Nie wiem co się zepsuło

Odpuść, skoro Ci nie odpowiada, jego nie zmienisz, okres starania się już go zmęczył,  zaczyna być sobą, więc nie próbuj go zmieniać, bo i nie zmienisz na siłę.
Ten typ, tak ma.

Tak ma Pani rację to ten ,,basenowy,, układaliśmy sobie te relacje 3 miesiące i zawrócił w głowie, chyba faktycznie dopiero teraz pokazuje jaki jest a moment starania minął I trzeba się z tym pogodzić. Dziękuję za odpowiedzi, I chciałam odpuścić spodziewałam się, że sie rozejdziemy I to by było dla mnie prostrze; a to jego pisanie od czasu do czasu mota w głowie i nie chce sobie potem zarzucić, że mogłam dać ,,mu czas,,

Towarzystwo (znajomi) jest dla niego ciekawsze od relacji z tobą. Taka moja interpretacja. Znaczy tracisz czas.

Ja myślę, że tu "problemem" są dwie kwestie, tj.:
1. Twoje przekonanie, że jeśli facet się bardzo starał na początku, to tak już zawsze będzie i jakiekolwiek mniejsze czy słabsze zainteresowanie Twoją osobą odbierasz tak a nie inaczej.
2. Jego zachowanie balansu pomiędzy czasem i zaangażowaniem w relacji z Tobą i ze znajomymi.
Wiele osób popełnia ten błąd wchodząc w relacje - urywa kontakt ze znajomymi stawiając chłopaka/dziewczynę na pierwszym miejscu. Jak się potem taki związek kończy, to się nagle okazuje, że zostajemy sami bo znajomi też się od nas odwrócili. Oczywiście nie twierdzę, że znajomi powinni być ważniejsi ale potrzebny jest balans, a o niego często ciężko, kiedy słyszy się pretensje z jednej czy drugiej strony. Żeby wypracować taki kompromis by wszystkim było dobrze potrzeba dojrzałości, wyrozumiałości, a przede wszystkim szczerej rozmowy.
Tu wcześniej pało stwierdzenie, że facet przeskakuje ze skrajności w skrajność, ale też uczymy na błędach. Facet będąc rok w związku odciął od znajomych, jednak po rozstaniu zrozumiał, że źle zrobił. Teraz pewnie też na początku skupił głównie na Autorce ale po tych 2 czy 2,5 msc się zreflektował, że zaczyna to iść w tym samym kierunku dlatego postanowił nadrobić zaległości. Monika natomiast poczuła odsunięta na drugi plan.
Myślę, że tu szczera rozmowa ale bez pretensji może tylko pomóc. Jak podejrzewam Monika też ma swoje grono znajomych, przyjaciół o które warto dbać.
Można jakoś się dogadać co do czasu poświęcanego związkowi tylko we dwoje, wspólnym wyjściom ze znajomymi, jak i osobnym spotkaniom w sowim gronie. Trzeba tylko chcieć.
Ja jestem zdecydowaną przeciwniczkę całkowitej koncentracji na 2 osobie w związku. Swoje latka już mam i przez lata kilku partnerów się przewinęło, jednak to co pozostało constans to przyjaciele, ci sami od niemal 20l, na których zawsze mogę liczyć. Z kolei z ex, którzy swojego czasu byli mi najbliższymi osobami, albo w ogóle nie mam kontaktu albo czysto dyplomatyczny bo koleżeński to za dużo powiedziane.
Wiem, że niektórzy powiedzą, że partner powinien być najważniejszy i może a nawet powinien nam zastąpić przyjaciół ale to bardzo ryzykowne i krótkowzroczne. Tak, partner/partnerka powinien być najważniejszy ale pod warunkiem, że nie zaniedbujemy relacji przyjacielskich, które wcześniej były dla nas ważne. Ważny jest jednak balans.
Jeszcze takie pytanie mi się nasunęło po przeczytaniu postu Autorki, skoro poznałaś i załapałaś fajny kontakt z jego znajomymi, to dlaczego razem się nie spotykacie?  Ty czy on tego nie chce? Jeśli Ty, to ... no cóż, a jeśli On to może rzeczywiście jest cos na rzeczy i w towarzystwie poznał kogoś, kto mu się spodobał, dlatego do Ciebie dystansuje.  My jednak tego nie wiemy,
A czy Ty Moniko poznałaś go ze swoimi znajomymi czy Twoim światem od tych 3 msc był tylko on?
Ja bym tu jeszcze nic nie wyrokowała bo w sumie najłatwiej powiedzieć "zerwij" bo dla niego znajomi ważniejsi albo że on popada w skrajności w skrajność. ROZMOWA! Ale taka konstruktywna i z pełną otwartością, a nie "dziecinne" (sorry) pretensje bo facet już nie poświęca 100% swojej uwagi wybrance, tylko ma czelność spędzać czas ze znajomymi.

Czas nie ale rozmowa tak ale taka bez pretensji. Tyle, że Autorka jest bardzo młoda. Nie twierdzę, że jest typem atencjuszki ale w tym wieku 6l różnicy to sporo. Ona pewnie żyje studiami, a on już prowadzi prawdziwe dorosłe życie. Jeśli się zafiksowała na tym, że jeżeli facetowi zależy to musi poświęcać jej 100% uwagi i wciąż o nią zabiegać, to.. no sorry.
Ja jestem od niej prawie 20l starsza więc trudno mi się wczuć, jednak mam wśród rodziny/znajomych wiele "dzieci" w takim wieku, zresztą nawet chrześniaka 18-letniego a najstarszego bratanka w wieku 28l także mam jakieś pojęcie. Oczywiście "ta młodzież" różni się od tej mojej ale... mimo wszystko wciąż inne jest (zwykle) myślenie 26-latka, niż 20-latka choćby dlatego, że nie tylko coś przeżył ale też raczej już żyje na swój koszt i odpowiada za siebie.
Wiem, że "pisanie" teraz odzwierciedla intensywność relacji, jednak ja tego nie kupuję i nie jest to dla mnie wyznacznik czegokolwiek. Dla tak młodych osób pewnie tak.
Dlatego zapytałam czy Monika też go poznała ze swoimi znajomymi czy tylko go uczepiła (za przeproszeniem). W ogóle czy takie bliskie osoby wokół siebie ma?

Monika90000009 to co powiem zabrzmi źle i może kompletnie do ciebie nie pasować, bo jest różnie. Ale z reguły dziewczyny w wieku 20 lat, to nic ciekawego poza ciałem. Może zamiast skupiać sie na tak poważnych związkach, lepiej jeszcze trochę pokorzystać z życia, pouczyć się, rozwijać siebie.