Co zrobić pomóżcie

a jak twój chłopak sie odnosi do tego?
Napisałaś tylko ze kłóciłaś sie o to z nim.
Dalej to że stanął po twojej stronie i porozmawiam z rodzina, to dobrze o nim świadczy.
Ale jak on patrzy na to całościowo, mówiłaś mu ze nie czujesz sie chciana w tej rodzinie?
A pomimo tego oni cały czas cos od ciebie chcą.
Te trudno stwierdzić, bo nie napisałaś w jakiej częstotliwości oni "proszą" cie o pomoc?
Czy faktycznie cos ważnego, w tedy warto pomoc czy z byle duperela latają do ciebie i cie wykorzystują, w tedy trzeba powiedzieć jasno NIE.
Juz pomine kwestie ze twoj urlop jest do tego abyś wypoczęła, czy to z chłopakiem czy to sama.
W żadnym wypadku nie powinnaś go spędzać na remontach u jego rodziny.
dlaczego tego czasu nie spędzacie razem?

Masz wadę wymowy i nie potrafisz wyartykułować słowa 'nie'?
Może logopeda?

Dlaczego tak bardzo potrzebujesz akceptacji rodziny chłopaka, skoro czujesz się wykorzystywana i ośmieszana?
Jaką korzyść da Ci ta akceptacja? Chcesz u nich mieszkać? Dostajesz coś w zamian?

Postawa matki chłopaka też jest niewłaściwa, chce korzystać z Twojej pomocy a nie chce aby ktokolwiek o niej wiedział. Wynika z tego, że Twoje zasługi chce przypisać sobie. Odpowiada Ci to?

Przecież wypowiedź siostry to czysta manipulacja xD
Nie masz obowiązku nikomu pomagać, a jeśli to robisz należy Ci się za to przynajmniej uznanie i szacunek. Jeśli pomagasz i nic w zamian nie dostajesz jesteś zwyczajnie wykorzystywana. Chyba że w zamian jesteś przez nich goszczona i żywiona,  to już inna sprawa, bo jednak coś ze swojej pracy/pomocy masz.
Rozumiem, że najbardziej zależy Ci na szacunku, którego nie otrzymujesz. No z tym może być trudniej, bo są tacy ludzie, którzy nikogo nie szanują, i faktycznie trudno takich zmienić. W takim wypadku albo z nimi przebywasz albo się odcinasz, innej drogi nie ma.

Druga sprawa - jak długo chłopak będzie mieszkał z rodziną? Całe życie będziesz tam jeździć w gości czy chcecie się usamodzielnić i zamieszkać oddzielnie?
W normalnych warunkach dzieci odcinają pępowinę, usamodzielniają się, zakładają rodzinę i żyją na swój rachunek nie pozwalając na ingerencję rodziców w ich życie.  Czy Twój chłopak jest w stanie coś takiego stworzyć z Tobą?

Chłopak nie mieszka  z nimi, dużo jeździ  w delegację, chcemy wyjechać za rok za granicę ale już nie mogę tego wytrzymać, wszyscy  siedzą uśmiechają się do siebie, a  w środku człowiek się skręca. Pracuje ciężko  i jak tam przyjeżdżam to mam dość, oni dobrze o tym wiedzą, co  mi z gościny  najchętniej mieszkałabym w hotelu i przychodziła do nich żeby nie było żadnych zobowiązań "gościna  i wyżywienie", ale wtedy też byłoby  źle bo jak raz tak zrobiłam to "wymyślam, nie jestem rodzinna"

Nie ma sensu.
Nie potrafią szanować twojego czasu i ciebie ogólnie.
To nie przyjeżdżaj tam.
Powiedz swojemu chłopakowi ze chcesz spędzać ten czas wspólnie.
Albo u ciebie albo u niego
A nie z jego rodzicami.

Niech ten"ukochany syn" w końcu się zdecyduje, bo od czterech lat nie daje rady, czy chce, żebyście razem byli czy masz pomagać jego rodzinie. Ja tu nie widzę żadnej inicjatywy z jego strony w kierunku waszego związku. Jeśli scedował wszystko na ciebie i tobie to pasuje, to zawsze możesz coś wymyślić, żebyście byli razem, a  jeśli chodzi o jego rodzinę, to zawsze będziesz tą niechcianą i tu się nie zanosi, że będzie inaczej.

A ja zapytam odwrotnie
jak będziecie już sobie razem mieszkać i będziecie potrzebowali pomocy w remoncie, to rozumiem, że jego rodziców absolutnie nie będziecie prosić o pomoc?

Faktycznie trudna sytuacja.
Dodając do tej informacji Twoje wypowiedzi w kolejnych  postach, nie zazdroszczę rodzinnych układów.

Żeby jakoś sobie radzić chyba powinnaś się postarać od tego wszystkiego zdystansować. Jak napisała wieka za bardzo bierzesz sobie wszystko do serca. Może łatwiej Ci będzie, jeśli przestanie Ci zależeć na ich akceptacji i uznaniu.

Czasem zrozumienie pobudek innych ludzi sprawia, ze ich złe zachowanie mniej boli, nawet jeśli się z nimi nie zgadzamy.
Myślę, że Ci starzy rodzice mają duże problemy. Wiele rzeczy nie potrafią ( zaprojektowanie  czy wybór odpowiednich  materiałów) dlatego chcą żeby ktoś im to zrobił. Nie potrafią poprosić o pomoc, bo uważają, w ten sposób pokażą własne braki i stracą w cudzych oczach na wartości. Dlatego wolą się uciec do wymuszania, w imię obowiązków dzieci względem rodziców. W ich mniemaniu dzieci mają do spłacenia dług za wszystko co od nich dostały - czyli wychowanie, opiekę itp. Konsekwencją takiego rozumowania jest przyjmowanie pomocy jako czegoś im należnego, więc nie widzą powodu aby za to dziękować czy chwalić. Wręcz mogą się obawiać, że chwaląc innych, w tym Ciebie, znajdą się na niższej, zależnej pozycji. Stąd próby umniejszania Twojej osoby i pomocy.

Czym bardziej będzie Ci zależało na ich uznaniu, tym bardziej brak tego uznania będzie Cię bolał.

Przychylam się do tego pytania.
Dlaczego tak boli Cię, że proszą Cię o pomoc?

Dlaczego gdy to chłopak córki jest proszony o pomoc, to ok, ale gdy dziewczyna syna to już hurr durr i trzeba urządzać awantury? W sumie nie dziwię się że Cię nie lubią.

Np. mój kolega co drugi dzień jeździ zawozić brata swojej dziewczyny ok. 120 km do szpitala. Dla jej rodziny jest oczywiste, że skoro on ma auto i jest dobrym kierowcą, to będzie to robił. Fakt że zwracają mu za benzynę ale to jego czas.