Jak poznać dziewczynę. - Netkobiety.pl

Recepty nie ma.
Najpierw powinieneś skorzystać z pomocy psychologicznej, żeby wyjść z tej nadmiernej nieśmiałości, bo jak nie masz odwagi na studiach zaprosić dziewczyny na kawę czy do kina, to o czym tu mówić… Byś musiał trafić na taką to sama cię poderwie.

A co Ci po informacji, gdzie poznać, jak nie masz śmiałości, żeby zagadać? Nawet, gdyby postawić Cię w miejscu pełnym dziewczyn to nic z tego nie wyniknie. Popracuj nad kompleksami, co zwiększy Twoją pewność siebie. 170 cm to nie tragedia. Zaręczam, że atrakcyjniejszy jest facet 170 ale pewny siebie, z poczuciem humoru, dobrze czujący się we własnej skórze niż taki 190 cm, ale smętny, zalękniony i bojący się własnego cienia.

I oczywiście nie fiksuj się na tym, że nie masz dziewczyny, bo to z reguły przynosi odwrotny skutek. Jeśli skupiasz się na braku to ten brak będzie - Twoja uwaga działa jak soczewka, bo tak działa prawo przyciągania. Nie przyciągniesz dziewczyny, jeśli będziesz myśleć, że to trudne, bo jesteś za niski, za nieśmiały itp.
Każdy lubi ludzi z poczuciem humoru, masz? Jeśli tak, to połowa sukcesu

Oczywiście, że każdy zasługuje i tego się trzymajmy. Przez takie chore myślenie, że się na coś nie zasługuje, człowiek potem ma przekichane.

Jak czytam, że jest nieśmiały, to od razu... ale to od razu mną wzdryga.
Wiem, że niscy faceci bywają ok, sama kiedyś się zauroczyłam w kimś niższym o połowę mojej głowy, więc... ale ja to ja, on natomiast ma problem ze swoim wzrostem, tj. kolejny problem z wielu.
Dlatego zwróciłam uwagę, by pomyślał o innych rzeczach poza swoim wzrostem.

Może i trochę niefortunnie tego użyłam, ale w sumie - no jeśli nie zasłużyć, to zaimponować, podkreślić swoje zalety. Związki nie tworzą się automatycznie i trzeba włożyć pewien wysiłek by do takiego związku doszło, więc... w sumie trzeba zasłużyć.

Nie ma ani z kim ani gdzie. Poza tym jest nieśmiały.

A ten znowu kij w mrowisko... Gdzie tu jest napisane, że każdy zasługuje na wszystko, co najlepsze i nic nie musi?
Człowiek dużo musi w życiu, jeśli ma jakieś cele, z nieba nic nie spada z racji tego, że się jest. Na większość rzeczy trzeba w życiu sobie zapracować, jeśli ich chcesz, ale nie na miłość.

Sama widzisz, że nie można wszystkiego odnosić do siebie.
W kontekście tego wątku nie ma znaczenia, że dla ciebie priorytetem jest wysoki wzrost faceta.
Jakbyś miała metr 50, też byś patrzyła z innej perspektywy, na pewno by ci odpowiadał taki facet metr70.
Ostatni przypadek, wysoki facet ożenił się z kobietą metr87 a jeszcze jest niższy od niej i jakoś to im nie przeszkadzało.

No, powiedz to tym, którzy są otyli ze względu na swoje choroby. Takie osoby, które naprawdę nie pojadą do wielu miejsc, nie usiądą w miejskim autobusie, itp.
Lepiej być wysokim, szczupłym, pięknym i bogatym

Dobra wiem o co Ci chodzi. Zgadza sie. Mniejsza o słówka - ja po prostu slowo zasłużyć przypisuje do działania a nie cech. Tzn zasłużyć można coś robiąc a nie będąc jakimś. Ale moge sie mylić. Wiem jednak o co Ci chodzi.

Nie wiemy czy ma nie ma z kim sie umowic. Nie wiemy czy nie ma gdzie sie umowic. Wiemy ze jest nieśmiały. Ja podobnie jak Wieka powiedziałbym spróbuj terapii, porozgryzaj temat. Jeśli jednak kolega nie chce terapii to doradzam dzialanie. W takim przypadku lepiej gdyby od nas uslyszal "rob to nawet jak cię stresuje" niz "no przecież nie dasz rady". Ale to to gorsze wyjście (omijające problem - jednak moze zadzialac)

Dokładnie, nie miałam na myśli tych co mogą schudnąć i to nie tylko ze względu na choroby.

Bo wzrost nie świadczy o niczym natomiast nadwaga o zaniedbaniu lub chorobie.

Sam mam 170cm. Ale całe życie jestem wysportowany. Do tego jestem uśmiechniętą gadułą (tak wiem, styl pisania kompletnie o tym nie świadczy). Czy byłem odrzucany za wzrost? Owszem. Nie raz. Tak samo często byłem odrzucany za.....bycie zbyt wysportowanym, bo kaloryfer na moim brzuchu potęgował kompleksy babek z powodu ich np rozstępów. Mimo wszystko nigdy nie narzekałem na brak zainteresowania ze strony płci przeciwnej. A że tego kwiatu jest pół światu, to....każda potwora znajdzie swego adoratora. O ile ktoś nauczy cię otwierać paszczę i zagadywać, bo bycie nieśmiałym introwertykiem to w praktyce najczęściej jedynie eufemizm, za którym kryje się człowiek zakompleksiony i aspołeczny.

Trochę ma, bo chciałam pokazać że jesteśmy różne. Wyżej były wpisy "wzrost nie ma znaczenia, ale ma znaczenie to że jesteś nieśmiały, a kobiety lubią pewnych siebie".
Chciałam dać kontrę - bo dla mnie wzrost ma znaczenie, a nie lubię pewności siebie, wolę nieśmiałość lub introwertyzm.

Z drugą częścią masz generalnie rację, choć to też dyskusyjne, bo zależy w jakiej kulturze zostaliśmy wychowani. W Polsce tak - zaniedbanie. Ale w pewnych rejonach: nadwaga = zdrowie, płodność, dobre życie. I to nie tylko w jakichś plemionach afrykańskich, ale obecnie także w krajach cywilizowanych (laski sobie robią implanty dupy, ud, żeby być większe).

Co do wzrostu - nie zgodzę się. Gdyby tak było, to dla kobiet wzrost nie miałby żadnego znaczenia. A ma (zazwyczaj). Bo ewolucyjnie kojarzony jest z przewagą nad innymi samcami - siłą, dominacją. Wyższy wzrost to dawniej większa ochrona przed drapieżnikami lub innymi ludźmi, a kobieta w ciąży lub z dzieckiem mogła liczyć tylko na ochronę ze strony mężczyzny, nie na własne umiejętności.
Do tego wysoki wzrost wymaga odpowiednich warunków żywieniowych, odporności i braku poważnych chorób w dzieciństwie. Czyli wysoki wzrost może być sygnałem że mężczyzna miał dobre geny i dobre warunki rozwoju.

To nie oznacza że niski = nieatrakcyjny, tylko tłumaczę dlaczego statystycznie istnieje taka preferencja.

I tak, teraz to był off-top

Po prostu styl pisania mam pasywno-agresywny, bo jestem nonkonformistą i zwyczajowo lubię podpuszczać, bo szybciej można tak cokolwiek sensownego wyciągnąć z drugiej osoby niż kulturalnym przytakiwaniem. Wzburzeni ludzie ujawniają siebie. Jak piszą na spokojnie i wesoło to budują swój wyimaginowany wizerunek, który odbiega dalece od prawdy. Przerabialiśmy to tutaj wiele, wiele razy przy różnych, kontrowersyjnych nieraz tematach. Mój nick przypadkowy nie jest.

Temat Zenka jest....kolejnym trollowym tematem. Było tu takich na pęczki na przestrzeni ostatnich miesięcy i lat. Wiesz co się za każdym razem okazywało? Że ci "nieśmiali introwertycy" to tak naprawdę aspołeczne, zakompleksione i leniwe buły. Niekiedy kompletnie zakłamane jak Shini, w którego historii życia nie klei się absolutnie nic, niekiedy to autystycy, niekiedy zwyczajne trolle, a innym razem ludzie z niemałą nadwagą, ginekomastią i problemami z podstawową higieną. Albo ludzie w pełnej depresji, na antydepresantach lub mający za sobą psychiatryk. Nie raz już zadeklarowany prawiczek okazywał się być gościem salonów masażu z happy endem. Albo przeciwniczka prostytucji sama regularnie korzystała z masażów yoni.

Facet robiący magisterkę, który pisze, że nigdy nie miał żadnej dziewczyny, bo jest nieśmiałym domownikiem jest po prostu niepoważny. Czy to w liceum, czy na studiach, to żeby nikogo nie poznać, to trzeba się o to postarać samemu aktywnie unikając ludzi. Używanie takich argumentów jest infantylne. Nieśmiałość sama w sobie nie jest wadą. Ba, wielu ludzi właśnie udaje takich nieśmiałych, bo umiejętnie użyta lekka wstydliwość jest szalenie atrakcyjna.

I co z tego, że świadczy? Tu chodzi o to, ze nadwaga to coś, z czym możesz coś zrobić, natomiast ze wzrostem nic nie zrobisz. Widzisz różnicę? Jak ktoś ma kompleks na punkcie wzrostu to ma przekichane. Musi to zaakceptować, nie ma innego wyjścia. A to nie zawsze jest łatwe, jak widać po wątkach. Kilogramy rzecz nabyta, więc z upasionego misia można zmienić się w wysportowanego, szczupłego człowieka.

I to zdanie jest kluczowe. Bo to jak z włosami czy czymkolwiek innym. Jak ktoś ma kompleks, to ma przekichane ze względu na to, że to jego kompleks. A nie ze względu na to czego on dotyczy.

Tu można wymieniać wiele takich rzeczy - wzrost, wielkość penisa, grubość portfela, włoscy lub ich brak, wielkość biustu i tak dalej. Póki coś jest kompleksem to zawsze będzie soczewką, pryzmatem przez jaki dany człowiek spostrzega samego siebie.

Nie, to tak nie działa. Od metra i jeszcze trochę znałem i znam ludzi, którzy byli grubi, od 20-30 lat są szczupli, a wciąż postrzegają się przez pryzmat tego, że np w przedszkolu czy podstawówce byli tymi co to zawsze szli na bramkę. Podobnie z babkami, którym z rożnych powodów się utyło....i schudło....i utyło.....i schudło i tak w kółko. Wiecznie zafiksowane na punkcie jedzenia i swojej wagi i zawsze jest źle, jakkolwiek dobrze by nie było.

Sorry, w obliczu ilości cudownych porad dietetycznych jak schudnąć przy epidemii otyłości i zaburzeń psychicznych, to twój argument jest inwalidą. Kompleks sam z siebie nie znika. Kompleks to nie jest po prostu niezadowolenie z jakiejś nielubianej cechy. To chorobliwe zafiksowanie się na tym, czego nie akceptujemy. Jest to jeden z objawów dysmorfofobii.

Wiesz ilu kulturystów amatorów ma implanty podmięśniowe? Wiesz ilu ze sportowców (w szczególności amatorskich) korzysta ze sterydów, sarmów, chirurgii kosmetycznej, bo choć są top 0,01% ludzkości, to i tak im wciąż źle?

Nie - samo schudnięcie nie powoduje, że kompleks znika. Tak samo jak u facetów powiększających sobie penisy czy robiących operacje zwiększenia tego wzrostu ów kompleks magicznie nie znika.

-edit - znałem też wątłych kolesi, co aktualnie są mega dojebani i biorą po 250kg w martwym ciągu, a uważają się za słabych.

Kompleks to sprawa dla terapeuty. Czegokolwiek by nie dotyczył.

Taaaa…., bo większość leci operacyjnie zmieniać swoje kompleksy. Najlepiej ich nie mieć albo zaakceptować.

Btw. Myślę, że takie czasy mamy, gdzie stawia się na piękno i doskonały wygląd, więc coraz więcej ludzi ma kompleksy, zwłaszcza obserwując plastikowy świat w social mediach. Chcą być najlepszą wersją samych siebie, żeby się podobać, by być akceptowanymi i żeby ich ktoś pokochał. Myślę, że potrzeba miłości jest tu głównym powodem, choć wielu się nie przyzna.
Każdy, normalny, zdrowy na umyśle człowiek powie, że najważniejsze dla niego to być w życiu szczęśliwym. A dla większości szczęście to przede wszystkim zdrowa relacja, gdzie jest szczera troska, czułość i miłość a potem reszta, czyli satysfakcjonująca praca, hobby itp. W szkołach, zamiast wbijać do głów cykle życia pantofelka i inne bzdury, powinni uczyć dzieci jak budować zdrowe relacje z innymi, jak radzić sobie ze stresem, z emocjami itp. Wtedy wszyscy byśmy na tym skorzystali a życie byłoby piękniejsze. A przygotowuje się dzieciaki do wyścigu szczurów, jest parcie na jakiś nieokreślony sukces, a gdy dorosną, zamieniają się w psychiczne wraki, które nie potrafią ułożyć sobie normalnego życia. Jaramy się lądowaniem na księżycu a nie potrafimy żyć tu na ziemi. Taki paradoks. 
Mamy sztuczną inteligencję, zaawansowaną technikę, wynalazki i inne wodotryski... które są potrzebne, ale szczęścia nie dają.  Tworzymy powierzchowne związki i zakładamy prowizoryczne rodziny, mamy dzieci, ale nie mamy dla nich czasu, które pozostawione samym sobie, wyrastają na nieprzystosowane do życia, zaburzone jednostki, wiedzę o świecie czerpiąc z tik toków a przygłupiastych influencerów mając za autorytety. Nic dziwnego, że coraz więcej ludzi ma depresję, jakieś zaburzenia i ogolnie miękiszony z nich straszne. Psycholodzy i terapeuci mnożą się jak grzyby po deszczu i mają ręce pelne roboty.  Takie uroki cywilizacji i postępu...
Człowiek powinien ustalić w życiu priorytety i skupić się na rzeczach dla niego najważniejszych, nie można mieć wszystkiego, choć tendencja od dawna taka, że najszczęśliwszy człowiek to konsument i ludzie ulegają tej propagandzie goniąc za goownem jak kot za myszą.
No, ponarzekałam sobie przy niedzieli, od razu mi lepiej

Masz rację i nawet psychicznie inaczej podchodzi się do tych kompleksów.
Jak ktoś jest gruby to w miarę czuje, że ma nad tym kontrolę. W tym sensie, że może sobie powiedzieć "moja wina, bo jestem leniwą buła i lubię zjeść". I gdy wybiera dalej ten sposób życia to bierze też odpowiedzialność za to jak wygląda. A zasypiając może sobie zaplanować "od jutra dietka", może sobie marzyć że już za pół roku będzie sexy. I jeśli teraz się nie uda, to może za miesiąc, może za rok. To na pewno mocno podbudowuje. To niekończąca się nadzieja że wszystko może sie odmienić (i naprawdę może, choć wymaga to pracy).

A niski nie zrobi z tym nic. Ma 20 lat i dociera do niego że już nie urośnie. Nie może nawet wziąć za to odpowiedzialności, bo to nie jego wybór. Nie może sobie zasnąć z mocnym postanowieniem że od jutra rośnie.
Musi po prostu wziąć te karty jakie dało mu życie i nauczyć się to akceptować.

Kompleksy są formą zaburzenia. To nie jest zwykłe niezadowolenie z jakiejś swojej nielubianej cechy. Serio - poczytaj sobie definicje i opracowania psychologiczne na ten temat.

A to jest zwykłe pitolenie, które prowadzi do wysypu jebanych karpi/glonojadów, czy 20stolatków uzależnionych od botoksu, czy jeszcze młodszych ludzi od sarmów/sterydów. Jak ktoś ma kompleksy to najpierw jest to zadanie dla odpowiedniego psychologa lub psychiatry. Dopiero później dla plastyka. Ewentualnie. Inaczej to kończy się produkcją takich Richów Piana, Tren Twins lub innych tego samego pokroju. Albo Noela Deyzela, którego akurat bardzo lubię, ale sam wielokrotnie podkreślał, że nawet pomimo monstrualnych rozmiarów ciągle siedział w nim kompleks chudzielca. Kompleks nie jest związany z realnym wyglądem, a z wyobrażeniem o nim.

Twoje twierdzenia stoją w całkowitej sprzeczności z tym, co mówi współczesna psychologia na ten temat.

Nie znam ani jednej grubej osoby, która miałaby jakąkolwiek kontrolę nad własną wagą czy dietą. Właśnie z braku tej kontroli tak wyglądają, albo są na wiecznej huśtawce i co przytyją 10kg to potem chudą i tak w koło. I to zawsze jest wina genów, grubych kości, spisku producentów żywności i innych wymówek, którym nie ma końca. Wieczne "od poniedziałku". A w praktyce to wieczne nigdy z ciągłym marudzeniem.

To jak z kolesiami co długie lata nie ruchali, w końcu zaliczyli jakąś pannę, a potem strzelają zazdrością, że ich partnerka miała bogatsze życie erotyczne od nich.

BTW - wzrost też da się zoperować.