i spedzajac duzo czasu w kawiarniach mialem mozliwosc zobaczenia dobrych ilustracji co z mozgu robia popularne ksiazki / podcasty i jak czlowiek zamiast madrzec, staje sie pewnym siebie debilem.
Jedna z tych ilustracji jest mloda kobieta, ktora pracuje w korpo do ktorej w odwiedziny przyjechal ojciec ze wsi.

Kobieta opowiada monologiem przez 15 minut o polityce w pracy, o wyzwaniach, zasadach brania urlopu, zasadach awansu, zasadach robienia kupy...
Po czym jej ojciec zapytal o to jak sie odzywia, o ile wiecej zarabia w nowej pozycji, jakie konkretne umiejetnosci nabedzie i gdzie konkretnie bedzie mogla dzieki nim pracowac i jak wygladaja jej relacje z mezczyznami / przyjaciolmi.
No i na te pytania odpowiedzia byla tylko cisza i uniki.

Trzeba w zyciu wiedziec co jest istotne a co nie jest.
Jesli pchasz sobie do glowy jakies frazesy o fundamentalnej wartosci zycia czlowieka... to oczywiscie mozesz to robic.
Ale po co? Nie wolisz czuc sie wartosciowa dlatego, ze masz rzeczywista spoleczna wartosc?
Ludzie, ktorzy zyja tymi humanistycznymi iluzjami sa malo stabilni - po momentach dobrego samopoczucia odczuwaja "syndrom oszusta".
Ktory nie jest zadnym syndromem tylko momentem kontaktu z rzeczywistoscia.

Ps. ja przeszedlem w zyciu zarowno przez faze bycia zbyt pewnym siebie, jak i depresje.
I gdybym mial wybierac z dwojga zlego - wybralbym depresje za kazdym razem.
Bo o ile depresja sprawiala mi wiele psychicznego bolu zwiazanego z ciaglym stresem i brakiem ogolnej przyjemnosci - przyjemnosc odnajdywalem w fakcie, ze przynajmniej nikogo nie krzywdze a wokol pozostaja ludzie, ktorzy mnie kochaja i ich ta milosc rozwija.
Podczas gdy bycie zbyt pewnym siebie zawsze wiaze sie z gaszeniem innych (w tym tych, ktorych kochamy) i byciem sprawiajacym pozory sukcesu debilem - a w tym przypadku, zwlaszcza wspomniany Kant, mialby duze watpliwosci co do wartosci takiego czlowieka (dla niego kluczowe dla wartosci byla zdolnosc do samodzielnej refleksji zamiast bycia skryptem, ktory sie bezwarunkowo wykonuje niezaleznie od efektow).

Wiekszosc ludzi, gdyby nie zyla w bance debilizmu powinna wlasnie popelnic samobojstwo bo ich zycie nie ma zadnego sensu - ot przeciwstawianie sie nieuniknionej smierci przez jak najdluzszy czas az do oczywistego finalu.

Rozwiazaniem na zycie nie jest wmawianie sobie, ze jest sie silnym czy ignorancja swojej wlasnej glupoty i niskiej wartosci spolecznej.
Rozwiazaniem jest podjecie decyzji po co chcemy umrzec.
Nie "zyc".
Umrzec.
Bo po to wlasnie zyjemy. To jest ostateczna konsekwencja kazdego zycia. Smierc.
I jedyne nad czym mamy w zyciu kontrole to odpowiedz na pytanie co chcemy zmienic zanim umrzemy (i proba osiagniecia tego).
A pozniej gasnie swiatlo.

Mozna tez nie odpowiedziec sobie na to pytanie i zyc bez sensu w konformistycznym kolku zmiennych kulturowych wiatrow.

Ale gdy czlowiek zdecydowal sie za jaka zmiane chce umrzec to czujac - jakze atrakcyjna w momentach chronicznego, zamieniajacego czlowieka w zombie stresu - chec samobojstwa, zatrzymuje go przed tym swiadomosc, ze jeszcze moze zrobic choc jedna mala rzecz w kierunku tego po co sie tutaj pojawil, ze moze odlozyc swoja smierc o ten jeden dzien.
I tak dzien za dniem.
Az modlitwa i zycie samo przyniesie konieczna pomoc a my odzyskamy chec do zycia i moc inteligentnej, spokojnej mysli.
Tym razem jeszcze bardziej zahartowani.

A może zrób sobie fajną fotkę z córką, wyślij mu i napisz mu coś w stylu : O jaka fajna fotka nam wyszła myślę, że będzie świetnie pasować do twojego tła w telefonie . Weź to z uśmiechem. Czasami nie warto sobie zaprzątać głowy drobnymi rzeczami. Wiem, że wydaje ci się że coś może być nie tak. Ale facet to facet pewnie nawet nie pomyślał, że możesz się tym przejąć. Bądź silną pewną siebie kobietą wydaje mi się, że wiele na tym zyskasz . Pozdrawiam i życzę ci wszystkiego dobrego 

A może zrób sobie fajną fotkę z córką, wyślij mu i napisz mu coś w stylu : O jaka fajna fotka nam wyszła myślę, że będzie świetnie pasować do twojego tła w telefonie . Weź to z uśmiechem. Czasami nie warto sobie zaprzątać głowy drobnymi rzeczami. Wiem, że wydaje ci się że coś może być nie tak. Ale facet to facet pewnie nawet nie pomyślał, że możesz się tym przejąć. Bądź silną pewną siebie kobietą wydaje mi się, że wiele na tym zyskasz . Pozdrawiam i życzę ci wszystkiego dobrego 

A może zrób sobie fajną fotkę z córką, wyślij mu i napisz mu coś w stylu : O jaka fajna fotka nam wyszła myślę, że będzie świetnie pasować do twojego tła w telefonie . Weź to z uśmiechem. Czasami nie warto sobie zaprzątać głowy drobnymi rzeczami. Wiem, że wydaje ci się że coś może być nie tak. Ale facet to facet pewnie nawet nie pomyślał, że możesz się tym przejąć. Bądź silną pewną siebie kobietą wydaje mi się, że wiele na tym zyskasz . Pozdrawiam i życzę ci wszystkiego dobrego 

JohnyBravo777, ależ ja znam i bardzo cenię pragmatyzm, ale różnimy się tym, że ja nie traktuję go jako jedynej słusznej drogi. Skupienie się wyłącznie na tym, co "użyteczne”, potrafi być skuteczne w pracy albo biznesie, ale w życiu osobistym trąci zwykłym wyrachowaniem. Może też prowadzić do zubożenia perspektywy.

Dla wielu ludzi wartości humanistyczne - nawet jeśli czasem brzmią jak frazesy - stanowią fundament poczucia sensu i motywacji. Ich rola jest mniej wymierna, ale bywa kluczowa w trudnych momentach. Uporządkowana głowa to nie tylko selekcja praktycznych idei, ale też umiejętność nadania życiu znaczenia w sposób, który nie zawsze mieści się w tabeli kosztów i zysków.

Rozumiem, że masz złe doświadczenia z nadmiernym poczuciem własnej wartości i że depresja paradoksalnie wydawała Ci się "bezpieczniejsza” dla otoczenia, ale to jest porównywanie dwóch skrajnych biegunów, jakby pośrodku nie było nic innego. A przecież jest, bo jest jeszcze zdrowe poczucie własnej wartości, które nie wymaga ani pompowania ego, ani rezygnacji z działania. Ono oparte jest na świadomości swoich mocnych i słabych stron, bez potrzeby wyżywania się na innych ani uciekania w bezradność. Nie wymaga ani mentalnego "pompowania” siebie, ani rezygnacji z ambicji. Wbrew pozorom, to właśnie ta równowaga daje największą społeczną wartość, bo pozwala działać bez krzywdzenia innych, a jednocześnie zachować wewnętrzną stabilność.

Zauważyłam też pewną sprzeczność, bo sam wyraźnie zaznaczyłeś, w moim odczuciu uznając to jako wielką wartość, że w swojej depresji znalazłeś oparcie w bliskich, którzy okazywali Ci miłość i troskę, a to jest przecież z ich strony czysta postawa humanistyczna. To właśnie te "humanistyczne iluzje”, które tak krytykujesz, sprawiły, że nie zostałeś wtedy sam. Odrzucanie innych w imię "czystej pragmatyki” w takich sytuacjach byłoby odcinaniem gałęzi, na której się siedzi.

Dodam na marginesie, że nie umiem oprzeć się wrażeniu, że Twój protekcjonalny ton w dyskusjach, które prowadzisz na forum, wskazuje na wciąż obecne rozdmuchane poczucie własnej wartości. Ewentualnie zaniżone, ale z silną potrzebą zamaskowania tego faktu.

To wprawdzie nie było do mnie, ale choć esej chętnie bym przeczytała, niestety pod załączonym linkiem go zwyczajnie nie ma.